Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2014 r., VII SA/Wa 383/14

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2014 r., VII SA/Wa 383/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o. o. Spółka Komandytowa z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala

Uzasadnienie

2 Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], znak:

3 [...], działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14

4 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz.

5 267), zwanej dalej "Kpa", po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji

6 Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. odmawiającej

7 uchylenia decyzji Prezydenta [...] Nr [...]z dnia [...] lutego 2013 r.

8 o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającej pozwolenia na budowę [...] sp. z o.o. w [...] (dalej [...]) dla inwestycji polegającej na

9 budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w parterze przy ul.

10 [...], na dz. nr ew. [...] z obr. [...] w [...] w Dzielnicy [...], uchylił decyzję Prezydenta [...] Nr [...]z dnia [...] września

11 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

12 Wydając powyższą decyzję organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny.

13 Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...]Prezydent [...],

14 zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...]pozwolenia na budowę budynku

15 mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w parterze przy ul. [...], na dz.

16 ew. nr [...] z obrębu [...] w [...] w Dzielnicy [...] . Decyzja stała

17 się ostateczna w dniu 27 lutego 2013 r.

18 W dniu 16 lipca 2013 r. do Urzędu [...] wpłynął wniosek o

19 wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powołaną wyżej decyzją

20 ostateczną. We wniosku A. K., powołał się na przyczynę wznowienia

21 postępowania wymienioną w art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., to znaczy, że jako strona

22 postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego

23 wielorodzinnego z garażami w parterze przy ul. [...], na dz. ew. nr [...] z

24 obrębu [...] w [...] w Dzielnicy [...], nie brał udziału w tym

25 postępowaniu bez własnej winy.

26 Postanowieniem nr [...]z dnia [...] lipca 2013 r. organ administracji

27 architektoniczno-budowlanej, na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie

28 zakończone decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. Organ, rozpatrując

29 zebrane dowody i materiały uznał, że wniosek A.K., o wznowienie

30 postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nie

31 pochodzi od strony postępowania. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994

32 roku Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę

33 są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości

34 znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast wnoszący o

35 wznowienie postępowania A.K. dołączył do wniosku z dnia 16 lipca

36 2013r. kopię postanowienia z dnia [...] kwietnia 2013 r., Sądu Rejonowego dla

37 [...]Sygn. akt [...], Wydział [...] (prawomocne od

38 dnia 14 maja 2013 r.), o zasiedzeniu nieruchomości przy ul. [...] z dniem 27

39 maja 2005 r. oraz odpis elektroniczny księgi wieczystej KW Nr [...], z

40 którego wynika, że od dnia 26 czerwca 2013 r. A.K. wraz z żoną -

41 W. - pozostają ujawnionymi w księdze wieczystej właścicielami nieruchomości

42 przy ul. [...].

43 Jak ustalił organ I instancji, podczas prowadzonego postępowania w sprawie

44 wydania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami

45 w parterze przy ul. [...], organu architektoniczno-budowlany wystąpił

46 pismem z dnia 20 listopada 2012 r. do Delegatury Biura Gospodarki

47 Nieruchomościami o podanie informacji, czy toczy się postępowanie dowodowe w

48 sprawie regulacji stanu prawnego nieruchomości przy ul. [...], tj.: dz. ew. nr

49 [...] z obrębu [...], czy zostało zakończone oraz o podanie na rzecz jakich osób

50 została dokonana regulacja stanu prawnego dla w/w nieruchomości (imię, nazwisko i

51 adres). W odpowiedzi na ww. pismo Wydział Architektury i Budownictwa wpłynęła

52 odpowiedź, z której wynikało, że nieruchomość przy ul. [...] jest własnością

53 [...], co potwierdzała Decyzja Wojewody Nr [...] z [...] listopada 1992 r.

54 oraz, że prowadzone było postępowanie sądowe z wniosku A. i W.

55 K. o zasiedzenie nieruchomości.

56 W związku z powyższym organ I instancji w uzasadnieniu swojego

57 rozstrzygnięcia stwierdził, że podczas prowadzonego postępowania

58 administracyjnego od dnia jego wszczęcia, tj.: od dnia 15 listopada 2012 r., do jego

59 zakończenia, tj.: do dnia wydania decyzji [...] lutego 2013 r., jak również przed datą 14

60 maja 2013 r., kiedy to postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013 r., Sądu Rejonowego dla

61 [...]sygn. akt [...], Wydział [...], o zasiedzeniu

62 nieruchomości uprawomocniło się, A.K. pozostawał samoistnym

63 posiadaczem nieruchomości przy ul. [...], wobec czego nie posiadał

64 przymiotu uczestnika postępowania toczącego się z wniosku [...] sp. z o.o., co

65 wynika z art. 999 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania

66 cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 269 ze zm.), który stwierdza, iż prawomocne

67 postanowienie o przesądzeniu własności nieruchomości przenosi własność

68 nieruchomości na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa

69 własności w katastrze nieruchomości oraz w księdze wieczystej. Dlatego też,

70 zdaniem organu I instancji postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r., uprawomocniło się z dniem 14 maja 2013 r.,

71 wobec tego nie można uznać wnoszącego o wznowienie postępowania za stronę

72 postępowania w rozumieniu art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, co skutkuje brakiem

73 podstawy do uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt. 4 ustawy z dnia 14 czerwca

74 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ostatecznej decyzji Nr [...]z

75 dnia [...] lutego 2013 r. Prezydenta [...].

76 Odwołanie od powyższej decyzji wniósł .

77 Wnioskodawca, zastępowany przez fachowego pełnomocnika, wskazał iż

78 kwestionowana decyzja "została wydana ponad żądanie wnioskującego", gdyż

79 "organ wszczął postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem

80 decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] zatwierdzającej projekt

81 budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego

82 wielorodzinnego z garażami przy ul. [...] na działce nr [...] z obrębu [...]

83 w [...], po czym wydał zaskarżoną decyzję mimo, iż strona o jej wydanie nie

84 wnosiła. Strona oczekiwała, że po wznowieniu postępowania, zaskarżona decyzja

85 zostanie jej doręczona i będzie mogła się do niej ustosunkować wnosząc stosowne

86 odwołanie lub rezygnując z wniesienia środka odwoławczego".

87 Ponadto A.K. podniósł, iż podstawę żądania wniosku o wznowienie

88 postępowania stanowił nowy stan prawny nieruchomości przy ul. [...],

89 nieznany organowi w dacie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i

90 udzielenia pozwolenia na budowę. Postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. przesądzało własność

91 nieruchomości przy ul. [...] od dnia 27 maja 2005 r. na rzecz A. i

92 W. małżonków K. wobec czego winni uczestniczyć w postępowaniu o

93 zatwierdzeniu projektu budowlanego.

94 Podniesiono również w odwołaniu, iż pismem z dnia 19 grudnia 2012 r. A.

95 K. zawiadomił Wydział Architektury i Budownictwa Urzędu [...] w

96 Dzielnicy [...] o kończącym się postępowaniu w sprawie stwierdzenia

97 nabycia nieruchomości przy ul. [...]przez zasiedzenie, czego organ we

98 wcześniejszym postępowaniu ani w aktualnym nie wziął pod uwagę.

99 Po rozpatrzeniu odwołania A.K. Wojewoda [...] decyzją

100 nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa, uchylił

101 decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] września 2013 r. i

102 przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

103 W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż

104 rozstrzygnięcie Prezydenta [...] wydane zostało z naruszeniem

105 przepisów dotyczących instytucji wznowienia postępowania, co w zestawieniu z

106 zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego powoduje konieczność

107 uchylenia postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego

108 rozpatrzenia. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy stwierdził, iż organ I

109 instancji winien był w pierwszej kolejności zbadać czy wniosek złożony został z

110 zachowaniem ustawowego terminu, określonego w art. 148 Kpa.

111 Organ odwoławczy ponadto wskazał, że Prezydent [...] nie wyjaśnił

112 treści żądania wnioskującego. Jakkolwiek wskazano we wniosku o wznowienie

113 postępowania na brak udziału A.K. w przedmiotowym postępowaniu

114 administracyjnym, to w ocenie organu nie można było jednoznacznie stwierdzić,

115 która z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 oraz art. 145a Kpa stanowi

116 podstawę ww. wniosku. Ponadto w odwołaniu pełnomocnik podniósł, że podstawę

117 żądania wniosku o wznowienie postępowania stanowią inne okoliczności nieznane

118 organowi w dacie wydawania decyzji. Zatem organ I instancji rozpatrując sprawę

119 ponownie winien w pierwszej kolejności wyjaśnić treść żądania wnioskodawcy i w

120 zależności od powyższych ustaleń zbadać czy został zachowany termin do złożenia

121 podania o wznowienie postępowania, wynikający wprost z art. 148 Kpa. W

122 przypadku, gdy Prezydent [...] stwierdzi, że powyższy termin został

123 zachowany, winien przeprowadzić odpowiednie postępowanie w trybie art. 150 i 151

124 Kpa.

125 Organ II instancji ponadto wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że wszelkie

126 pisma w niniejszej sprawie były kierowane wyłącznie do A.K.,

127 reprezentowanego przez r. pr. A. W., z pominięciem

128 współwłaściciela działki nr ew. [...] z obrębu [...] w [...] – W.

129 K.. Z księgi wieczystej urządzonej dla ww. nieruchomości, załączonej również

130 do wniosku z dnia 16 lipca 2013 r., jednoznacznie wynika, że działka nr ew. [...]

131 pozostaje we współwłasności osób A. i W. małżonków K. Zatem

132 jak stwierdził organ odwoławczy przedmiotowe postępowanie odbyło się z

133 pominięciem strony postępowania o wznowienie postępowania zakończonego

134 decyzją Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r.

135 Organ wskazał dodatkowo, iż zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 Kpa, pracownik organu

136 administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w

137 której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, dlatego L. O. -

138 Kierownik Referatu Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...], stosownie do ww. art. 24 § 1 pkt 5 Kpa podlegał wyłączeniu od udziału w

139 postępowaniu dotyczącym wznowienia.

140 Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu

141 dotyczącego wydania przez Prezydenta [...] zaskarżonej decyzji Nr

142 [...] z dnia [...] września 2013 r. mimo, że wnioskodawca nie wnosił o jej wydanie,

143 wskazał, że zgodnie z art. 151 § 1 Kpa - organ administracji publicznej, o którym

144 mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2

145 wydaje decyzję, w której:

146 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej

147 uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

148 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej

149 uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową

150 decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

151 W związku z powyższymi wywodami i argumentami organ odwoławczy stwierdził,

152 że Prezydent [...] winien w pierwszej kolejności wyjaśnić i sprecyzować

153 treść żądania wniosku z dnia 16 lipca 2013 r., następnie zbadać czy został

154 zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania

155 zakończonego decyzją Nr [...]z dnia [...] lutego 2013 r. i w zależności od

156 powyższego wydać stosowne rozstrzygnięcie.

157 Z powyższą decyzją nie zgodziła się [...]sp. z o.o. s.k. w [...]

158 (następca prawny [...]sp. z o.o.), wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu

159 Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła:

160 1. rażące naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy prawo budowlane, poprzez

161 nieuwzględnienie, iż A.K. nie posiadał przymiotu strony w

162 postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, zakończonym decyzją nr

163 [...] z dnia [...].02.2013r. mocą której Prezydent [...] zatwierdził

164 projekt budowlany i udzielił spółce [...]sp. z o.o. (obecnie [...]

165 Sp. z o.o. s. k.) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego

166 wielorodzinnego z garażami w parterze przy ul. [...], na dz. ew. nr [...]

167 z obrębu [...] w [...] w dzielnicy [...], która to decyzja

168 stała się ostateczna w dniu 27.02.2013 r.

169 2. rażące naruszenie art. 16 § 1 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego

170 niezastosowanie w następstwie nieuwzględnienia, iż nie uchyla się decyzji

171 kiedy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja

172 odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej;

173 3. rażące naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w następstwie wadliwie

174 sporządzonego uzasadnienia decyzji;

175 4. rażące naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. wskutek niewskazania podstawy prawnej

176 rozstrzygnięcia;

177 5. rażące naruszenie art. 6, 7, 8, 77 i 80 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie

178 wszystkich istotnych okoliczności sprawy, oparcie decyzji na niedokładnym

179 wyjaśnieniu stanu faktycznego, nie rozpatrzenie całego materiału

180 dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i przekroczenie reguł

181 swobodnej oceny dowodów.

182 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty

183 zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

184 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

185 Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów

186 administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują

187 wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem

188 zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji

189 decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia

190 obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

191 Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd

192 naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym

193 postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

194 postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270,

195 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a.").

196 W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły,

197 wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

198 Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowym była decyzja

199 Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] na mocy której organ

200 odwoławczy, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta

201 [...] rozpoznania organowi I instancji.

202 Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania

203 zaskarżonej decyzji, "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i

204 przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy

205 decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do

206 wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując

207 sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę

208 przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

209 Kodeks postępowania administracyjnego wyodrębnia zatem dwie, stosowane

210 łącznie, przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji w której uchyla

211 zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia

212 organowi pierwszej instancji, a mianowicie:

213 1) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja wydana została z

214 naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz/lub przepisów o

215 postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych,

216 2) uznanie przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma

217 istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

218 Użycie w art. 138 § 2 k.p.a. spójnika "a" oznacza, że samo stwierdzenie

219 naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia

220 zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą; konieczne jest bowiem

221 dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny

222 wpływ na jej rozstrzygnięcie". Określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy

223 ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" jest określeniem niejasnym i nieprecyzyjnym.

224 Należy przyjąć, że stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest

225 równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania

226 wyjaśniającego w całości lub znacznej części co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy

227 przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania

228 administracyjnego. Regulacja art. 138 § 2 stanowi bowiem wyjątek od zasady

229 dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.), zgodnie z którą

230 każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej

231 instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot,

232 ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. W sytuacji, gdy

233 nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia

234 jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną, niedopuszczalne - jako niezgodne z

235 zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - jest podejmowanie

236 decyzji kasacyjnej, tj. decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji i

237 przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

238 Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja

239 Wojewody [...] została wydana zgodnie z przesłankami zawartymi w art.

240 138 §2 k.p.a.

241 W pierwszej kolejności podnieść należy, iż zgodnie z treścią art. 24 § 1 pkt 5

242 kpa, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w

243 postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Jak

244 wynika z akt administracyjnych, decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. Prezydenta [...] podpisał L. O. - Kierownik Referatu Administracji

245 Architektoniczno-Budowlanej w Wydziale Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy

246 [...] w [...], który to również podpisał się pod postanowieniem z

247 dnia [...] lipca 2013 r. wznawiającym postępowanie w tej sprawie. Mając na uwadze

248 treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn.

249 akt. II OPS 2/09 oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r.,

250 sygn. akt P 57/07, przez udział w postępowaniu w sprawie należy rozumieć

251 podejmowanie przez pracownika organu administracji publicznej przewidzianych w

252 przepisach prawach czynności procesowych niezbędnych do załatwienia sprawy w

253 formie decyzji, a jeżeli pracownik jest upoważniony do wydawania decyzji w imieniu

254 organu administracji publicznej lub pełni funkcje organu - również do załatwienia

255 sprawy w formie decyzji. Natomiast przez "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji"

256 należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika lub członka

257 organu kolegialnego, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających

258 lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy (por. też wyroki WSA w

259 Bydgoszczy z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I S.A./Bd 716/11 i WSA w

260 Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt SA/Wa 1261/11). Należy zatem

261 zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż decyzja organu I instancji

262 dotknięta jest wadą, o której jest mowa w art. 145 § 1 pkt 3 Kpa, i tylko powołanie się

263 na powyższy argument uzasadniało zastosowanie art. 138 § 2 Kpa. Czynności

264 wykonanee przez pracownika podlegającego wyłączeniu nie mogą stanowić

265 podstawy do dokonywania ustaleń faktycznych sprawy.

266 Wskazać, też należy, iż prawidłowe wszczęcie postępowania w sprawie

267 wznowienia uzależnione jest od wystąpienia kilku przesłanek, które organ I instancji

268 winien był ustalić stosownie do art. 7 i 77 oraz 16 § 1 Kpa. Właściwy organ

269 zobligowany jest do zbadania np. czy podanie wniesione zostało przez uprawniony

270 podmiot, czy strona domaga się wzruszenia w trybie nadzwyczajnym decyzji istotnie

271 istniejącej w obrocie prawnym oraz czy strona przywołała w podaniu którąś z

272 podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. Ustalenia organu administracyjnego w tym

273 zakresie determinują dalsze losy tego postępowania, które w zależności od wyniku

274 dokonanych ustaleń, zostanie wznowione lub wydana zostanie odmowa jego

275 wznowienia (art. 149 § 1 i 3 k.p.a.). Praktycznie jednak, nawet po wznowieniu

276 postępowania, aby możliwe było przystąpienie do analizy merytorycznej decyzji

277 objętej postępowaniem wznowionym, konieczne jest uprzednie wyjaśnienie czy

278 wniosek z przyczyn podmiotowych jest dopuszczalny oraz czy żądanie wznowienia

279 postępowania nastąpiło w terminie określonym w ustawie - (por. wyrok NSA z dnia

280 20 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1591/08, wyrok WSA w Krakowie z dnia 13

281 października 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 646/07). Zarówno judykatura jak też doktryna

282 wypracowały jednoznaczne stanowisko prowadzące do wniosku, że jeśli wskutek

283 błędnych ustaleń organu, wznowi on postępowanie w sprawie, pomimo iż w

284 rzeczywistości winien był wznowienia takiego odmówić z uwagi na wystąpienie

285 przedmiotowych bądź podmiotowych przesłanek niedopuszczalności wznowienia

286 bądź z uwagi na niezachowanie terminu do wniesienia podania, organ winien

287 prowadzone postępowanie wznowieniowe umorzyć na podstawie art. 105 k.p.a.

288 albowiem jego prowadzenie jest od początku bezprzedmiotowe - (por. B. Adamiak:

289 B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.

290 Warszawa 2009, s. 544; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

291 z dnia 25 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 896/07).

292 Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy zgodzić się należy z organem

293 odwoławczym, iż organ I instancji nie ustalił na którą konkretnie przesłankę bądź

294 przesłanki powołuje sie wnioskodawca. Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy w

295 uzasadnieniu decyzji, w aktach sprawy oraz w uzasadnieniu decyzji I instancji brak

296 jest dowodu oraz wywodów na temat przesłanek i badania zachowania terminu do

297 złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wprawdzie nie można zgodzić sie ze

298 stanowiskiem organu odwoławczego, iż wskazany przez wnioskodawcę brak udziału

299 w postępowaniu jako podstawa do żądania wznowienia postępowania, jest

300 nieprecyzyjny, i nie daje podstaw do ustalenia, którą z przesłanek określonych w

301 art. 145 Kpa wnioskodawca przywołał, niemniej rację ma organ odwoławczy, iż z

302 treści wniosku można było wywieść również inne podstawy żądania. Oznacza to, iż

303 decyzja organu I instancji wydana w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 Kpa naruszała

304 przepis art. 7 i 77 Kpa, ponieważ nie ustalono w sposób wyczerpujący stanu

305 faktycznego sprawy, w szczególności zakresu żądania osoby uprawnionej.

306 Konsekwencją nieustalenia przesłanek wznowieniowych był również, podkreślany

307 przez organ odwoławczy, brak ustaleń w zakresie zachowania terminu jednego

308 miesiąca o którym mowa jest w art. 148 par. 1 Kpa. Powyższe ustalenia są o tyle

309 istotne, iż wznowienie postępowania mimo upływu terminu 1 miesiąca, i w

310 konsekwencji bezzasadne wydanie decyzji na podstawie art. 151 kpa rażąco narusza

311 przepis art. 16 Kpa. Należy podkreślić, że organ administracji jest obowiązany z

312 urzędu badać zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania,

313 bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo

314 uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w zasadę

315 trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt

316 II OSK 773/09, Lex nr 597851).

317 Sąd odnosząc się do zarzutów skargi, pragnie zauważyć, iż nie dopatrzył się

318 naruszenia przepisów art. 107 § 1 i 3 kpa tj,. wadliwości sporządzenia uzasadnienia

319 decyzji oraz niewskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak określono to w

320 skardze. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w

321 szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione,

322 dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom

323 odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie

324 podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowo

325 zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji

326 administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania,

327 wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Mocą

328 przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności

329 przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji

330 winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności

331 rozstrzygnięcia, co zdaniem Sądu w niniejszej sprawie miało miejsce a sama decyzja

332 spełnia warunki określone w treści art. 107 § 1 kpa.

333 Nie został również naruszony art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Organ

334 odwoławczy bowiem nie oceniał uprawnień A. K. w oparciu o art. 28 ust.

335 2 Prawa budowlanego lecz o art. 28 Kpa. Każda osoba zainteresowana

336 rozstrzygnięciem sprawy ma prawo do złożenia wniosku do organu administracji w

337 celu wszczęcia stosownego postępowania. Rolą organu jest weryfikacja uprawnień

338 takiej osoby w danym konkretnym postępowaniu. Przy czym, brak uznania za stronę

339 postępowania i tym samym negatywne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie, np. tak

340 jak w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 kpa czy też w oparciu o art. 61 a Kpa,

341 rodzi po stronie osoby zainteresowanej prawo do żądania w drodze postępowania

342 odwoławczego, aby jej uprawnienie zostało zbadane przez organ II instancji. Taka

343 osoba, mimo braku uznania przez organ, iż jest ona stroną postępowania, nabywa

344 tzw. formalny przymiot strony. Ogranicza się on wprawdzie tylko do badania czy

345 dana osoba jest czy też nie jest stroną, niemniej prawo do kontroli dwuinstancyjnej ,

346 na podstawie art. 15 i 28 Kpa jej przysługuje.

347 Nie można też w tej sprawie dopatrzyć się naruszenia art. 146 par. 2 w

348 związku z art. 16 kpa. Nie uchylono bowiem decyzji o pozwoleniu na budowę, jak

349 zapewne uznał skarżący, lecz wręcz przeciwnie na podstawie art. 151 par. 1 pkt 1

350 kpa odmówiono tej decyzji, ponieważ organ uznał iż w sprawie nie zachodzą

351 przesłanki wznowieniowe.

352 Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi są bezzasadne, a biorąc

353 dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa

354 procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę

355 oddalił.

356 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

357 na podstawie art. 151 ppsa. orzekł jak w sentencji.