Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2017 r., VII SA/Wa 2273/16

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 sierpnia 2017 r., VII SA/Wa 2273/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędziowie asesor WSA Karolina Kisielewicz, sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi K. W. i J. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty legalizacyjnej uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji

Uzasadnienie

2 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...]znak [...]z [...]sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]nr [...]znak: [...]z dnia [...]czerwca 2016 r. nakładające na K. W. i J. W. opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000,00 zł (słownie dwadzieścia pięć tysięcy złotych 00/100) z tytułu budowy budynku gospodarczego o pow. Zabudowy – 40,80 m2, kubaturze – 171,40 m3, bez wymaganego pozwolenia na budowę zlokalizowanego na działce nr ew. [...], położonej w [...]przy ul. [...].

3 Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

4 W dniu [...]lipca 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]na wniosek E. S. przeprowadził kontrolę budynku gospodarczego usytuowanego na działce na działce nr [...], położonej w [...]przy ul. [...]. W wyniku kontroli Organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie w/w budynku.

5 Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest budowa budynku gospodarczego o wymiarach 10,00 m x 4,00 m i wysokości ok. 3,80 m do 4,50 m i powierzchni zabudowy 40,80 m2 zlokalizowanego na działce nr [...], położonej w [...]przy ul. [...], wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

6 Zgodnie z oświadczeniami inwestorów zarówno decyzja o pozwoleniu na budowę jak i dziennik budowy zaginęły. Przedłożyli oni natomiast opracowanie sporządzone przez Zespół [...]w [...], ul. [...] nr umowy [...], którego tematem jest budynek gospodarczy inwestorów K. i J. W., adres budowy [...]ul. [...]. Autorem projektu jest R. K..

7 Ponadto z informacji uzyskanych przez organ w dniu [...]września 2015 r., od Prezydenta Miasta [...]wynikało, że w rejestrach wydanych pozwoleń na budowę w latach 1989-91 będących w posiadaniu urzędu nie odnotowano pozwolenia na budowę budynku gospodarczego przy ul. [...] w [...].

8 ` Wobec powyższego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]postanowieniem [...] z dnia [...]października 2015 r., znak: [...]nałożył na K. i J. W. obowiązek przedłożenia w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia dokumentów wymaganych na podstawie art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego dotyczących kontrolowanego budynku. W dniu [...]maja 2016 r. inwestorzy przedłożyli dokumenty wymagane w/w postanowieniem organu I instancji.

9 Następnie postanowieniem nr [...]z dnia [...]czerwca 2016 r., znak: [...] organ powiatowy nałożył na inwestorów opłatę legalizacyjną w wysokości 25.000,00 zł z tytułu budowy budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy 40,80 m2 zlokalizowanego na działce nr [...], położonej w [...]przy ul. [...], wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

10 Na powyższe postanowienie inwestorzy złożyli zażalenie w którym podważyli ustalenia stanu faktycznego oraz kwalifikację prawną dokonane w ramach postępowania legalizacyjnego. Inwestorzy wskazali, że niewłaściwie przyjęto za właściwy tryb postępowania określony w art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r.

11 [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w swoim rozstrzygnięciu wskazał, że jego kompetencje obejmują zarówno korygowanie wad prawnych rozstrzygnięć organu I instancji, polegających na niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego, bądź postępowania administracyjnego, jak również wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych.

12 Zdaniem organu II instancji postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]jest prawidłowe, natomiast podnoszone w zażaleniu argumenty nie mają wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazano, że organ powiatowy prawidłowo dokonał sprawdzenia przedłożonej dokumentacji zgodnie z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, a kolejnym etapem postępowania było nałożenie opłaty legalizacyjnej w określonej kwocie

13 W uzasadnieniu postanowienia Organu II instancji wskazano, że w niniejszej sprawie inwestor powinien przed przystąpieniem do inwestycji uzyskać pozwolenie na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej. Powołano się na art. 28 ust. 1 oraz art. 29-31 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie ustalono, że inwestorzy wybudowali budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy wynoszącej 40,80 m2 więc na jego wybudowanie powinni uzyskać stosowne pozwolenie na budowę od właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej.

14 [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodził się z Organem I instancji, że przedmiotowy obiekt budowlany zostały wykonany w warunkach samowoli budowlanej, zatem właściwe było zastosowanie trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego. W ocenie organu zaistniały przesłanki umożliwiające zalegalizowanie przedmiotowej budowy przedmiotowego budynku , a w konsekwencji prawidłowo nałożono obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej.

15 Organ odwoławczy zaakceptował metodę obliczenia i wysokość nałożonej opłaty legalizacyjnej. Ponadto [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego wskazał, że nałożenie obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej jest powinnością organu i elementem koniecznym do zakończenia procedury legalizacyjnej prowadzonej na podstawie art. 49 ust. 1-5 Prawa Budowlanego.

16 Organ II instancji zwrócił uwagę na fakt, że w przypadku uiszczenia opłaty organ nadzoru budowlanego zobligowany jest zatwierdzić przedłożony projekt budowlany. Z kolei zgodnie z art. 48 ust. 4 oraz art. 49 ust. 3 Prawa budowlanego, w przypadku niespełnienia w/w obowiązku lub też nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej stosuje się przepis art. 48 ust. 1 w/w ustawy, tj. organ nakazuje rozbiórkę stwierdzonej samowoli.

17 Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy podkreślił, że organ powiatowy słusznie stwierdził, iż omawiany budynek nie został zakończony przed 1995 r. z uwagi na stan zaawansowania robót budowlanych. Sami inwestorzy w trakcie przeprowadzania kontroli na wniosek E. S. przyznali, że roboty budowalne przy w/w budynku nie są zakończone.

18 Organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] prowadząc niniejsze postępowanie rozważył możliwość zastosowania art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego umożliwiającego zalegalizowanie samowoli budowlanej w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Jednakże zgromadzony materiał nie potwierdził, w ocenie [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zakończenia budowy umożliwiającym zalegalizowanie obiektu w świetle przepisów Prawa budowlanego z 1974 r.

19 Ponadto organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżących, że sporny obiekt został wykonany w oparciu o pozwolenie na budowę, które zaginęło. Przede wszystkim ze względu na ustalenia poczynione w porozumieniu z Prezydentem Miasta [...]w oparciu o rejestry wydanych pozwoleń na budowę w latach 1989-91 będących w posiadaniu urzędu, z których wynika, że nie odnotowano pozwolenia na budowę budynku gospodarczego przy ul. [...] w [...]. Natomiast w dokumentacji projektowej budynku znalazł się zapis mówiący, że był sporządzony projekt budowlany omawianego budynku, jednakże inwestor "nie złożył projektu o pozwolenie na budowę"

20 Wobec powyższego Organ II instancji stwierdził, że zarzuty w tym zakresie są niezasadne i nie mają oparcia w zebranym materiale dowodowy.

21 K. i J. W. wnieśli na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia postanowienia [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], jako wydanych z naruszeniem prawa materialnego oraz procedury administracyjnej.

22 Zaskarżonym postanowieniom zarzucili naruszenie przepisów art. 49 w związku z art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 k.p.a. a także naruszenie art. 7, 8, 15 i 77 k.p.a. Ponadto wskazali, że powodem zaskarżenia są nierzetelnego ustalenia okoliczności stanu faktycznego, skutkujące niewłaściwą jego kwalifikacją prawną.

23 W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ zaniechał ustalenia rzeczywistej daty powstania obiektu z wykorzystaniem dostępnych środków dowodowych, dopuszczonych prawem. Skarżący wskazali na wadliwe ustalenia okoliczności stanu faktycznego oraz wywiedzenie na ich podstawie, iż budowa budynku gospodarczego nie została zakończona przed wejściem w życie obecnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego, tj. przed [...]stycznia 1995 r.

24 Według skarżących bezsporny jest fakt wybudowania budynku gospodarczego oraz brak części robót wykończeniowych. Przedmiotem sporu natomiast jest data zakończenia budowy obiektu, mająca na gruncie art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane znaczenie podstawowe dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W ich ocenie organ nie uwzględnił wyjaśnień wskazujących lata 1989 - 1991 jako okres budowy. Wskazali także na trudności w posługiwaniu się pojęciami z zakresu Prawa budowlanego oraz fakt, że znaczenie potoczne odbiega od ustawowych definicji. Podkreślili, iż mimo użycia podczas pierwszej kontroli sformułowania o "nieukończeniu budowy" mieli na myśli sens potoczny. Natomiast w późniejszym czasie złożyli precyzujące wyjaśnienia dotyczące czasu zakończenia budowy.

25 Skarżący podnieśli, że przepisy z lat budowy wymagały jedynie by obiekt był zdatny do użytku i wybudowany zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami sztuki budowlanej, zaś w gestii inwestora pozostawał zarówno stan wykończenia, jak i wyposażenia budynku w odpowiednie instalacje i urządzenia, nie narzucając z góry jednolitego standardu do spełnienia. K. i J. W. podnieśli w skardze, że zakończenie budowy nastąpiło więc [...]stycznia 1995 r. a okoliczności tej nie przeczy niewykonanie części robót wykończeniowych.

26 Budynek jest obiektem służącym celom gospodarczym i stan jego wykończenia umożliwia i umożliwiał jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem i wymogami wynikającymi z przepisów techniczno-budowlanych, a po dacie [...]stycznia 1995 r. nie wykonywano w obiekcie robót budowlanych. Wobec przyjęcia, że budowa obiektu została zakończona przed wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, powinno skutkować zastosowaniem przepisu art. 103 ust. 2 ustawy, odsyłającym do unormowań ustawy z 24 października 1974 r.

27 Pismem z dnia [...]stycznia 2017 r. skarżący uzupełnili skargę domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, a także uchylenia postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]nr [...]z dnia [...]czerwca 2016 r. Uzupełniając zarzuty wskazali na naruszenie art. 7,77 i 107 k.p.a., poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a polegające na nieustaleniu przez organ czy wydane zostało pozwolenie na budowę na działce nr ew. [...]przy ulicy [...]w [...], poprzez ograniczenie czynności organu jedynie do sprawdzenia, iż przedmiotowe pozwolenie na budowę nie znajduje się rejestrze pozwoleń prowadzonym przez Urząd Miasta w [...]oraz braku wyjaśnienia dlaczego w wypisie z kartoteki budynków, przedmiotowy budynek gospodarczy został ujawniony, z prawidłową powierzchnią i wskazaniem roku zakończenia budowy jako 1983.

28 Zarzucili również naruszenie prawa materialnego tj. art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. - dalej jako Prawo budowlane z 1994 r.) poprzez przyjęcie, iż ma on zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym oraz art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. poprzez przyjęcie, iż wykonane przez inwestorów prace nie stanowią stanu pozwalającego na przystąpienie do użytkowania budynku gospodarczego tj. że budowa nie została zakończona przed dniem [...]stycznia 1995 r. , a także naruszenie art. 37- 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm. - dalej jako Prawo budowlane z 1974 r.) poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym.

29 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

30 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

31 Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

32 W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona.

33 Oceniając w świetle przedstawionych kryteriów legalność zaskarżonego postanowienia sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zarówno Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszyli prawo zaskarżonymi postanowieniami.

34 Kontrolowane postępowanie administracyjne odbywało się w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), zwanej dalej Prawem budowlanym, zaś podstawą materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia jest przepis art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego. Zastosowanie wskazanego przepisu jest jednak kolejnym etapem w toku procedury legalizacyjnej wszczętej i prowadzonej w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. W art. 49 Prawa budowlanego została uregulowana dalsza procedura legalizacji samowoli budowlanej. I tak, organ nadzoru budowlanego, który otrzymał w wyznaczonym terminie dokumenty, o których mowa w art. 48 ust. 3, traktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i (lub) wydanie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, jest zobowiązany zbadać zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane.

35 W przypadku , gdy nie stwierdzono nieprawidłowości w wyżej wymienionym zakresie lub nieprawidłowości takie zostały usunięte w wyznaczonym terminie, organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej.

36 Prawidłowość wydania postanowienia o opłacie legalizacyjnej w pierwszej kolejności zależy więc od prawidłowości zastosowania trybu legalizacyjnego określonego w art. 48 Prawa budowlanego, które może być skontrolowane dopiero na etapie kontroli legalności postanowienia wydanego na podstawie art. 49 ust 1 Prawa budowlanego.

37 W myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Nie ulega wątpliwości, że realizacja budynku gospodarczego na nieruchomości przy ul. [...]w [...]o wymiarach 10 m x 4 m wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, stosownie do treści art. 28 ust. 1 tej ustawy.

38 Według inwestorów budowa przedmiotowego obiektu miała miejsce w roku 1989-1991, na pewno przed wejściem w życie obowiązującej ustawy – Prawo budowlane.

39 Rzeczywiście w protokole oględzin z dnia [...]lipca 2015r., podpisanym przez skarżących znajduje się ich oświadczenie, iż budowa nie jest zakończona, jednak już w zażaleniu na postanowienie organu I instancji skarżący podkreślali, iż pojęcia "zakończenie budowy" użyli w znaczeniu potocznym , a nie prawnym.

40 W dacie kontroli stwierdzono, iż budynek wyposażony jest w stolarkę okienną i drzwiową zewnętrzną, nie posiada tynków zarówno elewacyjnych jak i wewnętrznych w pomieszczeniach, w jednym z pomieszczeń brak posadzki, pomieszczenia posiadają instalację elektryczną.

41 W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r., ponieważ budynek gospodarczy w stanie surowym został zrealizowany pod rządami starego Prawa budowanego z 24 października 1974 r. W tym miejscu należy wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, które Sąd w składzie orzekającym podziela, przyjęto, iż zakończenie budowy obiektu budowlanego w rozumieniu art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 1994 r. Nr 89, poz. 414, ze zm.) polega na doprowadzeniu budowy już do stanu, w którym - chociażby nawet częściowo - jest możliwe przystąpienie do użytkowania takiego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. A uznaniu budowy za zakończoną nie powinien przeszkadzać częściowy brak wykonania robót wykończeniowych, wyposażeniowych lub innych o podobnym charakterze, które mogą być wykonywane w użytkowanym obiekcie nawet po dniu [...] stycznia 1995 r. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 21 sierpnia 1997 r. sygn. akt II SA/Kr 998/96 (publ. LexPolonica nr 344875, Monitor Prawniczy - Zestawienie Tez 2000/5 str. 326, wyrok WSA w Warszawie z 27 stycznia 2009r., VII SA/Wa 1843/08).

42 Należy przy tym zaznaczyć, że skoro przepis dotyczył obiektów budowlanych realizowanych z naruszeniem prawa, które polegało na uchyleniu się od administracyjnej reglamentacji tego rodzaju działalności, to ustawodawcy nie mogło chodzić o zakończenie budowy w znaczenie prawnym, czyli poprzez dokonanie określonych konwencjonalnych czynności, na przykład przewidzianego w art. 41 ust. 2 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 38, poz. 229 ze zm.) zawiadomienia właściwego organu o oddaniu obiektu do użytku. Ustawodawcy chodziło zatem przede wszystkim o zakończenie budowy w znaczeniu technicznym, czyli wykonaniu zaplanowanych robót budowlanych. W orzecznictwie ( wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z 31 października 1996 r. w sprawie SA/Kr 2859/95, wyrok NSA z 17 grudnia 2008r. , sygn. akt 1633/07)rozszerzono tak rozumiane zakończenie budowy na sytuacje, w których nie wykonano wszystkich zaplanowanych robót budowlanych, ale doprowadzono budowę do stanu, który umożliwia korzystanie z obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem.

43 Konkludując, z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że uznaniu budowy za zakończoną nie powinien przeszkadzać częściowy brak wykonania robót wykończeniowych, wyposażeniowych lub innych o podobnym charakterze (które nie wymagały pozwolenia na budowę), które mogły być wykonywane w użytkowanym obiekcie nawet po dniu [...]stycznia 1995 r. (wyrok NSA z 21 sierpnia 1997 r., II SA/Kr 998/96, MoP – Zestawienie Tez 2000, nr 5, s. 326, Lex Polonica nr 344875; wyrok NSA z 7 maja 1997 r., SA/Rz 583/95, niepubl.; wyrok NSA z 20 marca 1997 r., SA/Ka 2178/95, niepubl.; wyrok NSA z 31 października 1996 r., SA/Kr 2859/95, glosa aprobująca W. Chróścielewskiego, OSP 1997, z. 12, poz. 224).

44 Powyższe ustalenia dotyczące tego, że budowa została zakończona przed dniem [...]stycznia 1995 r. pozwalają na rozstrzygnięcie kwestii, jakie w tej sprawie przepisy prawa budowlanego powinny mieć zastosowanie. W takiej sytuacji powinny mieć zastosowanie do samowoli budowlanej popełnionej przed [...]stycznia 1995 r. zgodnie z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. przepisy dotychczasowe, a więc przepisy Prawa budowlanego z 24 października 1974 r.

45 Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy, po wszczęciu postepowania w prawidłowym trybie przeprowadzą postępowanie przewidziane w art. 37-42 Prawa budowlanego z 1974r.

46 Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi naruszenie art. 7,77 i 107 k.p.a., poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a polegające na nieustaleniu przez organ czy wydane zostało pozwolenie na budowę na działce nr ew. [...]przy ulicy [...]w [...], w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie.

47 Niewątpliwie inwestorzy przedłożyli organowi do wglądu opracowanie sporządzone przez Zespół [...] w [...]którego przedmiotem jest przedmiotowy budynek gospodarczy, jednak ta okoliczność nie dowodzi , iż inwestorzy uzyskali przed przystąpieniem do budowy pozwolenie na budowę.

48 Należy zgodzić się ze skarżącymi , iż dopiero od 1999 r. na mocy Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1999 r. Dz. U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1319) urzędy , a obecnie starostwa lub prezydenci w miastach na prawach powiatu, archiwizują akta dotyczące wydanych pozwoleń na budowę. Wcześniej takiego obowiązku nie było, jednak organy nie archiwizując akt pozwoleń prowadziły i nadal prowadzą rejestry wydanych w tym przedmiocie decyzji.

49 Z tych względów pismo Prezydenta Miasta [...]z dnia [...]września 2016 r., znajdujące się w aktach postępowania i stanowiące podstawę ustaleń organu, wskazujące ,iż "w rejestrach wydanych pozwoleń na budowę w latach 1989-91 będących w posiadaniu urzędu nie odnotowano pozwolenia na budowę budynku gospodarczego przy ul. [...]w [...]", stanowi podstawę dla przyjęcia , iż przedmiotowy budynek został wybudowany w warunkach samowi budowlanej.

50 Z tych wszystkich względów należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające zapadło z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 49 ust 1 i art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 103 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

51 Mając powyższe na uwadze ,na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.