Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r., VII SA/Wa 2019/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2013 r., VII SA/Wa 2019/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.

Uzasadnienie

2 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., znak

3 [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3

4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst

5 jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), po

6 rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy

7 zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca

8 2012 r., znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji

9 [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

10 listopada 2011 r., nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca

11 2012 r.

12 W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r.

13 po rozpatrzeniu wniosku [...] odmówił stwierdzenia nieważności

14 decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]

15 listopada 2011 r., nr [...], uchylającej decyzję Powiatowego Inspektora

16 Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie

17 umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie realizacji magistrali gazowej

18 przebiegającej od [...] do [...], zlokalizowanej na działce o nr ew. [...]

19 obręb [...], gm. [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia

20 organowi pierwszej instancji.

21 W dniu [...] lipca 2012 r. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynął

22 wniosek [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją

23 Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r.

24 Po ponownej analizie materiału dowodowego organ stwierdził, że zasadnie

25 podjął rozstrzygnięcie z dnia [...] czerwca 2012 r.

26 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że instytucja stwierdzenia

27 nieważności decyzji administracyjnych służy eliminacji z obrotu prawnego takich

28 rozstrzygnięć wydawanych w toku postępowania administracyjnego, które ze względu

29 na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi

30 zasadami państwa prawa i obowiązującego systemu prawnego. Możliwość

31 stwierdzenia nieważności ogranicza się jedynie do rozstrzygnięć obarczonych

32 najcięższymi wadami prawnymi wyczerpująco wyliczonymi w art. 156 § 1 K.p.a. - jako

33 wyjątku od określonej w art. 16 K.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej.

34 Właściwy organ orzeka więc o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji

35 administracyjnej, tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, iż wystąpiła przynajmniej

36 jedna z podstaw stwierdzenia nieważności enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1

37 K.p.a. oraz, że nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia

38 nieważności, z których jedną stanowi termin, a drugą - spowodowanie przez decyzję

39 nieodwracalnych skutków prawnych.

40 Organ wskazał też, że zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a., organ odwoławczy może

41 uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia

42 przez organ I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów

43 postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej

44 rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności

45 należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

46 Podniósł, iż zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma fakt, że

47 decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia

48 2011 r., nr [...]/2011 została doręczona bezpośrednio stronie postępowanie - [...] we [...]. Z

49 akt sprawy wynika natomiast, że w dacie wydania ww. decyzji spółka [...] była reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego [...]

50 (pełnomocnictwo z [...].10.2009 r.). Organ nadzoru stwierdził, iż prawidłowo zauważył

51 [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, że pominięcie przez organ

52 powiatowy w postępowaniu administracyjnym pełnomocnika jest równoznaczne z

53 pominięciem strony. Z tego też względu należało uchylić decyzję Powiatowego

54 Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] i

55 przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

56 Jednocześnie organ nadzoru wyjaśnił, że w związku z charakterem podstawy

57 prawnej weryfikowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru

58 Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], kontrola przez organ nadzoru

59 wskazanego rozstrzygnięcia pod kątem obarczenia go wadami określonymi w art. 156

60 § 1 K.p.a. ogranicza się do zbadania, czy uchylenie w całości decyzji Powiatowego

61 Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] i

62 przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji nie jest

63 obarczone wadą nieważności.

64 Zaznaczył też, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie

65 stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy

66 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz

67 skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Organy winny mieć więc na

68 uwadze, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wtedy, gdy stwierdzone

69 naruszenie, przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy, ma znacznie większą

70 wagę, niż stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. W konsekwencji,

71 stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o przesłankę rażącego naruszenia

72 prawa, może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a przed wydaniem takiego

73 rozstrzygnięcia organy zobligowane są do dokonania szczegółowej oceny

74 naruszenia, w świetle całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem

75 konsekwencji prawnych.

76 Organ nadzoru wskazał, że wydanie decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2

77 K.p.a. stanowi wyjątek od zasady merytorycznego orzekania przez organ

78 odwoławczy. Istota takiego rozwiązania prawnego ma na celu zagwarantowanie

79 stronie postępowania możliwości rozpoznania sprawy w dwóch instancjach w

80 administracyjnym toku postępowania. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju

81 sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i

82 rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym

83 sprawa.

84 Dalej organ nadzoru podniósł, że w związku z tym, iż decyzja Powiatowego

85 Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] nie

86 została prawidłowo doręczona podmiotowi uznanemu za stronę postępowania, nie

87 było możliwe ustosunkowanie się do merytorycznych zarzutów [...]

88 zawartych w odwołaniu od ww. rozstrzygnięcia. Organ wojewódzki prawidłowo zatem

89 przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

90 Dodał ponadto, że w orzecznictwie sądowo - administracyjnym wskazuje się, iż

91 wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 K.p.a., nawet wtedy, gdy nie zachodzą ku temu

92 warunki, jest uchybieniem procesowym, ale trudno przyjąć, aby wydanie decyzji

93 kasacyjnej stanowiło rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Przy

94 kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam

95 fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których

96 dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać (por. wyrok Naczelnego

97 Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 398/05). W

98 niniejszym przypadku zdaniem organu taka sytuacja nie zachodzi.

99 Ustosunkowując się do argumentów zawartych we wniosku o ponowne

100 rozpatrzenie sprawy organ nadzoru podniósł, że postępowanie administracyjne w

101 sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie kwestii

102 kwalifikowanej niezgodności z prawem danego rozstrzygnięcia, a nie ponowne

103 rozpoznanie zakończonej sprawy. Organ administracyjny prowadząc postępowanie w

104 trybie nadzorczym działa jako organ kasacyjny, nie może więc w swojej decyzji

105 rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej.

106 W konsekwencji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wydana przez ten organ decyzja z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...], odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] odpowiada prawu.

107 Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca

108 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła

109 [...].

110 Skarżąca podniosła, iż złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji

111 [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ponieważ decyzja

112 ta została skierowana do podmiotu nie będącego stroną postępowania - do [...]. Wskazała, iż w aktach sprawy nie ma żadnego dokumentu świadczącego o

113 posiadaniu interesu prawnego przez ten podmiot do udziału w postępowaniu.

114 Zarzuciła, że organy nie wyjaśniły w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć, na

115 podstawie jakich dowodów uznały [...] za stronę postępowania. Zdaniem

116 skarżącej stroną postępowania wszczętego z jej wniosku jest tylko skarżąca oraz

117 podmioty, które wykażą swój interes prawny do udziału w takim postępowaniu. Skoro w

118 tej sprawie organ nie wskazał, że [...] wykazał swój interes prawny do

119 udziału w postępowaniu, a nawet nie wskazał, aby podmiot ten wnioskował o udział w

120 tym postępowaniu, to przyznanie temu podmiotowi statusu strony i kierowanie do niego

121 rozstrzygnięcia organu jest rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca stwierdziła, iż GINB

122 zobowiązany jest na mocy art. 124 § 2 K.p.a. wydać postanowienie, które powinno

123 zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne dla uznania [...] za stronę

124 postępowania. W ocenie skarżącej oczywiste jest, iż [...] nie ma żadnego

125 interesu prawnego do udziału w tym postępowaniu, ani w żadnym innym postępowaniu

126 dotyczącym działki nr [...], ponieważ nie wykazał takiego interesu prawnego w

127 postępowaniu w sprawie samowoli budowlanej na obiekcie nazywanym bezpodstawnie

128 "magistralą gazową". W tej sytuacji uchylenie się [...] Wojewódzkiego

129 Inspektora Nadzoru Budowlanego od merytorycznego załatwienia sprawy i skierowanie

130 sprawy do ponownego rozpatrzenia jest przejawem przewlekania postępowania.

131 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej

132 oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

133 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

134 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

135 Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w

136 oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez

137 Sąd następuje więc jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub

138 istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego

139 rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać

140 uwzględniona.

141 W pierwszym rzędzie podkreślenia wymaga, iż instytucja stwierdzenia

142 nieważności decyzji będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji

143 administracyjnych stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej

144 w art. 16 K.p.a., a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego,

145 ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego

146 też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia

147 wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a., które to przesłanki z

148 racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej.

149 Kontrola decyzji w postępowaniu nieważnościowym sprowadza się jedynie do kwestii,

150 czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1

151 K.p.a.

152 Wśród wad kwalifikowanych stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności

153 decyzji art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wymienia rażące naruszenie prawa. Podkreślić

154 jednocześnie należy, iż nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować

155 je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce

156 jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza

157 konkretny przepis prawa, przy czym chodzi o przepis, którego treść bez żadnych

158 wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Oczywistość naruszenia

159 polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a

160 przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, a więc chodzi o sytuację, gdy

161 istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie (por. wyroki:

162 WSA w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 706/05 Lex nr

163 196278, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK

164 1134/04 Lex nr 165717, Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26

165 września 2000 r., sygn. akt V SA 2998/99 Lex nr 51249, Naczelnego Sądu

166 Administracyjnego - OZ we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA/Wr

167 914/98 Lex nr 187879, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października

168 1999 r., sygn. akt I SA 8/98 Lex nr 47276).

169 W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się ponadto, iż o rażącym

170 naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. decydują łącznie trzy

171 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony

172 oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Skutki, które

173 wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub

174 społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji

175 jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego

176 Sądu Administracyjnego: z dnia 2 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 2226/10 Lex nr

177 824448, z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09 Lex nr 746680, z dnia

178 8 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 170/10 Lex nr 672887, z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt

179 II OSK 513/09 Lex nr 597659).

180 Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że

181 decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r.

182 utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z [...] czerwca 2012 r., odmawiającą

183 stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru

184 Budowlanego z [...] listopada 2011 r., wydana została zgodnie z prawem.

185 Decyzją kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym [...]

186 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., po

187 rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru

188 Budowlanego w [...] z [...] sierpnia 2011 r., umarzającej postępowanie

189 administracyjne w sprawie realizacji magistrali gazowej przebiegającej od [...] do

190 [...], zlokalizowanej na działce o nr ew. [...] obręb [...], gm. [...],

191 uchylił ww. decyzję z [...] sierpnia 2011 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia

192 organowi pierwszej instancji. Przyczyną wydania decyzji kasacyjnej przez

193 [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego było pominięcie

194 pełnomocnika strony [...]) – radcy prawnego [...], przy doręczaniu decyzji organu pierwszej instancji.

195 Wskazać wobec tego trzeba, że zgodnie z art. 40 § 2 K.p.a., jeżeli strona

196 ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Od daty zgłoszenia się

197 pełnomocnika strony w postępowaniu administracyjnym - doręczenia organowi

198 administracji publicznej stosownego pełnomocnictwa - powinien mieć on zapewniony

199 czynny udział w postępowaniu, organ ma zatem obowiązek zawiadamiać o wszystkich

200 czynnościach w sprawie pełnomocnika oraz doręczać mu wszystkie pisma procesowe,

201 w tym orzeczenia (decyzje i postanowienia). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym

202 wskazuje się, że pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest

203 równoznaczne z pominięciem strony, stanowi to naruszenie procedury administracyjnej,

204 w szczególności prawa do aktywnego udziału w sprawie. Tego rodzaju naruszenie

205 stanowi podstawę do uchylenia decyzji kwestionowanej w trybie instancyjnym. Należy

206 podzielić stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

207 wyrażone w decyzji z [...] listopada 2011 r., że taka nieprawidłowość nie może być

208 usunięta w toku postępowania odwoławczego, bowiem w ten sposób doszłoby do

209 naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 K.p.a. (por.

210 wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 maja 2010 r., sygn. II

211 SA/Łd 98/10 LEX nr 674682, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z

212 dnia 15 lipca 2011 r. sygn. II SA/GI 54/11 LEX nr 1085961, Wojewódzkiego Sądu

213 Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. I SA/Wa 611/10 LEX

214 nr 750872).

215 Odnosząc się do zarzutu podnoszonego przez skarżącą [...]

216 zarówno w toku postępowania przed organami administracyjnymi, jak i w skardze

217 wniesionej na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2012 r.,

218 że błędnie przyznano [...]. przymiot strony, to wskazać trzeba, że organ administracji publicznej zobowiązany jest każdorazowo z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek.

219 Nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ administracji nie

220 może tylko jej gwarantować udziału w postępowaniu, lecz obowiązany jest ustalić, czy w

221 danej sprawie maja prawnie chronione interesy również inne podmioty. Podstawowym

222 obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest więc prawidłowe ustalenie kręgu

223 stron postępowania, a następnie zapewnienie im czynnego w nim udziału.

224 To, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek [...] i dotyczy

225 inwestycji, która została zrealizowana na nieruchomości, której jest jedyną właścicielką,

226 nie oznacza, że tylko ona jest stroną postępowania. Nie może budzić wątpliwości, że w

227 postępowaniu toczącym się przed organami nadzoru budowlanego w sprawie

228 dotyczącej zgodności z prawem zrealizowania danej inwestycji stronami postępowania,

229 »

230 oprócz wnioskodawcy, jest inwestor czyjego następca prawny, skoro na te podmioty w

231 takim postępowaniu mogą zostać nałożone określone obowiązki, w przypadku

232 stwierdzenia samowoli budowlanej. Z uwagi na fakt, iż przedmiotowe postępowanie

233 dotyczy magistrali gazowej, należy też zwrócić uwagę na treść art. 49 Kodeksu

234 cywilnego, zgodnie z którym urządzenia służące do doprowadzania lub odprowadzania

235 prądu, pary, gazu, energii elektrycznej oraz inne urządzenia podobne nie należące do

236 części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa. Chybiony

237 jest zatem pogląd skarżącej, iż tylko ona jest stroną postępowania w sprawie realizacji

238 magistrali gazowej przebiegającej od Wrocławia do Opola, zlokalizowanej na należącej

239 do niej działce o nr ew. [...] obręb [...], gm. [...].

240 Jak już wskazano, pominięcie pełnomocnika strony w toku postępowania

241 toczącego się przed organami administracyjnymi stanowi naruszenie procedury

242 administracyjnej. Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast, że w dniu [...]

243 października 2009 r. [...] Oddział we

244 [...] udzielił radcy prawnemu [...] pełnomocnictwa do

245 reprezentowania przed wszystkimi organami nadzoru budowlanego w sprawie realizacji

246 magistrali gazowej przebiegającej przez działkę nr [...] w miejscowości [...]

247 gm. [...]. Pełnomocnictwo to na dzień wydawania przez [...] Inspektora

248 Nadzoru Budowlanego w [...] decyzji w tym postępowaniu nie zostało odwołane.

249 Pomimo tego decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]

250 została doręczona bezpośrednio stronie - [...]., z pominięciem pełnomocnika. Prawidłowo zatem [...]

251 Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. uchylił

252 ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej

253 instancji.

254 Kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja [...]

255 Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nie

256 narusza zatem art. 138 § 2 K.p.a., jak również innych przepisów, a tym bardziej nie

257 można mówić o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

258 Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2012 r. oraz

259 utrzymana nią w mocy decyzja tegoż organu z dnia [...] czerwca 2012 r. są zatem zgodne

260 z prawem, bowiem decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru

261 Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. nie jest dotknięta żadną wadą nieważności

262 określoną w art. 156 § 1 K.p.a.

263 Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w

264 sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270).