Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2006 r., II CNP 92/06

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2006 r., II CNP 92/06

Tekst

1 Sygn. akt II CNP 92/06

POSTANOWIENIE

2 Dnia 5 grudnia 2006 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie :

4 SSN Barbara Myszka

5 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

6 w Izbie Cywilnej w dniu 5 grudnia 2006 r.,

7 skargi Towarzystwa Finansowo - Leasingowego S.A. w Z.

8 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Z. z dnia 13 lipca 2006 r., wydanego w sprawie z powództwa "E." S.A. w K.

9 przeciwko Towarzystwu Finansowo - Leasingowemu S.A. w Z.

10 o zapłatę,

11 odrzuca skargę.

Uzasadnienie

12 2

13 Postanowieniem z dnia 13 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie pozwanej spółki pod firmą „Towarzystwo Finansowo – Leasingowe” S.A. w Z. na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 11 maja 2006 r. odrzucające apelację tej spółki od wyroku z dnia 22 marca 2006 r., którym zasądzona została od niej na rzecz powodowej spółki pod firmą „E.” S.A. kwota 56 381,76 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 5 stycznia 2006 r. do dnia zapłaty.

14 Na postanowienie Sądu Okręgowego spółka „Towarzystwo Finansowo – Leasingowe” S.A. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

15 Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

16 Zgodnie z art. 4241

17 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie o odrzuceniu apelacji jest orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie w rozumieniu art. 4241

18 § 1 k.p.c. Przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia może być jednak tylko takie orzeczenie, przez którego wydanie stronie została wyrządzona szkoda. Wynika to wyraźnie z art. 4241

19 § 1 k.p.c., a także z art. 4245

20 § 1 pkt 4 k.p.c., zgodnie z którym skarga

21 powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Spełniając to wymaganie skarżąca twierdziła, iż szkoda jaka została jej wyrządzona polega na tym, że o w obrocie prawnym pozostał prawomocny wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 marca 2006 r. zasądzający od niej kwotę 56 381,76 zł z odsetkami, z którego treścią „w żadnym wypadku zgodzić się nie może”. Skarżącej chodzi zatem o szkodę wyrządzoną przez wydanie wyroku z dnia 22 marca 2006 r. i tego orzeczenia może dotyczyć skarga przewidziana w art. 4241

22 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

23 z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 18/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 139). 3

24 Skoro skarżąca nie uprawdopodobniła, by wyrządzona jej szkoda była następstwem wydania zaskarżonego postanowienia, a nie wyroku z dna 22 marca 2006 r., Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248

25 § 1 w związku z art. 4245

26 § 1 pkt 4

27 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.

28 db