Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., VII SA/Wa 1697/13

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2014 r., VII SA/Wa 1697/13

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi B. S. i A. Ż. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. S. i A. Ż. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia B. S. i A. Ż., reprezentowanych przez radcę prawnego K. B. - utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], odmawiające wszczęcia, na wniosek B. S. i A. Ż, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2000 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. K. pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią biurową - hurtownia alkoholi i szamba szczelnego na działce nr ewid. [...], z obrębu [...] w [...].

3 Pismem z dnia [...] października 2012 r. B.S. i A. Ż. na

4 podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniosły o stwierdzenie nieważności decyzji

5 Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2000 r. nr [...].

6 Okoliczności przesądzające o przymiocie strony B. S. oraz A.

7 Ż., w ocenie autora wniosku, są jednocześnie wystarczającą podstawą do

8 stwierdzenia nieważności kwestionowanej, decyzji z uwagi na wydanie pozwolenia na

9 budowę dla inwestycji nie mającej zapewnionego dostępu do drogi publicznej. Obsługa

10 komunikacyjna inwestycji odbywa się przez ul. bez nazwy. Do zapewnienia obsługi

11 komunikacyjnej konieczne jest korzystanie z działek o nr ew. [...] stanowiących

12 własność wnioskodawczyń. Pozwolenie na budowę zostało wydane dla nieruchomości

13 niemającej dostępu do drogi publicznej oraz braku zgody do dysponowania

14 nieruchomościami oznaczonymi nr ew. [...] na cele budowlane. Zgody

15 właściciela powyższych nieruchomości, niezbędnej do uznania, że nieruchomości

16 objęte inwestycją mają dostęp do drogi publicznej, nie ma w chwili obecnej i nie było

17 także w dacie wydania decyzji.

18 W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że B. S. i A.Ż. nie brały udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem

19 kwestionowanej decyzji Burmistrza Gminy [...].

20 B. S. wywodzi swój interes prawny w kwestionowaniu ww. decyzji z tytułu przysługującego jej prawa własności działki nr ewid. [...] położonej w [...],

21 dzielnica [...], natomiast A. Ż. - z tytułu przysługującego jej prawa

22 własności działki nr ewid. [...], położonej w [...], dzielnica [...], co

23 potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy księgi wieczyste. Powyższe

24 nieruchomości nie graniczą bezpośrednio z działką inwestycyjną nr ewid. [...] - są od

25 niej oddzielone kilkunastoma działkami. Również odległość działki inwestycyjnej nr

26 ewid. [...] od działki nr ewid. [...], wynosi ponad 200 m, a od działki nr ewid. [...]

27 ponad 150 m.

28 Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym praktycznie

29 każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co

30 jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony

31 zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji

32 określonej inwestycji. Analiza akt sprawy nie wykazała, aby realizacja zamierzonych

33 prac powodowała uciążliwości i utrudnienia, które wynikałyby z obowiązujących

34 przepisów prawa, w możliwości korzystania przez stronę skarżącą z jej nieruchomości.

35 W szczególności ograniczenia takie nie wynikają z § 12 (dotyczącego odległości budynków o granicy działki budowlanej), § 13 (dotyczącego przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 36 (dotyczącego odległości pokryw i wylotów

36 wentylacji ze zbiorników na nieczystości ciekłe i podobnych urządzeń sanitarno-

37 gospodarczych o pojemności do 10 m3), § 57 (dotyczącego nasłonecznienia

38 pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 (dotyczącego m.in.

39 nasłonecznienia pokoi mieszkalnych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12

40 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać

41 budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.).

42 Ponadto realizacja spornej inwestycji nie wpływa na warunki ochrony

43 przeciwpożarowej (przepis § 271 i nast. przytoczonego wyżej rozporządzenia z dnia 12

44 kwietnia 2002 r.) usytuowanych na działkach skarżących obiektów (zarówno

45 istniejących, jak i potencjalnych), jak również nie pozbawia powyższych nieruchomości

46 dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda,

47 ciepło, prąd, telekomunikacja).

48 Dodał, że wnioskodawczynie nie wskazały w istocie żadnego przepisu prawa

49 materialnego, stanowiącego podstawę ich żądania oraz i nie wyjaśniły w jaki sposób

50 inwestycja narusza ich indywidualny interes prawny, pomimo iż na wnioskodawcy

51 spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialnoprawną.

52 Organ za niewystarczający uznał argument, że decyzja nr [...] jest wadliwa,

53 gdyż nie został zapewniony dostęp z działki inwestycyjnej do drogi publicznej, doszło

54 więc do naruszenia interesów właścicielek działek nr ew. [...]. Wskazał, że z

55 analizy akt wynika, iż inwestor ma zapewniony dojazd z działki inwestycyjnej nr ew. [...]

56 poprzez działki nr ew. [...] i nr ew. [...] (ul. [...]) do dróg publicznych (ul.

57 [...],[...],[...]), co potwierdza pismo Urzędu Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r., toteż nie musi korzystać z działek wnioskodawczyń.

58 Okoliczność faktyczna korzystania przez inwestora z działek wnioskodawczyń

59 nie daje podstaw do przyznania - w świetle art. 28 k.p.a. - legitymacji do udziału w

60 postępowaniu w charakterze strony. Kwestia ewentualnego korzystania z działek

61 wnioskodawczyń może być rozpoznana jedynie na drodze procedury cywilnej.

62 W ocenie organu B. S. i A. Ż. mogą bez przeszkód

63 zagospodarować należące do nich nieruchomości, a inwestycja ich w tym nie

64 ogranicza, zatem nie mogą być one uznane za strony postępowania w sprawie

65 stwierdzenia nieważności ww. decyzji.

66 Organ powołując się na art. 7 k.p.a. i orzecznictwo podkreślił, że obowiązek

67 poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale i na stronie, która

68 powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Jeżeli organ

69 wyprowadził ustalenia dotyczące stanu faktycznego z nienasuwających zastrzeżeń,

70 dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia

71 kontrdowodu strony toczącego się postępowania.

72 Następnie przedstawił szeroką argumentację w zakresie spoczywającego na

73 organie odwoławczym obowiązku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy.

74 Skargę na powyższe postanowienie wniosły B. S. i A. Ż.

75 skarżąc je w całości i zarzucając:

76 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

77 a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w, związku z art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez

78 utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, bez analizy całego materiału

79 dowodowego oraz nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sposób

80 wyczerpujący, oraz przeprowadzenie postępowania bez wyjaśnienia istotnych

81 okoliczności sprawy;

82 b) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezawiadomienie przez organ

83 odwoławczy stron postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym

84 materiałem dowodowym oraz o możliwości zgłoszenia żądań przed wydaniem

85 postanowienia, co uniemożliwiło stronom złożenie przed wydaniem ww. rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy uwag w stosunku do nowych dowodów

86 powstałych przed organem odwoławczym, a mających istotny wpływ na wynik

87 sprawy i będących kluczowymi dokumentami przy rozstrzygnięciu organu II

88 instancji.

89 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

90 art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 k.c.

91 poprzez nieuzasadnione odmówienie skarżącym statusu strony w niniejszym

92 postępowaniu w sytuacji, gdy nieruchomości wnioskodawczyń są niezbędne do

93 zapewnienia komunikacji przedmiotowej inwestycji.

94 W związku z powyższym wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia w

95 całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

96 W ocenie skarżących organ nie wyjaśnił, dlaczego nie przysługuje im przymiot

97 strony. Poza przedstawieniem stanu faktycznego, przytoczeniem stanowiska sądów i

98 doktryny, uzasadnienie ograniczono do wskazania, że inwestycja spełnia wymania

99 określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie

100 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie

101 wypływa na warunki ochrony przeciwpożarowej oraz dostępu do mediów.

102 Samo spełnienie warunków technicznych nie pozbawia skarżących przymiotu

103 strony. Wskazane przez organ odwoławczy spełnienie ww. przepisów jest warunkiem

104 niezbędnym do powstania inwestycji, nie ma jednak znaczenia do przyznania

105 skarżącym przymiotu strony. Podlegającą bowiem ocenie we wszczętym postępowaniu.

106 Ocena merytoryczna prawidłowości, decyzji., nie może być podstawą do odmowy

107 wszczęcia postępowania z uwagi na brak przymiotu strony.

108 Zdaniem skarżących, przesądzenie o braku przymiotu strony jest przedwczesne i

109 narusza rażąco art. 107 § 3 k.p.a., a ponadto art. 7, 77 § 1 k.p.a. Z przyjętego stanu

110 faktycznego wynika, że obsługa komunikacyjna zgodnie z projektem zagospodarowania

111 terenu, jak i decyzją o warunkach zabudowy, odbywa się poprzez nieruchomość

112 skarżących, co - zdaniem organu I instancji - prowadzi do wniosku, że skarżącym nie

113 przysługuje przymiot strony postępowania. Taki tok rozumowania jest wewnętrznie

114 sprzeczny i świadczy o braku analizy akt sprawy, a w konsekwencji - rozumienia

115 przepisów określających strony postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.

116 Organ wystąpił pismem z dnia [...] maja 2013 r. do Urzędu Miasta [...] o

117 wskazanie, czy którakolwiek z wymienionych ulic ([...],[...],[...],

118 [...]) stanowią drogę publiczną. W odpowiedzi potwierdzono, że ww. ulice są

119 drogami publicznymi, co w ocenie organu wskazuje, że dojazd do inwestycji jest możliwy z pominięciem działek skarżących, a więc nie przysługuje im przymiot strony.

120 Organ pominął jednak, iż możliwość faktycznego dojazdu innymi drogami publicznymi

121 nie ma wpływu na interes skarżących. Możliwość komunikacji z innymi drogami,

122 niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, nie może pozbawić skarżących przymiotu

123 strony, skoro dojazd do inwestycji zgodnie z ww. dokumentacją narusza interesy

124 skarżących co przesądza o ich przymiocie strony.

125 Nadto, organ nie odniósł się do zażalenia w kwestii dojazdu do drogi przez działki

126 skarżących, zasłaniając się spełnieniem warunków technicznych.

127 Organ naruszył również art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia - przed

128 wydaniem postanowienia - o zgromadzonym materiale dowodowym, który został

129 rozszerzony o nowe pismo Urzędu Miasta [...], na podstawie którego stwierdził,

130 że skarżące nie posiadają przymiotu strony.

131 Skarżące podniosły, że ich interes prawny ma oparcie w art. 140 k.c. Dojazd do

132 inwestycji przez nieruchomości skarżących narusza zakres ochrony określony w art.

133 140 k.c. Powołały orzecznictwo, zgodnie z którym właściciel nieruchomości sąsiedniej

134 ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. do uczestniczenia, jako strona w

135 postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja kształtująca

136 stosunki na sąsiedniej nieruchomości (sposób korzystania), iż będzie to miało wpływ na

137 wykonywanie jego prawa własności. W ocenie skarżących ww. pozwolenie na budowę

138 kształtuje stosunki na ich nieruchomościach

139 W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej

140 decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

141 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

142 Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd

143 naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub

144 istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeśli mogły mieć one wpływ na wynik

145 sprawy, jak stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

146 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze

147 zm.), dalej ppsa. :

148 Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżone, jak i poprzedzające

149 je postanowienie organu I instancji wydano z naruszeniem art. 61 a § 1 k.p.a. w zw. z

150 art. 157 § 2 k.p.a. w zw. art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 14.

151 Zakwestionowanym przez skarżące postanowieniem Główny Inspektor Nadzoru

152 Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...], którym

153 odmówiono wszczęcia, na wniosek B. S. i A. Ż., postępowania w

154 sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...]

155 udzielającej pozwolenia na budowę budynku magazynowego z częścią biurową, na

156 działce nr ew. [...] w [...].

157 W związku z powyższym na wstępie podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 157 § 2

158 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na

159 żądanie strony lub z urzędu.

160 Wszczęcie postępowania nieważnościowego wymaga zatem uprzedniej kontroli

161 organu pod kątem spełnienia przesłanek formalnoprawnych warunkujących jego

162 dopuszczalność. Należy mieć przy tym na uwadze, że w postępowaniu

163 nieważnościowym dotyczącym decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przymiot

164 strony ustala się tak jak w postępowaniu zwyczajnym, to jest na podstawie art. 28 ust. 2

165 Prawa budowlanego, a zatem przepisu szczególnego w stosunku do art. 28 k.p.a.

166 Zgodnie z treścią tego artykułu stronami w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na

167 budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy

168 nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu zdefiniowanego w

169 art. 3 pkt 20 cyt. ustawy. Przez obszar oddziaływania ww. przepis określa teren

170 wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego. na podstawie odrębnych przepisów,

171 wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowania terenu.

172 Do uznania właściciela danej nieruchomości za stronę postępowania w sprawie mającej

173 za przedmiot pozwolenie na budowę na innej nieruchomości (a także o stwierdzenie

174 nieważności wydanego już pozwolenia) konieczne jest zatem ustalenie, czy

175 nieruchomość ta znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych

176 przepisów prawa materialnego w, otoczeniu planowanego obiektu budowlanego, a

177 przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu

178 tego terenu. Przepisami takimi mogą być - między innymi - przepisy zawarte w

179 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków

180 technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.

181 690 ze zm.).

182 Kluczowe znaczenie dla ustalenia stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności takiej decyzji, ma zatem określenie obszaru oddziaływania inwestycji. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają bowiem podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę (zob. wyroki NSA: z dnia 24 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 1772/11, LEX nr 1270189 oraz z dnia 14 marca 2013r., sygn. akt II OSK 2182/11, LEX nr 1340211). W

183 przeciwnym wypadku można mówić tylko o interesie faktycznym.

184 Organy nie przeprowadziły postępowania w oparciu o powyższe kryteria i błędnie

185 oceniły kluczowe dla przyznania skarżącym przymiotu strony okoliczności i argumenty.

186 Już we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] maja 2000r.

187 skarżące podnosiły bowiem, że dojazd do działki nr [...] przewidziano poprzez drogę,

188 która ma szerokość mniejszą niż 2 m, czego konsekwencją było wystąpienie inwestora

189 do Sądu Rejonowego dla [...] (sygn. akt I Ns 545/11) o

190 ustanowienie służebności przejazdu przez nieruchomości skarżących w pasie 3 m.

191 Zdaniem Sądu już ta okoliczność przesądzała, iż działki o nr [...] i [...] -

192 pomimo, że oddzielone innymi działkami - leżą w obszarze oddziaływania spornej

193 inwestycji.

194 Oceniając, czy sporna inwestycja ogranicza zagospodarowanie działek

195 skarżących należało również uwzględnić art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego,

196 zgodnie z którym obiekt budowlany powinien być projektowany i budowany w sposób

197 zapewniający poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu,

198 uzasadnionych interesów osób trzecich oraz - co wymaga szczególnego podkreślenia

199 w niniejszej sprawie - w sposób umożliwiający zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

200 W art. 3 pkt 20 Prawą budowlanego ustawodawca wskazuje na teren

201 "wyznaczony" w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych,

202 wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu

203 (m.in. wyrok NSA z 28 marca 2007 r., II OSK 208/06, ONSA i WSA 2008/1/12).

204 Przepisy odrębne mające wpływ na sposób zagospodarowania i przeznaczenia terenu

205 mogą należeć do różnych dziedzin prawa np regulacji z zakresu zagospodarowania

206 przestrzennego, ochrony środowiska, czy prawa cywilnego określającego zakres

207 dopuszczalnego ingerowania w wykonywanie prawa własności. Źródłem interesu

208 prawnego może być bowiem norma prawa materialnego nie tylko administracyjnego,

209 ale należąca do każdej gałęzi prawa, (w tym do prawa cywilnego. (B. Adamiak, J.

210 Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2008,

211 tezy do art. 28 k.p.a.). Taką normę stanowi art. 140 Kodeksu cywilnego, zgodnie z

212 którym, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego

213 właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno –

214 gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą.

215 Nawet gdyby nie podzielić powyższego stanowiska - które w orzecznictwie

216 znajduje również przeciwników, ograniczających przepisy na podstawie, których ustala się interes prawny do przepisów administracyjnego prawa materialnego - to i tak w niniejszej sprawie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących wynikały z przepisów powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm.).

217 Uszło uwadze organów, że podobnie już we wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego skarżące wskazywały na treść § 14 obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 ze. zm.), podkreślając że szerokość ul. bez nazwy (obecnie ul. [...], zaliczona uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2005r. do kategorii dróg gminnych) wynosi 3 m.

218 W tym miejscu zaznaczyć trzeba, postępowanie w, sprawie stwierdzenia nieważności organ wszczyna i prowadzi na podstawie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego obowiązujących w chwili złożenia wniosku o jego wszczęcie.

219 Natomiast legalność zakwestionowanego rozstrzygnięcia pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p:a. kontroluje według stanu prawnego obowiązującego w dniu jego wydania. Powyższe oznacza, że legitymację danego podmiotu do zainicjowania postępowania nieważnościowego organ bada w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie złożenia wniosku.,

220 Niemniej obecnie obowiązujący § 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. - tak jak przepis § 14 ww. rozporządzenia z 1999r. - przewiduje, że do działki budowlanej oraz do budynku i urządzeń z nim związanych należy zapewnić dojście i dojazd od drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu jego użytkowania oraz wymagań ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach szczególnych.

221 Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Dopuszcza się zastosowanie

222 dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2). Do budynku i urządzeń z nim związanych,

223 wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich

224 szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m (ust. 4).

225 Kwestia ta pomimo, iż decydująca o przyznaniu skarżącym legitymacji do

226 zainicjowania i udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] maja 2000 r., została całkowicie pominięta przez organy obu instancji.

227 W związku z powyższym rzeczą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem stanowiska Sądu.

228 Wobec naruszenia art. 61 a § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a orzekł jak w pkt. I wyroku. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. rozstrzygnięto, jak w pkt 2, zaś o kosztach na podstawie art. 200 p.p.s.a.