Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2018 r., VII SA/Wa 486/18

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2018 r., VII SA/Wa 486/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędziowie asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Instytutu [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowa stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Uzasadnienie

2 Decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] Starosta [...] (dalej: "Starosta") zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "uczestnik postępowania", "inwestor") pozwolenia na budowę turbiny wiatrowej [...] z fundamentem, placem montażowym, drogą dojazdową, zjazdem z drogi gminnej - kat. [...] w miejscowości W., gmina Ś. , dz. nr ewid. [...] i [...].

3 Pismem z 24 lutego 2017 r. Instytut w P. (dalej: "skarżący", "Instytut"), wystąpił do Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I Instancji") z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że - według jego wiedzy – postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę powyższej inwestycji zostało wszczęte 22 lipca 2016 r., a więc w dacie, gdy obowiązywała już ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, zaś wydana przez Starostę decyzja o pozwoleniu na budowę nie uwzględnia wymagań przewidzianych w ww. ustawie.

4 W piśmie z 20 marca 2017 r. (stanowiącym odpowiedź na wezwanie Wojewody z 9 marca 2017 r. do przedstawienia dowodu potwierdzającego status Instytutu jako strony w sprawie), skarżący wyjaśnił, że jest użytkownikiem wieczystym gruntów zlokalizowanych w bliskim sąsiedztwie inwestycji (działki o nr [...] graniczącej z działką inwestycyjną przed jej podziałem oraz działki o nr [...] graniczącej z działką inwestycyjną "narożnikowo" przez działkę drogową). Z uwagi na brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i realizację przedmiotowej inwestycji w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, a tym samym ewentualną możliwość zmiany przeznaczenia gruntów sąsiednich w przyszłości, Wojewoda stwierdził, iż wskazane działki znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji i uznał Instytut za stronę postępowania.

5 Decyzją z [...] kwietnia 2017 r. znak [...] Wojewoda, na podstawie art. 104, art. 156 § 1, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a."), odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty.

6 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda podniósł, że zatwierdzony decyzją Starosty projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wytycznymi zawartymi w decyzjach Burmistrza Miasta Ś. o warunkach zabudowy z [...] czerwca 2016 r. oraz o środowiskowych uwarunkowaniach z 3 lipca 2015 r. Przedmiotowa elektrownia o mocy 2,5 MW i wysokości całkowitej ze śmigłem 200 m n. p. t. (wysokość wieży 137 m n. p. t., średnica śmigła 126 m) zlokalizowana została na obszarze określonym w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, zawiera niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.; dalej: "p.b."), jak również zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., zaś sam projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia potwierdzone stosownymi dokumentami.

7 Wojewoda podkreślił, że decyzja Burmistrza Miasta Ś. z [...] czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy nie utraciła swojej mocy w świetle art. 14 ust. 7 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, ponieważ 12 lipca 2016 r., czyli przed wejściem w życie tej ustawy, inwestor złożył wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, czym zainicjował postępowanie administracyjne, w wyniku którego wydano badaną decyzję Starosty z [...] grudnia 2016 r. W konsekwencji decyzja o warunkach zabudowy pozostała w obiegu prawnym, a postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę toczyło się w oparciu o przepisy obowiązujące przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych.

8 Odnosząc się do pozostałych argumentów skarżącego dotyczących badań naukowych prowadzonych na działkach w sąsiedztwie przedmiotowej elektrowni wiatrowej, Wojewoda wskazał, że nie mogą one mieć zastosowania w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno-budowlanej weryfikuje bowiem złożoną dokumentację pod kątem ściśle określonych w ustawie Prawo budowlane aspektów i nie może stosować wykładni rozszerzającej wprowadzając dalsze, dodatkowe warunki uzyskania pozwolenia na budowę oprócz tych wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane. Podnoszone przez skarżącego kwestie mogą stanowić podstawy do ewentualnych roszczeń cywilnoprawnych, lecz nie mają zastosowania w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

9 Reasumując Wojewoda nie dopatrzył, by decyzja Starosty była obarczona wadami wymienionymi w art. 156 k.p.a.

10 Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania skarżącego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji", "organ odwoławczy") decyzją z [...] grudnia 2017 r. znak [...], w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody z [...] kwietnia 2017 r.

11 W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GINB podał, że inwestor wraz z wnioskiem z 11 lipca 2016 r. o pozwolenie na budowę, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki o nr ew. [...] i [...] w miejscowości W. gmina Ś.) na cele budowlane. Ponadto uzyskał decyzję Burmistrza Miasta Ś. z [...] czerwca 2016 r. ustalającą na rzecz uczestnika postępowania warunki zabudowy działki nr ew. [...], położonej w obr. W., gmina Ś., dla inwestycji obejmującej budowę turbiny wiatrowej [...] o mocy do 4,5 MW z fundamentem, wieżą, placem montażowym i drogą dojazdową wewnętrzną. Decyzja ta stała się ostateczna 7 lipca 2016 r., co wynika ze znajdującej się na stronie 9 klauzuli ostateczności. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego uchybienia art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 p.b.

12 GINB podkreślił, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń decyzji Burmistrza Miasta Ś. z [...] czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy; parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń co do rodzaju zabudowy, nieprzekraczalnej linii zabudowy dla wieży elektrowni wiatrowej w odległości 43 m od granicy z drogą gminną - działka nr ew. [...] (projektowana odległość: 81,37 m vide projekt budowlany i projekt zagospodarowania terenu - rys. nr 600), maksymalnej wysokości wieży elektrowni wiatrowej - 140 m (projektowana wysokość: 137 m vide projekt budowlany - rys. nr 632), maksymalnej wysokości wieży elektrowni wiatrowej wraz z turbiną wiatrową i śmigłami w ich najwyższym położeniu - 210 m (projektowana wysokość: 200 m vide projekt budowlany - rys. nr 632), udziału powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki - nie mniej niż 30% (projektowany udział powierzchni: 92,2% vide projekt budowlany - s. 13) oraz wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki - do 31,1 % (projektowany wskaźnik: ok. 8 % vide projekt budowlany - s. 13).

13 Ponadto Burmistrz Miasta Ś. decyzją z [...] lipca 2015 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia "F.", polegającego na budowie zespołu 24 elektrowni wiatrowych (turbiny o łącznej mocy zespołu do 108 MW, maksymalna moc pojedynczej turbiny do 4,5 MW) wraz z towarzyszącą infrastrukturą drogową, elektroenergetyczną i techniczną, zlokalizowanego na gruntach obr. Z., Z., D., T., P., C., P., W., gmina Ś.. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] lutego 2016 r. znak [...].

14 Kwestionowana inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. decyzji Burmistrza Miasta Ś. z [...] lipca 2015 r. zarówno w zakresie wymagań odnośnie maksymalnej mocy pojedynczej turbiny - do 4,5 MW (projektowana moc pojedynczej turbiny: 2,5 MW vide projekt budowlany - s. 33), jak i wysokości wieży elektrowni wiatrowej czy średnicy wirnika (projektowana wysokość wieży: 137 m, średnica wirnika: 126 m vide projekt budowlany - rys. nr 632). Jednocześnie w ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji inwestycji nie przewidziano obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Natomiast w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...] lutego 2016 r. (utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta Ś. z [...] lipca 2015 r.) wprost podano, iż "przeprowadzone analizy wykazały, że nie dojdzie do przekroczenia określonych wartości poziomu hałasu na terenach chronionych akustycznie. W rzeczywistości nawet oddziaływanie akustyczne może być mniejsze aniżeli prognozowane, bowiem analizy wykonane zostały dla najbardziej niekorzystnej sytuacji przy uwzględnieniu maksymalnej pracy turbin wiatrowych (...)".

15 Organ odwoławczy zaakcentował także, że postępowanie w przedmiocie wniosku inwestora o pozwolenie na budowę elektrowni wiatrowej zostało wszczęte 12 lipca 2016 r. (data wpływu wniosku do Starostwa Powiatowego w Ś.), a ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych weszła w życie 16 lipca 2016 r. Jednakże na mocy art. 13 ust. 3 tej ustawy, postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Podobnie ukształtowano wpływ wejścia w życie ww. ustawy na moc prawną decyzji o warunkach zabudowy (art. 14 ust. 6 omawianej ustawy).

16 Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz art. 61 § 3 k.p.a., GINB wskazał, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Wobec powyższego w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty z [...] grudnia 2016 r. nr [...], przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie miały zastosowania z uwagi na treść art. 13 ust. 3 tej ustawy. W konsekwencji ustawa ta nie ma wpływu na kontrolę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z [...] grudnia 2016 r., gdyż jest ono ze swej istoty ograniczone do kontroli zgodności ww. decyzji ze stanem faktycznym i prawnym obowiązującym w dacie jej wydania. Tym samym okoliczności i wymagania związane z przepisami ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych pozostają bez wpływu na prowadzone przez GINB postępowanie nieważnościowe.

17 Organ II instancji podniósł też, iż uczestnik postępowania uzyskał niezbędne, wymagane przez prawo opinie, uzgodnienia i pozwolenia. W tym kontekście podał, że Urząd Lotnictwa Cywilnego pismem z [...] kwietnia 2016 r. znak [...] pozytywnie zaopiniował lokalizację przedmiotowej inwestycji; również Szef Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP w piśmie z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] nie zgłosił zastrzeżeń do planowanej lokalizacji elektrowni wiatrowej.

18 Projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

19 Decyzja Starosty Ś. z [...] grudnia 2016 r. także nie narusza rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 - wg stanu prawnego na dzień wydania decyzji Starosty).

20 Po analizie akt sprawy, organ II instancji doszedł do przekonania, że decyzja Starosty z [...] grudnia 2016 r. nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

21 Natomiast podnoszony w odwołaniu zarzut pozbawienia udziału Instytutu w postępowaniu zakończonym ww. decyzją może wyłącznie stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

22 Dodatkowo GINB wskazał, że prawne ograniczenie w zagospodarowaniu należących do skarżącego nieruchomości związane ze sporną inwestycją nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa, a jedynie ma wpływ na przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 p.b. Sam fakt, iż sporne przedsięwzięcie ogranicza nieruchomości sąsiednie w ich zagospodarowaniu nie oznacza, że zostało zaprojektowane z naruszeniem prawa.

23 Na powyższą decyzję GINB Instytut wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 32 ust. 4 pkt 1 p.b. oraz w zw. z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na braku przyjęcia, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa, a to z uwagi na jej wydanie w odniesieniu do działek [...] i [...], podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy obejmowała jedynie działkę nr [...], sytuując działkę [...] w zakresie obszaru analizowanego.

24 W uzasadnieniu skargi Instytut powołał się art. 14 ust. ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, stanowiący, że decyzje o warunkach zabudowy dotyczące elektrowni wiatrowych wydane przed dniem wejścia w życie ustawy tracą moc, chyba że przed dniem wejścia w życie ustawy wobec inwestycji nimi objętych wszczęto postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. W związku z tym skarżący wywiódł, że skoro decyzja z [...] czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy dotyczyła jedynie działki nr [...], to obecnie nie ma już możliwości wydania takiej decyzji w odniesieniu do działki nr [...]. Brak decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do działki nr [...] stanowi, zdaniem Instytutu, rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności Starosty.

25 W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie na rzecz Instytutu kosztów postępowania według norm przepisanych.

26 W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

27 W piśmie z 9 listopada 2018 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. Zwrócił uwagę, że w aktach administracyjnych znajduje się decyzja Burmistrza Miasta Ś. z [...] kwietnia 2016 r. znak [...] zezwalająca na lokalizację zjazdu z drogi gminnej oznaczonej nr [...] do działki nr [...], wydana na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.; dalej: "u.d.p."). Powołując się na stanowisko doktryny i orzecznictwa, inwestor zaznaczył, iż do uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji zjazdu nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy. Pogląd taki nie powinien obecnie budzić wątpliwości wobec dodania przez ustawodawcę w art. 29 u.d.p. ustępu nr 6, stanowiącego, że "budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu".

28 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

29 Skarga nie jest uzasadniona. Jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, zaś decyzja GINB, utrzymująca w mocy decyzję Wojewody, odpowiada prawu.

30 Na wstępie zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, które stanowi nadzwyczajny tryb postępowania administracyjnego i polega wyłącznie na skontrolowaniu, czy rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu zwyczajnym jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

31 Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jest rażące naruszenie prawa. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa (vide wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA": z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04; z 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10; z 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, z 2 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2226/10 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl).

32 Z akt administracyjnych sprawy wynika, że działki o nr [...] i [...], na których zaplanowano sporną inwestycję, nie są objęte zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego decyzja Starosty została wydana w oparciu o decyzję Burmistrza Miasta Ś. z [...] czerwca 2016 r. ustalającą warunki zabudowy działki o nr [...] dla inwestycji obejmującej budowę turbiny wiatrowej [...] o mocy do 4,5 MW z fundamentem, wieżą, placem montażowym i drogą dojazdową wewnętrzną. W decyzji tej wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 43 m od granicy z drogą gminną (dz. nr [...]), określono maksymalny wskaźnik powierzchni nowej zabudowy na poziomie 31,1 %, a udział powierzchni biologicznie czynnej - nie niższy niż 30 %. Określono, iż wysokość wieży elektrowni wiatrowej może wynosić maksymalnie 140 m, a wysokość maksymalna wieży wraz z turbiną i śmigłami w ich najwyższym położeniu nie może przekraczać 210 m. Wskazano też, że inwestycja zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), dlatego inwestycję należy zaprojektować zgodnie z wydaną dla niej decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W dniu [...] lipca 2015 r. Burmistrz Miasta Ś. wydał decyzję znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu 24 elektrowni wiatrowych (turbiny o łącznej mocy zespołu do 108 MW, maksymalna moc pojedynczej turbiny do 4,5 MW) wraz z towarzyszącą infrastrukturą drogową, elektroenergetyczną i techniczną zlokalizowanego na gruntach obrębów ewidencyjnych Z., Z., D., T., P., C., P., W. na terenie gminy Ś., którego częścią jest turbina wiatrowa [...] objęta decyzją Starosty. Według decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, eksploatację przedsięwzięcia można prowadzić z użyciem maksymalnie 24 turbin wiatrowych o parametrach: moc nominalna do 4,5 MW, wysokość wieży elektrowni w zakresie wynosi od 90 do 140 m n. p. t., średnica wirnika wynosi do 140 m, a maksymalny poziom mocy akustycznej nie może przekraczać 107,5 dB. W omawianej decyzji sformułowano obowiązek dokonania pomiarów poziomu hałasu na najbliższych terenach objętych ochroną akustyczną w warunkach najbardziej niekorzystnego oddziaływania na stan akustyczny środowiska w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od uruchomienia inwestycji oraz okresowo przez okres pięciu lat, a także obowiązek prowadzenia porealizacyjnego monitoringu ornitologicznego i chiropterologicznego. Nadto Burmistrz Miasta Ś. stwierdził, że realizacja przedsięwzięcia nie wymaga utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach wydania pozwolenia na budowę.

33 Zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. (wedle stanu prawnego na dzień wydania decyzji, Starosty), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, a także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

34 Analizując projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty pod kątem ww. przepisów oraz wytycznych zawartych w decyzjach Burmistrza Miasta Ś., należy uznać za prawidłowe stanowisko orzekających w sprawie organów (w I instancji – Wojewody, a w II instancji – GINB), które nie dopatrzyły się w decyzji Starosty rażącego naruszenia prawa. Akta administracyjne sprawy jednoznacznie wskazują, iż elektrownia o mocy 2,5 MW i wysokości całkowitej ze śmigłem 200 m n. p. t. (wysokość wieży 137 m n. p. t., średnica śmigła 126 m) została zaprojektowana zgodnie z wymaganiami zawartymi we wskazanych decyzjach oraz przepisami technicznymi. Złożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, zawiera niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b p.b., jak również zaświadczenie, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b. Nadto projekt został sporządzony przez uprawnione do tego osoby.

35 Za chybiony należy uznać pogląd Instytutu, iż w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty znajdowały zastosowanie wymagania przewidziane w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, która weszła w życie 16 lipca 2016 r. Wniosek o pozwolenie na budowę kwestionowanej inwestycji (opatrzony datą 11 lipca 2016 r.) wpłynął do Starostwa w Ś. w dniu 12 lipca 2016 r., a zatem przed wejściem w życie ww. ustawy (vide wniosek o pozwolenie na budowę – w aktach administracyjnych sprawy). W myśl art. 13 ust. 3 tej ustawy, postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Nie ma zatem wątpliwości w świetle wyż. cyt. przepisu, iż wymagania objęte ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie znajdują zastosowania w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem inwestora z 11 lipca 2016 r. o pozwolenie na budowę.

36 Nie ma też racji skarżący, podnosząc zarzut, że decyzja Starosty została wydana w odniesieniu do działek [...] i [...], podczas gdy decyzja Burmistrza Miasta Ś. z [...] czerwca 2016 r. o warunkach zabudowy przez obejmowała jedynie działkę nr [...]. Trafnie w tym zakresie uczestnik postępowania podnosi, iż decyzją z [...] kwietnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p., Burmistrz Miasta Ś. zezwolił na lokalizację zjazdu z drogi gminnej oznaczonej nr [...] do działki nr [...], a do uzyskania rozstrzygnięcia w przedmiocie lokalizacji zjazdu nie jest wymagana decyzja o warunkach zabudowy.

37 Od 1 stycznia 2017 r. obowiązuje przepis ust. 6 w art. 29 u.d.p. dodany przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r., poz. 2255). Stosownie do treści art. 29 ust. 6 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

38 Do momentu wejścia w życie tego przepisu, jak słusznie zauważa inwestor, zarówno w doktrynie, jak i w judykaturze ugruntowane było stanowisko, zgodnie z którym, jeżeli na budowę lub przebudowę zjazdu z drogi publicznej wymagane jest uzyskanie stosownego zezwolenia, to nie jest już w takim przypadku wymagane uzyskanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (tak R. Strachowska [w:] Ustawa o drogach publicznych. Komentarz, wyd. ABC, 2012; wyrok NSA z 26 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2463/15). W powołanym wyżej orzeczeniu NSA dotyczącym kontroli sądowej decyzji GINB wydanej we wrześniu 2014 r., Sąd kasacyjny sformułował następujące tezy:

39 1. Dla budowy zjazdu z drogi publicznej zbędne jest wydawanie dodatkowej decyzji o warunkach zabudowy, gdyż jej ustalenia musiałyby być powtórzeniem ustaleń decyzji wydanej na podstawie art. 29 ust. 3 u.d.p.

40 2. Nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na budowę bez wydania decyzji o lokalizacji zjazdu, jak również udzielenie pozwolenia na budowę zjazdu o innej lokalizacji czy innych parametrach technicznych niż wynikające z zezwolenia na lokalizację zjazdu. Zarówno zatem w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu, jak i w sprawie o ustalenie warunków zabudowy, chodzi o ustalenie lokalizacji w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro natomiast określenie w zezwoleniu na lokalizację zjazdu parametrów technicznych i lokalizacji zjazdu determinowane jest potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz warunkami technicznymi, to wymóg ustalania ich dodatkowo w drodze odrębnej decyzji o warunkach zabudowy prowadziłby w istocie do konieczności przeniesienia do tej decyzji ustaleń zawartych w zezwoleniu na lokalizację zjazdu.

41 Dlatego prawidłowa jest konstatacja, że Starosta wydając w dniu [...] grudnia 2016 r. decyzję o pozwoleniu na budowę kwestionowanej inwestycji, nie miał podstaw do żądania przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] (vide wyrok NSA z 14 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2223/12).

42 Również prawidłowo organ odwoławczy wskazał skarżącemu, iż zarzut pozbawienia udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty może stanowić wyłącznie przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

43 Podsumowując, Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że decyzja Starosty nie narusza rażąco przepisów prawa obowiązującego w dacie jej wydania, jak też nie jest dotknięta inną kwalifikowaną wadą przesądzającą o jej nieważności.

44 W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy przeprowadziły postępowanie stosownie do treści art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.; wnikliwie przeanalizowały stan sprawy, a odzwierciedleniem tej analizy jest treść uzasadnień ich decyzji odpowiadająca wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a.

45 Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.