Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2023 r., II AKa 283/22

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2023 r., II AKa 283/22

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 283/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 18 kwietnia 2023 r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSA – Piotr Schab – spr.

5 Sędziowie: SA – Katarzyna Wróblewska

6 SO (del.) – Piotr Bojarczuk

7 Protokolant: – Klaudia Kulbicka

8 przy udziale Prokuratora Michała Dziekańskiego

9 po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2023 r.

10 sprawy przeciwko:

11 S. F. (1), s. R. i E. ur. (...) w O.

12 oskarżonemu z art. 99 ust. 2 w zw. z ust. 2a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych w zw. z art. 12 k.k., art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o obligacjach w zb. z art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 r. o obligacjach w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., art. 586 k.s.h. i art. 300 § 3 k.k.

13 z powodu apelacji Prokuratora i Obrońcy

14 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2021 r., sygn.. akt: XII K 187/15

15 1) zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

16 1) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. Ł. kwotę 720 (siedmiuset dwudziestu) złotych powiększoną o stawkę 23% podatku od towarów i usług z tytułu pełnienia obowiązków obrony z urzędu oskarżonego S. F. (1) w postępowaniu odwoławczym;

17 2) zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych postępowania odwoławczego, wydatki tego postępowania przejmując na rachunek Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

18 Formularz UK 2

19 Sygnatura akt

20 II AKa 283/22

21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

22 1

23 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

24 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

25 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2021 roku, sygn. akt XII K 187/15

26 1.2. Podmiot wnoszący apelację

27 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

28 ☐ oskarżyciel posiłkowy

29 ☐ oskarżyciel prywatny

30 ☐ obrońcy oskarżonego

31 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ pełnomocnik wnioskodawcy

33 1.3. Granice zaskarżenia

34 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

35 ☐ na korzyść

36 ☒ na niekorzyść

37 ☐ w całości

38 ☒ w części , w jakiej oddalono wniosek

39 ☒

40 co do winy

41 ☒

42 co do kary

43 ☐

44 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

45 1.3.2. Podniesione zarzuty

46 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

47 ☒

48 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

49 ☐

50 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

51 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

52 ☐

53 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

54 ☐

55 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

56 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

57 ☒

58 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

59 ☐

60 art. 439 k.p.k.

61 ☐

62 brak zarzutów

63 1.4. Wnioski

64 ☒

65 uchylenie

66 ☒

67 zmiana

68 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

69 2.1. Ustalenie faktów

70 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

71 Lp.

72 Oskarżony

73 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

74 Dowód

75 Numer karty

76 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

77 Lp.

78 Oskarżony

79 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

80 Dowód

81 Numer karty

82 2.2. Ocena dowodów

83 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

84 Lp. faktu z pkt 2.1.1

85 Dowód

86 Zwięźle o powodach uznania dowodu

87 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

88 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

89 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

90 Dowód

91 zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

92 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

93 Lp.

94 Zarzut

95 1. Zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 300 § 3 k.k., poprzez błędną subsumpcję prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i uznanie, iż czyn oskarżonego objęty pkt 4 aktu oskarżenia nie wyczerpał znamion ww. przepisu karnego, w związku z niewystąpieniem skutku przewidzianego w art. 300 § 3 k.k., polegającego na uszczupleniu możliwości zaspokojenia wierzycieli (...) SA, podczas gdy prawidłowa treści art. 300 § 3 k.k. i jego subsumpcja pod ustalony stan faktyczny prowadzi do wniosku przeciwnego,

96 2. W przypadku nieuwzględnienia zarzutu z ppkt a) i przyjęcia, iż zachowanie oskarżonego objęte zarzutem z pkt 4 aktu oskarżenia rzeczywiście nie wywołało należącego do znamion przestępstwa z art. 300 § 3 kk skutku, w postaci uszczuplenia możliwości zaspokojenia wierzycieli (...) SA, zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 13 § 1 k.k., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie przyjęcia, iż oskarżony S. F. (1) dopuścił się usiłowania przestępstwa z art. 300 § 3 k.k.

97 3. Zarzut rażąco niewspółmiernej łagodności kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego w pkt II wyroku, a w konsekwencji także kary łącznej orzeczonej w pkt III wyroku, wskutek nadania nadmiernego znaczenia okolicznościom łagodzącym oraz błędnego zaliczenia do nich faktu nabycia nieruchomości przez kierowaną przez oskarżonego spółkę na potrzeby inwestycyjne, ze zbycia której częściowo zaspokojono pokrzywdzonych, jak również zaniechania nadania odpowiedniej wagi okolicznościom wpływającym na potrzebę zaostrzenia kary, wskutek czego orzeczona kara nie spełnia dyrektyw jej wymiaru określonych w art. 53 k.k., nie pozwalając na osiągnięcie celów prewencji indywidualnej oraz generalnej.

98 Zarzut niezasadny

99 Zarzut niezasadny

100 Zarzut niezasadny

101 Analiza okoliczności sprawy nie potwierdza, aby w niniejszej sprawie doszło do obrazy przepisów prawa materialnego.

102 Brak zastrzeżeń apelującego w zakresie poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych, w tym aktywnego uczestnictwa oskarżonego w postępowaniu upadłościowym, rodzi powinność szczególnej analizy w zakresie oceny zaistnienia podstaw do przypisania S. F. (1) zamiaru popełnienia czynu z art. 300 § 3 k.k.

103 Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje stanowisko Sądu Okręgowego polegające na uznaniu, że podjęte przez oskarżonego czynności nie zostały zdeterminowane zamiarem pokrzywdzenia wierzycieli spółki (...) S.A. Do uwag zawartych na str. 33-36 uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego wypada jeszcze dodać, że stronę podmiotową czynu wskazanego w art. 300 § 1 i 3 k.k. określa zamiar pokrzywdzenia przez dłużnika swoich wierzycieli przez zbywanie składników swojego majątku. Zagadnienie strony podmiotowej omawianego przestępstwa odgrywa szczególną rolę przy określeniu kwestii odpowiedzialności karnej jego sprawcy z uwagi na fakt, iż często kwestia zamiaru będzie decydującym kryterium, pozwalającym odróżnić zachowanie przestępne dłużnika od zachowania dozwolonego. Strona przedmiotowa przestępstw przeciwko wierzycielom opiera się bowiem na konstrukcjach zachowań nie tylko legalnych w ekonomii (obrocie gospodarczym), lecz także często powszechnych. W tej sytuacji prawidłowa ocena woli po stronie sprawcy wysuwa się na czołowe miejsce w określeniu faktu popełnienia przestępstwa. Nawet więc jeśli dłużnik wypełni któreś ze znamion czynności sprawczej wskazanej w art. 300 § 1 k.k. – niewłaściwym będzie by z faktu, że zdawał on sobie sprawę z tego, że grozi mu upadłość lub niewypłacalność w każdym przypadku, niejako automatycznie wnosić, że co najmniej godził się na udaremnienie lub uszczuplenie zaspokojenia swoich wierzycieli. Takie rozumowanie jest oczywiście nieuprawnione. Jego konsekwencją byłoby karanie także uczciwych dłużników, którzy w obliczu grożącej upadłości lub niewypłacalności swoją aktywną postawą chcieli odwrócić niebezpieczeństwo zdarzeń objętych przepisem, o którym mowa. O ile bowiem rzeczywiście ukrywanie lub pozorne obciążanie przez dłużnika składników swojego majątku będzie łączyć się najczęściej – ale mimo to nie zawsze – z zamiarem udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzycieli, o tyle np. zbywanie lub rzeczywiste obciążanie przez niego składników majątku nierzadko może wypływać z godnej aprobaty woli zapobieżenia krachowi gospodarczemu (np. sprzedaż składników majątku trwałego dla odzyskania płynności płatniczej lub zaciągnięcie zabezpieczonego hipotecznie kredytu po to, by przywrócić stan równowagi ekonomicznej firmy) (por. Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V). Rozważania te są istotne w kontekście stanowiska autora apelacji, prezentującego w uzasadnieniu szereg rozwiązań, które w jego ocenie mogły zostać wykorzystane w celu zabezpieczenia interesów (...) S.A. i jej wierzycieli. Nie jest jednak przedmiotem niniejszego postępowania analiza optymalnych rozwiązań, jakie należało przyjąć w celu rozwiązania problemów finansowych spółki, ale ocena konkretnego zachowania oskarżonego w płaszczyźnie prawnokarnej. Nadto, przy ocenie tego zachowania sąd winien patrzeć nie tylko przez pryzmat znamion art. 300 k.k., lecz również winien je widzieć w szerszym kontekście uprawnień właścicielskich i rzeczywistego zagrożenia udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia wierzyciela.

104 Podjęte przez S. F. działania polegające na zbyciu akcji spółki (...) sp. z o.o. S.K.A., w kontekście wyjaśnień oskarżonego, zeznań świadków oraz dokumentacji zebranej w sprawie, mogły stwarzać realną możliwość zabezpieczenia roszczeń wierzycieli. Zupełnie prawidłowe są zatem wnioski sądu meriti o braku podstaw do wywiedzenia z faktu zbycia ww. akcji zamiaru uszczuplenia możliwości zaspokojenia wierzycieli spółki (...) S.A., skoro zawarcie umowy sprzedaży wiązało się z poręczeniem spłaty przez (...) pożyczek udzielonych przez spółkę (...) zbywanej spółce w wysokości 4.638.100 zł oraz bieżących zobowiązań na kwotę 124.783,50 zł, w połączeniu z jednoczesnym brakiem korzystnych ofert sprzedaży nieruchomości stanowiącej majątek spółki-córki. Apelujący pomija bowiem, że głównym majątkiem spółki w 2012 r. były, oprócz środków przeznaczonych za zakup nieruchomości, inwestycje długoterminowe, na które składały się nie tylko udziały i akcje w spółkach, ale także udzielone pożyczki, co finalnie w toku postępowania układowego doprowadziło do częściowego zaspokojenia roszczeń wierzycieli spółki (...) S.A.

105 Potwierdzeniem zasadności przyjętej przez Sąd Okręgowy oceny co do braku zamiaru pokrzywdzenia wierzycieli, jest także postawa oskarżonego w dążeniu do odzyskania od dłużników spółki (...) S.A. wierzytelności, a następnie umożliwieniu przeprowadzenia postępowania upadłościowego i spłaty zobowiązań, co dotyczy także zobowiązań spółki-córki. Celem gospodarczym sprzedaży akcji spółki (...) sp. z o.o. S.K.A. było realne odsunięcie w czasie postępowania sądowego przeciwko spółce reprezentowanej przez oskarżonego, nie zaś pokrzywdzenie wierzycieli.

106 Apelujący zdaje się także nie dostrzegać różnicy miedzy obowiązkiem współpracy upadłego z syndykiem i sędzią-komisarzem, określonym w art. 57 prawa upadłościowego a osobistym zaangażowaniem oskarżonego tak w postępowaniu upadłościowym jak następnie w toku postępowania układowego, polegającym nie tylko na współpracy z syndykiem a następnie nadzorcą sądowym, ale także na licznych kontaktach z wierzycielami spółki, przekazywaniem im informacji o toku postępowania, jak i podejmowaniem działań zmierzających do jak najpełniejszej spłaty wierzytelności, które to okoliczności Sąd Okręgowy słusznie dostrzegł i nadał im właściwą rangę.

107 Obszerne omówienie przez Sąd problematyki braku możliwości przypisania zamiaru oskarżonemu, co do przypisanego mu w pkt 4 aktu oskarżenia czynu, dyskredytuje rozważania apelującego o możliwość przypisania S. F. usiłowania popełnienia przestępstwa z art. 300 § 3 k.k. - wszak dokonanie takiej oceny (subsumpcji) nierozerwalnie łączy się z ustaleniem zamiaru popełnienia przestępstwa - czyniąc tym samym zarzut z pkt 2 apelacji pozbawionym racjonalnego uzasadnienia.

108 Także sformułowany w omawianym środku odwoławczym zarzut rażącej niewspółmierności kary, wymierzonej oskarżonemu nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że wywód zawarty w tej apelacji, dotyczący zarówno wysokości wyrządzonej przez oskarżonego szkody jak i społecznej szkodliwości czynu odpowiada prawdzie. Kwestie te były jednak przedmiotem rozważań Sądu Okręgowego i nie ma potrzeby ich ponownie przytaczać.

109 Wbrew twierdzeniom apelacji, dotychczasowa niekaralność oskarżonego, w powiązaniu z ustabilizowaną sytuacją życiową i zawodową oskarżonego, stanowi atut w przypadku osób o znacznym doświadczeniu życiowym, które swoim życiem sprzed daty czynu świadczą o incydentalności przypisanego im zachowania, co pozwala pozytywnie wnioskować w zakresie prognozy kryminologicznej. Niejasne jest przy tym oczekiwanie prokuratora, by we wskazanym zakresie wyższe wyksztalcenie oskarżonego poczytywać jako okoliczność obciążającą. Nie zasługuje także na uwzględnienie wywodzona argumentacja o przewadze wiedzy i doświadczenia oskarżonego nad pokrzywdzonymi, skoro w znakomitej większości przy zawieraniu umów z firmą reprezentowaną przez oskarżonego, korzystali oni z usług doradców finansowych. Słuszna jest także argumentacja Sądu Okręgowego, który wskazuje na podejmowane przez oskarżonego kroki, mające na celu wywiązanie się z planowych inwestycji.

110 Faktem jest również, że istotną rolą sankcji karnej jest wzgląd na jej społeczne oddziaływanie – prowadzące do realizacji funkcji zapobiegawczej i wychowawczej kary. Nie zmienia to jednak powinności miarkowania kary przy założeniu, że jej wymiar ma w sposób racjonalny odpowiadać skali zagrożenia za określone przestępstwo.

111 Za czyn art. 294 § 1 k.k. przewidziano karę do 10 lat pozbawienia wolności. Oznacza to, że granica ta stanowi pułap sankcji karnej dla każdego z przypadków popełnienia czynu kwalifikowanego z powyższego przepisu. Konstatacja ta winna być płaszczyzną rozważań w kwestii adekwatności kary do przesłanek jej wymiaru w odniesieniu do oskarżonego. Poza dyskusją jest wysokim stopień winy oskarżonego i wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, w tym z uwagi na rozmiar wyrządzonej szkody. Nie zmienia to jednak powinności sądu polegającej na miarkowaniu kary, która winna być dostosowana do przesłanek jej wymiaru, określonych w art. 53 k.k. Jeśli zatem istotnie, kara pozbawienia wolności wymierzona S. F. (1) bliska dolnemu progowi przewidzianemu za ten czyn nie cechuje się surowością – brak dostatecznych podstaw, by uznać, że jest ona rażąco niewspółmierna do całokształtu okoliczności, którymi przy wymiarze kary winien kierować się sąd meriti. Należy uznać tę karę za wyważoną. Jej wysokość nie pozostaje w sprzeczności z przesłankami wymiaru kary, zwartymi w art. 53 § 1 i 2 k.k., co wyłącza możność ingerencji w tym zakresie przez sąd odwoławczy.

112 Z opisanych przyczyn apelacja oskarżyciela publicznego nie została uwzględniona.

113 Wniosek

114 1. uchylenie pkt VI wyroku w zakresie uniewinnienia od zarzutu z pkt 4 aktu oskarżenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w tej części;

115 2. zmianę wyroku w pkt II w zakresie wymiaru kary jednostkowej, poprzez orzeczenie kary 4 lat pozbawienia wolności oraz orzeczenie nowej kary łącznej.

116 ☒ niezasadne

117 ☒ niezasadne

118 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

119 Materiał dowodowy nie prowadzi do uznania, iż oskarżony winien być skazany. Wina w zakresie czynu z pkt 4 aktu oskarżenia nie została mu udowodniona, co wykazują trafne argumenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Niezasadny charakter zarzutów apelacji prokuratora w powiązaniu z brakiem podstaw z art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k. nie mógł doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego wyroku.

120 Z kolei brak cech rażącej niewspółmierności w kierunku jej nadmiernej łagodności, nie uzasadnia uwzględnienia żądania prokuratora wymierzenia kary 4 lat pozbawienia wolności. Zaskarżony wyrok należycie uwzględnia dyrektywy sądowego wymiaru kary oraz ocenę stopnia społecznej karygodności dowiedzionego oskarżonemu przestępstwa, a w dalszej kolejności uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze oraz wszystkie elementy art. 53 § 2 kk.

121 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

122 1.

123 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

124 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

125 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

126 1.

127 Przedmiot utrzymania w mocy

128 Utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.

129 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

130 Powodami utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku jest bezzasadność zarzutów i wniosków apelacji prokuratora oraz brak okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu przez sąd odwoławczy.

131 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

132 1.

133 Przedmiot i zakres zmiany

134 Zwięźle o powodach zmiany

135 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

136 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

137 1.1.

138 ☐ art. 439 k.p.k.

139 Zwięźle o powodach uchylenia

140 2.1.

141 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

142 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

143 Zwięźle o powodach uchylenia

144 3.1.

145 Konieczność umorzenia postępowania

146 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

147 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

148 4.1.

149 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

150 Zwięźle o powodach uchylenia

151 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

152 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

153 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

154 Przytoczyć okoliczności

155 6. Koszty Procesu

156 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

157 Przytoczyć okoliczności

158 2, 3

159 Orzeczenie w przedmiocie wynagrodzenia za obronę z urzędu zapadło zgodnie z przepisem par. 17 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. 2019.18).

160 Orzeczenie w kwestii kosztów postępowania odwoławczego wydano na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. mając na uwadze sytuację materialną i finansową oskarżonego, uznając, że uiszczenie tych kosztów byłoby zbyt uciążliwe.

161 7. PODPIS

162 SSA Piotr Schab

163 SSA Katarzyna Wróblewska SSO (del.) Piotr Bojarczuk

164 Załącznik do formularza UK 2

165 1.3. Granice zaskarżenia

166 Kolejny numer załącznika

167 1

168 Podmiot wnoszący apelację

169 Oskarżyciel publiczny

170 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

171 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2021 roku, sygn. akt XII K 187/15

172 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

173 ☐ na korzyść

174 ☒ na niekorzyść

175 ☐ w całości

176 ☒ w części, w jakiej oddalono wniosek

177 ☒

178 co do winy

179 ☒

180 co do kary

181 ☐

182 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

183 1.3.2. Podniesione zarzuty

184 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

185 ☒

186 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

187 ☐

188 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

189 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

190 ☐

191 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

192 ☐

193 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

194 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

195 ☒

196 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

197 ☐

198 art. 439 k.p.k.

199 ☐

200 brak zarzutów

201 1.4. Wnioski

202 ☒

203 uchylenie

204 ☒

205 zmiana