Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2023 r., II AKa 377/22

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2023 r., II AKa 377/22

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 377/22

2 S ygn. akt II AKa 377/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Dnia 14 lipca 2023 r.

4 Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

5 Przewodniczący: Sędzia SA Sławomir Machnio (spr.)

6 Sędzia SA Rafał Kaniok

7 Sędzia SO del. Piotr Maksymowicz

8 Protokolant: praktykant Sebastian Woźniak

9 przy udziale Prokuratora Stanisława Wieśniakowskiego

10 po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2023 r.

11 sprawy z wniosku M. B., syna C. i D. z domu P., ur. (...) w W. przeciwko Skarbowi Państwa o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie w dniu 18 listopada 2020 roku

12 na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika Skarbu Państwa- Komendanta Stołecznego Policji oraz Prokuratora

13 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2022 r., sygn. akt XVIII Ko 156/21

14 I. zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że obniża zasądzone nim zadośćuczynienie na rzecz M. B. do kwoty 7.000 (siedmiu tysięcy) złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

15 II. wydatkami za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

16 Formularz UK 2

17 Sygnatura akt

18 II AKa 377/22

19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

20 2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

21 Oznaczenie zapadłego wyroku

22 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie wydany w dniu 28 czerwca 2022 roku w sprawie sygn. akt XVIII Ko 156/21

23 Podmiot wnoszący apelację

24 ☒ prokurator

25 ☐ oskarżyciel posiłkowy

26 ☐ oskarżyciel prywatny

27 ☐ obrońca

28 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☒ inny- pełnomocnik Komendanta Stołecznego Policji

30 1.3. Granice zaskarżenia

31 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

32 ☐ na korzyść

33 ☒ na niekorzyść

34 ☐ w całości

35 ☒ w części

36 ☐

37 co do winy

38 ☐

39 co do kary

40 ☒

41 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

42 1.3.2. Podniesione zarzuty

43 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

44 ☐

45 art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

46 ☐

47 art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

48 ☐

49 art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

50 ☒

51 art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

52 ☐

53 art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

54 ☐

55 art. 439 k.p.k.

56 ☐

57 brak zarzutów

58 1.4. Wnioski

59 ☐

60 uchylenie

61 ☒

62 Zmiana

63 Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

64 2.1. Ustalenie faktów

65 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

66 Lp.

67 Wskazać oskarżonego.

68 Wskazać fakt.

69 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

70 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

71 Lp.

72 Wskazać oskarżonego.

73 Wskazać fakt.

74 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

75 2.2. Ocena dowodów

76 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

77 Wskazać fakt

78 Dowód

79 Zwięźle o powodach uznania dowodu.

80 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

81 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

82 Wskazać fakt

83 Dowód

84 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

85 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

86 Lp.

87 Zarzuty

88 Zarzuty zawarte w apelacji pełnomocnika Skarbu Państwa- Komendanta Stołecznego Policji:

89 - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający wpływ na treść orzeczenia tytułem zadośćuczynienia z tytułu niewątpliwie niesłusznego zatrzymania kwota 12 000 zł jest odpowiednia podczas gdy prawidłowa – to jest znajdująca oparcie w art. 7 k.p.k. – ocena zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie winna prowadzić do oddalenia wniosku.

90 Zarzuty zawarte w apelacji Prokuratora:

91 - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść poprzez niezasadne uznanie, iż kwota 12 000 zł za 5 godzin zatrzymania w dniu 18 listopada 2020 r. godz. 23:55 – 19 listopada 2020 r. godz. 4:55 jest adekwatna do okoliczności i skutków tego pozbawienia wolności, sprawiedliwie rekompensując doznane krzywdy i cierpienia moralne, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego dowodzi, iż sąd meriti ustalił nadmiernie wygórowaną wysokość rekompensaty pieniężnej.

92 ☐ zasadne

93 ☒ częściowo zasadne

94 ☐ niezasadne

95 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

96 Na wstępie należy zaznaczyć, że przyznane przez Sąd Okręgowy w Warszawie zadośćuczynienie na rzecz wnioskodawcy M. B., było konsekwencją niewątpliwie niesłusznego zatrzymania tej osoby w okresie od 18 listopada 2020 r. godz. 23:55 do 19 listopada 2020r. godz. 4:55, przez funkcjonariuszy Policji z Kompanii Prewencji X Oddział Prewencji Policji w W.. Czynność ta miała miejsce w trakcie odbywającego się spontanicznego zgromadzenia pod Komendą Rejonową Policji W. I, będącego zgromadzeniem solidarnościowym z osobami zatrzymanymi tego dnia przez policję podczas innych zgromadzeń spontanicznych, które tego dnia odbywały się w W., a które przetrzymywane były na ww. komendzie. Dokonując ustalenia o tej „ niewątpliwej niesłuszności”, sąd I instancji w pełni zasadnie wziął pod uwagę postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie II Wydziału Karnego z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt II Kp 3301/20, które zawierało ustalenia, że przedmiotowe zatrzymanie wnioskodawcy było niezasadne, nieprawidłowe ale legalne.

97 Jakkolwiek pełnomocnik Skarbu Państwa – Komendanta Stołecznego Policji oraz Prokurator nie zaskarżyli stanowiska o „ niewątpliwej niesłuszności zatrzymania” wnioskodawcy, to jednak pierwszy z tych apelujących wniósł o oddalenie wniosku o zadośćuczynienie. Należy przy tym dodać, że z uzasadnienia tego środka odwoławczego wynikało, że kwestionował wysokość, zasądzonej z tego tytułu na rzecz M.C. B. kwoty pieniężnej. Nadto, pełnomocnik ten posłużył się w zarzucie formułą błędu w ustaleniach faktycznych gdy tymczasem, co wynikało z jego treści, kwestionował ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Apelacja ta, poza więc sprzecznością pomiędzy zawartym w niej wnioskiem a uzasadnieniem, została więc dodatkowo, w zakresie określenia zarzutu, błędnie sformułowana. „ Błąd w ustaleniach faktycznych (…) ma miejsce wówczas, gdy na podstawie prawidłowo przeprowadzonych i prawidłowo ocenionych dowodów sąd błędnie ustalił fakty. Wówczas ten błąd ma wpływ na treść orzeczenia. Natomiast jeżeli dowód został nieprawidłowo przeprowadzony, to nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych. Jeśli zaś dowód został nieprawidłowo oceniony, to następstwem błędnej oceny są błędne ustalenia faktyczne. W takim układzie procesowym uchybieniem pierwotnym, którego powinien dotyczyć zarzut, jest obraza przepisów postępowania, a jego następstwem są błędne ustalenia faktyczne” (Dariusz Świecki, teza 5 Kodeksu postępowania karnego do art. 438 k.p.k. w Tom II. Komentarz aktualizowany”, LEX/el/2022). Tym samym, pełnomocnik Skarbu Państwa – Komendanta Stołecznego Policji, winien był zarzucić obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k., wskutek której, doszło do nieprawidłowego ustalenia wysokości zadośćuczynienia za doznaną przez tę osobę krzywdę.

98 Przechodząc do dalszych rozważań, sąd I instancji prawidłowo ustalił okoliczności zatrzymania M.C. B., a w tym m.in. to, że wobec tej osoby zastosowano publicznie siłę fizyczną, to jest został on popchnięty przez funkcjonariuszy policji, w wyniku czego upadł na ziemię odnosząc obrażenia na czole i ręku zakwalifikowane jako rozstrój zdrowia lub naruszenie czynności narządu ciała na czas nieprzekraczający 7 dni. Wnioskodawcy również wykręcono ręce do tyłu. Następnie, do przesłuchania tej osoby doszło dopiero po ponad 4 godzinach, tuż po postawieniu zarzutów oraz pouczeniu o przysługujących mu uprawnieniach i obowiązkach. Nie sposób też pominąć skutków zatrzymania w sferze psychiki M.C. B., które w zestawieniu z innymi okolicznościami z życia tej osoby, m.in. zatrzymaniem jego brata w przeszłości oraz współpracy przy filmie, który przedstawiał właśnie zatrzymania przez policję, spowodowały w nim negatywne przeżycia. Wreszcie podkreślenia wymagało to, że wnioskodawca nigdy wcześniej nie był karany, nie doświadczył on również przemocy, ani poczucia niepewności o swój los.

99 Okoliczności te oraz ich następstwa nie uzasadniały jednak przyznania tej osobie zadośćuczynienia w takiej kwocie, o jaką w tym postępowaniu występował. Świadczenie to ma mieć charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać ekonomiczną wartość. Jednocześnie, wartość ta nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być stosownie do art. 445 § 1 kc „ odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom społeczeństwa, nie może prowadzić do nadmiernego bogacenia się. Natomiast kryterium przeciętnej stopy życiowej społeczeństwa ma znaczenie pomocnicze (vide np. postanowienie Sądu Najwyższego z 22.01.2015 r. III KK 252/14, Legalis; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 07.09.2018 r. II AKa 297/18, Legalis).

100 Powracając do przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że:

101 okres zatrzymania M.C. B. był stosunkowo krótki i pod względem warunków osadzenia i zastosowanych wobec tej osoby rygorów, nie odbiegał od typowych oraz nie wiązał się z „ dolegliwościami „ponad miarę” nieproporcjonalnymi w stosunku do zwykłych następstw stosowania środka izolacyjnego” (vide apelacja prokuratora),

102 przed przesłuchaniem M.C. B. przeprowadzono z jego udziałem szereg innych czynności, m.in. dokonano jego oględzin i sprawdzono stan trzeźwości; mimo wszystko, należy więc stwierdzić sprawność działań policyjnych wobec zatrzymanego,

103 w czasie przesłuchania wnioskodawcy, był obecny jego obrońca, a zatem zrealizowane zostało przysługujące tej osobie prawo do obrony,

104 odnośnie sfery psychiki M.C. B. należy zauważyć, że jak wynikało z załączonej do akt sprawy dokumentacji medycznej (k.70), osoba ta już od 2018 r. miewała stany depresyjne związane z nieudanymi związkami, a także obawami o katastrofę klimatyczną; nadto, wnioskodawca bywał roztrzęsiony, ogarniał go niepokój i zdarzało mu się korzystać z porad psychologa; w konsekwencji tych ustaleń nie można było uznać, aby zatrzymanie w dniu 18 listopada 2020 r. było jedyną przyczyną kłopotów w sferze mentalnej M.C. B. a podjęte przez tę osobę leczenie psychologiczne i psychiatryczne należy ocenić jako istotnie poprawiające stan zdrowia.

105 W następnej kolejności wskazać należy, że skarżący pełnomocnik Skarbu Państwa – Komendanta Stołecznego Policji w pełni zasadnie zarzucił, że wysokość przyznanego zadośćuczynienia, jako wartość ekonomiczna, nie została odniesiona przez sąd I instancji do żadnych zmiennych zobiektywizowanych, zapośredniczonych z życia społecznego. Sąd ten zaaprobował więc w całości wniosek M.C. B. nie zestawiając wskazanej w nim kwoty do przeciętnego miesięcznego wynagrodzeniem za miesiąc pracy w Polsce, ani też do zarobków wnioskodawcy. Należy dodać, że przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw brutto wyniosło w grudniu 2022 r.- 7 329,96 zł (dane Głównego Urzędu Statystycznego). Tym samym, przyznana M.C. B. przez sąd I instancji kwota zadośćuczynienia stanowiła niewiele mniej, niż jego dwukrotność i tym samym, nie odpowiadała aktualnym warunkom życia i przeciętnej stopie życiowej polskiego społeczeństwa.

106 Wreszcie, ustalając wysokość należnego tej osobie zadośćuczynienia, sąd nie jest związany wysokością „ kwot orzekanych w innych postępowaniach o zadośćuczynienie, w których za pobyty długoletnie w więzieniach w czasach stalinizmu związanych ze stosowaną podczas postępowań przygotowawczych przemocą fizyczną i psychiczną ofiarom przyznawano kwoty oscylujące w granicach 10 000- 12 000 zł za miesiąc” (vide apelacja prokuratora). Nie oznacza to jednak, że określając wysokość tego świadczenia w sposób uwzględniający indywidualne okoliczności wiążące się zatrzymaniem danej osoby, nie powinno się tracić z pola widzenia społecznych kontrowersji, jakie może wywołać przyznanie kwoty zadośćuczynienia w rażącej dysproporcji do kwot orzekanych w innych, bardziej obciążających dla pokrzywdzonych stanach faktycznych.

107 W tych warunkach przyjąć należy, że prawidłowym rozstrzygnięciem będzie obniżenie zasądzonego na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia do kwoty 7 000 zł. Wysokość ta spełnia wszystkie opisane wyżej cele zadośćuczynienia za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie, w tym przedstawia ekonomicznie odczuwalną wartość dla tej osoby, ale nie jest również nadmierne.

108 Tym samym, nie było podstaw do uwzględnienia wniosku prokuratora, gdyż kwota 500 zł z tego tytułu miałaby wyłącznie charakter symboliczny, nieporównywalnie niski do stopnia doznanej przez wnioskodawcę krzywdy.

109 Wnioski

110 W apelacji pełnomocnika Skarbu Państwa - Komendanta Stołecznego Policji znalazły się wnioski o:

111 oddalenie wniosku.

112 W apelacji Prokuratora znalazły się wnioski o:

113 zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmniejszenie zasądzonej tytułem zadośćuczynienia kwoty do wnioskowanej przez prokuratora na rozprawie głównej – tj. 500 zł.

114 ☐ zasadny

115 ☒ częściowo zasadne

116 ☐ niezasadne

117 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

118 Uwzględniając uwagi zawarte w poprzedniej części uzasadnienia, należało zmienić zaskarżony wyrok poprzez obniżenie wysokość zasądzonego na rzecz M.C. B. zadośćuczynienia do kwoty 7 000 zł., jako w dalszym ciągu odpowiadającej „ aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa”, nie mającej charakteru nadmiernej „ w stosunku do doznanej krzywdy”, uwzględniającej jej indywidualny wymiar a także stanowiącej odczuwalną wartość ekonomiczną.

OKOLICZNO ŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

119 Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

120 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

121 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

122 1

123 Przedmiot utrzymania w mocy

124 Nie dotyczy.

125 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

126 Nie dotyczy

127 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

128 1.

129 Przedmiot i zakres zmiany

130 W punkcie I obniżono zasądzone na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienie do kwoty 7 000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

131 Zwięźle o powodach zmiany.

132 Powody wynikają z rozważań w części 3.

133 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

134 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

135 Nie dotyczy.

136 ☐ art. 439 k.p.k.

137 Zwięźle o powodach uchylenia.

138 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

139 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

140 Zwięźle o powodach uchylenia.

141 Konieczność umorzenia postępowania

142 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

143 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

144 4.

145 Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

146 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

147 Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

148 5.

149 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

150 Zwięźle o powodach uchylenia.

151 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

152 5.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

153 Lp.

154 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

155 Przytoczyć okoliczności.

156 Koszty Procesu

157 Wskazać oskarżonego.

158 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

159 Przytoczyć okoliczności.

160 II.

161 Podstawą decyzji o obciążeniu Skarbu Państwa wydatkami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym był przepis art. 554 § 4 k.p.k.

PODPISY

162 Sławomir Machnio

163 Rafał Kaniok Piotr Maksymowicz

164 1.3. Granice zaskarżenia

165 Kolejny numer załącznika

166 1

167 Podmiot wnoszący apelację

168 pełnomocnik Skarbu Państwa- Komendanta Stołecznego Policji

169 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

170 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie wydany w dniu 28 czerwca 2022 roku w sprawie sygn. akt X VIII Ko 156/21

171 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

172 ☐ na korzyść

173 ☒ na niekorzyść

174 ☐ w całości

175 ☒ w części

176 ☐

177 co do winy

178 ☐

179 co do kary

180 ☒

181 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

182 1.3.2. Podniesione zarzuty

183 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

184 ☐

185 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

186 ☐

187 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

188 ☐

189 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

190 ☒

191 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

192 ☐

193 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

194 ☐

195 art. 439 k.p.k.

196 ☐

197 brak zarzutów

198 1.4. Wnioski

199 ☐

200 Uchylenie

201 ☒

202 Zmiana

203 1.3. Granice zaskarżenia

204 Kolejny numer załącznika

205 2

206 Podmiot wnoszący apelację

207 Prokurator

208 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

209 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie wydany w dniu 28 czerwca 2022 roku w sprawie sygn. akt X VIII Ko 156/21

210 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

211 ☐ na korzyść

212 ☒ na niekorzyść

213 ☐ w całości

214 ☒ w części

215 ☐

216 co do winy

217 ☐

218 co do kary

219 ☒

220 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

221 1.3.2. Podniesione zarzuty

222 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

223 ☐

224 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

225 ☐

226 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

227 ☐

228 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

229 ☒

230 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

231 ☐

232 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

233 ☐

234 art. 439 k.p.k.

235 ☐

236 brak zarzutów

237 1.4. Wnioski

238 ☐

239 Uchylenie

240 ☒

241 zmiana