Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2022 r., II AKa 168/22

wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2022 r., II AKa 168/22

Tekst

1 Sygn. akt II AKa 168/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 25 października 2022r.

3 Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSA - Przemysław Filipkowski

5 Sędziowie: SA - Rafał Kaniok

6 SO (del.) - Anna Nowakowska (spr.)

7 Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska

8 przy udziale Prokuratora – Jacka Pergałowskiego

9 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2022 roku

10 sprawy G. S., urodz. (...) w m. M. (Rosja), syna J. i A.

11 oskarżonego o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.

12 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

13 od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie

14 z dnia 27 stycznia 2022 roku sygn. akt XVIII K 264/21

15 1. utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części;

16 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. K. – Kancelaria Adwokacka w W. kwotę 738,00 (siedemset trzydzieści osiem złotych) w tym 23 % podatku VAT tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego G. S. w postępowaniu odwoławczym;

17 3. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami z tego tytułu obciążając Skarb Państwa.

Uzasadnienie

UZASADNIENIE

18 Formularz UK 2

19 Sygnatura akt

20 II AKa 168/22

21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

22 1

23 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

24 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

25 Sąd Okręgowy w Warszawie, wyrok z dnia 27 stycznia 2022r., sygn. akt XVIII K 264/21

26 1.2. Podmiot wnoszący apelację

27 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

28 ☐ oskarżyciel posiłkowy

29 ☐ oskarżyciel prywatny

30 ☒ obrońca

31 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ inny

33 1.3. Granice zaskarżenia

34 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

35 ☒ na korzyść

36 ☐ na niekorzyść

37 ☐ w całości

38 ☒ w części -co do pkt 1 wyroku

39 ☒

40 co do winy

41 ☒

42 co do kary

43 ☐

44 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

45 1.3.2. Podniesione zarzuty

46 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

47 ☒

48 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

49 ☒

50 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

51 ☒

52 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

53 ☒

54 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

55 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

56 ☐

57 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

58 ☐

59 art. 439 k.p.k.

60 ☐

61 brak zarzutów

62 1.4. Wnioski

63 ☐

64 uchylenie

65 ☒

66 zmiana

67 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

68 2.1. Ustalenie faktów

69 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

70 Lp.

71 Oskarżony

72 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

73 Dowód

74 Numer karty

75 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

76 Lp.

77 Oskarżony

78 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

79 Dowód

80 Numer karty

81 2.2. Ocena dowodów

82 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

83 Lp. faktu z pkt 2.1.1

84 Dowód

85 Zwięźle o powodach uznania dowodu

86 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

87 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

88 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

89 Dowód

90 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

91 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

92 Lp.

93 Zarzut

94 1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę orzeczenia oraz obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędną kwalifikację prawną czynu oskarżonego poprzez przyjęcie, iż oskarżony działał w zamiarze ewentualnym pozbawienia życia A. S.,

95 2. Obrazę przepisów postępowania, poprzez oddalenie wniosku obrońcy o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka J. M. na okoliczność sporządzonej opinii, co stanowiło naruszenie art. 167 k.p.k. i 170 k.p.k. oraz 201 k.p.k.;

96 3. Obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 15 § 1 k.k.

97 ☐ zasadny

98 ☐ częściowo zasadny

99 ☒ niezasadny

100 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

101 Zarzuty są niezasadne w sposób oczywisty.

102 Ad.1) Konstrukcja zarzutu opisanego w pkt 1 apelacji jest wadliwa w sposób oczywisty. Oczywistym jest bowiem, że ustalenia dotyczące strony podmiotowej czynu przypisanego skazanemu, w tym dotyczące postaci jego zamiaru należą do sfery ustaleń faktycznych. Tymczasem obrońca w punkcie 1 apelacji stawiając zarzut rażącego naruszenia prawa materialnego, stawia jednocześnie w tym samym zakresie (tj. co do kwalifikacji prawnej czynu) zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. Tak sformułowane zarzuty obarczone są wewnętrzną sprzecznością, wynikającą z faktu, iż dotyczą one tego samego zakresu, czyli skazania G. S. za przestępstwo usiłowania zabójstwa w zamiarze ewentualnym. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i piśmiennictwie, konsekwentnie podkreśla się, iż obraza prawa materialnego polega na jego wadliwym zastosowaniu w orzeczeniu, które oparte jest na trafnych i niekwestionowanych ustaleniach faktycznych. Nie można więc mówić o obrazie prawa materialnego w sytuacji, gdy wadliwość orzeczenia w tym zakresie jest wynikiem błędnych ustaleń faktycznych, przyjętych za jego podstawę lub naruszenia przepisów procesowych (por. S. Zabłocki (w:) J. Bratoszewski, L. Gardocki, Z. Gostyński, S. Przyjemski, R.A. Stefański, S. Zabłocki - Kodeks postępowania karnego. Komentarz., Warszawa 2004, t. III, s. 111). Nie można zatem skutecznie postawić zarzutu obrazy prawa materialnego poprzez błędną kwalifikację prawną czynu – jak to czyni apelujący – z jednoczesnym kwestionowaniem przepisów postępowania w tym samym zakresie.

103 Ad2)

104 Zarzut opisany w punkcie 2 apelacji jest także bezzasadny. Sąd nie dopuścił się obrazy wskazanych w nim przepisów art. 167 k.p.k. i 170 k.p.k. oraz 201 k.p.k.; skoro uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym opinia sądowo-lekarska, jest wystarczający do sprawiedliwego wyrokowania.

105 Ad3) alternatywny zarzut postawiony przez apelującego, dotyczący obrazy art. 15 § 1 k.k. należało uznać jako oczywiście bezzasadny. Autor apelacji nie wykazał skutecznie, że oskarżony swoim działaniem wyczerpał przesłanki z ww. przepisu.

106 Wniosek

107 O zmianę wyroku Sądu I instancji w pkt I wyroku, poprzez uznanie oskarżonego za niewinnego zarzucanego mu czynu, bądź uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

108 ☐ zasadny

109 ☐ częściowo zasadny

110 ☒ niezasadny

111 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

112 Wobec oczywistej bezzasadności zarzutów (sformułowanych nadto w wadliwy sposób) wyrok należało utrzymać w mocy.

113 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

114 1.

115 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

116 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

117 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

118 1.

119 Przedmiot utrzymania w mocy

120 Wyrok został utrzymany w mocy

121 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

122 1.). Pomimo wadliwej konstrukcji zarzutu apelacyjnego z pkt 1 apelacji (o czym mowa powyżej) nie ulega wątpliwości, że intencją obrońcy było podważenie ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd meriti, które pozwoliły na przypisanie G. S. przestępstwa określonego w art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. Wprawdzie rację ma apelujący wskazując na lakoniczność uzasadnienia wyroku Sądu I instancji, w zakresie opisu motywów, jakimi ten Sąd się kierował uznając oskarżonego za winnego przypisanego mu w wyroku czynu (popełnienie zbrodni w zamiarze ewentualnym), jednak wnikliwa kontrola apelacyjna całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, prowadzonej przed Sądem I instancji, pozwoliła na akceptację oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd meriti, pozwalającej na przyjęcie, że oskarżony działał z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia pokrzywdzonej. Nie można bowiem zaakceptować toku rozumowania przedstawionego przez Autora apelacji, iż skoro zarówno z zeznań pokrzywdzonej, jak i wyjaśnień oskarżonego wynika, że po stronie oskarżonego nie było zamiaru zabójstwa, to nie można było przypisać mu popełnienia tego czynu. Sąd Apelacyjny podziela tą linię orzecznictwa, w której przyjmuje się, że w sprawach o zabójstwo niezwykle rzadko zdarza się, że sprawca artykułuje swój zamiar. Zazwyczaj ustala się go na podstawie okoliczności, jakie towarzyszą zabójstwu (wyrok SA w Katowicach z dnia 4 listopada 2010 r., II AKa 338/10, KZS 2011, z. 5, poz. 73; wyrok SA w Lublinie z dnia 19 stycznia 2010 r., II AKa 269/09, KZS 2010, z. 7-8, poz. 58). W tym też kontekście nie można pominąć treści pierwszych zeznań pokrzywdzonej, złożonych w dniu 2 marca 2021r., tj. następnego dnia po zdarzeniu, w których zeznała, że oskarżony dźgając ją nożem krzyczał: „ urwę Ci łeb (…) powinienem Cię zabić kurwo”, a nadto zeznała, że początkowo oszukała policjantów co do osoby sprawcy, ponieważ bała się swojego byłego konkubenta (tj. oskarżonego).Wprawdzie na rozprawie w dniu 27 stycznia 2022r. pokrzywdzona zeznała, że ze strony oskarżonego nie było żadnych gróźb i że nie uważa, aby ten chciał ją zabić, ale jednocześnie zeznała, że kochała i dalej kocha S., co niewątpliwie nie pozostaje bez wpływu na treść tych zeznań, których celem było niewątpliwie ograniczenie (złagodzenie) odpowiedzialności karnej oskarżonego, który przypisanego czynu dopuścił się przecież pod wpływem alkoholu.

123 Sąd Apelacyjny w pełni zaaprobował ustalenia Sądu I instancji, co do przypisania oskarżonemu zamiaru ewentualnego zabójstwa, a nie bezpośredniego, który został mu zarzucony przez prokuratora w akcie oskarżenia, i którego nie udało mu się udowodnić w trakcie procesu. Przypisanie sprawcy zamiaru ewentualnego wymagało wykazania, że przewidywał on realną możliwość popełnienia przestępstwa i godził się na zaistnienie takiego skutku. W realiach przedmiotowej sprawy – na co słusznie zwraca uwagę apelujący - Sąd I instancji ograniczył się w tej kwestii jedynie do bardzo lakonicznego stwierdzenia, że : ” Oskarżony zadając pokrzywdzonej co najmniej 5 ciosów ostrym narzędziem w postaci noża, które godziły m.in. w klatkę piersiową, musiał godzić się tym, iż mogą one spowodować jej śmierć”. Sąd Apelacyjny dostrzegł ułomność uzasadnienia Sądu meriti, jednak wnikliwa kontrola instancyjna pozwoliła na zaakceptowanie stanowiska tego Sądu. Niewątpliwie umiejscowienie ran na klatce piersiowej pokrzywdzonej, gdzie znajdują się narządy szczególnie ważne dla życia człowieka, zadanych nożem, pozwalało bowiem na przyjęcie takiego ustalenia, którego bynajmniej nie może skutecznie podważyć okoliczność dotycząca powierzchowności owych ran – na co wskazuje apelujący – jeśli zważyć, że pokrzywdzona była ubrana w puchową kurtkę (dokum.foto k- 45-48), która niewątpliwie amortyzowała zadawane ciosy, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd meriti.

124 Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje aktualną tezę zawartą w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2021 r., sygn.akt V KK 548/19, LEX nr 3252493, w pełni adekwatną do stanu faktycznego omawianej sprawy, według której : „ sprawca dążący jedynie do spowodowania obrażeń ciała nie ryzykuje uderzenia w klatkę piersiową, gdyż przy takim sposobie działania i wyprowadzeniu ciosu z niezbyt dużą siłą, jeżeli narzędzie nie trafi na przeszkodę w postaci kości, występuje duże prawdopodobieństwo, że może trafić w serce lub płuco wywołując krwawienie skutkujące szybkim zgonem”. W tym kontekście sugestie obrońcy odnośnie kwalifikacji czynu oskarżonego z art. 157 § 2 k.k. były nie do przyjęcia. Fakt, że z treści opinii sądowo - lekarskiej z dnia 8 października 2021 r. (k- 333) wynika, iż faktycznie poniesione obrażenia pokrzywdzonej spowodowały u niej naruszenie czynności narządu ciała poniżej 7 dni, a sam biegły wskazał, iż : „ sposób działania sprawy narażał pokrzywdzoną na nastąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 k.k. jak również skutki określone w art. 156 § 1 k.k. spowodowane ranami klatki piersiowej”, nie podważa bynajmniej prawidłowości ustaleń Sądu I instancji w kwestii odpowiedzialności skazanego za przestępstwo art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że nie jest właściwe odtwarzanie zamiaru sprawcy na podstawie rozmiarów skutku (wyrok SN z dnia 21 grudnia 1987 r., II KR 292/87, OSNKW 1988, nr 5-6, poz. 39). Używanie przez sprawcę niebezpiecznego narzędzia i zadawanie nim ciosów w newralgiczne części ciała pozwalają na wnioskowanie, iż godzi się on na spowodowanie skutku w postaci śmierci (por. wyrok SA w Krakowie z dnia 4 października 2000 r., II AKa 161/00, Orz. Prok. i Pr.2001, nr 2, poz. 24).

125 Na koniec warto też odnotować, że oskarżony jest osobą wielokrotnie karaną, a przypisanej zbrodni dopuścił się w warunkach recydywy (art. 64 § 2 k.k.), co niewątpliwie dodatkowo stawia go w niekorzystnym świetle. Jako osoba wcześniej już karana winien wykazać się większą świadomością co do odpowiedzialności za swoje postępowanie. Swoim przestępczym zachowaniem wykazał jedynie bezskuteczność procesu resocjalizacji, któremu był poddawany przy wykonywaniu kar orzeczonych wcześniej. Autorzy komentarza do art. 148 k.k. (Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom II. Część I. Komentarz do art. 117-211a) słusznie podnoszą, iż : „ Nie bez znaczenia dla ustalenia zamiaru mogą być doświadczenia sprawcy związane z popełnionym wcześniej innym przestępstwem”.

126 2). Sąd oddalając wnioski dowodowe, m.in. o dopuszczenie opinii uzupełniającej sądowo-lekarskiej, czy też przesłuchania świadków na okoliczność jej wydania, nie dopuścił się – wbrew twierdzeniom obrońcy - obrazy przepisów wskazanych w pkt.2 apelacji, skoro uznał opinię za jasną i pełną. Z treści opinii wynika bowiem, że zawiera ona odpowiedzi na wszystkie postawione biegłemu pytania, na które zgodnie z zakresem wiadomości specjalistycznych i udostępnionych mu materiałów dowodowych udzielił odpowiedzi, a jednocześnie nie zawiera wewnętrznych sprzeczności i jest wyczerpująca w zakresie zagadnień zleconych biegłemu. W orzecznictwie trafnie przyjmuje się, że jeżeli dowód z opinii jest przekonujący i zrozumiały dla sądu, to fakt, że dowód ten nie jest przekonujący dla stron, nie może stwarzać podstawy do ponownego powoływania biegłych lub zasięgania opinii nowych biegłych (tak np. w. SN z 21 czerwca 1971 r., III KR 18/71, OSNPG 2/1972, poz. 33, czy z 23 listopada 1977 r., V KR 180/77, OSNPG 4/1978, poz. 50). Sąd oddalając na rozprawie w dniu 27 stycznia 2022r. wniosek dowodowy obrońcy – na podstawie art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.- podał, że okoliczności w nim wskazane zostały już udowodnione, natomiast oddalając wniosek o dopuszczenie opinii uzupełniającej – na podstawie art. 201 k.p.k. – stwierdził, że: „opinia ta, choć lakoniczna, nie jest niejasna, niepełna, a w swej treści nie zawiera sprzeczności”(protokół rozprawy, k- 456 verte).

127 3). Alternatywny zarzut apelacji dotyczący obraz art. 15 § 1 k.k. także należało ocenić w kategoriach oczywistej bezzasadności. Sąd I instancji zasadnie przyjął, że oskarżony zamierzonego celu nie osiągnął z powodu interwencji świadka Z. A., obecnego przy całym inkryminowanym zdarzeniu. Nawet jeśli interwencja tego świadka ograniczyła się do interwencji słownej, to z pewnością nie pozostała bez wpływu na działania oskarżonego, który sam ów fakt potwierdził wyjaśniając na rozprawie w dniu 27 stycznia 2022r., że: „ właściciel mieszkania Z. A., krzyknął coś, zaczęło to do mnie docierać, krzyknął po raz drugi, usłyszałem „G. przestań”. Ocknąłem się wtedy i zdałem sobie sprawę co robię”(k- 449 verte). W tej sytuacji zaprezentowana przez obrońcę jego własna ocena powyższej sytuacji nie podważa ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd meriti w tym zakresie. Natomiast powoływane przez niego orzecznictwo dotyczy odmiennych stanów faktycznych w omawianym zakresie. W tym miejscu wystarczające będzie przytoczenie treści postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2013r., sygn.akt V KK 300/12, LEX nr 1277798, w którym podniesiono, iż: „Odstąpienie od dalszego usiłowania dokonania czynu zabronionego nie ma charakteru dobrowolnego, gdy powiązane jest z interwencją osoby trzeciej”.

128 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

129 1.

130 Przedmiot i zakres zmiany

131 Zwięźle o powodach zmiany

132 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

133 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

134 1.1.

135 ☐ art. 439 k.p.k.

136 Zwięźle o powodach uchylenia

137 2.1.

138 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

139 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

140 Zwięźle o powodach uchylenia

141 3.1.

142 Konieczność umorzenia postępowania

143 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

144 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

145 4.1.

146 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

147 Zwięźle o powodach uchylenia

148 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

149 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

150 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

151 Przytoczyć okoliczności

152 6. Koszty Procesu

153 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

154 Przytoczyć okoliczności

155 2.

156 3.

157 Na podstawie § 17 ust. 2 pkt 5, § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. K. kwotę 738 zł w tym 23 % VAT z tytułu wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego, wykonywaną w postępowaniu odwoławczym.

158 Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolniono oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa z uwagi na to, że oskarżony nie wykonuje pracy zarobkowej, pozostaje izolowany w jednostce penitencjarnej oraz nie posiada żadnego majątku, co nie pozwala na ich poniesienie i stąd ich egzekucja mogłaby być bezskuteczna, a dodatkowo kosztowna dla Skarbu Państwa.

159 7. 3.PODPIS

160 Rafał Kaniok Przemysław Filipkowski Anna Nowakowska

161 1.3. Granice zaskarżenia

162 Kolejny numer załącznika

163 Podmiot wnoszący apelację

164 Obrońca oskarżonego

165 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

166 Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie

167 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

168 ☒ na korzyść

169 ☐ na niekorzyść

170 ☐ w całości

171 ☒ w części

172 ☒

173 co do winy

174 ☒

175 co do kary

176 ☐

177 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

178 1.3.2. Podniesione zarzuty

179 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

180 ☒

181 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

182 ☒

183 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

184 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

185 ☒

186 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

187 ☒

188 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

189 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

190 ☐

191 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

192 ☐

193 art. 439 k.p.k.

194 ☐

195 brak zarzutów

196 1.4. Wnioski

197 ☐

198 uchylenie

199 ☒

200 zmiana