Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2022 r., II AKa 89/22

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2022 r., II AKa 89/22

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 89/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 22 grudnia 2022 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSA – Przemysław Filipkowski

5 Sędziowie: SA – Sławomir Machnio (spr.)

6 SO (del.) – Anna Gąsior- Majchrowska

7 Protokolant: – Katarzyna Wójcik

8 przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego

9 po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2022 r.

10 sprawy z wniosku T. L. przeciwko Skarbowi Państwa o odszkodowanie i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z niewątpliwie niesłusznego zatrzymania od dnia 16 maja 2020r. godz. 15:25 do dnia 17 maja 2020 roku godz. 12:50

11 apelacji wniesionej przez prokuratora i pełnomocnika reprezentanta Skarbu Państwa- Komendanta Stołecznego Policji od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 06 grudnia 2021 roku, sygn. VIII Ko 112/20

12 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że obniża zasądzone nim zadośćuczynienie na rzecz T. L. do kwoty 4.000 (cztery tysiące) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

13 2. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części;

14 3. wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

15 Formularz UK 2

16 Sygnatura akt

17 II AKa 89/22

18 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

19 2

20 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

21 Oznaczenie zapadłego wyroku

22 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie wydany w dniu 06 grudnia 2021 roku w sprawie sygn. akt VIII Ko 112/21

23 Podmiot wnoszący apelację

24 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

25 ☐ oskarżyciel posiłkowy

26 ☐ oskarżyciel prywatny

27 ☐ obrońca

28 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☒ inny- pełnomocnik Komendanta Stołecznego Policji

30 1.3. Granice zaskarżenia

31 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

32 ☐ na korzyść

33 ☒ na niekorzyść

34 ☒ w całości

35 ☐ w części

36 ☐

37 co do winy

38 ☐

39 co do kary

40 ☒

41 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

42 1.3.2. Podniesione zarzuty

43 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

44 ☒

45 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

46 ☐

47 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

48 ☒

49 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

50 ☒

51 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

52 ☐

53 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

54 ☐

55 art. 439 k.p.k.

56 ☐

57 brak zarzutów

58 1.4. Wnioski

59 ☐

60 uchylenie

61 ☒

62 zmiana

63 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

64 2.1. Ustalenie faktów

65 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

66 Lp.

67 Wskazać oskarżonego.

68 Wskazać fakt.

69 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

70 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

71 Lp.

72 Wskazać oskarżonego.

73 Wskazać fakt.

74 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

75 2.2. Ocena dowodów

76 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

77 Wskazać fakt

78 Dowód

79 Zwięźle o powodach uznania dowodu.

80 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

81 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

82 Wskazać fakt

83 Dowód

84 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

85 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

86 Lp.

87 Zarzuty

88 Zarzut zawarty w apelacji prokuratora:

89 - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na niesłusznym przyjęciu, że do szkody w postaci złamania oprawy okularów wnioskodawcy doszło w wyniku bezpośredniego działania funkcjonariuszy Policji oraz, że rozmiar szkody wyniósł kwotę 2.334 zł, co w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie zostało dostatecznie wykazane przez wnioskodawcę, jak również polegający na niesłusznym przyjęciu, że rozmiar doznanej przez T. L. krzywdy spowodowanej bezzasadnym zatrzymaniem w dniach 16-17.05.2020r. uzasadnia zasądzenie na rzecz wnioskodawcy kwoty 6.600 zł, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów prowadzi do wniosku, iż kwota ustalonego zadośćuczynienia jest rekompensatą nadmiernie wygórowaną.

90 Zarzuty zawarte w apelacji pełnomocnika Skarbu Państwa- Komendanta Stołecznego Policji (dalej: „ pełnomocnik KSP”):

91 a) na podstawie art. 109 § 2 kpsw (Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia) w zw. z art. 438 pkt. 1 k.p.k. 438 pkt. 2 k.p.k. obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 552 § 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie okoliczności nieobjętej dyspozycją niniejszego przepisu, a mianowicie faktu wcześniejszego zatrzymania i osadzenia Wnioskodawcy w zakładzie karnym oraz jego traumatycznych doświadczeń i doznań z tym związanych, podczas gdy nie jest to okoliczność wskazana w art. 552 § 4 k.p.k.,

92 b) na podstawie art. 109 § 2 kpsw w zw. z art. 438 pkt. 1 k.p.k. obraza przepisów prawa materialnego, tj. art. 552 § 4 k.p.k. poprzez zasądzenie zadośćuczynienia na rzecz Wnioskodawcy na podstawie uznania, że zatrzymanie Wnioskodawcy było niezasadne, podczas gdy dyspozycja niniejszego przepisu wymaga aby zatrzymanie było niewątpliwie niesłuszne co stanowi kwalifikowaną formę niezasadności,

93 alternatywnie

94 c) obraza przepisów postępowania, mająca istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 558 k.p.k. w zw. z art. 116 kpsw w zw. z art. 362 k.c. poprzez niezastosowanie przez Sąd orzekający miarkowania przyznanego Wnioskodawcy zadośćuczynienia oraz odszkodowania podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że Wnioskodawca swoim zachowaniem przyczynił się w stopniu znacznym do zatrzymania oraz zastosowania wobec Wnioskodawcy środków przymusu bezpośredniego w postaci chwytów obezwładniających i transportowych, a także kajdanek, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego zasądzenia zadośćuczynienia i odszkodowania na rzecz Wnioskodawcy,

95 d) obraza przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 8 kpsw w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę dowodu z zeznań Wnioskodawcy i przyjęcie, że doznał on w wyniku interwencji funkcjonariuszy Policji nadwyrężenia barku i przyznanie im wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego waloru wiarygodności podczas gdy Wnioskodawca w trakcie zatrzymania był badany przez lekarza, który nie stwierdził przeciwskazań do pobytu w PDOZ, jak również nie zlecił innych badań z tym związanych, a Wnioskodawca w swoich zeznaniach twierdził, że doszło do wypadnięcia barku, jednak nie podjął żadnego leczenia, co wskazuje, że zeznania Wnioskodawcy w tym zakresie nie są wiarygodne i są jedynie gołosłownymi twierdzeniami Wnioskodawcy, a powyższe uchybienie Sądu I instancji doprowadziło do niezasadnego zasądzenia zadośćuczynienia na rzecz Wnioskodawcy,

96 e) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia polegający na błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że zasądzona tytułem zadośćuczynienia z tytułu niesłusznego zatrzymania kwota 6 600 zł jest odpowiednia podczas, gdy zebrany w sprawie materiał wskazuje, że okoliczności zatrzymania oraz czas zatrzymania, jak i intensywność doznanych krzywd uzasadniają przyznanie kwoty 500 zł.

97 ☐ zasadne

98 ☒ częściowo zasadne

99 ☐ niezasadne

100 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

101 Na wstępie tej części uzasadnienia wskazać należy, że podstawą rozstrzygnięcia sądu I instancji było zatrzymanie T. L., do którego doszło od dnia 16 maja 2020r. godz. 15:25 do dnia 17 maja 2020r. godz. 12:50, „ w związku z postępowaniem prowadzonym przez Komendę Rejonową Policji Warszawa i zakończonym postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy- Śródmieścia w Warszawie z dnia 13 października 2020 roku w sprawie sygn. akt V W 3097/20 o umorzeniu prowadzonego przeciwko niemu postępowania o wykroczenie z art. 54 k.w.”. Sąd I instancji w pełni zasadnie, uwzględnił też treść postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy- Śródmieścia w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2020r. wydanego w sprawie II Kp 1159/20, na mocy którego, ww. zatrzymanie uznane zostało za „ legalne i prawidłowe ale bezzasadne”. Podstawą takiego orzeczenia stanowiła treść notatki urzędowej z 16 maja 2020r. wskazująca, że podstawę przedmiotowego zatrzymania stanowił przepis art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (k.1-2 akt V W 3097/20), tj. niezastosowanie się T.D. L. do „ wydanych na podstawie prawa polecenia nakazującego zaprzestania działań stwarzających zagrożenie (…) w związku z wystąpieniem stanu epidemii” a nie podejrzenie dokonania przez tę osobę uszkodzenia mienia, tj. zdarzenia późniejszego, kwalifikowanego z art. 288 k.k., które jako przyczyna zatrzymania, wskazana została w protokole z przebiegu tej czynności (m.in. k.3-5 akt V W 3097/20). Podkreślenia wymaga w tym miejscu, w pełni prawidłowe ustalenie zawarte w tym postanowieniu, że „ Należy (…) wyraźnie zaznaczyć i odróżnić, że zdarzenie polegające na uszkodzeniu policyjnego radiowozu (czyn z art. 288 k.k.- przyp. sądu) powstało już po zatrzymaniu skarżącego (tj. T.D. L.- przyp. sądu) a okoliczności, o których mowa w treści art. 244 § 1 k.p.k. lub art. 45 § 1 k.p.w. muszą być oceniane na moment podjęcia decyzji o zatrzymaniu danej osoby”. Niewątpliwie więc, wbrew stanowisku pełnomocnika KSP, do zatrzymanie nie doszło z uwagi na agresywne zachowanie T.D. L.. W efekcie dalszych rozważań, sąd wydający ww. postanowienie, podważył zasadność wystąpienia przesłanek wskazanych w tych przepisach.

102 Ustalenia te w pełni zasadnie uzasadniały przyjęcie przez sąd I instancji jako podstawy prawnej roszczenia o odszkodowanie i zadośćuczynienie, przepisu art. 114 § 2 k.p.s.w. a nie art. 552 § 4 k.p.k.

103 Tym samym, nietrafne są zarzuty apelacji pełnomocnika KSP obrazy tego przepisu Kodeksu postępowania karnego jak i przepisu art. 558 k.p.k., gdyż nie stanowiły one jakiejkolwiek podstawy zaskarżonego wyroku. Uwzględniając zbieżność regulacji Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia odnoszących się do odszkodowania za niesłuszne zatrzymanie, argumenty zawarte w tym środku odwoławczym będą oceniane z uwzględnieniem faktu, że T.D. L. został zatrzymany w związku z podejrzeniem popełnienia wykroczenia a nie przestępstwa.

104 Zwraca też uwagę wadliwość skonstruowania zarzutów w apelacji pełnomocnika KSP.

105 „ Zarzut obrazy prawa materialnego odnoszący się do kwalifikacji prawnej czynu można postawić tylko wówczas, gdy skarżący nie podważa ustaleń faktycznych związanych z tą kwalifikacją. Jeżeli bowiem nieprawidłowe są ustalenia faktyczne, na podstawie których sąd dokonał kwalifikacji prawnej czynu, to błędem pierwotnym jest błąd w ustaleniach faktycznych, a jego następstwem wadliwa kwalifikacja prawna. Dlatego też w takiej sytuacji skarżący powinien postawić tylko zarzut błędu w ustaleniach faktycznych i wskazać, że mógł mieć on wpływ na treść wyroku właśnie co do kwalifikacji prawnej czynu (por. wyrok SN z 23.07.1974 r., V KR 212/74, OSNKW 1974/12, poz. 233; postanowienia SN: z 2.12.2008 r., III KK 230/08, LEX nr 491425; z 20.11.2008 r., V KK 158/08, OSNwSK 2008, poz. 2340; z 15.02.2007 r., IV KK 234/06, OSNwSK 2007, poz. 438; z 25.07.2005 r., V KK 61/05, OSNwSK 2005, poz. 1412).” (vide teza 17 w: Świecki Dariusz (red.), Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany. Opublikowano: LEX/el. 2022). Należy też zwrócić uwagę na inny, zbieżny z powyższym, ogólny pogląd, że „ zarzut powinien dotyczyć uchybienia o charakterze pierwotnym, natomiast nie stawia się dodatkowo zarzutu w stosunku do jego następstw, czyli dalszych uchybień (uchybienia wtórne). Uchybienia wtórne, będące następstwem uchybienia pierwotnego, świadczą bowiem o istotności (relewantności) zarzutu

106 pierwotnego, skoro jego zaistnienie powoduje dalsze konsekwencje. Z tego powodu uchybienia wtórne powinny zostać wykorzystane przez skarżącego jako podstawa do wykazania, że zarzucane uchybienie pierwotne mogło mieć wpływ na treść orzeczenia z uwagi na jego następstwa w sferze związanej z prawidłowością wydanego orzeczenia” (vide teza 5 ibidem).

107 Analizując treść apelacji pełnomocnika KSP w kontekście ww. spostrzeżeń, to na pierwszy plan wysuwa się w niej obraza art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.s.w., której konsekwencją były nieprawidłowe ustalenia sądu I instancji co do „ niewątpliwej niesłuszności zatrzymania” T.D. L., faktu przyznania tej osobie odszkodowania oraz co do wysokości zasądzonego zadośćuczynienia. Te z kolei, prowadzić miały do obrazy przepisów prawa materialnego. W takim też porządku, treść tego środka odwoławczego będzie stanowiła przedmiot oceny sądu II instancji.

108 Uwzględniając wyżej zaprezentowane stanowisko doktryny prawniczej, należy w tym miejscu wskazać na nieprawidłowo sformułowany zarzut także w apelacji prokuratorskiej, gdzie określony tam błąd w ustaleniach faktycznych stanowił w istocie uchybienie wtórne w stosunku do obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (vide sformułowania apelacji, że „ w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie zostało dostatecznie wykazane przez wnioskodawcę” i „ prawidłowa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów prowadzi do wniosku…”).

109 Idąc dalej, to uwzględniając treść postanowień Sądu Rejonowego dla Warszawy- Śródmieścia w Warszawie wydanych w sprawach V W 3097/20 i II Kp 1159/20, które podważały nie tylko zasadność przedmiotowego zatrzymania ale i zrealizowanie przez T.D. L. znamion przepisu art. 54 k.w., sąd I instancji w pełni prawidłowo przyjął, że doszło do „ niewątpliwie niesłusznego zatrzymania” tej osoby w związku z podejrzeniem popełnienia wykroczenia (vide sformułowania zawarte w uzasadnieniu wyroku: „ W związku z powyższym niewątpliwie wnioskodawcy przysługiwało odszkodowanie/zadośćuczynienie”). Tym samym, odrzuceniu podlega zarzut sformułowany w apelacji pełnomocnika KSP, że nie doszło w tym wypadku do kwalifikowanej formy „ niezasadności”, która przewidziana została w przepisie art. 114 § 2 k.p.s.w., stanowiącym podstawę zaskarżonego wyroku. Należy dodać, że analogiczne stanowisko do prezentowanego w niniejszym uzasadnieniu, zajął też prokurator we wniesionej przez siebie apelacji. Nie miał on jednak racji, kwestionując rozstrzygnięcie sądu I instancji co do zasądzenia odszkodowania, jako nieopartego na dostatecznym wykazaniu przez wnioskodawcę, że „ do szkody w postaci złamania oprawy okularów (…) doszło w wyniku bezpośredniego działania funkcjonariuszy Policji” jak i ustalającego, przy przyjęciu odmiennego stanowiska, że „ rozmiar szkody wyniósł kwotę 2.334 zł”. Nie podlegają też uwzględnieniu argumenty pełnomocnika KSP, w sposób dowolny a więc bez odniesienia się do zebranych w sprawie dowodów, wiążące uszkodzenie okularów z biernym i czynnym oporem T.D. L. przed zatrzymaniem, co zdaniem skarżącej przyczyniło się do powstania szkody.

110 W tym zakresie (pkt 6.1 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), sąd I instancji przeprowadził w pełni prawidłowe rozważania, które nie sposób nie ocenić jako szczegółowe, oparte na całokształcie zebranych w sprawie dowodów, w tym m.in. na zasadniczo zgodnych z innymi dowodami zeznaniach T.D. L. i kwicie depozytowym (k.51), uwzględniające zasady prawidłowego rozumowania, wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego a więc swobodne w rozumieniu art. 7 k.p.k. Niewątpliwie, gdyby nie doszło do zatrzymania tej osoby, nie miałoby miejsca uszkodzenie ww. okularów. Zachodzi więc adekwatny związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy tymi zdarzeniami i w takim znaczeniu należy rozumieć bezpośredni skutek podjętej wobec T.D. L., bezzasadnej i niewątpliwie niesłusznej (choć legalnej i prawidłowo przeprowadzonej) interwencji policyjnej w postaci zatrzymania tej osoby zwłaszcza, gdy zebrane w sprawie dowody nie uzasadniają tezy, że doszło do tego uszkodzenia z przyczyn leżących po stronie wnioskodawcy (tj., że „ Wnioskodawca wykonując gwałtowne ruchy spowodował szkodę w swoim mieniu”- vide apelacja pełnomocnika KSP). Odnośnie zaś wysokości, przyznanego z tego tytułu odszkodowania, to miał rację ten sąd podkreślając, że przywrócenie ich do stanu używalności nie było możliwe i z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu, nie było potrzeby ustalania aktualnej, to jest na dzień orzekania, ich wartości. Tym samym, „ zasada kompensacji rzeczywistej straty poniesionej przez wnioskodawcę nakazuje przyjąć za wykazane, iż wnioskodawcy zostały zniszczone okulary warte (…) 2.334 złotych i taką też kwotę dochodzonego odszkodowania Sąd przyznał wnioskodawcy w punkcie I, wyroku”.

111 Przechodząc do wysokości zasądzonego zadośćuczynienia, to argumenty zawarte w obu, wniesionych apelacjach, w jakiejś mierze zasługiwały na uwzględnienie. Jakkolwiek więc sąd I instancji poczynił w tym zakresie bardzo szczegółowe i co do zasady trafne rozważania, to nie ustrzegł się też błędów.

112 Odnosząc się do argumentów przedstawionych w apelacjach, to nie miała racji pełnomocnik KSP gdy wskazała, że na wysokość zasądzonego T.D. L. w przedmiotowej sprawie zadośćuczynienia wpływ miało wcześniejsze niesłuszne zatrzymanie tej osoby lub przyznanie zadośćuczynienia T.D. L. za wykonanie innej kary, której nie powinien był ponieść. Jako okoliczność mającą wpływ na ustalenie kwoty rekompensaty za poniesioną krzywdę, sąd I instancji zaliczył „ wcześniejsze traumatyczne doświadczenia wnioskodawcy związane z niezasadnymi: zatrzymaniem i osadzeniem w zakładzie karnym” a więc przeżycia tej osoby istniejące w chwili zatrzymania w przedmiotowej sprawie i pogłębiające jego negatywne odczucia, wiążące się z przedmiotowym zdarzeniem („ podprogowy odbiór interwencji funkcjonariuszy władzy wykonawczej”- vide str. 5 uzasadnienia wyroku). Ustalenie to podważa ocenę tej okoliczności wskazaną w apelacji.

113 Nie ma też racji apelująca, gdy jako argument, który winien wpłynąć na obniżenie wysokości zasądzonego zadośćuczynienia wskazała „ świadome przyczynienie się do powstania szkody w mieniu Skarbu Państwa- Komendanta Stołecznego Policji”. Należy w tym miejscu dodać, że okoliczność ta nie miała związku z rzeczywistą przyczyną zatrzymania T.D. L., stanowiła jedno z jego następstw a nadto, podlega ocenie w postępowaniu karnym.

114 Uwzględnieniu podlega natomiast argument pełnomocnika KSP co do niewiarygodności wnioskodawcy, oparty na niekonsekwentnych i nie znajdujących potwierdzenia w zebranych w sprawie dowodach zeznaniach tej osoby, jakoby wskutek przedmiotowego zatrzymania doszło do uszkodzenia u niego barku. Należy w tym miejscu dodać, że sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zwrócił uwagę na depozycje tej osoby jako przejawiające „ tendencję do wyolbrzymiania krzywd, których doznał ze strony funkcjonariuszy Policji”, ale nie nadał tej okoliczności właściwej wagi. Zgodzić się też należy z apelującymi, a w tym zwłaszcza z prokuratorem, który kwestii tej poświęcił dużą część swojej argumentacji, że całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy, który zasadniczo w sposób prawidłowy wskazany został przez sąd I instancji, nie uzasadniał przyznania wnioskodawcy zadośćuczynienia w kwocie 6.600 zł. Nie ma potrzeby przytaczania całości rozważań tej strony, zgodnych z dość ogólnymi uwagami pełnomocnika KSP ale podkreślenia wymagają poszczególne, zawarte w nim, w pełni prawidłowe spostrzeżenia, że „ Z okoliczności towarzyszących zatrzymaniu (…) wynika, iż jego przebieg był rutynowym działaniem przeprowadzających tę czynność funkcjonariuszy Policji. Jego warunki osadzenia nie odbiegały od typowych i nie wiązały się z dolegliwościami nieproporcjonalnymi do zwykłych następstw stosowania środka izolacyjnego (…) dolegliwości i doznane krzywdy przez wnioskodawcę nie były aż tak rażące jak starał się to on przedstawić (…) Sąd nadał im nadmierne znaczenie oraz przyznał tytułem zadośćuczynienia kwotę, która nie znajduje uzasadnienia w całokształcie okoliczności sprawy”.

115 Wnioski

116 W apelacji prokuratora znalazły się wnioski o:

117 a) zmianę pkt I. zaskarżonego orzeczenia poprzez oddalenie wniosku o odszkodowanie w całości,

118 b) zmianę pkt II. Zaskarżonego orzeczenia poprzez obniżenie wysokości przyznanego zadośćuczynienia do kwoty 3.000 zł, a w pozostałym zakresie o oddalenie wniosku o zadośćuczynienie.

119 c) w części dotyczącej wysokości zasądzonego zadośćuczynienia poprzez jego obniżenie do kwoty wnioskowanej na rozprawie przed sądem I instancji.

120 W apelacji pełnomocnika Komendanta Stołecznego Policji znalazł się wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie żądania Wnioskodawcy w całości, a ewentualnie w przypadku uwzględnienia zarzutów postawionych jako alternatywne o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I poprzez oddalenie żądania odszkodowania oraz w pkt 2 poprzez zasądzenie zadośćuczynienia na rzecz Wnioskodawcy T. L. w kwocie 500 złotych i oddalenie żądania w pozostałej części.

121 ☐ zasadny

122 ☒ częściowo zasadne

123 ☐ niezasadne

124 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

125 Rozważania zawarte w poprzedzającej części uzasadnienia uzasadniają zasądzenia od Skarbu Państwa na rzecz T.D. L. odszkodowania w wysokości 2.334 zł i zadośćuczynienia w wysokości 4.000 zł za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie tej osoby w dniach 16-17 maja 2020r.

126 Odnośnie odszkodowania, to jak zostało to już wyżej ustalone, stanowiło ono równowartość zlecenia na wykonanie okularów z dnia 03 lipca 2018r. Z kolei odnośnie zadośćuczynienia, to uwzględniając całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy oraz ugruntowaną w tym zakresie linię orzeczniczą (vide liczne orzeczenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz w apelacjach), sąd II instancji obniżył jego wysokość do kwoty 4.000 zł., jako w dalszym ciągu stanowiącą odczuwalną dla T.D. L. wartość ekonomiczną, odpowiadającą „ aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa”, nie mającą charakteru nadmiernej „ w stosunku do doznanej krzywdy” i uwzględniającej jej indywidualny wymiar. Od tej kwoty przysługują wnioskodawcy ustawowe odsetki liczone od uprawomocnienia się wyroku sądu I instancji do ich zapłaty.

127 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

128 Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

129 1.

130 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

131 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

132 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

133 1

134 Przedmiot utrzymania w mocy

135 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie wydany w dniu 6 grudnia 2021 roku w sprawie sygn. akt VIII Ko 112/20 w części dotyczącej wysokości zasądzonego odszkodowania.

136 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

137 Z przyczyn, jak wyżej.

138 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

139 1.

140 Przedmiot i zakres zmiany

141 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie wydany w dniu 6 grudnia 2021 roku w sprawie sygn. akt VIII Ko 112/20 w części dotyczącej wysokości zasądzonego zadośćuczynienia.

142 Zwięźle o powodach zmiany.

143 Z przyczyn, jak wyżej.

144 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

145 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

146 1.

147 ☐ art. 439 k.p.k.

148 Zwięźle o powodach uchylenia.

149 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

150 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

151 Zwięźle o powodach uchylenia.

152 Konieczność umorzenia postępowania

153 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

154 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

155 4.

156 Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

157 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

158 Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

159 5.

160 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

161 Zwięźle o powodach uchylenia.

162 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

163 5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

164 Lp.

165 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

166 Przytoczyć okoliczności.

167 6. Koszty Procesu

168 Wskazać oskarżonego.

169 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

170 Przytoczyć okoliczności.

171 3.

172 Podstawą decyzji o obciążeniu Skarbu Państwa wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym był przepis art. 115 § 3 k.p.s.w.

173 7. PODPISY

174 Sławomir Machnio

175 Przemysław Filipkowski Anna Gąsior- Majchrowska

176 1.3. Granice zaskarżenia

177 Kolejny numer załącznika

178 1

179 Podmiot wnoszący apelację

180 pełnomocnik Komendanta Stołecznego Policji

181 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

182 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie wydany w dniu 06 grudnia 2021 roku w sprawie sygn. akt VIII Ko 112/21

183 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

184 ☐ na korzyść

185 ☒ na niekorzyść

186 ☒ w całości

187 ☐ w części

188 ☐

189 co do winy

190 ☐

191 co do kary

192 ☒

193 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

194 1.3.2. Podniesione zarzuty

195 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

196 ☒

197 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

198 ☐

199 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

200 ☒

201 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

202 ☒

203 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

204 ☐

205 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

206 ☐

207 art. 439 k.p.k.

208 ☐

209 brak zarzutów

210 1.4. Wnioski

211 ☐

212 uchylenie

213 ☒

214 zmiana

215 1.3. Granice zaskarżenia

216 Kolejny numer załącznika

217 2

218 Podmiot wnoszący apelację

219 oskarżyciel publiczny

220 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

221 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie wydany w dniu 06 grudnia 2021 roku w sprawie sygn. akt VIII Ko 112/21

222 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

223 ☐ na korzyść

224 ☒ na niekorzyść

225 ☒ w całości

226 ☐ w części

227 ☐

228 co do winy

229 ☐

230 co do kary

231 ☒

232 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

233 1.3.2. Podniesione zarzuty

234 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

235 ☐

236 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

237 ☐

238 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

239 ☐

240 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

241 ☒

242 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

243 ☐

244 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

245 ☐

246 art. 439 k.p.k.

247 ☐

248 brak zarzutów

249 1.4. Wnioski

250 ☐

251 uchylenie

252 ☒

253 zmiana