Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2023 r., II AKa 359/21

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2023 r., II AKa 359/21

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 359/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 2 marca 2023 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSA – Przemysław Filipkowski (spr.)

5 Sędziowie: SA – Katarzyna Wróblewska

6 SA – Anna Zdziarska

7 Protokolant: – st. sekr. sąd. Marta Kamińska

8 przy udziale prokuratora Marka Deczkowskiego

9 po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2023 r. sprawy

10 M. R. (1) urodz. (...) w W., syna R. i J.,

11 oskarżonego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9.12.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

12 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

13 od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie

14 z dnia 17 marca 2021 r. sygn. akt V K 234/19

15 I. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. R. (1) w ten sposób, że :

16 a) w punkcie III na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjmuje za podstawę prawną wymierzonych kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 23.06.2020 r.;

17 b) w punkcie V obniża do wysokości 3.750 /trzech tysięcy siedmiuset pięćdziesięciu/ zł kwotę orzeczonego od oskarżonego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego w punkcie II;

18 II. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części w stosunku do oskarżonego M. R. (1);

19 III. zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego M. R. (1) kwotę 4400 /cztery tysiące czterysta/ zł tytułem opłat oraz przypadające na niego wydatki sądowe za postępowanie odwoławcze.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

20 Formularz UK 2

21 Sygnatura akt

22 II AKa 359/21

23 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

24 1

25 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

26 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

27 Wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie sygn. V K 234/19 z dnia 17.03.2021 r.

28 1.2. Podmiot wnoszący apelację

29 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

30 ☐ oskarżyciel posiłkowy

31 ☐ oskarżyciel prywatny

32 x obrońca oskarżonego

33 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

34 ☐ inny

35 1.3. Granice zaskarżenia

36 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

37 x na korzyść

38 ☐ na niekorzyść

39 x w całości

40 ☐ w części

41 ☐

42 co do winy

43 ☐

44 co do kary

45 ☐

46 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

47 1.3.2. Podniesione zarzuty

48 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

49 ☐

50 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

51 ☐

52 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

53 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

54 x

55 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

56 x

57 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

58 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

59 ☐

60 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

61 ☐

62 art. 439 k.p.k.

63 ☐

64 brak zarzutów

65 1.4. Wnioski

66 x

67 uchylenie

68 x

69 zmiana

70 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

71 2.1. Ustalenie faktów

72 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

73 Lp.

74 Oskarżony

75 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

76 Dowód

77 Numer karty

78 Nie dotyczy

79 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

80 Lp.

81 Oskarżony

82 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

83 Dowód

84 Numer karty

85 Nie dotyczy

86 2.2. Ocena dowodów

87 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

88 Lp. faktu z pkt 2.1.1

89 Dowód

90 Zwięźle o powodach uznania dowodu

91 Nie dotyczy

92 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

93 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

94 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

95 Dowód

96 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

97 Nie dotyczy

98 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

99 Lp.

100 Zarzut

101 1/

102 1/ Obrońcy osk. M. R. (1) pkt 1 a-c obrazy przepisów postępowania, a to:

103 a/ naruszenia art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk poprzez naruszenie zasady swobodnej kontrolowanej oceny dowodów w zakresie oceny wyjaśnień oskarżonego M. R., co było sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym a nadto zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego;

104 b/ naruszenia art. 7 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 92 kpk poprzez naruszenie zasady swobodnej kontrolowanej oceny dowodów w zakresie oceny świadków A. M. (1), W. G. (1), S. S. (1), D. C., P. B., M. M. (1), M. B. (1), M. S., A. G., G. W. (1), co było sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym a nadto zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego a tym samym Sąd I instancji nie wziął pod uwagę wszystkich zaistniałych okoliczności, a jedynie wybiórczo wskazał te obciążające oskarżonego;

105 c/ naruszenia art. 5 § 2 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez nieuwzględnienie wszystkich możliwych wersji zdarzenia będącego przedmiotem postępowania i rozstrzygnięcie zachodzących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, a nadto niedopełnienie obowiązku wydania orzeczenia w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału wskazując lakonicznie, iż zeznania świadków M. M. (1), M. B. (1), D. C., P. B. oraz M. S. mają charakter drugorzędny dla ustalenia faktów. Ponadto wskazując szereg nieznanych obronie świadków, którzy w tym postępowaniu nie zostali przesłuchani jak : M. J., H. C., A. D., S. D., R. F., M. P. (1), B. W., A. W., K. W..

106 ☐ zasadny

107 ☐ częściowo zasadny

108 x niezasadne

109 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

110 a/ Podzielić należy konsekwentne poglądy orzecznictwa, że przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku /tak np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11.04.2018 r. sygn. IV KK 104/18, lex nr 2498022/.

111 b/ W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego M. R. (1) oraz dokonał ich w wyniku właściwej oceny materiału dowodowego, mając na uwadze treść art. 7 kpk, a ocena ta nie wymagała korekty - za wyjątkiem wysokości korzyści majątkowej osiągniętej przez oskarżonego z przestępstwa z pkt II. Sąd oparł się na całości przedstawionego materiału dowodowego oraz wobec tego odnośnie poczynionych ustaleń – poza w/w wyjątkiem - nie naruszył art. 410 kpk, ponieważ uchybienie normie zawartej w przepisie art. 410 k.p.k. może nastąpić jedynie w wypadku nieuwzględnienia przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a nie poprzez nieuwzględnienie czegoś, co potencjalnie dopiero mogłoby zostać na tej rozprawie ujawnione /tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26.03.2014 r. sygn. III KK 396/13, lex nr 1451526/. Dotyczy to zaś tylko istotnych kwestii. Natomiast art. 92 kpk statuuje ogólną normę w odniesieniu do art. 410 kpk /który dotyczy wyrokowania/, a więc kwestię jego obrazy należy tak samo ocenić. Art. 4 kpk zawiera zaś ogólną dyrektywę nakazującą uwzględniać okoliczności tak na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, a więc jego naruszenie nie może stanowić samodzielnie podstawy zarzutu apelacyjnego i należy je wiązać z uchybieniem konkretnym regulacjom.

112 c/ Chybiony jest zarzut naruszenia art. 5 § 2 kpk, gdyż Sąd I instancji nie miał nieusuwalnych, obiektywnych wątpliwości co do zachowania oskarżonego czy innych osób, a ich istnienie warunkuje zastosowanie tego przepisu. Zarzut obrazy tego przepisu może być uznany za skuteczny tylko wówczas, gdy zostanie wykazane, że orzekający sąd rzeczywiście miał wątpliwości o takim charakterze i nie rozstrzygnął ich na korzyść oskarżonego. Dla zasadności tego zarzutu nie wystarczy zaprezentowanie przez stronę własnych wątpliwości co do stanu dowodów /tak np. postanowienie Sądu Najwyższego sygn. V KK 68/2018 z 04.04.2018 r. lex nr 2488989/. Nieprawidłowe jest równoczesne stawianie zarzutu naruszenia art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk, ponieważ o niedających się usunąć wątpliwościach można mówić dopiero po przeprowadzeniu prawidłowej i wszechstronnej oceny dowodów.

113 d/ Nie doszło zatem do obrazy art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk czy innych przepisów procesowych, która uniemożliwiałaby instancyjną kontrolę prawidłowości wyroku bądź nakazywała jego zmianę co do sprawstwa i winy oskarżonego. Zatem wnioski obrońcy o uniewinnienie M. R. lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania - są w oczywisty sposób bezzasadne.

114 e/ Sąd Okręgowy dokonał właściwej oceny przeciwstawnych wyjaśnień M. R. oraz depozycji obciążających go świadków i innych, dokładnie przedstawił tok swojego rozumowania i skarżąca nie podważyła go skutecznie. Wywód jest zborny i logiczny oraz uwzględnia specyficzną sytuację procesową świadków, którzy zdecydowali się na współpracę z organami ścigania i obciążanie wielu osób. Nie unikali przy tym przedstawiania własnej przestępczej działalności. Depozycje te uznać trzeba za naturalne i wartościowe, a podlegały one bezpośredniej weryfikacji przez Sąd Okręgowy. Wątpliwości obrońcy są tylko subiektywne i nie podważają oceny dowodów. Słusznie za wiarygodne uznano sensowne i korelujące pierwotne relacje A. Z. (1) /poprzednio M./, W. G. (1) i S. S. (1). Pewne różnice w ich relacjach są naturalne z uwagi na wielość zdarzeń i upływ czasu oraz nie pozbawiają ich wartości dowodowej. Podważanie relacji A. Z. ze śledztwa czy W. G. nie jest skuteczne, ponieważ oczywiste jest, że podjęli współpracę, aby uzyskać korzystne dla siebie rozstrzygnięcia we własnych sprawach – w żadnej mierze nie oznacza to, że ich relacje są nieprawdziwe i bezwartościowe. Natomiast zachowanie A. Z. na rozprawie zostało słusznie uznane przez Sąd za nielogiczną, sprzeczną i nieprzekonującą próbę wycofania się z obciążania oskarżonego, która nie dezawuuje wartości poprzednich wyjaśnień. Świadek ten nieudolnie usiłował przerzucić odpowiedzialność za treść obciążających wyjaśnień na policję i prokuratora podając m.in., że w czasie czynności miał być pod wpływem narkotyków i alkoholu, miał widzieć dane osób z tablic poglądowych. Istotne jest przy tym, że A. Z. miał być osadzony z innymi osobami, które pomówił. Natomiast Sąd I instancji miał bezpośredni kontakt z przesłuchiwanymi osobami, co ułatwia wartościowanie ich depozycji. Nadto skorzystał z pomocy biegłej psycholog A. P., wedle której A. Z. jest zdolny do postrzegania rzeczywistości, zapamiętywania i odtwarzania spostrzeżeń, ale sposób zeznawania może świadczyć o kontrolowaniu i celowym przedstawianiu faktów w taki sposób, w jaki chce; może to wskazywać na podawanie informacji nieprawdziwych lub niepełnych; widoczne są cechy zaburzenia w kierunku osobowości antyspołecznej /k.1465-1466/./ Chybiony jest zarzut z pkt 1b apelacji obrońcy.

115 f/ Depozycje A. Z. (1) /M./ ze śledztwa jednoznacznie i wiarygodnie świadczą, że na dużą skalę handlował heroiną i miał swoich dilerów /k.9-11, 35-36 i in./, w tym S. S. (1) /k.140, 445v/. Jako tzw. magazynierów, którzy przekazywali narkotyki dilerom, wskazał m.in. W. G. (1) i M. R. (1) /k.36/ a przechowywali oni po około 0,5 kg heroiny tygodniowo, w tym oskarżony przez pół roku przed osadzeniem w zakładzie karnym – czyli w 2011 r. – i otrzymywał za to po 100 zł za kurs /k.446-446v/. A. Z. wskazał nr telefonu oskarżonego tj. 517-379-171 /k.420/. Wynajmował mieszkanie na ul. (...) dla M. R. na dane oskarżonego w celu przechowywania tam narkotyków /k.261, 446v/. Heroinę przechowywał także M. R. w komórce na ul. (...) i przekazywał ją określonym dilerom /k.446v/.

116 g/ Korelują z tym logiczne i przekonujące relacje S. S. (1) i W. G. (1). Wedle S. S., M. R. był magazynierem heroiny pracującym dla A. M. (1). Odbierał od oskarżonego po 5-10 g narkotyku przez 2-3 miesiące. Odbierał także heroinę od W. G. /k.511, 1318-19/. Wskazał blok przy ul. (...), w którym A. M. miał magazyn i w tym czasie narkotyki dla niego roznosił ps. (...) tj. oskarżony /k.512, 1321/. Dotyczy to okresu od sierpnia 2011 r. /k.526/. Nie są zaś przekonujące daty podawane później przez świadka, skoro mówił on o 2012 r., ale nie był tego pewny /k.1318/, a oskarżony był w 2012 r. pozbawiony wolności.

117 h/ Według przekonujących i konsekwentnych depozycji W. G. (1), który przyznał się do winy, M. R. był magazynierem narkotykowym pracującym dla A. M. (1) do chwili zatrzymania do odbycia kary /czyli w 2011 r./ i obejmowało to wydawanie porcji po 10-50 g heroiny dilerom. Oskarżony wynajmował w tym celu mieszkanie na ul. (...), gdzie ważył narkotyki /k.594, 1195-96/. W. G. zastąpił na tej funkcji oskarżonego. Ponadto W. G. zakupił 300 g mefedronu za 6000 zł od M. P. w W., po czym M. R. przewiózł narkotyk do B., a potem obaj wraz z M. R. sprzedali mefedron w L. T. nazywanemu A.. To było około miesiąc czasu po wyjściu M. R. z więzienia /k.594v, 842v, 1150, 1196/, czyli w 2014 r. Na rozprawie W. G. sensownie sprecyzował, że 300 g mefedronu sprzedali za równowartość 13.500 zł /k.1149/, z której odebrał 6000 zł za zakup narkotyku a pozostałą sumą 7500 zł podzielili się po równo /k.1198-1199/, czyli po 3750 zł. Przyznał, że może mylić daty. Zatem czasokres przestępstwa to bliżej nieustalone dni od 11.07.2014 r. do końca 2014 r. Podkreślanie przez obrońcę, że skazanie za czyn z pkt II nastąpiło na podstawie zeznań 1 świadka – nie zmienia oceny i ustaleń Sądu Okręgowego, skoro postąpił zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów /art. 7 kpk/. Proces karny nie określa minimalnej ilości dowodów, które umożliwiałyby przypisanie winy oskarżonemu i takie sugestie obrońcy są nieuprawnione, gdyż prowadziłyby do tzw. formalnej teorii dowodowej, obcej polskim regulacjom karnoprocesowym.

118 i/ Podzielić trzeba stanowisko Sądu Okręgowego, że wyjaśnienia M. R. nie są wiarygodne jako sprzeczne z depozycjami wskazanych świadków i stanowiące linię obrony /niezasadny zarzut z pkt 1a apelacji obrońcy/. Oskarżony nie przyznał się do winy i wyjaśnił, że w Niemczech dokonał kradzieży w sklepie w grudniu 2014 r. z G., który podał dane swojego brata /k.905v, 1152/. Został zatrzymany za heroinę 2.01.2012 r. i wyszedł 10.07.2015 r. /k.905, 1321/. Z M. R. byli tylko sąsiadami /k.1439/. Data opuszczenia zakładu karnego jest oczywiście błędna, gdyż było to 10.07.2014 r., kiedy oskarżony został warunkowo zwolniony. Brak zweryfikowania numeru telefonu oskarżonego, który wskazał A. Z., nie wpływa na przeprowadzoną ocenę dowodów – przy czym zauważyć należy, że w nielegalnym procederze sprawcy używają numerów telefonów zarejestrowanych na inne osoby bądź na kartę bez rejestracji, a więc niezarejestrowanie tego numeru przez oskarżonego nie wyklucza, że nim się posługiwał. Brak ujawnionych kontaktów telefonicznych A. Z. z M. R. ze wskazanym nr oznacza tylko, że dochodziło do nich w inny sposób np. na inny numer telefonu czy bezpośrednio, skoro mieszkali w pobliżu, przy czym co do czynu z pkt I chodzi przecież o wcześniejszy okres. Odnośnie czynu z pkt II to nie ustalono konkretnych dni, a więc popełniono go od 11.07.2014 r. do końca 2014 r. – nie znaczy to, że oskarżony już 11.07.2014 r. musiał pojechać do Niemiec.

119 j/ Nie wykluczają sprawstwa oskarżonego zeznania wskazanych świadków ani złożone dokumenty. Nakaz karny A. /SR/ w L. /k.1024/ dowodzi tylko, że M. R. wraz z D. G. dokonał kradzieży 15.12.2014 r. w L., a zatem był w tym mieście. Nie oznacza to, że nie mógł tam być w innym okresie czy innym celu a taki inny pobyt wynika z zeznań W. G. /k.1196/. Natomiast karta leczenia szpitalnego z 29.08.2011 r. z kartą ambulatorium /k. 1025-1026/ wskazuje, że oskarżony przebywał w szpitalu w dniach 23-29.08.2011 r. z uwagi na złamanie kostki podudzia lewego i zalecono mu chodzenie o kulach. Nie wynika z tego, jak długo M. R. poruszał się z pomocą kul, czy czynił tak zawsze w kontaktach z innymi, ani, że nie mógł chodzić po schodach.

120 k/ Nie świadczą o nieprawdziwości pomówień W. G. zeznania jego brata A. G., że W. G. pokłócił się z M. R.. Potwierdził on wspólny wyjazd oskarżonego z W. G. do Niemiec w celu kradzieży sklepowych, a więc do sporu miało dojść później, czyli po 15.12.2014 r. Nadto nie zmienia oceny podawanie przez W. G. /który to przyznał/ za granicą danych brata ani kwestia listu, który W. G. miał skierować do Prokuratury Okręgowej W.-P. w celu odwołania depozycji, gdyż w tej sprawie jego postawa była jednoznaczna i potwierdził swoje wyjaśnienia. M. S. podał zaś, że M. R. w 2011 r. złamał nogę i chodził o kulach, on też odebrał go z pociągu po opuszczeniu zakładu karnego w 2014 r. - co nie jest kwestionowane, ale nie wyłącza odpowiedzialności oskarżonego.

121 l/ Zeznania D. C., P. B., M. B. (1), M. M. (1), M. S. i G. W. (1) nie mają większego znaczenia, gdyż nie przekazali oni żadnej istotnej wiedzy o M. R.. Tym nie mniej M. B. potwierdził handel heroiną prowadzony przez A. M. (1) i inne osoby. M. M. podał zaś, że A. M. (1) przywoził po 0,5 kg heroiny, po czym była ona mieszana i rozprowadzana przez odbiorców. Według G. W., brała ona heroinę od A. M. (1). Brak wiedzy o nielegalnej działalności oskarżonego u tych świadków nie oznacza przecież, że oskarżony nie dokonywał przedmiotowych czynności. W tak hermetycznym środowisku, jak przestępczość narkotykowa, nie informuje się wszystkich o wszystkim – to A. Z., W. G. i S. S. mieli wiedzę o M. R. wynikającą ze wspólnych działań i zdecydowali się na jej przedstawienie. Zatem słuszne jest stanowisko Sądu Okręgowego, że zeznania innych osób mają charakter drugorzędny, skoro nie dotyczą oskarżonego i nie podważa to wiarygodności w/w wypowiedzi A. Z., W. G. i S. S. /niezasadny zarzut z pkt 1c apelacji obrońcy/.

122 ł/ Nie może być skuteczny zarzut obrońcy /z pkt 1c apelacji/ co do wskazania nieznanych świadków, którzy w tym postępowaniu nie zostali przesłuchani, jak : M. J., H. C., A. D., S. D., R. F., M. P. (1), B. W., A. W., K. W.. Osoby te zostały wskazane w akcie oskarżenia i zgodnie z wnioskiem prokuratora nie wzywano ich na rozprawę a ich depozycje zostały ujawnione w trybie art. 405 § 2, 3 i 4 kpk, o czym uczyniono wzmiankę w protokole rozprawy z 12.03.2021 r. Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia kwestii winy i sprawstwa oskarżonego.

123 m/ Dokumenty wskazane przez Sąd I instancji w postaci protokołów zatrzymania rzeczy, protokołów eksperymentów procesowych, tablic poglądowych, protokołów oględzin, protokołów przeszukań, umów najmu mieszkań – w powiązaniu z w/w depozycjami świadków A. Z., W. G. i S. S. ubocznie potwierdzają zaistnienie przestępstw.

124 Lp.

125 Zarzut

126 2/

127 Obrońcy osk. M. R. (1) pkt 2 błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegającego na przekonaniu Sądu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas gdy przeprowadzona w sposób prawidłowy ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do odmiennego wniosku.

128 ☐ zasadny

129 x częściowo zasadny

130 ☐ niezasadne

131 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

132 Taki zarzut apelacyjny jest wtórny do zarzutu naruszenia art. 7 kpk i art. 410 kpk. Powtórzyć należy, że Sąd Okręgowy dokonał prawidłowej oceny ujawnionych dowodów w zakresie sprawstwa i winy oskarżonego, przekonująco ją uzasadnił i słusznie uznał M. R. za winnego popełnienia czynów w pkt I i II wyroku. Zatem nie doszło do błędu w ustaleniach faktycznych, który miałby wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, za wyjątkiem wysokości korzyści majątkowej osiągniętej przez tego oskarżonego z przestępstwa z pkt II, która wynosiła 3750 zł. Odwołać się należy do powyższej oceny zarzutów obrońcy z pkt 1.

133 Wniosek

134 Obrońca osk. M. R. (1) wniosła o :

135 a/ uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji;

136 b/ ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów.

137 ☐ zasadny

138 ☐ częściowo zasadny

139 x niezasadne

140 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

141 a/ Wnioski obrońcy nie zasługiwały na uwzględnienie wobec przeprowadzonych wyżej w pkt 1-2 rozważań co do zarzutów apelacyjnych.

142 b/ Odnośnie osk. M. R. (1) wskazać należy, że w świetle analizy depozycji świadków i ustalonych okoliczności brak jest jakichkolwiek podstaw do uchylenia wyroku czy jego zmiany - uniewinnienia oskarżonego czy złagodzenia wymierzonych kar. Właściwie Sąd Okręgowy uzasadnił przyjęcie kwalifikacji prawnej czynów: pkt I z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym przed dniem 9.12.2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., pkt II z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

143 c/ Nie ma także powodów do obniżenia wymierzonych kar : 2 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny po 100 zł za czyn I, 3 lat pozbawienia wolności i 100 stawek dziennych grzywny po 100 zł za czyn II oraz kar łącznych 4 lat pozbawienia wolności i 200 stawek dziennych grzywny po 100 zł. Kary w tych wysokościach są adekwatne do wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów, w tym ilości i wartości narkotyków, oraz stopnia winy sprawcy, jak też uwzględniają dotychczasowy tryb życia oskarżonego, działanie w warunkach recydywy co do pkt II, jak też związek podmiotowo-przedmiotowy i czasowy pomiędzy przypisanymi przestępstwami. Obrońca nie wskazała okoliczności, które należałoby dodatkowo uwzględnić przy wymiarze kar, które to kary nie są nadmiernie surowe i ich ukształtowanie czyni zadość potrzebom prewencji indywidualnej i generalnej oraz odpowiada dyrektywom zamieszczonym w art. 53 § 1 i 2 kk i art. 85a kk. Nie występował żaden powód do uchylenia czy obniżenia wysokości nawiązek orzeczonych na mocy art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Natomiast niezbędna była zmiana wysokości przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa z pkt II.

144 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

145 1

146 W stosunku do oskarżonego M. R. (1) uwzględniono, że :

147 a) od dnia 23.06.2020 r. nastąpiła zmiana wysokości – poprzez podwyższenie – dolnej granicy orzekanych kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny;

148 b) prawidłowa wysokość orzeczonego w punkcie III sentencji wyroku przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa wynosiła 3750 zł.

149 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

150 a) Sąd Okręgowy pominął, że w chwili orzekania nastąpiła zmiana wysokości – poprzez podwyższenie – dolnej granicy orzekanych kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny. Zmiana ta nastąpiła od dnia 24.06.2020 r., a zatem należało przyjąć stan prawny obowiązujący do tego czasu;

151 b) Zgodnie z zeznaniami W. G. (1), 300 g mefedronu sprzedali za równowartość 13.500 zł, z której on odebrał 6000 zł za zakup narkotyku a sumą 7500 zł podzielili się po równo z oskarżonym /k.1198-1199/. Zatem oskarżony osiągnął korzyść w wysokości 1/2 z 7500 zł tj. w kwocie 3750 zł.

152 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

153 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

154 Przedmiot utrzymania w mocy

155 W punkcie II utrzymano w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części w stosunku do oskarżonego M. R. (1) tj. co do rozstrzygnięć z pkt I-VI, w tym częściowo co do pkt III i V.

156 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

157 Powody wskazano w części 3 tj. nieuwzględnienie apelacji obrońcy.

158 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

159 1

160 Przedmiot i zakres zmiany

161 W punkcie I zmieniono zaskarżony wyrok w stosunku do oskarżonego M. R. (1) w ten sposób, że :

162 a) w punkcie III na mocy art. 4 § 1 k.k. przyjęto za podstawę prawną wymierzonych kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 23.06.2020 r.;

163 b) w punkcie V obniżono do wysokości 3.750 zł kwotę orzeczonego od oskarżonego przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego w punkcie II.

164 Zwięźle o powodach zmiany

165 a) Sąd Okręgowy pominął, że w chwili orzekania nastąpiła zmiana wysokości – poprzez podwyższenie – dolnej granicy orzekanych kar łącznych pozbawienia wolności i grzywny. Zmiana ta nastąpiła od dnia 24.06.2020 r., a zatem należało przyjąć stan prawny obowiązujący do tego czasu jako korzystniejszy dla oskarżonego;

166 b) Zgodnie z zeznaniami W. G. (1), 300 g mefedronu sprzedali za równowartość 13.500 zł, z której odebrał 6000 zł przeznaczone na zakup narkotyku a pozostałą sumą 7500 zł podzielili się po równo z oskarżonym /k.1198-1199/, co powoduje, że oskarżony osiągnął taką korzyść w wysokości 1/2 z 7500 zł tj. w kwocie 3750 zł.

167 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

168 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

169 1.1.

170 Nie dotyczy

171 ☐ art. 439 k.p.k.

172 Zwięźle o powodach uchylenia

173 Nie dotyczy

174 2.1.

175 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

176 Nie dotyczy

177 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

178 Zwięźle o powodach uchylenia

179 Nie dotyczy

180 3.1.

181 Konieczność umorzenia postępowania

182 Nie dotyczy

183 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

184 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

185 Nie dotyczy

186 4.1.

187 Nie dotyczy

188 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

189 Zwięźle o powodach uchylenia

190 Nie dotyczy

191 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

192 Nie dotyczy

193 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

194 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

195 Przytoczyć okoliczności

196 6. Koszty Procesu

197 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

198 Przytoczyć okoliczności

III.

199 Zasądzono na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego M. R. (1) kwotę 4400 zł tytułem opłat oraz przypadające na niego wydatki sądowe za postępowanie odwoławcze - w oparciu o treść art. 627 kpk i art. 634 kpk, z uwagi na pozostawanie przez oskarżonego na wolności i brak istotnych podstaw do zwolnienia go od tych kosztów.

200 7. PODPIS

201 Przemysław Filipkowski

202 Katarzyna Wróblewska Anna Zdziarska

203 1.3. Granice zaskarżenia

204 Kolejny numer załącznika

205 1

206 Podmiot wnoszący apelację

207 Obrońca osk. M. R. (1)

208 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

209 Punkty I-X wyroku

210 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

211 x na korzyść

212 ☐ na niekorzyść

213 x w całości

214 ☐ w części

215 ☐

216 co do winy

217 ☐

218 co do kary

219 ☐

220 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

221 1.3.2. Podniesione zarzuty

222 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

223 ☐

224 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

225 ☐

226 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

227 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

228 x

229 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

230 x

231 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

232 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

233 ☐

234 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

235 ☐

236 art. 439 k.p.k.

237 ☐

238 brak zarzutów

239 1.4. Wnioski

240 x

241 uchylenie

242 x

243 zmiana