Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2014 r., III KK 472/13

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2014 r., III KK 472/13

Tekst

1 Sygn. akt III KK 472/13

POSTANOWIENIE

2 Dnia 22 stycznia 2014 r.

3 Sąd Najwyższy w składzie:

4 SSN Michał Laskowski

5 na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

6 po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 22 stycznia 2014 r., sprawy K. K.

7 skazanego z art. 310 § 4 k.k., art. 286 § 1 k.k. i in.

8 z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę

9 od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]

10 z dnia 19 czerwca 2013 r.,

11 zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w G.

12 z dnia 30 kwietnia 2012 r.,

13 p o s t a n o w i ł

14 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,

15 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania

16 kasacyjnego.

Uzasadnienie

17 Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2012 r., uznał K. K. za winnego przestępstwa z art. 310 § 2 i 4 k.k. i za przestępstwo to wymierzył mu karę roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności (punkt I części dyspozytywnej wyroku). Tym samym wyrokiem K. K. uznany został za winnego przestępstwa z art. 310 § 2 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z 2

18 art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 310 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za przestępstwo to skazano go na karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności i karę 100 stawek dziennych grzywny, przy czym ustalono wysokość jednej stawki na 30 złotych (punkt IV części dyspozytywnej wyroku). Ponadto uznano K. K. za winnego przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 310 § 1 i 3 k.k., za które wymierzono mu karę roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności (punkt V) oraz przestępstwa z art. 270 § 3 k.k., za które wymierzono mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności (punkt VI).

19 Omawianym wyrokiem sąd orzekł w odniesieniu do K. K. karę łączną 2 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności.

20 Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego. Zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości, formułując szereg zarzutów obrazy prawa procesowego i wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

21 Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013 r., uchylił zaskarżony wyrok w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu czynu z art. 270 § 3 k.k. (punkt VI części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku) i w tym zakresie postępowanie wobec oskarżonego umorzył wobec przedawnienia karalności. Sąd zmienił ponadto zaskarżony wyrok, uniewinniając oskarżonego od siedmiu jednostkowych zachowań opisanych odrębnie w akcie oskarżenia, a składających się na przypisany oskarżonemu czyn ciągły (punkt IV części rozstrzygającej wyroku Sądu Okręgowego). Sąd odwoławczy dokonał nadto uzupełnienia opisu czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie V części dyspozytywnej, przyjmując między innymi, że czyn w nim opisany stanowił usiłowanie. Sąd Apelacyjny uchylił zawarte w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcie o karze łącznej i sam orzekł nową karę łączną 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymany został w mocy.

22 Kasację od tego wyroku wniósł obrońca K. K., zaskarżając wyrok w całości. Obrońca zarzucił wyrokowi Sądu Apelacyjnego:

23 1. „rażące naruszenie art. 7 k.p.k., a w konsekwencji rażące naruszenie art. 6 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść orzeczenia poprzez dowolne przyjęcie, że niedołączone do akt sprawy protokoły wyjaśnień E. G. nie 3

24 dotyczyły oskarżonego K. K., a także poprzez dowolne i sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym przyjęcie, że niedołączone protokoły nie obejmowały przesłuchań E. G. do przedmiotowej sprawy,

25 2. rażące naruszenie art. 433 § 2 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez nienależyte rozpatrzenie przez Sąd Apelacyjny zarzutów podniesionych w apelacji, a w konsekwencji utrzymanie w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji wadliwego z powodu rażącego naruszenia przez ten Sąd szeregu reguł postępowania, a w szczególności art. 6 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 34 § 3 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., co skutkowało wydaniem wyroku w pierwszej instancji oraz dokonaniem jego weryfikacji w postępowaniu apelacyjnym w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy i z naruszeniem prawa do obrony,

26 3. rażące naruszenie art. 399 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., które miało wpływ na treść wyroku poprzez nieuprzedzenie oskarżonego o uzupełnieniu opisu czynu z punktu V wyroku Sądu pierwszej instancji i zmianie kwalifikacji prawnej tego czynu”.

27 Obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.

28 W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Apelacyjny wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

29 Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

30 Kasacja obrońcy K. K. okazała się bezzasadna w stopniu pozwalającym na jej rozpoznanie na posiedzeniu, zgodnie z brzmieniem art. 535 § 3 k.p.k. Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutu trzeciego kasacji, a więc zarzutu rażącego naruszenia art. 399 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez nieuprzedzenie oskarżonego o uzupełnieniu opisu czynu i zmianie jego kwalifikacji stwierdzić należy, że Sąd Apelacyjny istotnie nie uprzedził oskarżonego o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu z punktu V wyroku Sądu Okręgowego, mimo obowiązku wynikającego z art. 399 § 1 k.p.k. (zob. protokół rozprawy apelacyjnej, k. 6339-6340, t. XXXII).

31 Zgodnie z treścią art. 523 § 1 k.p.k. jednak, podstawą uwzględnienia kasacji może być naruszenie prawa, które ma charakter rażący, a nadto wykazać należy, 4

32 że takie rażące naruszenie prawa mogło wywrzeć istotny wpływ na treść orzeczenia. Rozważyć zatem należy, czy faktyczne nieuprzedzenie o zmianie kwalifikacji stanowiło naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 523 § 1 k.p.k. Nadto, wobec treści zarzutu należy jeszcze odpowiedzieć na pytanie, czy zaistniała sytuacja procesowa naruszała prawo do obrony oskarżonego.

33 Zauważyć trzeba, że w apelacji obrońcy oskarżonego podniesiony został zarzut dowolności ustaleń sądu pierwszej instancji w odniesieniu do przedmiotowego czynu (pkt 8 apelacji). W uzasadnieniu apelacji obrońca podniósł, że kwalifikacja prawna tego czynu przyjęta przez Sąd Okręgowy jest błędna, choć w pierwszej kolejności kwestionowane były przez obronę ustalenia faktyczne dotyczące tego czynu. W tej sytuacji trudno uznać, aby zmiana, której dokonał Sąd Apelacyjny stanowiła zaskoczenie dla oskarżonego i jego obrońcy. W kasacji nie wykazano nadto w jaki sposób, brak uprzedzenia miał wpłynąć na obronę oskarżonego, zważywszy przy tym, że do opisanej sytuacji doszło w toku postępowania odwoławczego. Zauważyć także należy, że zawarte w kasacji wywody dotyczące składania przez oskarżonego wniosku o uzupełniające przesłuchanie świadka A. F. nie pozostały poza polem widzenia Sądu Apelacyjnego, co wynika z lektury uzasadnienia wyroku tego sądu (s. 26 uzasadnienia). W tym stanie rzeczy nie można przyjąć, że brak uprzedzenia o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu (przepis art. 399 § 1 k.p.k. nie nakazuje uprzedzać o przewidywanej zmianie opisu czynu) stanowił naruszenie prawa o charakterze rażącym. Dodać można, że dokonana przez sąd zmiana kwalifikacji nie może być także jednoznacznie oceniana jako zmiana na niekorzyść oskarżonego.

34 Dwa pierwsze zarzuty kasacji stanowią natomiast powielenie argumentacji zawartej w apelacji. Lektura uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego prowadzi do wniosku, że sąd ten wszechstronnie zbadał i omówił okoliczności podnoszone w kasacji. Fakt niedołączenia do materiału dowodowego sprawy wszystkich protokołów wyjaśnień E. G. został wyczerpująco omówiony przez sąd odwoławczy na stronach 21 – 23 uzasadnienia wyroku. Sąd ten przedstawił argumentację, z powodu której nie uwzględnił apelacji obrońcy w tym zakresie. Nie można uznać, aby sposób przeprowadzenia kontroli odwoławczej w tej części stanowił 5

35 jakiekolwiek naruszenie prawa, a zwłaszcza naruszenie rażące, o którym mowa w art. 523 § 1 k.p.k.

36 Poza zakresem kontroli odwoławczej nie pozostały także podnoszone w kasacji okoliczności dotyczące wyłączenia sprawy oskarżonego E. G. do odrębnego rozpoznania. Sąd Apelacyjny przedstawił w tej kwestii swój punkt widzenia (s. 19 -20 uzasadnienia), co świadczy o spełnieniu wymogu z art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Sąd odwoławczy zbadał także zasadność oddalenia wniosków dowodowych dotyczących dodatkowego przesłuchania E. G. Można oczywiście nie zgadzać się z argumentacją sądu, ale nie można mu przypisać dopuszczenia się rażącego naruszenia prawa.

37 Należy stwierdzić, że kontrola odwoławcza wyroku Sądu Okręgowego została przez Sąd Apelacyjny przeprowadzona w sposób wnikliwy i wszechstronny, o czym świadczy także fakt uwzględnienia części zarzutów i dokonania zmian w treści zaskarżonego wyroku. Uzasadnienie zaskarżonego kasacją wyroku spełnia również wymogi procesowe, zawierając wyczerpującą argumentację.

38 Wobec powyższego brak było podstaw do uwzględnienia kasacji.