Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2016 r., VI SA/Wa 1693/15

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2016 r., VI SA/Wa 1693/15

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J. N. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzją z dnia 24 kwietnia 2015 r., nr [...] , Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 i art. 137 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J.N. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] wydanej w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - umorzył postępowanie odwoławcze.

3 Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

4 W dniu 2 maja 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wydał skarżącemu licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

5 Wyrokiem z dnia 17 września 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt [...] , Sąd Rejonowy P. - [...] uznał skarżącego J.N. za winnego zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości - przestępstwo popełnione z winy umyślnej) i wymierzył mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go jednocześnie do wykonania pracy na cele społeczne.

6 Powyższy wyrok sądu karnego uprawomocnił się dnia 25 września 2013 r.

7 Po otrzymaniu z Sądu informacji o wskazanym powyżej wyroku, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. pismem z dnia 11 grudnia 2013 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia i zabezpieczenia technicznego I stopnia.

8 Decyzją z dnia 5 marca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że postępowanie należy umorzyć, albowiem z dniem 1 stycznia 2015 r. weszły w życie nowe przepisy ustawy o ochronie osób i mienia.

9 Pismem z dnia 4 września 2014 r. skarżący został zawiadomiony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. o wszczęciu postępowania w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

10 Jednocześnie, pismem z dnia 4 września 2014 r. skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień wynikających z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia.

11 Z kolei pismem z dnia 23 października 2014 r. organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

12 W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w Ł. , działając na podstawie art.18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 576) oraz art. 268a k.p.a., decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...], cofnął skarżącemu uprawnienia wynikające z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia z uwagi na skazanie skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne (vide: wyrok Sądu Rejonowego P. - [...] z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] ).

13 Decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Ł. , działając na podstawie art. 29 ust. 7 pkt 1 oraz ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz art. 268a k.p.a., skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

14 W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie stanowi następstwo uzyskania informacji o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego P. - [...] z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] , za przestępstwo umyślne.

15 Z kolei decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Ł. , działając na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz art. 268a k.p.a., skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

16 W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie stanowi następstwo uzyskania informacji o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego P. - [...] z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] , za przestępstwo umyślne.

17 Następnie, decyzją z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w Ł. , działając na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1 oraz ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz art. 268a k.p.a., skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

18 W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że powyższe rozstrzygnięcie stanowi następstwo uzyskania informacji o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego P. - [...] z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...] , za przestępstwo umyślne.

19 Jednym pismem z dnia 3 lutego 2015 r. strona skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wniosła odwołanie od:

20 1) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej;

21 2) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej;

22 3) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień wynikających z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia;

23 4) decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

24 Wnosząc o uchylenie spornych decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie temu organowi wskazanych powyżej spraw do ponownego rozpoznania, skarżący zarzucił zaskarżonym decyzjom obrazę przepisów prawa procesowego, w tym:

25 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonych decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

26 2) rażące naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, a mianowicie art. 110 k.p.a. - polegające na wydaniu w tym samym postępowaniu zaskarżonych decyzji, w sytuacji, w której postępowanie to uległo zakończeniu przeszło pół roku wcześniej na skutek wydania ostatecznej decyzji z dnia 5 marca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania prowadzonego pod sygn. [...], w wyniku czego organ pozostawał związany przedmiotową decyzją kończącą postępowanie w sprawie nawet w sytuacji, w której umorzenie postępowania nakazywały przepisy przejściowe;

27 3) naruszenie art. 145 k.p.a., art. 147 k.p.a. i art. 149 k.p.a. - poprzez brak przeprowadzenia procedury wznowienia postępowania, które w zaistniałym przypadku mogło być jedyną podstawą wzruszenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną i zastąpienia tej procedury wszczęciem trzech kolejnych postępowań prowadzonych pod tą samą sygnaturą i zakończenia ich wydaniem decyzji,

28 4) naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., tj. zasady legalizmu, zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa.

29 W uzasadnieniu odwołania skarżący stwierdził m.in., że decyzja o skreśleniu go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej została wydana w sprawie uprzednio już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 5 marca 2014 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia. Ponadto, skarżący zarzucił, że wydając sporną decyzję z dnia 19 stycznia 2015 r., organ pierwszej instancji naruszył zasadę trwałości decyzji ostatecznej, albowiem w tej samej sprawie, tj. tożsamej zarówno pod względem przedmiotowym jak i podmiotowym, wydał najpierw decyzję nie merytoryczną (umarzającą postępowanie), a następnie w wyniku ponownego wszczęcia postępowania w tej sprawie, w trybie zwykłym wydał decyzję merytoryczną skreślającą stronę z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skarżący podkreślił, że organ administracji, wydając decyzję w sprawie, jest nią związany od momentu wejścia jej do obrotu prawnego, tj. od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 k.p.a.). Oznacza to, jak stwierdził skarżący, że organ jest związany dokonaną w decyzji oceną prawną, a dotyczy to wszystkich elementów sprawy administracyjnej. W tej sytuacji, skarżący uznał, że dokonanie oceny co do bezprzedmiotowości postępowania wiązało w tej sprawie organ pierwszej instancji. Skarżący uznał, że od tej oceny prawnej organ mógł uchylić się, ale tylko w trybie przewidzianym przepisami prawa. Powołując się na przepis art. 16 § 1 k.p.a., skarżący wskazał, że podważenie decyzji ostatecznych może nastąpić tylko w trybie uchylenia lub zmiany takich decyzji, stwierdzenia ich nieważności oraz wznowienia postępowania, i to tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie. Ponadto, strona skarżąca wskazała na wątpliwość w zakresie legalności wydania kilku decyzji w tym samym postępowaniu.

30 W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] wydanej w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, Główny Komendant Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 137 k.p.a. oraz art. 268a k.p.a. - umorzył postępowanie odwoławcze.

31 W uzasadnieniu decyzji Główny Komendant Policji, powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. - stwierdził, że umorzenie postępowania odwoławczego może nastąpić wówczas, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Niemniej, organ odwoławczy podkreślił, że nie świadczy to o bezprzedmiotowości całego postępowania w danej sprawie. Główny Komendant Policji podniósł, iż bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego ma miejsce wtedy, gdy istnieją okoliczności czyniące wydanie decyzji administracyjnej prawnie niemożliwym.

32 Mając na względzie powyższe, organ odwoławczy zauważył, że w postępowaniu odwoławczym dotyczącym skreślenia skarżącego J.N. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej decyzją organu pierwszej instancji z dnia 21 stycznia 2015 r. do takich okoliczności zalicza się istnienie ostatecznej decyzji wydanej w tej sprawie, czyli decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 15 kwietnia 2015 r., nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...] o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zdaniem skarżącego, w sytuacji zatem, gdy organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie rozpatrzył merytorycznie odwołanie pełnomocnika strony skarżącej i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji z dnia 19 stycznia 2015 r. o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, uzasadnione jest umorzenie postępowania przed tą instancją w przedmiocie decyzji organu pierwszej instancji z dnia 21 stycznia 2015 r. o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, jako bezprzedmiotowego.

33 Pismem z dnia 3 lutego 2015 r. skarżący J.N. , reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę m. in. na decyzję Głównego Komendanta Policji z dnia 24 kwietnia 2015 r. nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniem strony skarżącej wniesionym od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

34 Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji:

35 1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - poprzez wydanie zaskarżonych decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

36 2) rażące naruszenie przepisu art. 110 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik postępowania administracyjnego - poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której postępowanie to uległo zakończeniu na skutek wydania ostatecznej decyzji z dnia 5 marca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania prowadzonego pod sygn. [...], w wyniku czego organ pozostawał związany przedmiotową decyzją kończącą postępowanie w sprawie nawet w sytuacji, w której umorzenie postępowania nakazywały przepisy przejściowe;

37 3) naruszenie przepisów art. 145 k.p.a., art. 147 k.p.a. i art. 149 k.p.a. - poprzez brak przeprowadzenia procedury wznowienia postępowania, które w zaistniałym przypadku mogło stanowić jedyną podstawą wzruszenia sprawy zakończonej wcześniej decyzją ostateczną oraz zastąpienie owej procedury wszczęciem trzech kolejnych postępowań prowadzonych pod tą samą sygnaturą i zakończonych wydaniem spornych decyzji;

38 4) naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 137 k.p.a. - poprzez umorzenie postępowania odwoławczego w zakresie jednej z tożsamych decyzji wydanych w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, choć postępowanie odwoławcze w powyższym przedmiocie nie stało się bezprzedmiotowe na datę wydania decyzji nr [...] , a w obrocie prawnym funkcjonowały wówczas dwie tożsame decyzje administracyjne;

39 5) naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i 2 k.p.a. i art. 158 § 1 k.p.a. - poprzez wszczęcie z urzędu i przeprowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, w czasie, gdy co do tej samej decyzji toczyło się postępowanie odwoławcze;

40 6) naruszenie przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., tj. zasady legalizmu, zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa.

41 W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził m.in., że postępowanie w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej zakończyło się decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 5 marca 2014 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego pod sygn. [...]. Skarżący zauważył, że przedmiotem sprawy administracyjnej zakończonej wspomnianą wyżej decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 5 marca 2014 r. była kwestia konsekwencji administracyjnych wynikających z wydanego przeciwko skarżącemu prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo popełnione umyślnie, w kontekście posiadanych uprawnień zawodowych (pracownika ochrony fizycznej). Zdaniem strony skarżącej, organ pierwszej instancji, wszczynając wówczas to postępowanie, kierował się wyrokiem Sądu Rejonowego P. - [...] z dnia [...] września 2012 r. wydanym w sprawie sygn. akt [...] . Skarżący podniósł, iż w ten sam sposób został określony przedmiot trzech spraw prowadzonych przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. od września i października 2014 roku. Zdaniem skarżącego, identyczny był również materiał dowodowy we wszystkich czterech postępowaniach (istotę owego [...]).

42 Powołując się na unormowania prawne zawarte w przepisach art. 104 § 2 k.p.a., a także art. 16 § 1 k.p.a. i art. 110 k.p.a., skarżący stwierdził, że trwałość decyzji ostatecznej o umorzeniu postępowania korzysta z tej samej ochrony, jak trwałość każdej innej decyzji ostatecznej. W tej sytuacji, skarżący uznał zatem, że wzruszenie decyzji umarzającej postępowanie mogło nastąpić jedynie w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Skarżący zauważył jednak, że w rozpatrywanej sprawie żaden z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia 5 marca 2014 r. nie został wszczęty. Zdaniem strony skarżącej, pomimo owego błędu proceduralnego, organ prowadzący postępowanie w sprawie dotyczącej konsekwencji administracyjnych wynikających ze skazania skarżącego za popełnienie przestępstwa umyślnego wszczął - pod sygnaturą zakończonego już prawomocnie postępowania - kolejne trzy postępowania administracyjne, pomijając przy tym fakt, że sprawa ta została już zakończona. Tym samym, skarżący zarzucił, iż organ Policji naruszył w sposób rażący przepis art. 110 k.p.a. (zasada związania organu wydaną decyzją) oraz przepis art. 16 k.p.a. (zasada trwałości decyzji ostatecznych), albowiem - pomimo wydania w dniu 5 marca 2014 r. ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie - wydał następnie w dniach 19 i 21 stycznia 2015 r. trzy kolejne decyzje w tym samym przedmiocie.

43 Skarżący uznał jednocześnie, że - wbrew stanowisku organu odwoławczego - dla oceny prawidłowości działania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nie ma znaczenia, czy decyzja tego organu z dnia 5 marca 2014 r. była decyzją merytoryczną, czy też w inny sposób kończyła postępowanie. Tym samym, zdaniem skarżącego, Komendant Główny Policji błędnie wskazał, że z uwagi na uprzednie "niemerytoryczne" umorzenie postępowania nie mamy do czynienia z uprzednim rozstrzygnięciem sprawy inną decyzją ostateczną.

44 Ponadto, strona skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 110 k.p.a. organ związany jest wydaną przez siebie decyzją niezależnie od tego, czy jest ona prawidłowa, czy też nie, zaś jedyną możliwością, jaką dysponuje organ w przypadku dostrzeżenia wadliwości wydanego przez siebie aktu, jest skorzystanie z jednego z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej.

45 Powołując się na stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998 r. (sygn. akt III SA 103/97, OSP z 1999 r., Nr 1, poz. 19 z glosą aprobującą prof. B. Adamiak, s. 50) oraz w wyroku z dnia 30 listopada 2011 r. (sygn. akt II GSK 1146/10), skarżący podkreślił, że decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną umorzono postępowanie jest nieważna (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Zdaniem skarżącego, taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, albowiem elementy uprzednio wydanej decyzji, tj. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 5 marca 2014 r. (umarzającej postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia) oraz spornej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. (o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej) nie zmieniły się i są tożsame (stroną nadal pozostaje skarżący, zaś obie decyzje dotyczą określenia tych samym obowiązków w ramach sprawy administracyjnej).

46 Podsumowując, strona skarżąca uznała, że skoro organ administracji, wydając decyzję w sprawie, jest nią związany od momentu wejścia jej do obrotu prawnego, tj. od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 k.p.a.), to w konsekwencji oznacza to, że jest związany dokonaną oceną prawną w decyzji, a dotyczy to wszystkich elementów sprawy administracyjnej. Dokonanie zatem oceny co do bezprzedmiotowości postępowania wiąże organ. Skarżący uznał, że od tej oceny prawnej organ może uchylić się tylko w trybie przewidzianym przepisami prawa (art. 16 § 1 k.p.a.).

47 W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy zauważył w pierwszej kolejności, iż Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...] skreślił skarżącego J.N. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Następnie decyzją z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] ponownie orzekł o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Obie decyzje zostały zaskarżone przez pełnomocnika Skarżącego w trybie odwoławczym. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia 15 kwietnia 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. nr [...]. Następnie, jak zauważył organ odwoławczy, zobligowany był rozpoznać odwołanie od tożsamej decyzji wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w dniu 21 stycznia 2015 r., nr [...].

48 Mając na względzie powyższe, Komendant Główny Policji zauważył jednak, że w toku postępowania odwoławczego nie mógł stwierdzić nieważności przedmiotowej decyzji z dnia 21 stycznia 2015 r. w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż zobligowany był zastosować przepis art. 138 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie niniejszej brak było podstaw do uchylenia spornej decyzji z dnia 21 stycznia 2015 r. w trybie art. 138 § 2 k.p.a. oraz 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (zastosowanie tego przepisu wiązałoby się z koniecznością jednoczesnego umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie skreślenia J.N. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, co nie było możliwe, ponieważ w tej sprawie wcześniej orzeczenie utrzymano w mocy). W tej zatem sytuacji, Komendant Główny Policji uznał, że musiał umorzyć, jako bezprzedmiotowe, postępowanie odwoławcze, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Po czym, jak zauważył jednocześnie, w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] (tożsamej z decyzją tego organu z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...]).

49 Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, Komendant Główny Policji uznał, że chybione jest twierdzenie skarżącego, iż "postępowanie odwoławcze w powyższym przedmiocie nie stało się bezprzedmiotowe na datę wydania decyzji nr [...], a w obrocie prawnym funkcjonowały wówczas dwie tożsame decyzje administracyjne". Organu odwoławczy zauważył bowiem, że decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] umarzająca postępowanie odwoławcze od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej została wydana w dniu 24 kwietnia 2015 r., zaś wcześniej w dniu 15 kwietnia 2015 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. nr [...] wydaną w tym samym przedmiocie. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy uznał zatem, że w dniu 24 kwietnia 2015 r. bezprzedmiotowe było postępowania odwoławcze od decyzji skreślającej J.N. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, skoro organ odwoławczy ostatecznie wypowiedział się w tej kwestii już w dniu 15 kwietnia 2015 r.

50 KI

51 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

52 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

53 W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub podjęcia przez organ spornej czynności.

54 Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

55 W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowana pod tym kątem skarga J.N. zasługuje na uwzględnienie, albowiem Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia 24 kwietnia 2015 r., nr [...] , umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...] skreślającej skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - dopuścił się istotnego naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

56 Na wstępie, należy zauważyć, iż Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję, zasadnie ustalił, że Komendant Wojewódzki Policji w Ł. decyzją z dnia 19 stycznia 2015 r., nr [...] skreślił skarżącego J.N. z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Następnie, pomimo wydania powyższej decyzji, odrębną decyzją nr [...], wydaną w dniu 21 stycznia 2015 r., ponownie orzekł o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, obie decyzje zostały zaskarżone przez pełnomocnika strony skarżącej w trybie odwołania. Ponadto, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy, Komendant Główny Policji decyzją z dnia 15 kwietnia 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r. nr [...]. W tej sytuacji, organ odwoławczy, rozpoznając odwołanie od decyzji wydanej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w dniu 21 stycznia 2015 r., nr [...], winien mieć na względzie powyżej wytkniętą tożsamość obu decyzji organu pierwszej instancji.

57 Zgodzić się należy jednocześnie z Komendantem Głównym Policji, że w toku postępowania odwoławczego organ ten nie mógł stwierdzić nieważności spornej decyzji organu pierwszej instancji z dnia 21 stycznia 2015 r., w trybie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., albowiem, rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym, zobligowany był zastosować przepis art. 138 k.p.a.

58 Należy zauważyć, że Kodeks postępowania administracyjnego wyklucza możliwość wydania przez organ odwoławczy decyzji zawierających rozstrzygnięcia niemieszczące się w dyspozycji przepisu art. 138 k.p.a., w szczególności nie jest możliwe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w postępowaniu odwoławczym (por. m.in. K. Glibowski /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wydanie 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015 r. i powołany tam m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 1999 r., sygn. akt IV SA 39/99, Legalis).

59 Niemniej, należy - zdaniem Sądu - wyraźnie wskazać, że o ile Kodeks postępowania administracyjnego nie określa przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego (por. np. wyrok NSA z dnia 25 października 1988 r., sygn. akt SA/PO 495/88, Legalis), w doktrynie oraz judykaturze przyjmuje się zgodnie, że bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego zachodzi w przypadku: 1) skutecznego cofnięcia odwołania oraz 2) stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. (tak m.in. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 13, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013 r.).

60 Z kolei, zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy może wydać decyzję, o której mowa w przepisie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., a więc uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i umarzającą postępowanie w pierwszej instancji, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe. Zasadniczo zgodnie przyjmuje się (vide: m.in. W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989, s. 167; podobnie: R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wydanie 4, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2014 r.), że zastosowanie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. jest zasadne w przypadku, gdy decyzja organu pierwszej instancji:

61 1) została wydana w postępowaniu, które należało uznać za bezprzedmiotowe;

62 2) została wydana na podstawie przepisu prawa materialnego, który utracił moc obowiązującą;

63 3) dotyczy sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną, a także w przypadku, "kiedy nie istnieje już podmiot, który wszczął postępowanie, a rodzaj sprawy administracyjnej wyklucza wstąpienie na miejsce tego podmiotu jego następców prawnych".

64 Jednocześnie, zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie przed organem pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., zarówno wtedy, gdy postępowanie to było bezprzedmiotowe przed wydaniem zaskarżonej decyzji (a więc, gdy istniały podstawy do jego umorzenia przez organ pierwszej instancji), jak i wtedy, gdy bezprzedmiotowość postępowania przed organem pierwszej instancji nastąpiła już po wydaniu zaskarżonej decyzji.

65 Mając na względzie powyższe, należy uznać, że skoro w zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji, jako organ odwoławczy, zasadnie zauważył, że sporna decyzja organu pierwszej instancji z dnia 21 stycznia 2015 r. jest już drugą (ze względu na datę wydania) decyzją w sprawie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej (a więc decyzją tożsamą z decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 19 stycznia 2015 r., która została przez organ odwoławczy utrzymana w mocy decyzją z dnia 15 kwietnia 2015 r.), to nie mógł uznać, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe, albowiem takie rozstrzygnięcie zaistniałej sytuacji jest prawnie niedopuszczalne, a ponadto doprowadziłoby do pozostawienia w obrocie prawnym dwóch decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

66 W tej sytuacji, Sąd uznał zatem, że Komendant Główny Policji, rozpatrując odwołanie wniesionego przez stronę skarżącą od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 21 stycznia 2015 r., nr [...], wydanej w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej - nie mógł umorzyć postępowania odwoławczego, lecz winien rozważyć zastosowanie w sprawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a., z uwagi na fakt, iż wspomniany środek zaskarżenia dotyczył sprawy administracyjnej rozstrzygniętej już decyzją ostateczną.

67 Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku.

68 Orzekając w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego, Sąd rozstrzygnął na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 209 p.p.s.a.