Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 października 2020 r., II AKa 303/20

wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 października 2020 r., II AKa 303/20

Tekst

1 Sygn. akt: II AKa 303/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 29 października 2020 r.

3 Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący

5 SSA Waldemar Szmidt

6 Sędziowie

7 SSA Robert Kirejew

8 SSO del. Rafał Doros (spr.)

9 Protokolant

10 Agnieszka Bargieł

11 przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie Tomasza Boducha

12 po rozpoznaniu w dniu 22 października 2020 r. sprawy

13 1. M. W. , s. H. i U., ur. (...) w K.

14 oskarżonego o czyn z art.258 § 1 k.k. oraz art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne

15 2. M. Z. , s. M. i Z., ur. (...) w K.

16 oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. oraz art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne

17 3. M. C. , s. B. i H., ur. (...) w K.

18 oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. oraz art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne

19 4. P. S. , s. J. i Z., ur. (...) w R.

20 oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. oraz art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

21 5. M. S. , s. J. i Z., ur. (...) w R.

22 oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. oraz art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.w. i inne

23 6. Ł. G. , s. S. i U., ur. (...) w J.

24 oskarżonego o czyn z art. art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

25 7. K. M. , s. G. i L., ur. (...) w K.

26 oskarżonego czyn z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

27 8. T. T. , s. P. i J., ur. (...) w Z.

28 oskarżonego o czyn z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

29 9. D. K. , s. M. i E., ur. (...) w K.

30 oskarżonego o czyn z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art 12 k.k. i inne

31 10. S. W. , s. W. i Z., ur. (...) w B.

32 oskarżonego o czyn z art. 165 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

33 na skutek apelacji prokuratora

34 od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach

35 z dnia 31 stycznia 2020 roku, sygn. akt XVI K 109/17

36 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.

37 SSO del. Rafał DorosSSA Waldemar SzmidtSSA Robert Kirejew

Uzasadnienie

38 Formularz UK 2

39 Sygnatura akt

40 II AKa 303/20

41 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

42 1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

43 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

44 Wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 31 stycznia 2020 r., sygn. akt XVI K 109/17

45 1.2. Podmiot wnoszący apelację

46 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

47 ☐ oskarżyciel posiłkowy

48 ☐ oskarżyciel prywatny

49 ☐ obrońca

50 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

51 ☐ inny

52 1.3. Granice zaskarżenia

53 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

54 ☐ na korzyść

55 ☒ na niekorzyść

56 ☒ w całości

57 ☐ w części

58 ☒

59 co do winy

60 ☐

61 co do kary

62 ☐

63 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

64 1.1.2. Podniesione zarzuty

65 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

66 ☐

67 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

68 ☒

69 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

70 ☐

71 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

72 ☒

73 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

74 ☐

75 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

76 ☐

77 art. 439 k.p.k.

78 ☐

79 brak zarzutów

80 1.4. Wnioski

81 ☒

82 uchylenie

83 ☐

84 zmiana

85 Ustalenie faktów w związku z dowodami

86 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

87 1.5. Ustalenie faktów

88 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

89 Lp.

90 Oskarżony

91 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

92 Dowód

93 Numer karty

94 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

95 Lp.

96 Oskarżony

97 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

98 Dowód

99 Numer karty

100 1.6. Ocena dowodów

101 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

102 Lp. faktu z pkt 2.1.1

103 Dowód

104 Zwięźle o powodach uznania dowodu

105 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

106 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

107 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

108 Dowód

109 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

110 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

111 Lp.

112 Zarzut

113 3.1.

114 Zarzut obrazy prawa materialnego w postaci art. 165 § 1 pkt. 2 k.p.k. oraz art. 30 k.k. w zakresie kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym poprzez przyjęcie, iż oskarżeni M. W., M. S., P. S., M. C., D. K., M. Z., T. T., Ł. G., K. M.

115 i S. W. wytwarzając, a następnie dystrybuując w okresie objętym zarzutami substancje psychoaktywne o działaniu zbliżonym do narkotyków tzw. "dopalacze" nie zrealizowali znamion z art. 165 § 1 pkt. 2 k.p.k.

116 ☒ zasadny

117 ☐ częściowo zasadny

118 ☐ niezasadny

119 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

120 Zarzut Prokuratora dotyczący obrazy przepisów prawa materialnego został uznany za zasadny.

121 W ocenie Sądu Apelacyjnego tzw. dopalacze, czyli nowe substancje psychoaktywne i środki zastępcze w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii mogą stanowić przedmiot przestępstwa z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. Każda osoba, która wytwarza lub wprowadza je do obrotu może być sprawcą czynu z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. Dotyczy to także stanu prawnego obowiązującego w czasie, którego dotyczą postawione oskarżonym zarzuty.

122 Warunkiem przypisania odpowiedzialności karnej jest realizacja przez oskarżonych wszystkich znamiona czynu zabronionego z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. Podobne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyrokach z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II AKa 375/19, z dnia 28 czerwca 2019 r. sygn. II AKa 273/19, z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt

123 II AKa 19/19 oraz z 18 maja 2018 r. sygn. akt II AKa 161/18.

124 W orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych dominuje pogląd

125 o stosowaniu art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. wobec osób, które zajmowały się produkcją

126 i wprowadzaniem do obrotu tzw. dopalaczy. Można wyróżnić dwa stanowiska odnoszące się do omawianej kwestii.

127 Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 31 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt I KZP 5/17 dopuścił możliwość kwalifikowania wyrabiania i sprzedaży środków zastępczych, potocznie nazywanych dopalaczami z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k., ale w określonych sytuacjach. Sąd Najwyższy wskazał w uzasadnieniu ww. postanowienia tezę, zgodnie z którą cyt. „nie wyczerpuje znamion art. 165 § 1 pkt 2 k.k. wyrabianie czy sprzedaż środków zastępczych jako tzw. dopalaczy. Nie ma zatem jakichkolwiek podstaw do przyjmowania, że obrót jakimikolwiek narkotykami, nawet w ilości stwarzającej zagrożenie dla życia zdrowia wielu osób, może być czynem zabronionym kwalifikowanym z art. 165 § 1 pkt 2 k.k.” Nie budzi przecież wątpliwości, że karalność wprowadzenia do obrotu środka zastępczego „jako takiego” została przewidziana w art. 52a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. O przeciwdziałaniu narkomani i miała charakter odpowiedzialności administracyjnej. Przepis art. 52a cytowanej ustawy został wprowadzony w życie ustawą z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 81, poz. 529) z dniem 27 listopada 2010 r. Następnie doczekał się kolejnych nowelizacji. Przepis art. 52a ww. ustawy przewiduje za jego naruszenie karę pieniężną w wysokości od 20.000 zł do 1.000.000 złotych. Z uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego należy wskazać, że Sąd ten stoi na stanowisku zgodnie, z którym wyczerpuje znamion wskazanego przepisu sprzedaż tzw. dopalaczy jako takich. Chodzi o sytuację, w której sprzedawca nie stosuje wprowadzania w błąd, podstępu czy celowego przekłamania w deklaracji faktycznego przeznaczenia sprzedawanego produktu. Gdyby więc hipoteczny sprzedawca wprowadzał do obrotu substancje, które nazywał by środkami zastępczymi w rozumieniu ustawy

128 o przeciwdziałaniu narkomanii czy też kolokwialnie dopalaczami, podając ich skład, informując o sposobie działania, możliwych skutkach zażycia, to wówczas podlegał by wyłącznie odpowiedzialności administracyjnoprawnej, przewidzianej w art. 52a ww. ustawy. Oczywiście przy jednoczesnym wyczerpaniu znamienia „wyrabiania lub wprowadzenia do obrotu”.

129 W tym miejscu od razu należy stwierdzić, że oskarżeni, stosując pozorowane zabiegi, nie sprzedawali dopalaczy jako takich. Stosowali różne metody, aby nadać sprzedaży pozory legalności. W szczególności należy zwrócić uwagę na stosowanie tzw. kart charakterystyki produktu, które stwierdzały, że dana substancja jest niebezpieczna i nie nadaje się do spożycia.

130 Zgodnie z drugim stanowiskiem, które podziela Sąd Apelacyjny w Katowicach

131 w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zakres stosowania art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. wobec osób wytwarzających lub wprowadzających do obrotu tzw. dopalacze jest szerszy niż wynikający z cytowanego orzeczenia Sądu Najwyższego. Tzw. dopalacze jako środki zastępcze mogą być przedmiotem czynności wykonawczej czynu zabronionego z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. niezależnie od sposobu wprowadzenia ich do obrotu, pod warunkiem, że z uwagi na swoje właściwości będą uznane za szkodliwe dla zdrowia i to w stopniu wywołującym stan niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób.

132 Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie ma racji Sąd Okręgowy twierdząc, że przedmiotem przestępstwa z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. mogą być wyłącznie szkodliwe dla zdrowia substancje, środki spożywcze, lub inne artykuły powszechnego użytku lub też środki farmaceutyczne, dla których obowiązują normy jakości. W ocenie Sądu Apelacyjnego ustawodawca wyraźnie zaznaczył, że owe warunki jakości dotyczą wyłącznie środków farmaceutycznych,

133 a to poprzez użycie spójnika „lub też”. Z całą pewnością nie muszą posiadać obowiązujących norm jakości „szkodliwe dla zdrowia substancje”, ponieważ nie sposób skatalogować wszystkich tego typu substancji wprowadzanych do sprzedaży i stworzyć wymagania dotyczące jakości takich produktów. Przy czym myli się Sąd Okręgowy, argumentując, że inne rozumienie wskazanego przepisu powodowałoby, że odpowiedzialności karnej mogliby podlegać producenci np. paliw, klejów, rozpuszczalników i innych środków, substancji czy też płynów, które z uwagi na swój skład są w sposób oczywisty szkodliwe dla zdrowia, jeżeli zostaną użyte niezgodnie z przeznaczeniem lub wbrew warunkom określonym przez producenta, a także wbrew powszechnie znanym regułom ich użycia. W odniesieniu do takich substancji i artykułów przemysłowych, których wykorzystywanie jest społecznie akceptowane i pożądane zachowanie podmiotów je produkujących i wprowadzających do obrotu nie wyczerpuje bowiem kryteriów bezprawności.

134 Nie można porównywać tzw. dopalaczy, których celem jest wywołanie efektów tożsamych lub zbliżonych do środków odurzających lub substancji psychotropowych

135 z artykułami przemysłowymi służącymi ludności w zgoła odmiennych zastosowaniach.

136 W ocenie Sądu Apelacyjnego szkodliwe dla zdrowia substancje w rozumieniu przepisu art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. to nie tylko substancje, które nabrały owej cechy szkodliwości w wadliwym procesie produkcji czy w procesie ich przetworzenia ale także substancje, które są szkodliwe ze swej istoty.

137 Kluczowym dla odpowiedzialności karnej oskarżonych z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. jest ustalenie czy tzw. dopalacze stanowiły substancje szkodliwe dla zdrowia i życia w przypadku ich prawdopodobnego spożycia przez nabywców, a w konsekwencji czy ich wprowadzenie do obrotu wywoływało stan niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia wielu osób.

138 W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że oskarżeni produkowali

139 i wprowadzali do obrotu lub tylko wprowadzali do obrotu substancje chemiczne, które zgodnie z opinią biegłych zagrażały życiu i zdrowiu osób je zażywających. W ocenie Sądu Apelacyjnego znamię „wprowadzenie do obrotu” na gruncie kodeksu karnego należy rozumieć odmiennie niż na gruncie ustawy O przeciwdziałaniu narkomani. Dlatego stosując wykładnię literalną dla znamion czynu z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. należy uznać za wprowadzenie do obrotu zarówno wprowadzenie pierwotne – najczęściej hurtowe jak i wtórne, poprzez dostarczenie bezpośrednio konsumentowi (szerzej na ten temat: dr Tomasz Sroka - Komentarz do wybranych przepisów Kodeksu karnego, [w:] Przestępstwa narkotykowe

140 i dopalacze; KIPK 2019).

141 Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nawet gdyby uznać stanowisko, zgodnie z którym art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. może mieć, przy spełnieniu określonych warunków, zastosowanie do produkcji tzw. dopalaczy i obrotu nimi, to i tak należy przyjąć,

142 że oskarżeni działali w usprawiedliwionej nieświadomości bezprawności czynu.

143 Zdaniem Sądu Apelacyjnego zarówno osoby produkujące jak i sprzedające tzw. dopalacze, które z formalnoprawnego punktu widzenia nie podlegały odpowiedzialności karnej z ustawy O przeciwdziałaniu narkomanii powinni byli mieć świadomość obowiązywania art. 165 § 1 pkt. 1 k.k., który w określonych warunkach przewiduje odpowiedzialność karną za sprowadzenie niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu ludzi poprzez wyrób lub wprowadzanie do obrotu szkodliwych dla zdrowia substancji.

144 Przepis ten z punktu widzenia jego wykładni literalnej, której należy przyznać, przy braku wyraźnych przeciwskazań prymat, jest jasny. Powoływanie się na brak orzecznictwa

145 w kwestii stosowania art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. do tzw. dopalaczy jest nadużyciem, skoro produkcja i handel dopalaczami były w okresie, którego dotyczą stawiane oskarżonym zarzuty zjawiskiem nowym. Rozwój technologiczny, który dotyczy różnych dziedzin przemysłu idzie w parze z pomysłowością osób, które chcą wykorzystać swoją wiedzę

146 w nieakceptowalnych społecznie celach. Przepisy prawa karnego są konstruowane w taki sposób by co do zasady nie było konieczności ich ciągłej zmiany, w zależności od pomysłowości i kreatywności osób, które chcą osiągać cele zakazane przez prawo w sposób, który w ich przekonaniu te przepisy omija.

147 W ocenie Sądu Apelacyjnego nie ma więc racji Sąd Okręgowy, kiedy powołuje się na działanie oskarżonych w usprawiedliwionym błędzie co do prawa. Termin „nieświadomość bezprawności" oznacza, że sprawca nie zdaje sobie sprawy z tego, iż jego czyn jest sprzeczny z obowiązującym prawem, tzn. z jakąkolwiek jego dziedziną, a zatem świadomość bezprawności czynu nie musi oznaczać świadomości, że dany czyn jest zabroniony pod groźbą konkretnej kary, wystarczy by sprawca miał świadomość tego, że czyn jest niedozwolony w świetle przepisów prawa.

148 Błąd usprawiedliwiony to taki błąd, co do którego nie można sprawcy postawić zarzutu, że przy zachowaniu należytej przezorności mógł tego błędu uniknąć. W judykaturze przyjmuje się, że kryteria usprawiedliwienia takiego błędu mają charakter obiektywno-subiektywny, a zatem, o ile w pierwszym elemencie należy odwołać się do standardu osobowego wzorowego obywatela, to następnie uwzględnić trzeba kryterium subiektywne,

149 a więc indywidualną możliwość uniknięcia błędu (postanowienie SN z dnia 14 maja 2003 r., sygn. II KK 331/02, R-OSNKW 2003, poz. 969). Nie bez racji podnosi się, że działanie

150 w usprawiedliwionym błędzie co do prawa powinno odnoszone być do konkretnego, zindywidualizowanego wzorca osobowego, który winien być oparty na elementach charakteryzujących sprawcę, co w istocie pozwala na ocenę jedno-płaszczyznową, opartą na przesłankach związanych z osobą sprawcy jak i na okolicznościach zdarzenia.

151 Wskazywanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na występowanie in tempore criminis wątpliwości co do zakresu znamion czynu zabronionego z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. jest bezzasadne. Powoływanie się na zachowanie oskarżonych, którzy sprawdzali na bieżąco załączniki do ustawy O przeciwdziałaniu narkomanii po kątem zakresu jej stosowania, w celu wprowadzania na rynek szkodliwych substancji o działaniu psychotycznym pod pozorem legalności działania nie świadczy o ich przekonaniu, że działają zgodnie z prawem. Czym innym jest bowiem działanie legalne a czym innym działanie które ma jedynie wytworzyć pozory legalności.

152 Producenci tzw. dopalaczy i ich sprzedawcy mieli pełną świadomość, że sprzedawane przez nich substancje są szkodliwe dla życia i zdrowia, ponieważ wpływały na osoby je zażywające w sposób podobny jak wybrane środki odurzające lub substancje psychotropowe, zakazane przecież przez prawo. Trzeba podkreślić, że tzw. dopalacze stanowiły jeszcze większe zagrożenie dla życia i zdrowia ponieważ osoby je zażywające nie znały ich składu, sposobu dawkowania, co mogło prowadzić do ich przedawkowania lub uzyskania niezamierzonych i nieprzewidzianych skutków.

153 Odnosząc się do kwestii błędu należy przypomnieć, że problem tzw. dopalaczy pojawił się jeszcze przed 2010 r. W odpowiedzi na to groźne zjawisko rozwijającej się w sposób dynamiczny sprzedaży nowych substancji o działaniu psychoaktywnym ustawodawca na mocy ustawy z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U z 2010 r. poz. 1396) wprowadził

154 z dniem 27 listopada 2010 r. do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii art. 44b, w którym został wprowadzony zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terenie kraju środków zastępczych. Sankcją za naruszenie tego zakazu na gruncie ustawy o Przeciwdziałaniu narkomanii była kara pieniężna, wymierzana przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego w formie decyzji administracyjnej.

155 Oskarżeni zajmujący się produkcją tzw. dopalaczy na bieżąco sprawdzali załącznik do ustawy O przeciwdziałaniu narkomanii aby produkowane przez nich substancje nie posiadały w swym składzie substancji zakazanych. Należy jednak podkreślić, że w okresie, którego dotyczą postawione oskarżonym zarzuty, środek zastępczy był zdefiniowany

156 (art. 4 pkt. 27 cytowanej ustawy) jako substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślina, grzyb lub ich część, zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub

157 w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Definicja środka zastępczego nie wymagała dla zakwalifikowania danej substancji jako środka zastępczego sięgania do innych aktów wykonawczych do ustawy.

158 Trzeba podkreślić, że „świadomość bezprawności czynu nie oznacza świadomości jego karalności a jedynie, że czyn jest sprzeczny z jakąkolwiek obowiązującą normą, także normą prawa administracyjnego lub cywilnego”.

159 Oskarżeni byli więc świadomi istnienia prawnego zakazu wytwarzania i handlu tzw. dopalaczami.

160 Tej świadomości nie niweczy podnoszona w rozpoznawanej sprawie niefrasobliwość organów ścigania, które w jakiejś części miały problem z prawidłowym kwalifikowaniem tego typu zachowania z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k.

161 Termin „nieświadomość bezprawności" oznacza, że sprawca nie zdaje sobie sprawy

162 z tego, iż jego czyn jest sprzeczny z obowiązującym prawem, tzn. z jakąkolwiek jego dziedziną, a zatem świadomość bezprawności czynu nie musi oznaczać świadomości, że dany czyn jest zabroniony pod groźbą konkretnej kary, wystarczy by sprawca miał świadomość tego, że czyn jest niedozwolony w świetle przepisów prawa.

163 Wniosek

164 Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.

165 ☒ zasadny

166 ☐ częściowo zasadny

167 ☐ niezasadny

168 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

169 Z uwagi na wykazanie obrazy w wyroku Sądu I instancji przepisów prawa materialnego,

170 a to art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. oraz art. 30 k.k. konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku

171 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.

172 Prokurator zarzucił wyrokowi Sądu I instancji obrazę prawa materialnego, a to art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 30 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W ocenie Prokuratora w świetle ustalonego stanu faktycznego należało uznać oskarżonych za winnych popełnienia przestępstwa z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k., a to z uwagi, że wyczerpali oni wszystkie znamiona wskazanego przepisu ustawy karnej.

173 Faktem jest, że Sąd Okręgowy w Katowicach dokonując w sposób syntetyczny ustaleń faktycznych, ograniczył się do wskazania substancji, które wyprodukowali i wprowadzili do obrotu oskarżeni M. W., P. S. i M. S. oraz, które wprowadzili do obrotu M. Z., M. C., Ł. G., K. M., T. T. i S. W. a także które wyprodukował i wprowadził do obrotu oskarżony D. K..

174 Sąd Okręgowy opisując ustalony stan faktyczny nie klasyfikował wymienionych

175 w formularzu uzasadnienia substancji z punktu widzenia ich szkodliwości dla zdrowia i nie odnosił się do skutku opisanego w art. 165 k.k., w postaci sprowadzenia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia wielu osób. Sąd I instancji uznał bowiem, że do zachowania oskarżonych nie znajduje zastosowania art. 165 § 1 pkt. 2 k.k., a to dlatego, że w ocenie tego sądu substancje produkowane i wprowadzane do obrotu przez oskarżonych nie mogły być przedmiotem czynności wykonawczych opisanych w cytowanym przepisie, niezależnie od skutków zdrowotnych jakie mogło wywołać ich spożycie przez nabywców.

176 Z dalszej części uzasadnienia zaskarżonego wyroku można jednak wywnioskować, że Sąd I instancji ustalił, że substancje produkowane i/lub wprowadzane do obrotu przez oskarżonych były szkodliwe dla zdrowia, skoro podkreślił (str. 21 uzasadnienia), że tzw. karty charakterystyki sprzedawanych substancji informowały o „zagrożeniach wynikających z ich zażycia”. Sąd I instancji podkreślił, że substancje, których wytworzenie i sprzedaż zarzucono oskarżonym w 2015 r. zostały wpisane na listę substancji zakazanych w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

177 W tej sytuacji sformułowanie Sądu Okręgowego dotyczące niewykazania przez oskarżyciela publicznego wystąpienia znamienia w postaci niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 165 k.k. ponieważ nie wykazano ani jednego przypadku zatrucia z powodu zażycia wyprodukowanych i sprzedanych przez oskarżonych dopalaczy stanowi wyłącznie ocenę prawną znamienia przedmiotowego czynu z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. i powinno być potraktowane w ramach zarzutu obrazy prawa materialnego.

178 Sąd I instancji nie poczynił bowiem w tym zakresie jakichkolwiek rozważań. Tymczasem art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. nie wymaga dla zaistnienia skutku w postaci wywołania stanu niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia wielu osób lub mienia w wielkich rozmiarach aby było to niebezpieczeństwo bezpośrednie. Niebezpieczeństwo to musi być jednak realne. Nie chodzi więc o nieuchronność zdarzenia, którego niebezpieczeństwo sprawca sprowadza, ale o zniweczenie skuteczności środków ochrony przed takim niebezpieczeństwem.

179 W ocenie Sądu Apelacyjnego dla wykazania zaistnienia skutku w postaci stopnia zagrożenia (niebezpieczeństwa) dla życia i zdrowia wielu osób nie jest absolutnie konieczne wskazanie konkretnych osób, które jak to podkreśla Sąd I instancji uległy zatruciu w wyniku spożycia tzw. dopalaczy. Niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu osób może zostać wykazane poprzez ustalenie okoliczności odnoszących się do:

180 -

181 właściwości produkowanych i wprowadzanych do obrotu substancji, w tym poprzez wskazanie stopnia ich szkodliwości,

182 -

183 sposobu wprowadzenia do obrotu szkodliwych dla zdrowia substancji,

184 w szczególności bez odpowiednich informacji o ich składzie, sposobie działania

185 i skutkach spożycia, bez kontroli nad potencjalnymi osobami je zażywającymi,

186 -

187 skali produkcji i sprzedaży szkodliwych dla zdrowia substancji, w szczególności poprzez ustalenie choćby przybliżonej ilości wprowadzonych do obrotu dopalaczy

188 w przeliczeniu na ilość porcji, które trafiły na rynek do nieustalonego kręgu odbiorców.

189 Czyniąc powyższe rozważania dotyczące skutku w postaci niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia wielu osób, którego ustalenie jest niezbędne dla przypisania przestępstwa

190 z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. Sąd Apelacyjny podkreśla, że Prokurator we wniesionej apelacji zarzucając wyrokowi Sądu I instancji obrazę wskazanego przepisu prawa materialnego wyraził w sposób czytelny stanowisko, zgodnie z którym oskarżeni wyczerpali swoim zachowaniem wszystkie znamiona strony przedmiotowej i podmiotowej zarzucanych

191 im czynów. W szczególności wskazał na skutek w postaci realnego zagrożenia dla zdrowia

192 i życia jakie wynikało z zażycia wyprodukowanych i wprowadzonych do obrotu dopalaczy

193 (str. 3-4 apelacji), podnosząc jednocześnie, że w rozpoznawanej sprawie, co wynikało z opinii toksykologicznej, zabezpieczone w toku postepowania substancje chemiczne z jednym wyjątkiem są niebezpieczne dla życia i zdrowia w rozumieniu art. 165 § 1 pkt. 2 k.k.

194 Tym samym Prokurator podnosząc zarzut obrazy przepisów prawa materialnego

195 w postaci art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. odnosi się także do znamienia w postaci wystąpienia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia wielu osób, które w jego opinii powinien był stwierdzić Sąd I instancji. Sąd ten nie kwestionował bowiem opinii biegłych, z której wynikało występowanie takiego zagrożenia ze strony zabezpieczonych w toku postepowania substancji.

196 Prokurator zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, na niekorzyść oskarżonych,

197 co oznacza zgodnie z art. 447 § 1 k.p.k., że apelacja była zwrócona przeciwko całości wyroku. Granice środka odwoławczego wyznaczają: kierunek zaskarżenia, zakres zaskarżenia

198 i zarzuty odwoławcze, dotyczące uchybień orzeczenia. W ocenie Sądu Apelacyjnego przedmiotem oceny w ramach postępowania odwoławczego powinien być także zarzut podniesiony w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego, ponieważ granice rozpoznania wyznacza jego cała treść. Przy czym zarzut nie musi być wyartykułowany wyłącznie bezpośrednio i wprost, ponieważ wystarczy by dało się go wywieść w oparciu

199 o nie budzącą wątpliwości treść apelacji, mając w polu widzenia jej granice (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt IV KK 262/14, Lex nr 1621359,

200 KZS 2015/4/61).

201 Sąd Apelacyjny celowo podkreśla tę kwestię, jednocześnie wskazując, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Okręgowy powinien dokonać w sposób nie budzący wątpliwości ustaleń faktycznych w części dotyczącej znamienia skutku w postaci stworzenia sytuacji niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób poprzez produkcję

202 i wprowadzanie do obrotu tzw. dopalaczy.

203 Zgodnie z art. 434 § 1 pkt 1 i 3 k.p.k. i art. 443 k.p.k. (w odniesieniu do ponownego rozpoznawania sprawy przez sąd I instancji) w postępowaniu zainicjowanym czy wywołanym wniesieniem środka zaskarżenia, możliwe jest wydanie orzeczenia niekorzystnego (mniej korzystnego także w zakresie ustaleń faktycznych) wówczas, gdy wniesiony zostanie taki środek na niekorzyść oskarżonego, a w sytuacji, gdy środek taki pochodzi od oskarżyciela publicznego gdy stwierdzone zostaną uchybienia podniesione w środku odwoławczym.

204 W rozpoznawanej sprawie Sąd Apelacyjny stwierdził uchybienia, podnoszone w apelacji Prokuratora dotyczące oczywistej obrazy art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy z treści apelacji wynika jednoznacznie, że Sąd powinien był stwierdzić spowodowanie ze strony oskarżonych zagrożenia w postaci niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób.

205 Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji z uwagi na granice wniesionej apelacji Prokuratora nie będzie ograniczony więc w zakresie ustalenia czy oskarżeni wyczerpali wszystkie znamiona przedmiotowe i podmiotowe z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k.

206 3.2.

207 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku

208 i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że M. W., M. Z., M. C., P. S. oraz M. S. nie działali w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej.

209 ☒ zasadny

210 ☐ częściowo zasadny

211 ☐ niezasadny

212 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

213 Sąd I instancji ustalił, że oskarżeni nie popełnili przestępstw z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. W konsekwencji nie mogli więc brać udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstwa. Sąd I instancji wskazał też drugi argument przemawiający za uniewinnieniem oskarżonych od zarzutów z art. 258 § 1 k.k., stwierdzając, że struktura opisana we wskazanym przepisie w ogóle nie istniała.

214 Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można się zgodzić z takim stanowiskiem.

215 Z uwagi na argumenty wskazane w części 3.1 formularza za nietrafne należało uznać stwierdzenie niemożliwości istnienia zorganizowanej grupy przestępczej z uwagi na niepopełnienie przestępstwa z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k.

216 Nie można się też zgodzić z argumentami dotyczącymi działania oskarżonych jedynie w warunkach współsprawstwa.

217 W świetle dominujących poglądów doktryny oraz wyrażanych w bogatym orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych zorganizowana grupa przestępcza musi składać się z co najmniej trzech osób, których celem jest popełnienie określonego przestępstwa (lub przestępstw) i gotowość do jego popełnienia. Zorganizowana grupa różni się od współsprawstwa jak i luźnej grupy popełniającej przestępstwa kryterium „organizacyjnym”. Przy czym należy wskazać, ponieważ ma to znaczenie na gruncie rozpoznawanej sprawy, że nie jest wymagana jakaś specjalna wewnętrzna struktura organizacyjna grupy, jak również nie jest wymagany jej niezmienny skład. Członkowie grupy mogą popełniać przestępstwa w różnych układach personalnych. Łączyć ich musi jedynie wspólna chęć popełniania przestępstwa, jak i gotowość do takich działań na rzecz grupy, które mogą ułatwić popełnianie przestępstw. (zob. Z. Ćwiąkalski, Wybrane problemy wymiaru kary za przestępczość zorganizowaną, Prok. i Pr. 2001, Nr 12, s. 7-12). Por. też Wojciechowski, Kodeks, s. 453-454; Gardocki , Prawo, s. 328; Marek , Prawo, s. 664-665;

218 A. Geberle , Przestępczość grupowa w Polsce jako zjawisko kryminologiczne i prawnokarne, CzPKiNP 1998, Nr 1-2, s. 76.). Brak kierownictwa grupy czy też brak mechanizmów wymuszających posłuszeństwo jej członków nie wyklucza możliwości uznania grupy za zorganizowaną, bowiem zorganizowanie, to nie tylko struktura „pionowa" z przywódcą kierującym działaniem ale też „pozioma" ze stałym z reguły gronem uczestników koordynujących działania grupy według ustalonych reguł. Od strony podmiotowej przestępstwo z art. 258 § 1 k.k. może być popełnione tylko umyślnie zarówno w zamiarze bezpośrednim jak i ewentualnym. Należy podkreślić, że sprawca przestępstwa musi mieć świadomość że należy do grupy przestępczej, chociażby ta przynależność była krótkotrwała. Natomiast nie jest wymagana jego wiedza o szczegółach organizacji grupy (tak Wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z 28.03.2014 r., III KK 443/13, - Orzecznictwo w Sprawach Gospodarczych rok 2014, Nr 11, poz. 71, str. 3, podobnie Wyrok Sądu Apelacyjnego

219 w Katowicach - II Wydział Karny z 22.05.2014 r., II AKa 75/14, - Orzecznictwo Sądów Apelacyjnych rok 2015, Nr 2, poz. 2, str. 3; Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie -

220 II Wydział Karny z 19.07.2013 r., II AKa 227/13). Należy zaznaczyć, że przestępstwo

221 z art. 258 k.k. ma charakter trwały i jest dokonane w okresie utrzymywania przez sprawcę stanu bezprawnego.

222 Sąd I instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że grupa nie istniała, ponieważ oskarżeni M. W. oraz M. S. i P. S. jedynie produkowali dopalacze i je sprzedawali, a oskarżeni M. Z. i M. C. je kupowali i odsprzedawali. W ocenie Sądu Apelacyjnego taki opis działania ww. oskarżonych jest bardzo uproszczony i nie uwzględnia wielu szczegółów ich aktywności.

223 Rację miał Prokurator wskazując w apelacji, że Sąd I instancji pominął fakt, że produkcja i dystrybucja dopalaczy jest procesem złożonym, wymagającym posiadania specjalistycznej wiedzy, sprzętu i podejmowania wyspecjalizowanych działań wielu osób, aby produkt mógł trafić do końcowego odbiorcy. Sąd I instancji pominął analizę procesu wytwarzania i sprzedaży dopalaczy. W tym procesie szczególną rolę pełnił oskarżony M. W., który zorganizował dwa laboratoria, wdrażając w proces produkcyjny dopalaczy P. S. i M. S.. Stali odbiorcy dopalaczy, a to oskarżeni M. Z. i M. C. mieli świadomość uczestniczenia w zorganizowanym i stałym procederze, którego celem była sprzedaż dopalaczy. Rola wszystkich wymienionych oskarżonych była istotna z punktu widzenia celu przedsięwzięcia. Oskarżeni w ramach struktury byli zorganizowani i wykonywali ściśle określone czynności. Także czas funkcjonowania oskarżonych w procesie sprzedaży dopalaczy i skala produkcji oraz dystrybucji uszły uwadze Sądu I instancji, a świadczyły o działaniu ww. oskarżonych w warunkach wykraczających poza ramy współsprawstwa.

224 Wniosek

225 Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.

226 ☒ zasadny

227 ☐ częściowo zasadny

228 ☐ niezasadny

229 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

230 Z wyżej opisanych powodów Sąd Apelacyjny nie podzielił stanowiska Sądu I instancji

231 o niemożliwości przypisania oskarżonym zarzucanych im przestępstw z art. 258 § 1 k.k. Stąd wniosek Prokuratora z uwagi na podzielenie jego argumentów, należało uznać za zasadny.

232 3.3.

233 Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku

234 i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżeni M. W. oraz D. K. nie mieli świadomości, iż posiadane przez nich w dacie czynu substancje, szczegółowo opisane w punktach III i VIII wyroku były zabronione, co w konsekwencji doprowadziło

235 do uznania co do braku realizacji przez nich znamion czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. O przeciwdziałaniu narkomanii

236 i skutkowało uniewinnieniem od postawionych zarzutów.

237 ☒ zasadny

238 ☐ częściowo zasadny

239 ☐ niezasadny

240 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

241 Nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, że oskarżony M. W. posiadał środek odurzający w postaci fentanylu, opisany w zarzucie z punktu III, a oskarżony D. K. posiadał substancję psychotropową w postaci chlorowodorku alfa etyloamino- 4-metylopropiofenonu, opisaną w zarzucie z punktu VIII. Sąd ten uznał jednak, że oskarżeni nie mieli świadomości, że posiadają substancje zabronione przez ustawę z dnia 29 lipca 2005 r. O przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd oparł się na wyjaśnieniach oskarżonych, którzy nie przyznali się do świadomego posiadania narkotyku. Pominął jednak zupełnie okoliczność, że oskarżeni są z zawodu chemikami i na bieżąco monitorowali listę substancji chemicznych, których posiadanie i obrót było zabronione. Mieli z racji prowadzonej działalności pełną wiedzę o skutkach prawnych posiadania określonych substancji chemicznych. Pominięcie wskazanych okoliczności sprawiło, że ustalenie Sądu I instancji o nieświadomym posiadaniu przez oskarżonych zabronionych substancji należało uznać za dowolne.

242 Stąd zarzut Prokuratora został oceniony jako zasadny.

243 Wniosek

244 Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Katowicach.

245 ☒ zasadny

246 ☐ częściowo zasadny

247 ☐ niezasadny

248 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

249 Z wyżej wymienionych powodów, dla których Sąd uznał za zasadny zarzut błędu

250 w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wyroku należało uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

251 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

252 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

253 5.1.1.

254 Przedmiot utrzymania w mocy

255 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

256 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

257 5.2.1.

258 Przedmiot i zakres zmiany

259 Zwięźle o powodach zmiany

260 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

261 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

262 Zwięźle o powodach uchylenia

263 5.3.1.2.1.

264 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

265 ☒ art. 437 § 2 k.p.k.

266 Zwięźle o powodach uchylenia

267 5.3.1.3.1.

268 Konieczność umorzenia postępowania

269 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

270 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

271 5.3.1.4.1.

272 Z uwagi na treść art. 454 § 1 k.p.k. konieczne było uchylenie zaskarżonego wyroku.

273 ☒ art. 454 § 1 k.p.k.

274 Zwięźle o powodach uchylenia

275 Sąd Apelacyjny zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. i w związku z art. 454 § 1 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania. Sąd I instancji dopuścił się bowiem obrazy przepisów prawa materialnego w sposób opisany we wcześniejszych rubrykach formularza, a także dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzuty Prokuratora okazały się w całości uzasadnione.

276 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

277 Sąd I instancji w toku ponownego rozpoznania sprawy powinien uwzględnić przedstawione powyżej uwagi i zapatrywania prawne. Obowiązkiem Sądu jest dokonanie ponownie szczegółowej oceny wszystkich zebranych w sprawie dowodów, ze szczególnym uwzględnieniem opinii biegłych,

278 z uwzględnieniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd po ustaleniu stanu faktycznego powinien przeprowadzić na nowo prawnokarną analizę zachowania poszczególnych oskarżonych pod kątem znamion zarzucanych im czynów.

279 Z powodów wskazanych we wcześniejszej części uzasadnienia Sąd I instancji nie powinien być ograniczony w zakresie ustalenia czy produkowane przez oskarżonych i wprowadzane przez oskarżonych do obrotu substancje były szkodliwe dla zdrowia w stopniu wywołującym niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu osób, w rozumieniu art. 165 § 1 pkt. 2 k.k.

280 Sąd powinien też rozważyć zastosowanie konstrukcji czynu ciągłego z art. 12 § 1 k.k.

281 w odniesieniu do produkcji i sprzedaży substancji szkodliwych dla zdrowia, tzw. dopalaczy.

282 W ocenie Sądu Apelacyjnego w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę kwalifikacja czynu zabronionego z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. nie wyklucza możliwości stosowania konstrukcji czynu ciągłego z art. 12 § 1 k.k. Stanowiący znamię czynu zabronionego z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. skutek w postaci wywołania stanu niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób nie jest równoznaczny

283 z naruszeniem dóbr osobistych konkretnych osób, w rozumieniu art. 12 § 1 k.k. Przede wszystkim stan niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. nie musi być bezpośredni. Może więc dojść do sytuacji, w której mamy już do czynienia z wywołaniem owego stanu niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia wielu osób, bez zindywidualizowania osób pokrzywdzonych zamachem.

284 Sąd Apelacyjny podkreśla jednak, że niezależnie od podzielenia niniejszego poglądu, przyjęcie konstrukcji czynu ciągłego lub nie, pozostaje bez istotnego znaczenia dla zakresu odpowiedzialności sprawców czynu zabronionego z art. 165 § 1 pkt. 2 k.k. Przepis ten nie odnosi się bowiem do pojedynczego zachowania ale ich grupy. Do jego znamion należy sprowadzenie stanu niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia wielu osób poprzez wyrabianie lub wprowadzanie do obrotu szkodliwych dla zdrowia substancji. Dotyczy więc szeregu tego typu zachowań, które powinny być potraktowane łącznie, patrząc przez pryzmat wywołania skutku.

285 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

286 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

287 Przytoczyć okoliczności

288 Koszty Procesu

289 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

290 Przytoczyć okoliczności

PODPIS

291 SSO del. Rafał DorosSSA Waldemar Szmidt SSA Robert Kirejew

292 1.11. Granice zaskarżenia

293 Kolejny numer załącznika

294 1

295 Podmiot wnoszący apelację

296 Prokurator

297 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

298 całość rozstrzygnięcia Sądu I instancji wobec oskarżonych M. W., M. Z., M. C., P. S., M. S., Ł. G., K. M., T. T., D. K., S. W..

299 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

300 ☐ na korzyść

301 ☒ na niekorzyść

302 ☒ w całości

303 ☐ w części

304 ☒

305 co do winy

306 ☐

307 co do kary

308 ☐

309 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

310 1.3.2. Podniesione zarzuty

311 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

312 ☐

313 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

314 ☒

315 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

316 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

317 ☐

318 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

319 ☒

320 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

321 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

322 ☐

323 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

324 ☐

325 art. 439 k.p.k.

326 ☐

327 brak zarzutów

328 1.4. Wnioski

329 ☒

330 uchylenie

331 ☐

332 zmiana