Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2010 r., IV CNP 62/10

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 października 2010 r., IV CNP 62/10

Tekst

1 Sygn. akt IV CNP 62/10

POSTANOWIENIE

2 Dnia 27 października 2010 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Katarzyna Tyczka-Rote

5 w sprawie skargi dłużnika

6 o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w G. z dnia 19 marca 2008 r., sygn. akt III Cz (…), w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycieli Gminy Miasta W., Banku SA w W., (…) Banku Regionalnego SA w W., Skarbu Państwa - Urzędu Skarbowego w W. i Urzędu Skarbowego w Ś.

7 przeciwko dłużnikowi M. T.

8 przy udziale H. B.

9 o egzekucję świadczenia pieniężnego,

10 na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2010 r., odrzuca skargę i nie obciąża skarżącego kosztami postępowania wywołanymi jej wniesieniem.

Uzasadnienie

11 Postanowieniem z dnia 7 października 2005 r. Sąd Rejonowy w S. w sprawie egzekucyjnej prowadzonej przeciwko dłużnikowi M. T. oddalił wniosek wierzyciela – Skarbu Państwa – Urzędu Skarbowego w Ś. o umorzenie postępowania egzekucyjnego w zakresie egzekucji z nieruchomości.

12 Zażalenie dłużnika na to postanowienie Sąd Okręgowy w G. oddalił orzeczeniem z dnia 19 marca 2008 r., przyjmując, że umorzenie postępowania po wydaniu 2

13 postanowienia o przybiciu i po wykonaniu warunków licytacyjnych przez nabywcę narusza prawa nabywcy, wobec czego jest niedopuszczalne na podstawie art. 826 k.p.c. Od postanowienia Sądu Okręgowego dłużnik wniósł skargę o stwierdzenie jego niezgodności z prawem, wskazując jako przepisy, z którymi postanowienie jest niezgodne art. 927 k.p.c., art. 350 § 1 k.p.c. i art. 365 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

14 W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz Satu – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037), która m.in. dodała w art. 7674

15 k.p.c. paragraf 3 wyłączający możliwość złożenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w sprawach egzekucyjnych. Ustawa nie zawiera przepisów przejściowych, co oznacza, że do wprowadzonych przez nią zmian w przepisach proceduralnych stosować należy ogólna regułę, zgodnie z którą przepisy nowe stosuje się od chwili ich wejścia w życie także do wszczętych już postępowań o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, o ile inne zasady nie wynikają z przepisów szczególnych. Niewątpliwie bezpośrednie włączenie zmienionych przepisów w tok postępowań należał do założeń nowelizacji, ponieważ w uzasadnieniu projektu ustawy (druk nr 2525, Sejmu VI kadencji) znalazło się stwierdzenie: „W związku z faktem, że uregulowania projektu zaprowadzają sytuację korzystniejszą dla osób poszkodowanych, w projekcie nie zamieszczono przepisów intertemporalnych. Przepisy projektowanej ustawy będą zatem miały zastosowanie także do orzeczeń sądowych wydanych przed jej wejściem w życie.” Korzystniejsze uregulowania, o których mowa w uzasadnieniu projektu polegają na ograniczeniu wypadków, w których do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych na podstawie art. 4171

16 § 2 k.c. konieczne jest uzyskanie

17 przez stronę prejudykatu w postępowaniu o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem do prawomocnych wyroków sądu drugiej instancji kończących postępowanie w sprawie, oraz postanowień co do istoty sprawy kończących postępowanie, wydanych przez sąd drugiej instancji w postępowaniu nieprocesowym, w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności orzeczeń sądów państw obcych oraz w postępowaniu o uznanie i stwierdzenie wykonalności wyroku sądu polubownego wydanego za granicą lub ugody zawartej przed sądem polubownym za granicą (art. 4241

18 , art. 5192

19 , art. 11481

20 § 3, art. 11511

21 § 3 i nowy art. 1215 § 3 k.p.c.). Od innych

22 prawomocnych orzeczeń, w tym w szczególności wydanych w postępowaniu egzekucyjnym oraz upadłościowym i naprawczym, skarga nie przysługuje (art. 7674 3

23 k.p.c. oraz art. 33 ust. 3 i art. 2231

24 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze). Jeżeli

25 przez ich wydanie została wyrządzona szkoda, strona może dochodzić jej wynagrodzenia bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu przewidzianym w art. 4241

26 k.p.c., przed sądem powszechnym,

27 bezpośrednio od Skarbu Państwa, w sprawie o odszkodowanie (art. 4241a § 3).

28 W rezultacie od dnia 25 września 2010 r. niedopuszczalne są skargi od orzeczeń wydanych w sprawach egzekucyjnych. Dotyczy to nie tylko sytuacji, kiedy orzeczenia nie zostały jeszcze zaskarżone taką skargą, ale również wypadków, kiedy skarga została już wniesiona, ale nie została prawomocnie rozstrzygnięta do dnia wejścia w życie omawianej nowelizacji przepisów, ustawa nowelizująca nie wprowadza bowiem szczególnych zasad odnoszących się do będących już w toku postępowań ze skargi o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem.

29 Z tych przyczyn skarga złożona przez dłużnika podlega odrzuceniu na podstawie art. 4248

30 § 1 k.p.c.

31 Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego oparte zostało na treści art. 102 k.p.c. w zw. z art. 42412

32 k.p.c., art. 39821

33 k.p.c., art. 391 § 1 k.p.c. i uzasadnione jest

34 trudna sytuacją majątkową i zdrowotną dłużnika, a także istotną dla losów wniesionej przez niego skargi faktem zmianą stanu prawnego w toku postępowania.