Uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2019 r., II AKa 175/19

uzasadnienie orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2019 r., II AKa 175/19

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 II AKa 175/19

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 3

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Sąd Okręgowy w K. z (...)

9 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☒ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 0.11.3. Granice zaskarżenia

17 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☒ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☒ w części

22 ☒

23 co do winy

24 ☒

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☒

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☒

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 0.11.4. Wnioski

47 ☒

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 0.12.1. Ustalenie faktów

53 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 1

60 2

61 M. B. (1)

62 D. Ł.

63 Brał udział w pobiciu pokrzywdzonego

64 Brał udział w pobiciu pokrzywdzonego

65 Opinie z badań DNA, w tym DNA B. pod paznokciami pokrzywdzonego oraz DNA pokrzywdzonego na ciele i odzieży oskarżonego;

66 Oględziny miejsca zdarzenia i materiał fotograficzny;

67 Opinia z zakresu medycyny sądowej i zeznania biegłego

68 Opinie z badań DNA w tym DNA pokrzywdzonego na ciele i odzieży oskarżonego;

69 Zdjęcia opuchniętych dłoni;

70 Oględziny miejsca zdarzenia i materiał fotograficzny;

71 Opinia z zakresu medycyny sądowej i zeznania biegłego

72 606-610

73 703-715

74 717-728

75 787-796

76 805-822

77 828-850

78 122- 125

79 104-177

80 904-924

81 546-553

82 (...)- (...)

83 606-610

84 703-715

85 717-728

86 787-796

87 805-822

88 828-850

89 104-177

90 66-71

91 81

92 904-924

93 546-553

94 (...)- (...)

95 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

96 Lp.

97 Oskarżony

98 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

99 Dowód

100 Numer karty

101 1

102 2

103 M. B. (1)

104 M. B. (1)

105 D. Ł.

106 Pokrzywdzony nie był w stanie bronić się z uwagi na nietrzeźwość

107 Pokrzywdzony został wyniesiony z domu przez oskarżonych

108 DNA B. pod paznokciami pokrzywdzonego

109 Ślady krwi na pokrywie silnika samochodu dostawczego i badanie DNA oraz ślady na podjeździe do domu oraz schodach wejściowych do niego

110 787-796

111 104-177

112 904-924

113 0.12.2. Ocena dowodów

114 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

115 Lp. faktu z pkt 2.1.1

116 Dowód

117 Zwięźle o powodach uznania dowodu

118 1 i 2

119 Opinie z badań DNA,

120 w tym DNA B. pod paznokciami pokrzywdzonego;

121 Oględziny miejsca zdarzenia i materiał fotograficzny;

122 Opinia z zakresu medycyny sądowej

123 Dowody materialne, wyczerpujące, jasne, bezwpływowe, sporządzone przez kompetentne osoby lub instytucje, nie były podważane przez strony, poza kwestia wpływu nietrzeźwości na pokrzywdzonego.

124 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

125 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

126 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

127 Dowód

128 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

129 2

130 Nietrzeźwość pokrzywdzonego, która ma wskazywać, że został wyniesiony z domu przez oskarżonych, bowiem nie mógł samodzielnie poruszać się.

131 Ślady krwi na pokrywie silnika samochodu dostawczego i badanie DNA, umiejscowienie ich na pewnej wysokości świadczą, że pokrzywdzony w chwili bicia musiał być w pozycji stojącej, a ślady krwi na schodach prowadzących do budynku, na kostce brukowej na jego podjeździe, wskazują, że w tych miejscach upadał on, a przy braku śladów np. w postaci rozmazanych plam krwi, łączących te miejsca świadczą, że nie był przeciągany po schodach i po kostce brukowej. Dopiero wspólnie był przeciągany przez oskarżonych do miejsca ujawnienia ciała denata, na co wskazuje ułożenie jego rąk, za które był trzymany w czasie przenoszenia, a opuszczone spodnie świadczą, że ocierały one o podłoże w czasie tej czynności. Warunki fizyczne pokrzywdzonego i bezwładność jego ciała nie pozwalały aby został przeniesiony w miejsce jego znalezienia przez jedną osobę.

132 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

133 Lp.

134 Zarzut

135 Obrońca oskarżonego M. B. (1) zarzucił naruszenie:

136 1. przepisów postępowania art. 7 k.p.k. poprzez:

137 a) nie oparcie orzeczenia na wszystkich przeprowadzonych dowodach, a w szczególności wobec pominięcia przebiegu wyników dowodu z wizji są­dowej,

138 b) pominięcie fragmentów ustnej opinii biegłego z dziedziny medycyny sądowej w części, z której wynikało, że doznane przez pokrzyw­dzonego urazy nie spowodowałyby samoistnie zejścia śmiertelnego poprzez zaabsorbowanie krwi do tchawicy gardła i płuc, gdyby osoba ta była przytom­na, że nie można wykluczyć, że do utraty przytomności mogło dojść w wyniku upadku pokrzywdzonego ze schodów przed domem, w którym odbywała się alkoholowa libacja, a także że nie można wykluczyć, że do utraty przytomno­ści mogło dojść w wyniku tzw. śpiączki alkoholowej z uwagi na wysoki stopień alkoholowego upojenia, co oznaczało że Sąd dowolnie bez jakichkolwiek do­wodów przyjął, że obaj oskarżeni pobili pokrzywdzonego wewnątrz domu, na­stępnie bili go gdzieś w pobliżu samochodu dostawczego, skąd wynieśli go poza posesję, jednocześnie dopasowując do siebie fragmenty wyjaśnień obu oskarżonych, które dopasowują się do ,,nowej koncepcji” Sądu poprzez usta­lenie, że M. B. (1) relacjonuje fakty w toku postępowania w sposób zmienny, zmierzając do uwolnienia się od odpowiedzialności karnej, a Sąd może zrekonstruować stan faktyczny w sposób pozbawiający oskarżonego ochrony gwarantowanej art.7 kpk;

139 2. obrazę przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.k. w wyniku dokonania błędów w ustaleniach faktycznych:

140 a) poprzez ustalenie, że oskarżeni usuwali ślady przestępstwa pomimo, że zdaniem obrony oskarżeni posprzątali salon po pobiciu w związku z rozbitym szkłem i śladami krwi na podłodze, nie mieli żadnych intencji żeby ślady te w rozumieniu procesowym usuwać, bowiem nie zdawali sobie sprawy, że po­krzywdzony spadł ze schodów i leży na terenie podwórza posesji,

141 b) poprzez ustalenie, że oskarżeni ukryli zwłoki wynosząc je poza posesję, podczas gdy brak w sprawie dowodu, że w czasie wynoszenia K. L. on już nie żył, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał pod­stawę do przyjęcia, że wyniesienie K. L. poza posesję zmie­rzało do tego, by oskarżony po ocknięciu się nie wrócił i nadal nie awanturował się wewnątrz domu, temu celowi miało służyć wyniesienie K. L.­ka, zamknięcie bramy posesji i wypuszczenie psa z kojca, poprzez pominięcie tego fragmentu opinii biegłego K., z którego wynika, że policja po­pełniła błąd w pierwotnej fazie znalezienia zwłok, ponieważ nie zbadano tem­peratury otoczenia, temperatury zwłok, nie podano stanu zmian ciała, unie­możliwiając ustalenie godziny dokładnego czasu zgonu i tym samym faktycz­ne uznanie przez Sąd, że kwestia ta nie ma żadnego znaczenia dla sprawy, podczas gdy takie znaczenie w sposób oczywisty miało, pozwoliłoby bowiem odtworzyć stan faktyczny w sposób bardziej precyzyjny bez spekulatywnego myślenia na niekorzyść oskarżonych,

142 c) poprzez ustalenie, że wersja prezentowana w kolejnych wyjaśnieniach M. B. (1) była w istotnym stopniu niespójna bądź celowo zmieniana w celu uniknięcia odpowiedzialności karnej i obciążenia odpowiedzialnością drugiego oskarżonego, w sytuacji gdy relacje oskarżonego były zdaniem obrony konse­kwentne poza drobnymi, mało istotnymi zmianami, które były dokonywane nie dlatego, że oskarżony chciał obciążyć Ł., bo jego wina wydawała mu się oczywista, tylko dlatego że w miarę upływu czasu oskarżony, który nie po­siadał amnezji, nie miał amnezji alkoholowej, potrafił uszeregować sobie prze­bieg zdarzenia i odpowiadając na pytania, prezentować bardziej precyzyjną ale konsekwentną wersję przebiegu całego zajścia, a relacje te poświadczone były m.in. zeznaniami sąsiadów, zeznaniami strażnika miejskiego, zeznaniami pierwszego przybyłego na miejsce policjanta, chociażby w tym zakresie, że oskarżony bał się wejść do domu i czekał na policję przed swoją posesją,

143 d) poprzez pominięcie przy ocenie dowodów z wyjaśnień oskarżonych, że oskarżony Ł. przy spotkaniu z przybyłym na miejsce zdarzenia policjantem oświadczył, że niczego nie pamięta z uwagi na upojenie alkoholowe i tego ty­pu wiedzę przekazywał w późniejszych swoich relacjach oświadczając, że nie pamięta szczegółów, że mogło być tak jak relacjonuje M. B. (1), przy czym co istotne tego typu oświadczenie oskarżony złożył także w przebiegu konfrontacji z oskarżonym Ł.,

144 e) poprzez przyjęcie za kluczowe w rekonstrukcji materiału dowodowego, że pokrzywdzony w czasie zajścia był tak pijany, że nie mógł się w ogóle poruszać, a zatem nie mógł także wyjść z domu z powołaniem się na ustną opinię bie­głego z rozprawy, podczas gdy taka teza z opinii biegłego przekraczała zakres zlecenia biegłego, a przede wszystkim była wyrwanym fragmentem relacji bie­głego w odpowiedzi na zupełnie inne pytanie zadawane przez obrońcę, z po­minięciem tego, że biegły K. nie zajmował się stopniem upojenia po­krzywdzonego i jego możliwością poruszania się, a nadto w sytuacji gdy z do­świadczenia życiowego wynika, że przy tak podobnym stopniu upojenia alko­holowego są osoby, które poruszają się samochodami a rekordziści dwukrot­nie nawet przekraczali stopień upojenia alkoholowego K. L., posiadając oczywiście zaburzone możliwości mówienia czy też chodzenia, ale poruszając się i przemieszczając się przy okazji różnego rodzaju policyjnych kontrolach,

145 3. poprzez naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. stanowiącego zasadę, że wszelkie wąt­pliwości istniejące w sprawie należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego po­przez niezastosowanie tej reguły pomimo przyjęcia przez Sąd bardzo ryzy­kownej konkurencyjnej wersji, opartej na wyjątkowo słabych przesłankach do­wodowych, tworząc nową wersję, bez żadnego bliższego uzasadnienia, z po­wołaniem się jedynie na stwierdzenie biegłego, że stan upojenia L. mógł wskazywać na niemożność przemieszczania się tej osoby w czasie zaj­ścia.

146 ☐zasadny

147 ☐ częściowo zasadny

148 ☒ niezasadny

149 ☐ zasadny

150 ☐ częściowo zasadny

151 ☒ niezasadny

152 ☐ zasadny

153 ☐ częściowo zasadny

154 ☒ niezasadny

155 ☐ zasadny

156 ☐ częściowo zasadny

157 ☒ niezasadny

158 ☐ zasadny

159 ☐ częściowo zasadny

160 ☒ niezasadny

161 ☐ zasadny

162 ☒ częściowo zasadny

163 ☐ niezasadny

164 ☐ zasadny

165 ☐ częściowo zasadny

166 ☒ niezasadny

167 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

168 1.a- wizja lokalna nie przyniosła żadnego przełomu dowodowego, mającego ekskulpować oskarżonego M. B. (1), zwłaszcza mając na względzie inne dowody, obciążające oskarżonych w postaci badań DNA, w tym na odzieży oskarżonych, śladów zabezpieczonych w toku oględzin i materiału fotograficznego obrazującego także ich umiejscowienie,

169 1.b- ślady krwi przed domem, na jego podjeździe, schodach prowadzących do niego, masce samochodu dostawczego wskazują, że pokrzywdzony był na nogach, stał, dowody z badań DNA zabezpieczone na ciałach oskarżonych, w toku, których ujawniono DNA pokrzywdzonego oraz opuchnięta ręce [kostki pięści] oskarżonego D. Ł. wskazują, że obaj oskarżeni bili pokrzywdzonego, a mechanizm skutku śmiertelnego w postaci śpiączki alkoholowej, jest spekulacją, ale nie popartą żadnym miarodajnym dowodem, abstrahującą od dowodów, wskazujących na wspólny udział oskarżonych w pobiciu, nadto wykazane poruszanie się i czynności obronne pokrzywdzonego wyklucza ją,

170 2.a- kwestia usuwania śladów pobicia w mieszkaniu, ma charakter wtórny i to samo w sobie w żaden sposób nie przesądza o odpowiedzialności karnej oskarżonych, ani jej nie wyklucza,

171 2.b- Sąd I instancji nie wskazał w ustaleniach faktycznych, że oskarżeni wynieśli wspólnie już nieżyjącego pokrzywdzonego, brak ustalenia czasu zgonu, w tej sytuacji, nie ma znaczenia, skoro oskarżeni pobili pokrzywdzonego w taki sposób i z taką intensywnością, że spowodowało to wybicie dwóch zębów, złamanie kości nosa, twarzoczaszki, obrzęk mózgu, złamanie dwóch żeber, krwotok i uduszenie skoro pozostawili go w pozycji leżącej i to w pozycji na wznak, co realnie i obiektywnie mogło prowadzić [w rzeczywistości prowadziło] do spływania krwi do dróg oddechowych i płuc, powodując uduszenie się pokrzywdzonego,

172 2.c- wersja oskarżonego M. B. (1), że nie brał udziału w pobiciu, nie ma cech wiarygodności, co do samego mechanizmu pobicia pokrzywdzonego i co z nim zrobiono po pobiciu, albowiem stoi to w sprzeczności z dowodami w postaci wyników badań DNA i ujawieniu DNA pokrzywdzonego na ciałach oskarżonych oraz oględzinami ciała oskarżonego D. Ł., zobrazowanymi materiałem fotograficznym, zwłaszcza jego opuchniętych dłoni, przede wszystkim prawej,

173 2.d- niepamięć oskarżonego D. Ł. o zdarzeniu i niewykluczenie, że mógł brać udział w pobiciu pokrzywdzonego, nie ma znaczenia ponieważ, jego udział w tym zdarzeniu, został przesądzony [wykazany] dowodami w postaci badań DNA i ujawieniu DNA pokrzywdzonego na jego ciele, śladami pobicia na jego pięściach [opuchnięte kostki pięści, zwłaszcza prawej ręki],

174 2.e- częściowo zasadny, w części, w której wskazano, że błędnie Sąd I instancji przyjął, że pokrzywdzony był tak nietrzeźwy, że nie mógł się poruszać, albowiem umiejscowienie na wysokości śladów krwi na pokrywie samochodu dostawczego świadczą, że w chwili bicia musiał być w pozycji stojącej, a ślady krwi na schodach prowadzących do budynku, na kostce brukowej na podjeździe do domu wskazują, że w tych miejscach upadał, przy braku śladów łączących te miejsca świadczy to, że nie był przeciągany po schodach i po kostce brukowej,

175 3.- Sąd I nie powziął żadnych wątpliwości z urzędu, a także nie było takich, które należałoby powziąć w toku postępowania odwoławczego, finalnie interpretować je zgodnie z w/w dyrektywą prowadzącą do uniewinnienia oskarżonych, z kolei odmienna ocena co do powyższych kwestii [motoryki pokrzywdzonego, jego zdolności przemieszczania się, z uwagi na jego nietrzeźwość] nie prowadzi do wątpliwości, których nie da się wyjaśnić, które należałoby rozstrzygać na ich korzyść.

176 Wniosek

177 Wiosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. B. (1) od zarzucanego mu czynu.

178 ☐ zasadny

179 ☐ częściowo zasadny

180 ☒ niezasadny

181 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

182 Niezasadność zarzutów, prowadziła do nieuwzględnienia wniosku apelacji, a częściowe uwzględnienie zarzutu 2.e- samo w sobie nie mogło prowadzić do jego uwzględnienia.

183 Lp.

184 Zarzut

185 Obrońca oskarżonego D. Ł. zarzucił:

186 - błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treści wyroku w zaskarżonej części, a polegający na dowolnym ustaleniu, że oskarżony D. Ł. dokonał zarzucanego mu czynu, podczas gdy sami oskarżyciele posiłkowi wskazywali, że oskarżony był bardzo pijany, spał w innym pokoju, zaś z zeznań wielu osób wynikało, że zarówno trzy miesiące przed zdarzeniem, jak i w jego trakcie konflikt z pokrzywdzonym miał oskarżony B., który był w znacznie lepszej formie psychofizycznej od oskarżonego Ł.;

187 - obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w zaskarżonej części, a polegającą na dowolnej ocenie wyjaśnień oskarżonego Ł., który w czasie zdarzenia spał, został obudzony przez policjanta i był wyraźnie zaskoczony, zachowywał się spokojnie, nie był nerwowy, nie miał z pokrzywdzonym żadnego konfliktu, a tym samym motywu do popełnienia zarzucanego mu czynu;

188 - obrazę przepisu postępowania tj. art. 170 § 1 pkt 1, 3 i 5 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.k. w zw. z art. 6 k.p.k., mającego istotny wpływ na treść orzeczenia w zaskarżonym zakresie, a polegającą na bezzasadnym nieuwzględnieniu wniosku oskarżonego w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z dziedziny psychofizjologicznych procesów organizmu człowieka przy wykorzystaniu w trakcie badania wariografu na okoliczność ustalenia, jakie były reakcje oskarżonego w trakcie badania na zadawane mu pytania i czy te reakcje wskazują na odbiegający od normy poziom reakcji pytań oraz biegłego z dziedziny psychologii względnie psychiatrii na okoliczność ustalenia czy oskarżony posiada skłonność do konfabulacji, szczególnie przy procesie poszlakowym, braku bezpośredniego dowodu mającego świadczyć o sprawstwie oskarżonego, czym pozbawiono go w zasadzie prawa do obrony;

189 ☐ zasadny

190 ☐ częściowo zasadny

191 ☒ niezasadny

192 ☐ zasadny

193 ☐ częściowo zasadny

194 ☒ niezasadny

195 ☐ zasadny

196 ☐ częściowo zasadny

197 ☒ niezasadny

198 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

199 Nietrzeźwość pokrzywdzonego nie wykluczała jego pobicia, udział oskarżonego w pobiciu potwierdzają badania DNA i ślady DNA pokrzywdzonego ujawnione na ciele oskarżonego, ślady opuchniętych kostek pięści oskarżonego świadczą o zadawaniu ciosów ofierze właśnie przez oskarżonego D. Ł., co zadaje kłam wersji, że oskarżony tylko spał i nie uczestniczył w pobiciu pokrzywdzonego.

200 Treść ekspertyzy wariograficznej, o jakiej stanowi art. 199a k.p.k., dowodzi wyłącznie tego, jakie były reakcje organiczne oskarżonego na określone zadawane mu pytania, które to reakcje odzwierciedlają stosunek emocjonalny strony biernej procesu do danych zdarzeń. Dowód z ekspertyzy wariograficznej nie może być dopuszczony w celu "oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonego", zaś wyniku tej ekspertyzy nie należy postrzegać w kategoriach ekspertyzy wariograficznej, o jakiej stanowi art. 199a k.p.k. Badania dopuszczone w postępowaniu karnym na podstawie art. 192a k.p.k. mają wyłącznie charakter badań eliminacyjnych, które mogą być przeprowadzane tylko w celu ograniczenia kręgu osób podejrzanych lub ustalenia wartości dowodowej ujawnionych śladów, a w żadnym zaś wypadku nie mogą być one dowodem przeciwko osobie, która uzyskała status podejrzanego, nie mówiąc już o osobie mającej status oskarżonego. o jakiej stanowi art. 199a k.p.k., zaś wyniku tej ekspertyzy nie należy postrzegać w kategoriach dowodu sprawstwa lub braku sprawstwa oskarżonego. Wynik takiego badania nie mógłby jako jedyny świadczyć o sprawstwie albo niewinności i musiał być oceniany poprzez inne dowody uzyskane w sprawie, a te inne dowody, przywołane wcześniej, wskazują na sprawstwo oskarżonego.

201 Wniosek

202 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji poprzez uniewinnienie oskarżonego od przyjętego przez Sąd I instancji czynu w pkt 2, ewentualnie o przyjęcie kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego z art. 162 par. 1 k.k.; ewentualnie o uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Nadto wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na jego rzecz zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu przed Sądami obu instancji, jak również w postępowaniu przygotowawczym, które nie zostały uiszczone nawet w części, według norm przepisanych.

203 ☐ zasadny

204 ☐ częściowo zasadny

205 ☒ niezasadny

206 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

207 Niesłuszność zarzutów prowadzi do uznania, że wnioski są niezasadne w pełnym zakresie.

208 Lp.

209 Zarzut

210 Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych w apelacji zarzucił::

211 I. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj.:

212 1. art. 4 i 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. - poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w niniejszej sprawie i uznanie, że w świetle zebranych dowodów nie można było ustalić, który z oskarżonych biorących udział w pobiciu wywołał skutek w postaci śmierci pokrzywdzonego, podczas gdy zamiar sprawców biorących udział w pobiciu skierowany był na spowodowanie śmierci co potwierdzają:

213 - dowód z opinii biegłego J. K., z której wynika, iż stan nietrzeźwości pokrzywdzonego nie pozwalał mu na aktywny udział w bójce i tym samym ucieczkę z domu B., co wskazuje na to, że oskarżeni zadawali liczne ciosy także obutą stopy po całym ciele głównie bijąc nieprzytomnego pokrzywdzonego w okolicach głowy, twarzy, nie przestając zadawać ciosów po wyrzuceniu ciała pokrzywdzonego na zewnątrz domu, a to świadczy o tym, iż chcieli dokonać zabójstwa pokrzywdzonego chociażby w zamiarze ewentualnym,

214 - dowód z wyjaśnień oskarżonych, którzy pomimo świadomości, że pokrzywdzony jeszcze żył działając wspólnie pozostawili go na dworze udając się do domu kontynuować libację alkoholową nie wzywając pogotowia a następnie przenieśli rozebrane ciało pokrzywdzonego do lasu.

215 2. art. 4 i 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez brak wnikliwej analizy rzeczowego materiału dowodowego zebranego w sprawie i błędnego uznania, że oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu dającym podstawę do skazania ich za popełnienie przestępstwa z art. 158 § 3 k.k., w sytuacji gdy nie znajduje to potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, bowiem charakter ciosów, ich brutalność oraz stan pokrzywdzonego świadczy o zamiarze zabójstwa, a nie wyłącznie pobiciu ze skutkiem śmiertelnym, co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do :

216 II. naruszenia przepisów prawa materialnego tj.:

217 3. art. 158 k.k. polegająca na uznaniu, że zachowanie oskarżonych wyczerpało znamiona przestępstwa z art. 158 § 3 k.k., podczas gdy faktycznie oskarżeni zadając liczne ciosy nieprzytomnemu pokrzywdzonemu i powodując obrażenia skutkujące jego zgonem poprzez uduszenie w wyniku aspiracji krwi do dróg oddechowych z zamiarem pozbawienia życia tego pokrzywdzonego, względnie, co najmniej na skutek taki się godzili, a więc dopuścili się zbrodni zabójstwa określonej w art. 148 § 1 k.k.;

218 nadto naruszenie :

219 4. art. 46 § 2 k.k. poprzez brak orzeczenia nawiązki wobec R. L. - który doznał krzywdy wyrządzonej na skutek przestępstwa tracąc prawo do posiadania obojga rodziców.

220 III. ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego zarzutu

221 5. na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzucam rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu M. B. (2) kary 8 lat pozbawienia wolności za przypisane mu przestępstwo opisane w pkt 1, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego, a także dyrektywy wynikające z art. 53 k.k. przemawiają za orzeczeniem wobec niego surowszej kary w granicach ustawowego zagrożenia przypisanego w art. 158 § 3 k.k.

222 6. na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzucam rażącą niewspółmiemość wymierzonej oskarżonemu D. Ł. kary 10 lat pozbawienia wolności za przypisane mu przestępstwo opisane w pkt 1, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego, a także dyrektywy wynikające z art. 53 k.k. przemawiają za orzeczeniem wobec niego surowszej kary w granicach ustawowego zagrożenia przypisanego w art. 158 § 3 k.k. - przy uwzględnieniu art. 64 § 2 k.k.

223 ☐ zasadny

224 ☒ częściowo zasadny

225 ☐ niezasadny

226 ☐ zasadny

227 ☐ częściowo zasadny

228 ☒ niezasadny

229 ☐ zasadny

230 ☐ częściowo zasadny

231 ☒ niezasadny

232 ☐ zasadny

233 ☐ częściowo zasadny

234 ☒ niezasadny

235 ☐ zasadny

236 ☐ częściowo zasadny

237 ☒ niezasadny

238 ☐ zasadny

239 ☒ częściowo zasadny

240 ☐ niezasadny

241 ☐ zasadny

242 ☐ częściowo zasadny

243 ☒ niezasadny

244 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

245 I.1. 1 tiret- biegły z zakresu medycyny sądowej słusznie uznał, że nie da się ustalić, który z oskarżonych zadał poszczególne ciosy, które analizowane łącznie, jak i osobno nie prowadziły samoczynnie do śmierci pokrzywdzonego, przy czym oskarżeni nie mieli motywów do zabicia pokrzywdzonego, znali go towarzysko, często prowadzili wspólne spotkania alkoholowe, a ewentualna z nim sprzeczka nie była dostatecznym samoistnym motywem do dokonania zabójstwa. Wyniesienie pokrzywdzonego poza teren posesji nie wskazuje na zamiar pozbycia się ciała i ukrycia zdarzenia, obrazują na to oględziny z miejsca ujawnienia zwłok i materiał fotograficzny odnoszący się do tego, który unaocznia, że ciało zostało wyniesione, ale w żaden sposób nie zostało ukryte przez osobami trzecimi. Ślady krwi na pokrywie silnika samochodu dostawczego i badanie DNA, ich umiejscowienie na wysokości świadczy, że w chwili bicia pokrzywdzony musiał być w pozycji stojącej, a ślady krwi na schodach prowadzących do budynku, na kostce brukowej wskazują, że w tych miejscach upadał, przy braku śladów łączących te miejsca świadczą, że nie był przeciągany po schodach i po kostce brukowej. Ślady DNA oskarżonego M. B. (1) pod paznokciami pokrzywdzonego świadczą, że mógł się on bronić przed zadawanymi ciosami. Pozostawienie pokrzywdzonego przez oskarżonych, z pobitą dotkliwie twarzą, z licznymi złamaniami kości, z widocznymi zwłaszcza krwawymi obrażeniami twarzy, w pozycji leżącej, na wznak, samo w sobie nie mogło prowadzić do przyjęcia, że mieli oni zamiar dokonania zabójstwa, albowiem ewentualne intensywne krwawienie nie pozwalało nawet na kategoryczne i niebudzące wątpliwości przyjęcie przewidywania i godzenia się na śmierć pokrzywdzonego, ale dawało z powinnością, mając na względzie wiek oraz doświadczenie życiowe oskarżonych, przyjęcie przewidywania możliwości [świadoma nieumyślność] wystąpienia skutku w postaci śmieci pokrzywdzonego, co było determinowane ogólną obiektywną, racjonalną prawidłowością, nie wykraczającej poza typową i normalna możliwość przewidywalności, z której wynika, że ciecz [krew] spływając, w przypadku człowieka leżącego na wznak, może prowadzić do śmierci, w efekcie aspiracji jej do dróg oddechowych i płuc, następnie prowadząc do uduszenia, jeżeli na czas nie zapobiegnie się temu.

246 I.1. 2 tiret- ślady krwi na pokrywie silnika samochodu dostawczego i badanie DNA., i ich umiejscowienie na wysokości świadczy, że w chwili bicia pokrzywdzony musiał być w pozycji stojącej, a ślady krwi na schodach prowadzących do budynku, na kostce brukowej wskazują, że w tych miejscach upadał, przy braku śladów łączących te miejsca świadczą, że nie był przeciągany po schodach i po kostce brukowej,

247 I.2-- jak w odnośnik 1. 1 tiret,

248 II.3.– jak w odnośniku 1. 1 tiret,

249 II.4.– zasądzenie nawiązki na rzecz R. L. (syna pokrzywdzonego) nie było zasadne, albowiem pokrzywdzony w chwili śmierci nie pracował był na utrzymaniu żony, a w/w syn jest samodzielny zawodowo i finansowo, a więc przedmiotowe zdarzenie, zwłaszcza jego skutek, nie pogorszyło sytuacji materialnej ewentualnego uprawionego skoro nie uległa ona w sposób znaczny pogorszeniu.

250 III.5- zasadny w odniesieniu do oskarżonego M. B. (1) słuszny zarzut prowadzący do podwyższenia kary, albowiem po zdarzeniu oskarżony, broniąc się, chciał uniknąć odpowiedzialność karną kosztem innej osoby, wskazując na jej wyłączne sprawstwo, kreując nawet określone dowody, w postaci pójścia do sąsiadów po zdarzeniu, przekazaniu im informacji o wyłącznym udziale drugiego z oskarżonych, co również sugerował przybyłym na miejsce funkcjonariuszom odpowiednich służby, a więc przekroczył granice dopuszczalnej procesowej obrony,

251 III.6- w odniesieniu do oskarżonego D. Ł. represja adekwatna do jego zachowania, właściwie oceniona przez pryzmat oceny społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, z uwzględnieniem działania jego w warunkach recydywy.

252 Wniosek

253 Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

254 1. zmianę kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu w pkt. 1 wyroku z art. 158 § 3 k.k. na art. 148 § 1 k.k.

255 2. zmianę kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu w pkt. 2 wyroku z art. 158§3 k.k. w zw. z art. 64§2 na art. 148 § 1 k.k.

256 i w konsekwencji powyższego o:

257 3. zmianę zaskarżonego orzeczenia w pkt 1 i 2 poprzez wymierzenie wobec oskarżonych na podstawie art. 148 § 1 k.k. kary 25 lat pozbawienia wolności.

258 4. na podstawie art. 46 § 2 k.k. orzeczenie wobec oskarżonych nawiązki na rzecz R. L. w kwocie po (...) złotych

259 ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosków zawartych w pkt III. 7.1 do III. 7.3. o wymierzenie oskarżonym kary pozbawienia wolności w maksymalnej wysokości ustawowej, przy uwzględnieniu wobec D. Ł. art. 64 § 2 k.k. pozwalającego na orzeczenie kary do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę oraz orzeczenie wobec oskarżonych nawiązki na rzecz R. L. w kwocie po (...) złotych

260 ewentualnie

261 5. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.

262 ☐ zasadny

263 ☒ częściowo zasadny

264 ☒ niezasadny

265 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

266 Z uwagi na niezasadne zarzuty, poza zastosowaną represją karną wobec oskarżonego M. B. (1), wnioski nie mogły być uwzględnione.

267 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

268 1.

269 Konieczność doprecyzowania, wypełnienia znamion przestępstwa z art. 158§3 k.k., przez wskazanie, że oskarżeni przewidywali możliwość wystąpienia skutku w postaci zgonu pokrzywdzonego, który pozostawał w związku przyczynowym z ich zachowaniami, mając na względzie zadanie mu, zwłaszcza, ciosów w twarz, które doprowadziły do licznych złamań, wybicia zębów, a więc krwawiących obrażeń, które skutkowały spływaniem krwi i zaleganiem jej w drogach oddechowych i płucach pokrzywdzonego leżącego na wznak, prowadząc do uduszenia.

270 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

271 Konieczność doprecyzowania, wypełnienia znamion przestępstwa z art. 158§3 k.k.

272 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

273 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

274 0.11.

275 Przedmiot utrzymania w mocy

276 0.1W pozostałym zakresie utrzymano w mocy wyrok, poza zakresem represji karnej zastosowanej wobec oskarżonego M. B. (1) oraz zmianą dokonaną z urzędu, w zakresie doprecyzowania znamion przestępstwa z art. 158§3 k.k.

277 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

278 Jak powyżej to wykazano, analizując postawione zarzuty, które zasadniczo były nietrafne.

279 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

280 0.0.11.

281 Przedmiot i zakres zmiany

282 0.0.1W zakresie represji karnej zastosowanej wobec oskarżonego M. B. (1) oraz zmianą dokonaną z urzędu, w zakresie doprecyzowania znamion przestępstwa z art. 158§3 k.k.

283 Zwięźle o powodach zmiany

284 Konieczność doprecyzowania znamion oraz niedostateczne represja karna wobec M. B. (1)

285 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

286 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

287 1.1.

288 ☐ art. 439 k.p.k.

289 Zwięźle o powodach uchylenia

290 2.1.

291 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

292 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

293 Zwięźle o powodach uchylenia

294 3.1.

295 Konieczność umorzenia postępowania

296 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

297 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

298 4.1.

299 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

300 Zwięźle o powodach uchylenia

301 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

302 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

303 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

304 Przytoczyć okoliczności

305 6. Koszty Procesu

306 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

307 Przytoczyć okoliczności

308 3 i 4

309 Z uwagi na konieczność odbycia przez oskarżonych kilkuletnich kar pozbawienia wolności, względy słuszności były podstawą do zwolnienia ich z kosztów sądowych.

310 O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. 2016. 1714).

311 7. PODPIS

312 G. N. M. T. M. K.