Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 17 grudnia 2021 r., II AKa 199/21

wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 17 grudnia 2021 r., II AKa 199/21

Tekst

1 Sygn. akt: II AKa 199/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 17 grudnia 2021 r.

3 Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący

5 SSA Robert Kirejew (spr.)

6 Sędziowie

7 SA Wojciech Paluch

8 SO del. Teresa Jędrzejas-Paluch

9 Protokolant

10 Agnieszka Bargieł

11 przy udziale Prokuratora del. do Śląskiego Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej Anny Hetmańczyk

12 po rozpoznaniu w dniach 16 września 2021 r., 18 października 2021 r. oraz 17 grudnia 2021 r. sprawy

13 1. I. D. s. M. i K., ur. (...) w S.

14 oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. art. 61 ust. z dn. 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i inne

15 2. T. N. , s. K. i B., ur. (...) w K.

16 oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k., art. 61 ust. z dn. 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i inne

17 3. C. M. , s. J. i M., ur. (...) w L.

18 oskarżonego o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dn. 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i inne

19 na skutek apelacji obrońców oskarżonych

20 od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach

21 z dnia 3 grudnia 2020 roku, sygn. akt XVI K 191/19

22 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

23 2. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

24 SSA Wojciech Paluch SSA Robert KirejewSSO del. Teresa Jędrzejas-Paluch

Uzasadnienie

25 Formularz UK 2

26 Sygnatura akt

27 II AKa 199/21

28 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

29 5

30 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

31 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

32 Wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt XVI K 191/19

33 1.2. Podmiot wnoszący apelację

34 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

35 ☐ oskarżyciel posiłkowy

36 ☐ oskarżyciel prywatny

37 ☒ obrońca

38 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

39 ☐ inny

40 1.3. Granice zaskarżenia

41 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

42 ☒ na korzyść

43 ☐ na niekorzyść

44 ☒ w całości

45 ☒ w części

46 ☐

47 co do winy

48 ☒

49 co do kary

50 ☐

51 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

52 1.1.2. Podniesione zarzuty

53 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

54 ☐

55 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

56 ☒

57 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

58 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

59 ☒

60 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

61 ☒

62 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

63 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

64 ☒

65 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

66 ☐

67 art. 439 k.p.k.

68 ☐

69 brak zarzutów

70 1.4. Wnioski

71 ☒

72 uchylenie

73 ☒

74 zmiana

75 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

76 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

77 1.5. Ustalenie faktów

78 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

79 Lp.

80 Oskarżony

81 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

82 Dowód

83 Numer karty

84 2.1.1.1.

85 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 2.1.2.1.

92 1.6. Ocena dowodów

93 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

94 Lp. faktu z pkt 2.1.1

95 Dowód

96 Zwięźle o powodach uznania dowodu

97 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

98 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

99 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

100 Dowód

101 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

102 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

103 Lp.

104 Zarzut

105 3.1.

106 Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego I. D. - adw. A. S.: niewspółmierności rozstrzygnięcia odnośnie kary w czynach jednostkowych w punktach 3a, 3b, 3c wyroku jak i w karze łącznej, gdyż prawidłowa ocena (1) postawy oskarżonego, (2) ilości ujawnionych przez oskarżonego czynów (nie znanych oskarżycielowi publicznemu); (3) opinii o oskarżonym; (4) wartość zabezpieczenia majątkowego jakie zostało zabezpieczone, prowadzi do wniosku, że wymiar kary łącznej we wniosku końcowym oskarżyciela publicznego jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie, a który nie spotkał się z uznaniem Sądu a quo.

107 ☐ zasadny

108 ☐ częściowo zasadny

109 ☒ niezasadny

110 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

111 Sąd odwoławczy uznał zarzut podniesiony w apelacji obrońcy oskarżonego I. D. - adwokata A. S. - za niezasadny, ponieważ nie można było stwierdzić rażąco niewspółmiernej surowości kar wymierzonych temu oskarżonemu za ciąg przestępstw przypisanych mu w punkcie 3 zaskarżonego wyroku, jak również kar łącznych.

112 Wziąwszy pod uwagę treść uzasadnienia apelacji oraz brzmienie sformułowanego w niej wniosku odwoławczego należy uznać, że obrońca w istocie nie kwestionuje wymiaru kar jednostkowych grzywny oraz kary łącznej grzywny orzeczonej względem I. D., domagając się finalnie jedynie obniżenia wysokości stawki dziennej w karze łącznej grzywny, nie zarzucając przy tym naruszenia przepisu art. 33 § 3 k.k. i nie przedstawiając argumentacji odnoszącej się bezpośrednio do potrzeby obniżenia wysokości stawki. Dlatego dalsze rozważania w tym punkcie uzasadnienia odnosić się będą przede wszystkim do kwestionowanego wymiaru kary jednostkowej i kary łącznej pozbawienia wolności.

113 Jak wynika z pisemnego uzasadnienia wyroku sądu I instancji, przy orzekaniu kary za ciąg przestępstw, o którym mowa w punkcie 3 zaskarżonego orzeczenia, sąd meriti zastosował przepis art. 57 § 2 k.k. Stwierdzając bowiem zaistnienie w ramach rzeczonego ciągu podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia oraz obostrzenia kary, Sąd Okręgowy wymierzył karę w granicach "zwyczajnego" zagrożenia przewidzianego za przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2050, z późn. zm.), postępując zgodnie z zasługującym na aprobatę poglądem, że chociaż art. 57 § 2 k.k. wprost tego nie wyraża, uprawnieniem sądu – poza możliwością zastosowania nadzwyczajnego wymiaru – jest również orzeczenie kary w granicach ustawowego zagrożenia (tak SN w postanowieniu z 4 lutego 2008 r., sygn. III KK 363/07, OSNKW z 2008 r., z. 4, poz. 28, a w doktrynie np. G. Łabuda w: J. Giezek [red.], Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, WKP 2021, teza 10 do art. 57 i powołana tam literatura). Takiego rozstrzygnięcia nie kwestionuje co do zasady obrońca w omawianej apelacji, a jedynie podnosi, że przy ferowaniu wymiaru kary w tym przypadku sąd I instancji nieprawidłowo uwzględnił określone w art. 53 k.k. dyrektywy wymiaru kary, orzekając karę rażąco niewspółmiernie surową. Z tym stanowiskiem nie można się jednak zgodzić.

114 W myśl przepisu art. 53 § 1 k.k. dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy, a przy wymiarze kary uwzględnia się stopień społecznej szkodliwości czynu i bierze pod uwagę jej zapobiegawcze i wychowawcze cele w ramach prewencji indywidualnej oraz cele odnoszące się do prewencji generalnej w ujęciu pozytywnym, określane jako potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W ujętym w art. 115 § 2 k.k. zamkniętym katalogu czynników wpływających na stopień społecznej szkodliwości czynu wymienia się m.in. rodzaj i charakter naruszonego dobra prawnego, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, postać zamiaru tudzież motywację sprawcy. Z kolei wśród szczegółowych okoliczności, jakie należy uwzględniać przy wymiarze kary, wymienionych w art. 53 § 2 k.k., wskazano m.in. motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w inny sposób społecznemu poczuciu sprawiedliwości.

115 Odnosząc się do rozpatrywanego zarzutu odwoławczego stwierdzić należy, że podnoszone w zarzucie w punkcie (4) zastosowanie w stosunku do oskarżonego w toku śledztwa zabezpieczenia majątkowego oraz wysoka kwota, do jakiej zabezpieczenie zostało ustanowione, nie mogło mieć wpływu na wymiar kar orzekanych wyrokiem, ze względu na ściśle określoną, odmienną od samego wymierzania kary procesową funkcję instytucji zabezpieczenia. Jest nią zapewnienie wykonania, w określonym zakresie, orzeczeń o charakterze majątkowym zawartych w wyroku, a nie wpływanie w jakimkolwiek stopniu na ich treść. Fakt wydania w trakcie postępowania karnego postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym tym bardziej nie może mieć znaczenia dla wymiaru kary jednostkowej lub łącznej pozbawienia wolności orzekanej w danym postępowaniu karnym, gdyż do kary tego rodzaju w żadnej mierze zabezpieczenie majątkowe się nie odnosi.

116 Eksponowane przez obrońcę w rozpatrywanym zarzucie pozostałe okoliczności mające przemawiać za złagodzeniem kary wymierzanej I. D. dotyczą tylko do nielicznych spośród wskazanych wyżej dyrektyw i czynników znajdujących zastosowanie przy orzekaniu kary w tym przypadku i koncentrują się wokół sylwetki oskarżonego oraz jego zachowania się po popełnieniu przypisanych mu przestępstw. Faktem jest, że postawa skazanego po ujawnieniu pierwszych z popełnionych przez niego przestępstw była właściwa. Przyznał się do nich, wyraził skruchę, złożył szczegółowe wyjaśnienia, przedstawiając okoliczności czynów mu zarzucanych, a także wyjawił i dokładnie opisał szereg dalszych przestępstw, nieznanych jeszcze organom ścigania, w których brał udział, także we współdziałaniu z innymi osobami. Nie był on też osobą karaną wcześniej za przestępstwo, ma pozytywną opinię w jednostce penitencjarnej i pozostaje w dobrych relacjach z członkami rodziny i narzeczoną. Wszystkie te okoliczności, jak wynika z pisemnych motywów zaskarżonego wyroku (str. 25 formularza uzasadnienia), miał w polu widzenia sąd I instancji przy wymierzaniu I. D. kar jednostkowych. Ujawnienie przez oskarżonego organom ścigania istotnych okoliczności popełnienia innych przestępstw, przy których współdziałał z innymi osobami, legło u podstaw zastosowania przez sąd meriti w oparciu o przepis art. 60 § 3 k.k. nadzwyczajnego złagodzenia kar orzeczonych za większość przypisanych mu przestępstw. Zasadnie jednak nie zastosowano nadzwyczajnego złagodzenia kary do ciągu przestępstw ujętego w punkcie 3 zaskarżonego wyroku, czego zresztą nie domaga się obrońca w związku z omawianym zarzutem apelacyjnym. Wymiar kary za cały ciąg trzech przestępstw trafnie natomiast ukształtowano na poziomie 5 lat pozbawienia wolności. Wynikało to z ograniczonego znaczenia czynników dotyczących sylwetki oskarżonego i jego postawy po wszczęciu przeciwko niemu postępowania karnego, w zestawieniu z pozostałymi okolicznościami, które sąd meriti musiał uwzględniać przy ferowaniu kary za ten ciąg przestępstw. Czynem o największym ładunku społecznej szkodliwości spośród przestępstw przypisanych I. D. i przez to w znacznej mierze determinującym wymiar kary za rzeczony ciąg przestępstw, a w konsekwencji także wymiar kary łącznej, była zbrodnia z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 § 1 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. ujęta w punkcie 3b zaskarżonego wyroku, co do której, jak zauważa też obrońca, nie zachodziły przesłanki do stosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary, gdyż czyn ten był znany organom ścigania przed zatrzymaniem oraz składaniem wyjaśnień przez oskarżonego i stanowił już element pierwotnie przedstawionych mu zarzutów. Zbrodnia ta polegała na dokonaniu wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w ramach działalności zorganizowanej grupy przestępczej i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemytu z obszaru Unii Europejskiej do Australii znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci 495 kilogramów (...), ukrytej w przewożonych statkiem w kontenerze rolkach blachy aluminiowej. Na bardzo wysoki stopień społecznej szkodliwości tego czynu miała wpływ ilość przemycanej substancji psychotropowej, należącej do mocnych i groźnych narkotyków, której pojedyncza dawka pozwalająca na odurzenie jednej osoby wynosi od 50 do 200 miligramów. Przyjmując średnią jednorazową dawkę tego narkotyku na poziomie 150 mg (czyli 0,15 grama), przemycany transport zawierał trzy miliony trzysta tysięcy pojedynczych porcji tej substancji psychotropowej, co stwarzało ogromne zagrożenie dla dóbr chronionych prawem w przypadku tego przestępstwa, tj. dla zdrowia publicznego i zdrowia indywidualnego osób, wśród których ten narkotyk byłby rozprowadzany. Jednocześnie oskarżony z pełną świadomością działał w ramach niezwykle niebezpiecznej międzynarodowej organizacji przestępczej określanej mianem triady z M. i czynił to z motywacji zasługującej na potępienie, tj. w celu osiągnięcia znacznej korzyści majątkowej, co oznacza, że działał z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym. Wysoki był także stopień jego winy, gdyż przy swoim wykształceniu i zdolnościach, np. językowych, I. D. mógł z łatwością osiągać znaczące dochody podejmując pracę zgodną z porządkiem prawnym, a jednak z pełną świadomością angażował się przez kilka lat w działalność zorganizowanej grupy przestępczej, popełniając jako jej członek poważne przestępstwa w ramach międzynarodowego nielegalnego obrotu narkotykami, przy czym nie zachodziły żadne okoliczności umniejszające jego winę. O ile zgodzić się można z apelującym obrońcą, że z uwagi na sylwetkę i prezentowaną po zatrzymaniu postawę przez oskarżonego nie zachodzi potrzeba wymierzania surowej kary w tym przypadku z uwagi na cele zapobiegawcze kary wobec sprawcy, to wzgląd na cele wychowawcze oraz potrzeby kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przemawiały zdecydowanie za tym, aby wymierzana kara za przestępstwo o tak wielkim stopniu społecznej szkodliwości nie była nadmiernie łagodna, a za taką należałoby uznać karę nieznacznie tylko przekraczającą dolny próg ustawowego zagrożenia za przypisaną zbrodnię, w postaci postulowanej przez apelującego i wnioskowanej przez oskarżyciela publicznego przed sądem I instancji kary w wymiarze nieco ponad 3 lat pozbawienia wolności, zwłaszcza przy uwzględnieniu ponadto, że ta jedna kara pozbawienia wolności obejmuje również dwa pozostałe poważne przestępstwa objęte ciągiem, o którym mowa w punkcie 3 kwestionowanego wyroku. Dlatego, mając na uwadze wszystkie przytoczone okoliczności, nie sposób uznać, aby wymierzona I. D. przez sąd I instancji za ciąg przestępstw z punktu 3 wyroku jednostkowa kara 5 lat pozbawienia wolności cechowała się niewspółmierną łagodnością i to jeszcze w stopniu rażącym.

117 Nie można było też stwierdzić rażącej, niewspółmiernej surowości kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec tego oskarżonego, ukształtowanej na poziomie 6 lat przy zastosowaniu w przeważającej mierze zasady absorpcji, gdy suma kar podlegających łączeniu, po stosownym przeliczeniu kary ograniczenia wolności, wynosiła 8 lat i 4 miesiące pozbawienia wolności, a należało uwzględnić odmienność rodzajową jednego z przestępstw, za które orzeczono karę pozbawienia wolności spajaną węzłem kary łącznej oraz rozpiętość czasową pomiędzy poszczególnymi przestępstwami zaistniałymi w okresie od 2014 do 2018 roku, a także odmienne sposoby ich popełnienia.

118 Określona przez sąd meriti wysokość stawek dziennych grzywien jednostkowych i kary łącznej grzywny nie uchybiała wskazaniom zawartym w art. 33 § 3 k.k., skoro oskarżony osiągał w przeszłości znaczne dochody z działalności przestępczej, a jego stosunki majątkowe i rodzinne pozwalały na uznanie go za osobę względnie majętną.

119 Z wszystkich przedstawionych powodów zarzut odwoławczy podniesiony w apelacji przez adw. A. S. nie mógł zostać uwzględniony.

120 Wniosek

121 O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie kary łącznej w wysokości 3 lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 600 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 200 zł; przepadek na rzecz Skarbu Państwa (1) 64.000 zł; (2) 532.500 zł; (3) 26.800 zł; (4) 64.800 zł.

122 ☐ zasadny

123 ☐ częściowo zasadny

124 ☒ niezasadny

125 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

126 Ponieważ rozpatrywany zarzut zawarty w apelacji pierwszego z obrońców oskarżonego I. D. nie nadawał się do uwzględnienia, nie można było przychylić się do opartego na nim wniosku odwoławczego. W zakresie przepadków wniosek ten nie postulował natomiast rozstrzygnięć istotnie odmiennych od orzeczonych zaskarżonym wyrokiem.

127 3.2.

128 Zarzut z punktu 1/ apelacji obrońcy oskarżonego I. D. - adw. J. S.: rażącej niewspółmierności kary orzeczonej względem oskarżonego, wynikającej z nadania przez Sąd Orzekający niewspółmiernie dużej wagi okolicznościom obciążającym oskarżonego, w postaci wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów oraz ich ilości, które to okoliczności pozostają jednym z wielu czynników determinujących wymiar kary, z jednoczesnym nieuwzględnieniem przez Sąd Orzekający w należytym stopniu występujących po stronie oskarżonego okoliczności łagodzących, w postaci przyznania się do winy, postawy procesowej (złożenia przez oskarżonego konsekwentnych wyjaśnień w trybie art. 60 § 3 k.k.), wyrażenia skruchy z tytułu udziału w inkryminowanych zdarzeniach, zmiany swojej postawy życiowej po zdarzeniu, konsekwentnej decyzji o zaniechaniu powrotu na przestępczą ścieżkę po popełnieniu czynu zabronionego oraz tego, iż oskarżony jest osobą niekaraną, a w dacie czynów miał pomiędzy dwadzieścia cztery a dwadzieścia siedem lat, a także w przydaniu zbyt małej wagi okolicznościom takim, jak właściwości i warunki osobiste oskarżonego, w szczególności sytuacji rodzinnej, co wskazuje na istnienie względem oskarżonego pozytywnej prognozy kryminologicznej, a w konsekwencji doprowadziło do wymierzenia oskarżonemu kary, która winna zostać uznana za rażąco surową, a zatem sprzeczną z wymogami prewencji ogólnej oraz indywidualnej, a także z zapobiegawczymi i wychowawczymi celami kary, a w konsekwencji niewspółmierną w stopniu niemożliwym do zaakceptowania.

129 ☐ zasadny

130 ☐ częściowo zasadny

131 ☒ niezasadny

132 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

133 Zarzut nie został uznany za zasadny, gdyż orzeczonych wobec oskarżonego I. D. kar jednostkowych oraz kar łącznych nie można uznać za rażąco, niewspółmiernie surowe - w zestawieniu z licznymi, poważnymi okolicznościami obciążającymi, jakie należało uwzględniać w rozpatrywanej sprawie oraz z uwagi na konieczność zapewnienia realizacji wychowawczych celów kary w stosunku do oskarżonego, jak również ogólnoprewencyjnych celów kary w zakresie pozytywnego kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa przy jednoczesnym zadośćuczynieniu społecznemu poczuciu sprawiedliwości.

134 Wziąwszy pod uwagę wniosek odwoławczy sformułowany w apelacji autorstwa adw. J. S. trzeba stwierdzić, że podniesiony zarzut rażącej niewspółmierności odnosi się do kary jednostkowej pozbawienia wolności orzeczonej za ciąg przestępstw z punktu 3 zaskarżonego wyroku oraz kary łącznej pozbawienia wolności, skoro w odniesieniu do pozostałych kar apelujący nie domaga się ich istotnej zmiany, a nawet postuluje sumaryczne podwyższenie kwot grzywien poprzez przyjęcie znacząco wyższej stawki dziennej. Co do trafności orzeczeń o karach wymierzonych za rzeczony ciąg przestępstw oraz w ramach kary łącznej, szczegółowe rozważania zostały już przedstawione w punkcie 3.1 niniejszego uzasadnienia i aby zbędnie nie powielać tożsamej argumentacji, należy do nich w tym miejscu odesłać.

135 Zauważyć jedynie trzeba, że wbrew twierdzeniom apelującego, sąd I instancji nie nadał nadmiernie dużej wagi okolicznościom przemawiającym na niekorzyść oskarżonego, a w szczególności nie przecenił bardzo wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 3b wyroku, wynikającego z okoliczności przedmiotowych i podmiotowych oraz sposobu popełnienia czynu, tj. niezwykle poważnego zagrożenia dóbr chronionych prawem wywołanego przemytem prawie pół tony groźnego narkotyku do Australii, działania w ramach międzynarodowej, zorganizowanej grupy przestępczej, podjętego w celu osiągnięcia znacznej korzyści majątkowej, z zamiarem bezpośrednim, kierunkowym, przy uwzględnieniu także istotnej, organizatorskiej roli oskarżonego w tym przestępczym przedsięwzięciu.

136 Z kolei okoliczności eksponowane w apelacji drugiego z obrońców oskarżonego I. D. odnoszące się głównie do osoby oskarżonego i jego postawy po przedstawieniu mu zarzutów, zostały prawidłowo uwzględnione przez sąd meriti przy orzekaniu kary w punkcie 3 wyroku oraz kary łącznej i nie miały tak istotnego wpływu na wymiar tych kar, aby konieczne było ich orzeczenie w niższej wysokości. Nie miały one też tak bardzo pozytywnego wydźwięku, jak to podkreślano w zarzucie odwoławczym i całej apelacji. Trzeba bowiem zauważyć, że wyjaśnienia, w których przyznawał się do winy i opisywał okoliczności przestępstw, w których brał udział, I. D. zaczął składać po zatrzymaniu go w trakcie rozmowy z mężczyzną, za którego pośrednictwem usiłował skorumpować pracownika Urzędu Celnego w G., aby w zamian za pokaźną kwotę pieniężną pomógł we wprowadzeniu na polski obszar celny dużego transportu kokainy i po przekazaniu już części obiecanej łapówki, a nadto po przekazaniu polskim organom ścigania materiału dowodowego wskazującego na jego udział w przemycie do Australii ładunku z ukrytymi prawie 500 kilogramami substancji odurzającej (...), a zatem w sytuacji, gdy był świadomy już grożącej mu surowej kary. Jego późniejsza godna pochwały współpraca z organami ścigania nie tyle wynikała więc ze szlachetnych pobudek, ile była racjonalną kalkulacją procesową, co oczywiście nie niweluje przesłanek do zastosowania wobec niego przepisu art. 60 § 3 k.k. w odniesieniu do czynów, do których było to konieczne. Sygnalizowana przez obrońcę zmiana postawy życiowej przezI. D. i jego "konsekwentna decyzja o zaniechaniu powrotu na przestępczą ścieżkę" nie były możliwe do zweryfikowania, ponieważ od momentu zatrzymania w dniu 30 sierpnia 2018 r. do chwili obecnej oskarżony pozostaje nieprzerwanie pozbawiony wolności. I. D. jest osobą młodą i niekaraną uprzednio za przestępstwa, jednakże przez okres czterech lat od 2014 do 2018 roku brał udział w regularnym popełnianiu międzynarodowych przestępstw narkotykowych w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Ponadto, jak już wskazano w poprzednim punkcie niniejszego uzasadnienia, przyjmując za rzeczywistą zmianę postawy życiowej oskarżonego, oraz mając na uwadze jego właściwości i warunki osobiste, w tym wsparcie uzyskiwane od osób najbliższych, jedynie cele zapobiegawcze kary wobec osoby sprawcy nie wymagały orzekania dotkliwej kary pozbawienia wolności, jednakże już względy wychowawcze oraz ogólnoprewencyjne sprzeciwiały się stanowczo wymierzeniu kar niższych niż zostały orzeczone przy tak poważnych i wysoce społecznie szkodliwych przestępstwach.

137 Z tych wszystkich powodów zarzut nie został uwzględniony.

138 Wniosek

139 O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu I. D. poniższych kar:

140 - za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. 1 wyroku (czyn nr I aktu oskarżenia) kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka wynosi 1.000 zł,

141 - za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. 2 wyroku (czyn II aktu oskarżenia) kary grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy przyjęciu, iż jedna stawka wynosi 1.000 zł,

142 - za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. 3a-3c wyroku (czyn III, IV i V aktu oskarżenia) kary 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka wynosi 1.000 zł,

143 - za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. 4 wyroku (pkt VI aktu oskarżenia) wymierzenie kary grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka wynosi 1.000 zł,

144 - za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. 5 wyroku (pkt VII aktu oskarżenia) wymierzenie kary grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka wynosi 1.000 zł,

145 - za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. 6 wyroku (pkt 8 aktu oskarżenia) wymierzenie kary grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka wynosi 200 zł,

146 - za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. 7 wyroku (pkt IX aktu oskarżenia) wymierzenie kary grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka wynosi 200 zł,

147 - za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. 8 wyroku (pkt X aktu oskarżenia) wymierzenie kary grzywny w wysokości 20 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka wynosi 200 zł,

148 - za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. 9 wyroku (pkt XI aktu oskarżenia) wymierzenie kary 1 roku pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka wynosi 1.000 zł,

149 - utrzymanie w mocy pkt. 10 wyroku (pkt XII aktu oskarżenia) - wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności

150 i wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 180 stawek dziennych, przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna grzywny wynosi 1.000 zł oraz na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczenie oskarżonemu na poczet kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 30 sierpnia 2018 roku.

151 ☐ zasadny

152 ☐ częściowo zasadny

153 ☒ niezasadny

154 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

155 Ponieważ zarzut odwoławczy nie został uznany za zasadny brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku w proponowanym przez obrońcę kształcie, zwłaszcza w odniesieniu do kary pozbawienia wolności za ciąg przestępstw z punktu 3 zaskarżonego wyroku i kary łącznej pozbawienia wolności. Pozostałe postulowane zmiany mają charakter drugorzędny, w zakresie grzywien nie prowadzą do obniżenia ich łącznej kwoty, zaś różnicowanie wysokości stawek dziennych grzywien orzekanych tym samym wyrokiem nie znajduje podstaw w przepisie art. 33 § 3 k.k. Pominięcie orzeczonej w punkcie 2 zaskarżonego wyroku kary ograniczenia wolności nie zostało nadto w żadnym stopniu uzasadnione w apelacji. Uznając rozstrzygnięcia o karach przyjęte w kwestionowanym uzasadnieniu za racjonalne, odpowiednio wyważone i racjonalne, sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do ich modyfikacji zgodnie z wnioskiem obrońcy osk. I. D. - adw. J. S..

156 3.3.

157 Zarzut z punktu 2/ apelacji obrońcy oskarżonego I. D. - adw. J. S.: rażącej niewspółmierności kary orzeczonej względem oskarżonego, polegającej na zaniechaniu wymierzenia względem niego kary nadzwyczajnie złagodzonej za czyn przypisany oskarżonemu w pkt. 3 (3a-3c) zaskarżonego wyroku, w oparciu o obligatoryjną podstawę nadzwyczajnego złagodzenia kary z art. 60 § 3 kk, z uwagi na treść art. 57 § 2 kk oraz zbieg podstawy do nadzwyczajnego złagodzenia kary (art. 60 § 3 kk) oraz fakultatywnej podstawy do jej nadzwyczajnego obostrzenia (art. 65 § 1 kk), co skutkowało wymierzeniem oskarżonemu kary rażąco surowej i sprzecznej z dyrektywami wymiaru kary, a nadto sprzecznej z sensem instytucji art. 60 § 3 kk, której jakkolwiek procedura karna nie daje prymatu nad fakultatywnymi podstawami do nadzwyczajnego obostrzenia kary, co wprost wynika z treści art. 57 § 2 kk, tak w przypadku zbiegu obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia przewidzianego dla małego świadka koronnego (art. 60 § 3 kk) z nadzwyczajnym obostrzeniem kary przewidzianym w związku z popełnieniem przestępstwa w zorganizowanej grupie lub związku (art. 65 § 1 kk) wykładnia art. 57 § 2 kk odmienna aniżeli przyznanie w tej sytuacji pierwszeństwa instytucji art. 60 § 3 kk jawi się jako sprzeczna z jej celem, gdyż obligatoryjne nadzwyczajne złagodzenie kary jest gwarantowane osobie, która ujawnia innych współdziałających, i ze swej istoty jest nakierowane na rozerwanie solidarności grupy przestępczej (65 § 1 kk), zatem ze względów celowościowych nie jest uzasadnione wymierzenie sprawcy kary w granicach ustawowego zagrożenia lub z zastosowaniem nadzwyczajnego obostrzenia, a także z pominięciem pozostałych okoliczności, które przemawiały za zasadnością nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzonej oskarżonemu w pkt. 3a.

158 ☐ zasadny

159 ☐ częściowo zasadny

160 ☒ niezasadny

161 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

162 Zarzut nie został uznany za zasadny, gdyż sąd I instancji prawidłowo uznał, że w realiach rozpatrywanej sprawy nie było pełnych podstaw do stwierdzenia konieczności zastosowania wobec I. D. nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art. 60 § 3 k.k. do ciągu przestępstw przypisanych temu oskarżonemu w punkcie 3 zaskarżonego wyroku.

163 Zauważyć należy, że w rzeczywistości nie wnosi o to również apelujący obrońca, skoro we wniosku odwoławczym domaga się orzeczenia za rzeczony ciąg kary 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, przestępstwa z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii zagrożone są grzywną oraz karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3, a nadzwyczajne złagodzenie kary w takim przypadku musiałoby polegać w myśl przepisu art. 60 § 6 k.k. na wymierzeniu kary pozbawienia wolności poniżej dolnego progu ustawowego zagrożenia.

164 Nie można odmówić słuszności zawartym w zarzucie twierdzeniom apelującego, że w przypadku jednoczesnego występowania w odniesieniu do tego samego czynu podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art. 60 § 3 k.k. oraz do obostrzenia kary w myśl przepisu art. 65 § 1 k.k. z uwagi na popełnienie przestępstwa w ramach działania w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa, istnieją ważkie argumenty przemawiające przeciwko takiemu stosowaniu przepisu art. 57 § 2 k.k., które prowadziłoby do nieorzekania kary nadzwyczajnie złagodzonej. Naruszałoby to bowiem istotę i celowość unormowania instytucji tzw. małego świadka koronnego, ujętej w art. 60 § 3 k.k., której wprowadzenie do Kodeksu karnego miało służyć zwalczaniu przestępczości poprzez przełamywanie solidarności grupowej wśród osób dopuszczających się czynów zabronionych w przestępczym współdziałaniu, czego najgroźniejszym przejawem jest popełnianie przestępstw w ramach zorganizowanej grupy lub związku mających na celu popełnianie przestępstw. Zatem wykładnia i stosowanie wymienionych wyżej przepisów umożliwiająca - w przypadku sprawcy przestępstwa popełnionego we współdziałaniu z innymi osobami w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, który zdecydował się ujawnić organom ścigania informacje dotyczące osób (co najmniej dwóch) uczestniczących w popełnieniu przestępstwa i należących do tej grupy oraz istotne okoliczności jego popełnienia - odstąpienie od nadzwyczajnego złagodzenia kary tylko z tego względu, że właśnie działał w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnienie przestępstwa, niweczyłyby w istotnym zakresie cel unormowania z art. 60 § 3 k.k. i prowadziłoby do nieakceptowalnych rezultatów, co uzasadnia odwołanie się do celowościowej wykładni przepisów Kodeksu karnego w omawianym zakresie. Podobne stanowisko zaprezentowano już w doktrynie prawa karnego (A. Michalska-Warias, Zasady wymiaru kary w razie zbiegu jej nadzwyczajnego obostrzenia i łagodzenia. Glosa do postanowienia SN z dnia 4 lutego 2008 r., III KK 363/07, PiP 2010, nr 2, str. 130-135; tejże: Obligatoryjne nadzwyczajne złagodzenie kary i jego zbieg z nadzwyczajnym obostrzeniem kary, PiP 2019, nr 8, str. 64-74; W. Wróbel w: W. Wróbel [red.], A. Zoll [red.], Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V, WK 2016, teza 10 do art. 57) i zasługuje ono generalnie na akceptację.

165 W rozpatrywanym przypadku występowała jednakże jeszcze inna istotna okoliczność odnosząca się do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 3 zaskarżonego wyroku, w postaci faktu, że orzeczenie w tym punkcie dotyczyło ciągu przestępstw, o którym mowa w art. 91 § 1 k.k., który to przepis statuuje kolejną przesłankę nadzwyczajnego obostrzenia kary (por. trafne w tej kwestii uwagi G. Łabudy w: J. Giezek [red.], Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, WKP 2021, teza 7 do art. 57).

166 Orzekając, jak w punkcie 3 zaskarżonego wyroku, sąd I instancji postąpił w rzeczywistości w myśl dyspozycji przepisu art. 57 § 2 k.k. interpretowanego zgodnie z wykładnią przedstawioną w godnej aprobaty uchwale Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 1999 r. (sygn. I KZP 24/99, OSNKW z 1999 r., z. 9-10, poz. 48), wg której w sytuacji, gdy oskarżony popełnił przestępstwa w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k., przy czym jedynie co do niektórych z nich zachodzą przesłanki do nadzwyczajnego złagodzenia kary, sąd, orzekając jedną karę za ten ciąg przestępstw, może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo wymierzyć karę według reguł określonych w art. 91 § 1 in fine k.k., tj. nawet z ewentualnym nadzwyczajnym jej obostrzeniem (art. 57 § 2 k.k.). Stwierdzić bowiem należy, że co do czynu ujętego w punkcie 3b kwestionowanego orzeczenia nie wystąpiły wszystkie niezbędne przesłanki uprawniające do zastosowania względem I. D. nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 3 k.k. w okolicznościach wyłączających celowość uwzględniania przy tym obostrzenia kary w oparciu o przepis z art. 65 § 1 k.k. w związku z udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej.

167 Zgodnie z dominującą linią orzeczniczą, najpełniej wyrażoną w uchwale 7 sędziów SN z 29 października 2004 r. (sygn. I KZP 24/04, OSNKW z 2004 r., z. 10, poz. 192), użyty w art. 60 § 3 k.k. termin "ujawni" oznacza przekazanie przez sprawcę organowi powołanemu do ścigania przestępstw określonych tym przepisem wiadomości dotychczas temu organowi nieznanych lub takich, które - według wiedzy sprawcy - są temu organowi nieznane. Tymczasem czyn objęty punktem 3b wyroku sądu I instancji znany był polskim organom ścigania na podstawie materiału dowodowego przekazanego przez stronę australijską już przed zatrzymaniem I. D. w tej sprawie, stanowił element pierwotnie przedstawionych mu zarzutów, a polskie organy ścigania posiadały przy tym wiedzę o organizatorskiej roli I. D. oraz T. N. w tym przestępczym przedsięwzięciu, natomiast informacje o tej wiedzy z kolei posiadał I. D., chociażby w uwagi na treść rzeczonego zarzutu. Co prawda, jak sygnalizował obrońca w uzasadnieniu apelacji, obszerne wyjaśnienia oskarżonego I. D. przyczyniły się do poszerzenia wiedzy organów ścigania o okolicznościach popełnienia także i tego przestępstwa, jednakże w ocenie sądu odwoławczego nie można było przy tym stwierdzić, że nastąpiło ujawnienie organom ścigania informacji dotyczących osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa z punktu 3b oraz istotnych okoliczności jego popełnienia nieznanych dotychczas tym organom rzeczywiście lub według wiedzy sprawcy, przynajmniej w takim zakresie, który niwelowałby z przedstawionych wyżej względów celowościowych możliwość uwzględniania okoliczności przemawiających za obostrzeniem kary na podstawie art. 65 § 1 k.k. w związku z działaniem w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Wyjaśnienia I. D. wskazywały na pomocnictwo w zakresie czynu z punktu 3b wyroku udzielone jeszcze przez 2 osoby nieznane organom ścigania, tj. Z. M., który wchodził w skład zorganizowanej grupy osób popełniających rozpatrywane przestępstwa oraz C. M., który tylko namówiony został przez I. D. i T. N. do pomocy przy ściśle określonych czynnościach, nie był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej i nie postawiono mu takiego zarzutu. Zatem ujawnienie informacji o pomocnictwie ze strony C. M. przy przestępstwie ujętym w czynie z punktu 3b nie miało istotnego związku z tym, że sam I. D. działał w ramach grupy przestępczej, przeciwko wewnętrznej solidarności której swoimi wyjaśnieniami miał występować.

168 Jednocześnie trzeba ponadto podkreślić, że czyn z punktu 3b cechował się wyjątkowo wysokim stopniem społecznej szkodliwości, co w istotny sposób wpływało na konieczność wymierzenia kary adekwatnie surowej za cały ciąg przestępstw, w skład którego wchodził.

169 Z wszystkich przedstawionych powodów sąd odwoławczy uznał, że nie można przychylić się do zawartej w zarzucie tezy o rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec I. D. w punkcie 3 zaskarżonego wyroku, a zastosowanie przez sąd meriti w tym punkcie przepisu art. 57 § 2 k.k. z uwagi na istnienie podstaw do obostrzenia kary w myśl art. 91 § 1 k.k. oraz niepełne zrealizowanie przesłanek do nadzwyczajnego złagodzenia kary ujętych w art. 60 § 3 k.k. do wchodzącego w skład ciągu przestępstw czynu z punktu 3b nie było nieprawidłowe. Dlatego nie uwzględniono omawianego zarzutu.

170 Wniosek

171 Jak w punkcie 3.2 niniejszego uzasadnienia.

172 ☐ zasadny

173 ☐ częściowo zasadny

174 ☒ niezasadny

175 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

176 Ponieważ nie uwzględniono zarzutu odwoławczego, nie było podstaw do modyfikacji zaskarżonego wyroku w sposób przedstawiony we wniosku apelującego.

177 3.4.

178 Zarzut z apelacji obrońcy oskarżonego T. N. - adw. G. W.: rażącej niewspółmierności wymierzonych oskarżonemu T. N. kar, wynikającej:

179 a) z nadmiernego przecenienia okoliczności przemawiających za zaostrzeniem kary, tj. faktu popełnienia czynów przypisanych w pkt 19 wyroku w ramach zorganizowanej grupy przestępczej,

180 b) z niedocenienia okoliczności przemawiających za złagodzeniem kary, w tym w szczególności faktu ujawnienia przez T. N. wobec organu powołanego do ścigania przestępstw wszelkich istotnych informacji dotyczących osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotnych okoliczności jego popełnienia, w tym informacji pozwalających na rozpracowanie przez organy ścigania modelu działalności jednej z największych międzynarodowych grup przestępczych oraz identyfikację osób zarządzających tą grupą, w tym szefa grupy tj. T. L. oraz nie uwzględnienia w dostatecznym względzie pozytywnej prognozy kryminologicznej, a także wyrażonej przez oskarżonego szczerego żalu i skruchy,

181 c) błędnego uwzględnienia okoliczności wcześniejszej karalności T. N. za przestępstwa z art. 79 ust. 4 ustawy o rachunkowości.

182 ☐ zasadny

183 ☐ częściowo zasadny

184 ☒ niezasadny

185 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

186 Zarzut rażącej niewspółmierności kar orzeczonych w stosunku do oskarżonego T. N. nie został uznany za zasadny.

187 Nie można przychylić się do tezy wynikającej z punktu a) omawianego zarzutu odwoławczego, jakoby głównym czynnikiem wpływającym zaostrzająco na wymiar kary pozbawienia wolności wymierzonej temu oskarżonemu w punkcie 19 wyroku sądu I instancji za opisany tam ciąg przestępstw, mającej decydujący wpływ na wysokość orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności, był tylko fakt popełnienia ujętych tam czynów w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. Mimo, że była to istotna okoliczność przemawiająca na niekorzyść oskarżonego, to trzeba podkreślić, że za surowością kary w tym punkcie przemawiał cały konglomerat czynników z zakresu strony przedmiotowej i sposobu popełnienia przestępstwa wpływających na wyjątkowo wysoką szkodliwość społeczną czynu opisanego w punkcie 19b wyroku sądu I instancji, podobnych do analizowanych już wyżej w przypadku czynu z punktu 3b w odniesieniu do oskarżonego I. D., jako że oskarżeni przy tych przypisanych im przestępstwach działali wspólnie i w porozumieniu. Powtórzyć więc trzeba, że jako okoliczności wpływające obostrzająco na wymiar kary orzeczonej w punkcie 19 należało uwzględnić wielką ilość narkotyku przemyconego przez oskarżonych z Unii Europejskiej do Australii, rodzaj przedmiotowej substancji odurzającej, wywołanie przez to znacznego zagrożenia dla zdrowia publicznego i zdrowia jednostek, a także działanie przez oskarżonego T. N. w celu osiągnięcia znacznej korzyści majątkowej oraz nietuzinkowo groźny charakter grupy przestępczej, w ramach której działał oskarżony (triada z M.), a także wysoki stopień winy. Znacząca przewaga okoliczności wpływających obostrzająco na wymiar kary nad okolicznościami łagodzącymi, które należało uwzględniać przy ferowaniu kary ca ciąg przestępstw obejmujących czyn z punktu 19b pierwszoinstancyjnego wyroku sprawiała, że orzeczonej kary przekraczającej zaledwie o dwa lata dolną granicę ustawowego zagrożenia za przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie sposób uznać za nadmiernie surową w stopniu rażącym, również przy uwzględnieniu wychowawczych i ogólnoprewencyjnych celów represji karnej koniecznych do zrealizowania w tym przypadku.

188 Wskazana w punkcie b) zarzutu okoliczność złożenia przez oskarżonego wyczerpujących wyjaśnień zawierających znane mu informacje o istotnych okolicznościach czynu z punktu 19b i osobach uczestniczących w popełnieniu tego przestępstwa, jak również wyrażany przez T. N. żal i skrucha, zostały wzięte pod uwagę przez sąd I instancji jako znaczące okoliczności wpływające łagodząco na wymiar kary. Trzeba przy tym jednak zauważyć, że oskarżony T. N. złożył swe wyjaśnienia w tym zakresie po tym, jak polskie organy ścigania posiadały już informacje na temat tego czynu z materiałów nadesłanych przez Australijską Policję Federalną oraz z wyjaśnień złożonych w tej sprawie przez I. D.. Na podstawie depozycji T. N. miało dojść do identyfikacji tylko jednej osoby, tj. szefa międzynarodowej grupy przestępczej - obywatela Kanady chińskiego pochodzenia T. L. faktycznie zatrzymanego przez holenderską Policję w A., natomiast brak danych dla stwierdzenia, żeby wyjaśnienia T. N., w których posługiwał się głównie pseudonimami osób z kierownictwa grupy, z którymi się kontaktował, pozwoliły ustalić tożsamość innych osób związanych z organizacją przestępczego przedsięwzięcia opisanego w punkcie 19b wyroku, które nie byłyby już znane organom ścigania. Z kolei twierdzenie obrońcy o pozytywnej prognozie kryminologicznej odnośnie do T. N. należy traktować z należytą ostrożnością, zważywszy na negatywne przejawy zachowania oskarżonego w jednostce penitencjarnej opisane w opinii Zastępcy Dyrektora Z.K. w G. (k. 9237), w której zachowanie osadzonego oceniono jako negatywne z tendencją do poprawy.

189 Zasadnie apelujący podniósł w punkcie c) zarzutu odwoławczego, że sąd I instancji nie powinien uwzględniać na niekorzyść oskarżonego T. N. przy wymiarze kary jego uprzedniego skazania za przestępstwa z art. 79 ust. 4 ustawy o rachunkowości. Z dokumentów przedłożonych przez obrońcę wynika, że grzywna wymierzona oskarżonemu wyrokiem Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt VIII K 130/19, została przez oskarżonego zapłacona w dniu 30 lipca 2019 r., a zatem zgodnie z przepisem art. 107 § 4a k.k. skazanie to uległo zatarciu z mocy prawa z dniem 30 lipca 2020 r., czyli przed dniem wyrokowania przez sąd I instancji. Niemniej jednak przyjmowany przez sąd meriti fakt skazania oskarżonego za występek z ustawy o rachunkowości miał marginalne znaczenie dla wymiaru kar orzeczonych względem tego oskarżonego kwestionowanym wyrokiem i nawet po jego wyeliminowaniu nie można uznać kary wymierzonej T. N. w punkcie 19 tegoż wyroku za rażąco niewspółmiernie surową.

190 Przedstawione względy skłoniły sąd odwoławczy do uznania omawianego zarzutu apelacyjnego za niezasadny.

191 Wniosek

192 O zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej wymierzonych oskarżonemu T. N. kar poprzez wymierzenie kar jednostkowych i kary łącznej w wysokości odpowiadającej wnioskom prokuratora wyrażonym podczas mowy końcowej na rozprawie w dniu 20 listopada 2020 r. z uwzględnieniem wysokości stawki dziennej grzywny przyjętej przez Sąd I instancji (tj. kary łącznej 3 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 150 zł każda).

193 ☐ zasadny

194 ☐ częściowo zasadny

195 ☒ niezasadny

196 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

197 Z uwagi na omówioną wyżej niezasadność zarzutu odwoławczego nie było podstaw do zmiany i postulowanego przez obrońcę złagodzenia kary jednostkowej za ciąg przestępstw z punktu 19 zaskarżonego orzeczenia i kary łącznej pozbawienia wolności. Wątpliwości apelującego nie budziła wysokość stawek dziennych grzywien orzeczonych przez sąd meriti, natomiast rozstrzygnięcia o wymiarach kar jednostkowych grzywien nie mogą być uznane za rażąco niewspółmiernie wysokie w zestawieniu ze znacznymi wartościami przedmiotów poszczególnych przestępstw oraz wysokością korzyści majątkowych, jakie oskarżony osiągnął lub zamierzał osiągnąć w związku z ich popełnieniem. Przy wymiarze kary łącznej grzywny trafnie zastosowano zasadę asperacji, orzekając grzywnę łączną w połowie możliwego do określenia jej wymiaru ze względu na rozpiętość czasową poszczególnych czynów i odmienność typów przestępstw, za które zostały orzeczone. Dlatego nie było też podstaw do modyfikacji orzeczenia o karze łącznej grzywny postulowanego przez obrońcę we wniosku odwoławczym.

198 3.5.

199 Zarzut z punktu 1) apelacji obrońcy oskarżonego T. N. - adw. P. K.: obrazy prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 60 § 3 k.k. w zw. z art. 57 § 2 k.k., polegającej na błędnej wykładni tych przepisów i niewłaściwego przyjęcia przez Sąd Okręgowy, że w przypadku zbiegu podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o treść art. 60 § 3 k.k. oraz do nadzwyczajnego obostrzenia kary na podstawie art. 65 § 1 k.k. Sąd jest uprawniony do tego, aby karę nadzwyczajnie złagodzić albo obostrzyć albo wymierzyć ją w granicach ustawowego zagrożenia, w sytuacji gdy wykładnia celowościowa i ratio legis normy określonej w art. 60 § 3 k.k. prowadzi do uzasadnionego przekonania, że w przypadku takiego zbiegu podstaw przepis art. 57 § 2 k.k. jest wyłączony z zastosowania, w szczególności gdy podstawa obostrzenia wynika z faktu, że przestępstwa zostały popełnione w ramach zorganizowanej grupy przestępczej.

200 ☐ zasadny

201 ☐ częściowo zasadny

202 ☒ niezasadny

203 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

204 Zarzut nie został uznany za zasadny, gdyż mimo generalnej trafności wyrażonego w nim poglądu, rozstrzygnięcie sądu I instancji w punkcie 19 zaskarżonego wyroku sprowadzające się do niezastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 3 k.k. w odniesieniu do ciągu przestępstw przypisanych oskarżonemu i orzeczenia zgodnie z przepisem art. 57 § 2 k.k. kary w granicach "zwykłego" ustawowego zagrożenia za przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, należy uznać za odpowiadające prawu i nie naruszające art. 57 § 2 k.k., wobec czego nie ziściła się tzw. względna przyczyna odwoławcza, o której mowa w art. 438 § 1a Kodeksu postępowania karnego.

205 Zgodnie z argumentacją przedstawioną w punkcie 3.3 niniejszego wyroku orzeczenie w oparciu o przepis art. 57 § 2 k.k. kary bez nadzwyczajnego jej złagodzenia w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 60 § 3 k.k., ze względu na stwierdzenie występowania okoliczności przemawiających za obostrzeniem kary w postaci popełnienia przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, pozostaje w wyrazistej sprzeczności z celami unormowania zawartego w art. 60 § 3 k.k., naruszając ten przepis prawa interpretowany w zgodzie z wykładnią teleologiczną.

206 Niemniej jednak, podobnie jak to miało miejsce w odniesieniu do oskarżonego I. D., w przypadku oskarżonego T. N. wystąpiła także dalsza okoliczność umożliwiająca obostrzenie kary w postaci popełnienia ciągu przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k., za które orzekano jedną karę pozbawienia wolności w rzeczonym punkcie 19 zaskarżonego wyroku. Ponadto odnośnie do wchodzącego w skład tego ciągu czynu z punktu 19b, o największym ładunku społecznej szkodliwości, nie zachodziły pełne podstawy do stosowania względem T. N. nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art. 60 § 3 k.k., z uwagi na sygnalizowany w poprzednim punkcie niniejszego uzasadnienia brak ujawnienia organom ścigania informacji o przynajmniej dwóch osobach uczestniczących w popełnieniu tego przestępstwa oraz istotnych okoliczności jego popełnienia zanim stały się one znane organom ścigania - obiektywnie lub według wiedzy oskarżonego. Ponadto zaprzeczanie przez T. N. w swych wyjaśnieniach, wbrew przekonującym wyjaśnieniom I. D. w tym zakresie, aby C. M. wiedział, w czym pomaga, przy wykonywaniu czynności związanych ze sporządzaniem rolek do ukrycia narkotyków i umieszczaniu w nich substancji odurzającej, nie pozwala na przyjęcie, aby w zakresie czynu z punktu 19b wyroku sądu I instancji T. N. szczerze ujawnił wobec organów ścigania wszystkie posiadane informacje o osobach uczestniczących w popełnieniu tego przestępstwa. Dlatego należało stwierdzić, że także w przypadku orzeczenia o karze wymierzonej T. N. w punkcie 19 zaskarżonego orzeczenia sąd meriti postąpił zgodnie z cytowaną uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 1999 r. (sygn. I KZP 24/99, OSNKW z 1999 r., z. 9-10, poz. 48), wg której w sytuacji, gdy oskarżony popełnił przestępstwa w warunkach ciągu przestępstw określonego w art. 91 § 1 k.k., przy czym jedynie co do niektórych z nich zachodzą przesłanki do nadzwyczajnego złagodzenia kary, sąd, orzekając jedną karę za ten ciąg przestępstw, może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary albo wymierzyć karę według reguł określonych w art. 91 § 1 in fine k.k., tj. nawet z ewentualnym nadzwyczajnym jej obostrzeniem (art. 57 § 2 k.k.). Z tych przyczyn nie uwzględniono omawianego zarzutu odwoławczego.

207 Wniosek

208 O zmianę wyroku w zaskarżonej części, poprzez przyjęcie za podstawę skazania w odniesieniu do ciągu przestępstw - przypisanego w punkcie 19C - art. 60 § 3 k.k. i obniżenie kary pozbawienia wolności do 3 lat i 5 miesięcy oraz obniżenie kary łącznej określonej w pkt. 21 zaskarżonego wyroku do 3 lat i 5 miesięcy.

209 ☐ zasadny

210 ☐ częściowo zasadny

211 ☒ niezasadny

212 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

213 Pierwszy z zarzutów odwoławczych podniesionych przez obrońcę T. N. - adw. P. K. nie został uznany przez sąd odwoławczy za zasadny, więc nie można było postąpić w myśl formułowanego w oparciu o ten zarzut wniosku odwoławczego. Zaznaczyć nadto wypada, że orzeczenie za ciąg przestępstw ujęty w punkcie 19 zaskarżonego wyroku proponowanej kary 3 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności oznaczałoby niestosowanie w tym punkcie nadzwyczajnego złagodzenia kary, skoro nie orzeczono by kary w wymiarze poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia za przestępstwo z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.

214 3.6.

215 Zarzut z punktu 2) apelacji obrońcy oskarżonego T. N. - adw. P. K.: rażącej niewspółmierności kary, polegającej na wymierzeniu oskarżonemu kary rażąco niewspółmiernie surowej w odniesieniu do kary sprawiedliwej, na skutek:

216 a) niezastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 3 k.k., pomimo wniosku oskarżyciela publicznego w tym zakresie, którego Sąd nie uwzględnił ze względu na podstawę do nadzwyczajnego obostrzenia kary określoną w art. 65 § 1 k.k., wynikającą z faktu, że oskarżony popełnił ciąg przestępstw w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, w sytuacji, gdy to wyjaśnienia oskarżonego, jak również informacje przekazane organom ścigania doprowadziły do ustalenia i wyjaśnienia okoliczności funkcjonowania tej grupy, w szczególności gdy sąd zastosował nadzwyczajne złagodzenie kary na podstawie art. 60 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstw przypisanych w pkt. 17, 18 i 20 zaskarżonego wyroku;

217 b) nieuwzględnienia stanowiska oskarżyciela publicznego co do wysokości kary za ciąg przestępstw przypisanych w pkt. 19 zaskarżonego orzeczenia i przywiązania przez Sąd Okręgowy nadmiernej wagi do okoliczności popełnienia tych przestępstw i wysokości osiągniętej korzyści majątkowej, a zmarginalizowanie właściwości i warunków osobistych, w tym szczerej skruchy, potwierdzonej pełną współpracą z organami ścigania w niniejszej sprawie.

218 ☐ zasadny

219 ☐ częściowo zasadny

220 ☒ niezasadny

221 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

222 Zarzut nie był zasadny, a orzeczonej przez sąd I instancji wobec oskarżonego T. N. kary 5 lat pozbawienia wolności za ciąg przestępstw przypisany mu w punkcie 19 kwestionowanego wyroku oraz wymierzonej w takim samym wymiarze kary łącznej pozbawienia wolności nie można uznać za rażąco niewspółmiernie surowe.

223 Jak już wskazywano w tym uzasadnieniu, wziąwszy pod uwagę wnioskowany przez oskarżyciela publicznego wymiar kary pozbawienia wolności za ciąg przestępstw zarzucanych oskarżonemu T. N. w punktach XV, XVI i XVII aktu oskarżenia, a także wymiar kary za ten ciąg postulowany przez obrońcę, nie może być mowy o zastosowaniu w tym przypadku nadzwyczajnego złagodzenia kary, gdyż stosownie do przepisu art. 60 § 6 k.k. najwyższy wymiar kary nadzwyczajnie złagodzonej w takim przypadku mógłby sięgać 2 lat i 11 miesięcy pozbawienia wolności.

224 O braku pełnych podstaw do stosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary w odniesieniu do przestępstwa z punktu 19b zaskarżonego wyroku wypowiedziano się już w poprzednim punkcie niniejszego uzasadnienia i nie ma potrzeby powtarzania przedstawionych tam rozważań także w tym miejscu. Sąd odwoławczy nie ma natomiast podstaw do wypowiadania się o zasadności zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary względem T. N. w punktach 17, 18 i 20 wyroku sądu I instancji, gdyż orzeczenie nie zostało zaskarżone na niekorzyść oskarżonego, a także podniesione zarzuty odwoławcze na korzyść oskarżonego nie dotyczyły dalej idącego złagodzenia rozstrzygnięć o karach zawartych w tych punktach. Dość wspomnieć, że w przeciwieństwie do czynu ujętego w punkcie 19b kwestionowanego wyroku, o przestępstwach opisanych tam w punktach 17, 18 i 20 organy ścigania nie posiadały informacji w chwili zatrzymania oskarżonego i nie wchodziły one w skład pierwotnie przedstawionych T. N. zarzutów.

225 W odniesieniu do okoliczności wpływających na wymiar kary za ciąg przestępstw ujętych w punkcie 19 zaskarżonego wyroku, uwzględnianych przez sąd I instancji szczegółowa argumentacja została także już zaprezentowana w punkcie 3.4 niniejszego uzasadnienia i należy do niej w tym miejscu odesłać, aby uniknąć zbędnych powtórzeń.

226 Dlatego również i ten zarzut obrońcy oskarżonego T. N. - adw. P. K. nie został w instancji odwoławczej uznany za zasadny.

227 Wniosek

228 O zmianę wyroku w zaskarżonej części, poprzez przyjęcie za podstawę skazania w odniesieniu do ciągu przestępstw - przypisanego w punkcie 19C - art. 60 § 3 k.k. i obniżenie kary pozbawienia wolności do 3 lat i 5 miesięcy oraz obniżenie kary łącznej określonej w pkt. 21 zaskarżonego wyroku do 3 lat i 5 miesięcy.

229 ☐ zasadny

230 ☐ częściowo zasadny

231 ☒ niezasadny

232 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

233 Brak zasadności rozpatrywanego zarzutu odwoławczego determinował brak podstaw do uwzględnienia opartego na nim wniosku odwoławczego.

234 3.7.

235 Zarzut z punktu 1) apelacji obrońcy oskarżonego C. M.: błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż:

236 - oskarżony C. M. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w zamiarze, aby T. N., I. D. i inna ustalona osoba dopuścili się czynu zabronionego polegającego na wywozie wbrew przepisom ustawy z obszaru celnego Unii Europejskiej na terytorium Związku Australii znacznej ilości substancji psychotropowej ( (...)), swoim zachowaniem polegającym na wykonaniu aluminiowych rolek przeznaczonych do ukrycia substancji psychotropowej, ułatwił im popełnienie tego czynu zabronionego, w sytuacji gdy oskarżony nie miał zamiaru ułatwienia współoskarżonym popełnienia przestępstwa oraz nie miał świadomości, w jakim celu wykonuje rolki aluminiowe,

237 - oskarżony C. M. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z T. N., I. D. oraz inną ustaloną i nieustaloną osobą, wbrew przepisom ustawy dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy znacznej ilości substancji psychotropowej ( (...)) z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium Republiki Malty, w sytuacji gdy oskarżony nie miał świadomości ani zamiaru dokonania ww. przestępstwa oraz nie wiedział o dokonywaniu dostawy ww. substancji,

238 Zarzut z punktu 2) tejże apelacji: obrazy przepisów prawa procesowego mającej istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest:

239 - art. 410 k.p.k. poprzez odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom samego oskarżonego C. M., zwłaszcza gdy brak było innych racjonalnych i zasługujących na wiarę dowodów wskazujących jednoznacznie na jego winę,

240 - art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady obiektywizmu oraz zasady swobodnej oceny dowodów i orzekanie wbrew tym przepisom na zasadzie niedozwolonej arbitralności, a to poprzez przyjęcie, iż zebrany materiał dowodowy daje podstawę do jednoznacznego ustalenia odpowiedzialności karnej oskarżonego C. M.,

241 - art. 5 § 2 k.p.k. poprzez naruszenie zasady in dubio pro reo i rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego C. M..

242 ☐ zasadny

243 ☐ częściowo zasadny

244 ☒ niezasadny

245 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

246 Celowe jest łączne odniesienie się do obu zarzutów odwoławczych podniesionych w apelacji obrońcy oskarżonego C. M. z uwagi na ich ścisły związek i współzależność, ponieważ to na skutek wskazywanych przez apelującego uchybień proceduralnych miało dojść do błędnych, zdaniem obrońcy, ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd meriti, prowadzących do przypisania oskarżonemu C. M. popełnienia przestępstw ujętych w punktach 27 i 28 zaskarżonego wyroku.

247 Sąd odwoławczy stwierdził, że zarzuty podniesione w środku odwoławczym obrońcy C. M. są całkowicie bezzasadne.

248 Za zupełnie oderwaną od realiów dowodowych tej sprawy należy uznać forsowaną przez obrońcę C. M. tezę, że brak było racjonalnych i wiarygodnych dowodów wskazujących jednoznacznie na sprawstwo oskarżonego w odniesieniu do przestępstw, których winnym uznany został ten oskarżony przez Sąd Okręgowy w Katowicach, w szczególności wykazujących zamiar i świadomość oskarżonego popełnienia tych przestępstw. Sąd I instancji przy ocenie wiarygodności wyjaśnień C. M. oraz T. N. i Z. M. (k. 17-19 pisemnego uzasadnienia) wskazał dowody, którym dał wiarę, przemawiające za sprawstwem oskarżonego i realizacją przez niego także znamion strony podmiotowej obu przypisanych mu przestępstw.

249 Sąd meriti przywołał przy tym wyjaśnienia C. M. z postępowania przygotowawczego złożone w dniu 23 października 2019 r. (k. 7795 i nast.), w których dosłownie przyznał w kontekście pomocy I. D. i T. N. przy działaniach dotyczących substancji, którą określali jako "gówno": "Ja nie jestem idiotą, więc miałem świadomość, że w sytuacji, gdy mówili "gówno", chodziło o narkotyki. Ja nie wiedziałem natomiast, o jaki rodzaj narkotyków chodzi. Nigdy mnie to nie interesowało. Oni prosili, żeby im pomóc, więc ja mówiłem "chłopaki, chcecie pomocy, nie ma sprawy." W dalszej części tych wyjaśnień oskarżony C. M. przyznał również, że widział, jak Z. M. napełnia przygotowane ołowiane wkłady do rolek z aluminium przeźroczystymi kryształkami, twierdząc raz, że wiedział, iż są to narkotyki, a później zaprzeczając tej wiedzy, gdyż narkotyki kojarzą mu się z białym proszkiem, a nie takimi kryształkami. C. M. składając wyjaśnienia na rozprawie zaprzeczał, aby miał świadomość, że pomaga przy przemycie narkotyków, jednak nie był w stanie przekonująco wyjaśnić, dlaczego w toku śledztwa złożył przytoczone wyżej wyjaśnienia i dlaczego ich nie podtrzymuje.

250 Z kolei w odniesieniu do podróży do Włoch ze Z. M. przewożącym wówczas 5 kg substancji odurzającej w postaci (...), w tych samych wyjaśnieniach z postępowania przygotowawczego C. M. opisał zamieszczenie przed wyjazdem ogłoszenia na portalu internetowym o poszukiwaniu pasażera do wyjazdu, które miał rzekomo znaleźć Z. M., co miało w razie potrzeby świadczyć o przypadkowości ich wspólnej podróży. Oskarżony C. M. musiał więc zdawać sobie sprawę, że także i w tym przypadku uczestniczy w nielegalnym, niebezpiecznym procederze. Należy do tego dodać uznane przez sąd meriti za wiarygodne wyjaśnienia I. D. z postępowania przygotowawczego (k. 7009), potwierdzone na rozprawie, z których wynikało, że wspomniane ogłoszenie było przykrywką, chroniącą w razie wpadki C. M., który miał pełną świadomość w czym uczestniczy, co I. D. wiedział od T. N. oraz od samego C. M., z którym rozmawiał o tej sytuacji.

251 Oparcie ustaleń przez sąd meriti na tych właśnie przytoczonych powyżej dowodach było w pełni racjonalne, przekonująco uzasadnione i nie naruszało przepisów art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k. ani art. 410 k.p.k., jak to podnoszono w apelacji. Sąd meriti nie uchybił też przepisowi art. 5 § 2 k.p.k., ponieważ po dokonaniu prawidłowej oceny wiarygodności poszczególnych elementów materiału dowodowego, nie wystąpiły w istocie wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego C. M. w zakresie czynów przypisanych mu w punktach 27 i 28 wyroku sądu I instancji. Natomiast wobec stwierdzenia zaistnienia takich wątpliwości w odniesieniu do czynu zarzucanego temu oskarżonemu w punkcie XIX aktu oskarżenia Sąd Okręgowy w Katowicach uniewinnił oskarżonego od popełnienia tego czynu, właściwie stosując zasadę in dubio pro reo ujętą w przepisie art. 5 § 2 k.p.k.

252 Sąd odwoławczy nie stwierdził więc obrazy wskazywanych przez apelującego przepisów postępowania, a także nie dopatrzył się w związku z tym poczynienia błędnych ustaleń faktycznych przez sąd meriti prowadzących do uznania, że C. M. dopuścił się przestępstw opisanych w punktach 27 i 28 zaskarżonego wyroku i dlatego zarzuty odwoławcze obrońcy oskarżonego podniesione w apelacji nie zostały uwzględnione.

253 Wniosek

254 O zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt. 27-30 i uniewinnienie oskarżonego C. M. od popełnienia przypisanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi i instancji do ponownego rozpoznania.

255 Wniosek został uzupełniony przez obrońcę na rozprawie przed sądem odwoławczym o wniosek alternatywny - o ewentualną zmianę wyroku i orzeczenie kary w oparciu o art. 60 § 3 k.k.

256 ☐ zasadny

257 ☐ częściowo zasadny

258 ☒ niezasadny

259 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

260 Ze względu na bezzasadność zarzutów odwoławczych nie znaleziono powodów do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego C. M. od popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, jak również do wydania orzeczenia odwoławczego o charakterze kasatoryjnym.

261 W toku postępowania przed sądem II instancji Prokurator Regionalny w L. złożył pismo (k. 9216), w którym podniósł, że w jego ocenie zachodzą przesłanki do wdrożenia wobec C. M. procedury określonej w art. 60 § 4 k.k. także w niniejszym postepowaniu. Po przeprowadzeniu dowodowych czynności sprawdzających i ujawnieniu dokumentów obejmujących składane przez C. M. wyjaśnienia w odrębnym od niniejszego postępowaniu przygotowawczym oraz treść zarzutów postawionych w związku z tymi wyjaśnieniami innym osobom, sąd odwoławczy stwierdził brak podstaw do zastosowania wobec tego oskarżonego w niniejszej sprawie nadzwyczajnego złagodzenia kary w oparciu o przepis art. 60 § 4 k.k. m.in. z tego powodu, że nie wniósł o to prokurator uczestniczący w postępowaniu odwoławczym, który także poddał analizie nadesłane materiały z innych postępowań przygotowawczych, a wniosek prokuratora występującego jako oskarżyciel publiczny w danym konkretnym postępowaniu karnym jest niezbędnym, określonym na wstępie przepisu art. 60 § 4 k.k. warunkiem zastosowania ujętego w nim nadzwyczajnego złagodzenia kary. Z korzyści wynikających z tego unormowania C. M. korzysta natomiast w postępowaniu karnym prowadzonym przez Prokuraturę Regionalną w L., co wynika ze wspomnianego wyżej pisma.

262 Nie zachodziły też przesłanki do zastosowania względem C. M. nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie przepisu art. 60 § 3 k.k., albowiem w wyjaśnieniach składanych w niniejszej sprawie, w których generalnie oskarżony zaprzeczał swojemu sprawstwu, nie ujawnił też informacji i okoliczności, o których mowa w tym przepisie.

263 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

264 4.1.

265 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

266 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

267 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

268 5.1.1.

269 Przedmiot utrzymania w mocy

270 Utrzymano zaskarżony wyrok w mocy w całości.

271 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

272 Nie zostały uwzględnione zarzuty odwoławcze sformułowane w apelacjach od wyroku sądu I instancji, a ponadto sąd odwoławczy nie stwierdził występowania okoliczności, które winny być uwzględniane z urzędu poza granicami wniesionych środków odwoławczych, a które przemawiałyby za koniecznością zmiany lub uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

273 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

274 5.2.1.

275 Przedmiot i zakres zmiany

276 Zwięźle o powodach zmiany

277 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

278 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

279 5.3.1.1.1.

280 ☐ art. 439 k.p.k.

281 Zwięźle o powodach uchylenia

282 5.3.1.2.1.

283 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

284 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

285 Zwięźle o powodach uchylenia

286 5.3.1.3.1.

287 Konieczność umorzenia postępowania

288 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

289 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

290 5.3.1.4.1.

291 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

292 Zwięźle o powodach uchylenia

293 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

294 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

295 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

296 Przytoczyć okoliczności

297 6. Koszty Procesu

298 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

299 Przytoczyć okoliczności

300 2

301 Sąd zwolnił oskarżonych od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sadowych za postępowanie odwoławcze na podstawie przepisu art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., ponieważ z uwagi na odbywanie bądź perspektywę odbycia kilkuletniej kary pozbawienia wolności, co wpływa negatywnie na możliwości finansowe oskarżonych, uiszczenie tych kosztów byłoby dla nich zbyt uciążliwe.

302 7. PODPIS

303 S.S.A. Wojciech Paluch S.S.A. Robert Kirejew S.S.O. (del.) Teresa Jędrzejas-Paluch

304 1.11. Granice zaskarżenia

305 Kolejny numer załącznika

306 1

307 Podmiot wnoszący apelację

308 Obrońca oskarżonego I. D. - adw. A. S.

309 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

310 Rozstrzygnięcia dotyczące kar jednostkowych i kary łącznej

311 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

312 ☐ na korzyść

313 ☐ na niekorzyść

314 ☐ w całości

315 ☒ w części

316 ☐

317 co do winy

318 ☒

319 co do kary

320 ☐

321 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

322 1.3.2. Podniesione zarzuty

323 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

324 ☐

325 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

326 ☐

327 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

328 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

329 ☐

330 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

331 ☐

332 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

333 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

334 ☒

335 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

336 ☐

337 art. 439 k.p.k.

338 ☐

339 brak zarzutów

340 1.4. Wnioski

341 ☐

342 uchylenie

343 ☒

344 zmiana

345 1.12. Granice zaskarżenia

346 Kolejny numer załącznika

347 2

348 Podmiot wnoszący apelację

349 Obrońca oskarżonego I. D. - adw. J. S.

350 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

351 rozstrzygnięcia o karze z punktów 1-9 zaskarżonego wyroku, a w konsekwencji także z punktów 11-16 tegoż wyroku.

352 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

353 ☒ na korzyść

354 ☐ na niekorzyść

355 ☐ w całości

356 ☒ w części

357 ☐

358 co do winy

359 ☒

360 co do kary

361 ☐

362 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

363 1.3.2. Podniesione zarzuty

364 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

365 ☐

366 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

367 ☐

368 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

369 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

370 ☐

371 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

372 ☐

373 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

374 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

375 ☒

376 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

377 ☐

378 art. 439 k.p.k.

379 ☐

380 brak zarzutów

381 1.4. Wnioski

382 ☐

383 uchylenie

384 ☒

385 zmiana

386 1.13. Granice zaskarżenia

387 Kolejny numer załącznika

388 3

389 Podmiot wnoszący apelację

390 Obrońca oskarżonego C. M.

391 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

392 Całość rozstrzygnięć sądu I instancji dotyczących oskarżonego C. M.

393 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

394 ☒ na korzyść

395 ☐ na niekorzyść

396 ☒ w całości

397 ☐ w części

398 ☐

399 co do winy

400 ☐

401 co do kary

402 ☐

403 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

404 1.3.2. Podniesione zarzuty

405 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

406 ☐

407 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

408 ☐

409 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

410 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

411 ☒

412 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

413 ☒

414 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

415 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

416 ☐

417 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

418 ☐

419 art. 439 k.p.k.

420 ☐

421 brak zarzutów

422 1.4. Wnioski

423 ☒

424 uchylenie

425 ☒

426 zmiana

427 1.14. Granice zaskarżenia

428 Kolejny numer załącznika

429 4

430 Podmiot wnoszący apelację

431 Obrońca oskarżonego T. N. - adw. G. W.

432 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

433 Rozstrzygnięcia o karze wymierzonej oskarżonemu T. N.

434 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

435 ☒ na korzyść

436 ☐ na niekorzyść

437 ☐ w całości

438 ☒ w części

439 ☐

440 co do winy

441 ☒

442 co do kary

443 ☐

444 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

445 1.3.2. Podniesione zarzuty

446 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

447 ☐

448 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

449 ☐

450 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

451 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

452 ☐

453 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

454 ☐

455 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

456 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

457 ☒

458 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

459 ☐

460 art. 439 k.p.k.

461 ☐

462 brak zarzutów

463 1.4. Wnioski

464 ☒

465 uchylenie

466 ☒

467 zmiana

468 1.15. Granice zaskarżenia

469 Kolejny numer załącznika

470 5

471 Podmiot wnoszący apelację

472 Obrońca oskarżonego T. N. - adw. P. K.

473 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

474 Rozstrzygnięcia o karze orzeczonej za ciąg przestępstw określony w punkcie 19 zaskarżonego orzeczenia oraz w zakresie kary łącznej pozbawienia wolności określonej w pkt. 21 zaskarżonego orzeczenia.

475 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

476 ☒ na korzyść

477 ☐ na niekorzyść

478 ☐ w całości

479 ☒ w części

480 ☐

481 co do winy

482 ☒

483 co do kary

484 ☐

485 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

486 1.3.2. Podniesione zarzuty

487 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

488 ☐

489 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

490 ☒

491 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

492 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

493 ☐

494 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

495 ☐

496 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

497 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

498 ☒

499 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

500 ☐

501 art. 439 k.p.k.

502 ☐

503 brak zarzutów

504 1.4. Wnioski

505 ☐

506 uchylenie

507 ☒

508 zmiana