Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2012 r., VII SA/Wa 1486/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2012 r., VII SA/Wa 1486/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2012 r. sprawy ze skargi K. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala

Uzasadnienie

2 Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012r., na podstawie art. 158 § 1 w

3 zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania

4 administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a.- stwierdził

5 nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2007r.,

6 zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę [...]

7 "[...]" A. L. budynku biurowego wraz z infrastrukturą na działce nr

8 [...] w M. przy ul. K..

9 Organ wskazał, że postępowanie wszczął na wniosek K. C.,

10 właściciela działki sąsiedniej (nr ew. [...]) wskazującego, że ww. inwestycja jest

11 niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

12 Organ przybliżył zasady obowiązujące w postępowaniu nieważnościowym oraz

13 przytoczył art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w

14 dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, podnosząc, że przed wydaniem

15 pozwolenia organ ma obowiązek sprawdzić zgodność projektu budowlanego m.in. z

16 ustaleniami miejscowego planu.

17 Wskazał, że działka inwestycyjna zgodnie z miejscowym planem

18 zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Miejskiej w M. Nr

19 [...] z dnia [...].04.1997r.), dalej plan, znajduje się na obszarze o symbolu

20 [...], przeznaczonym pod rzemiosło i mieszkalnictwo towarzyszące usługom.

21 Organ wyjaśnił pojęcia "rzemiosła" i "usług" powołując się na definicje

22 słownikowe. Podał, że za oddzieleniem usług od handlu przemawia również

23 umieszczenie tych rodzajów działalności w odrębnych sekcjach Polskiej Klasyfikacji

24 Działalności (S i G).

25 Następnie stwierdził, że udzielono pozwolenia na budowę autokomisu - budynku

26 biurowego wraz z niezbędną infrastrukturą. Działalność autokomisu to niewątpliwie

27 handel, nie usługi czy rzemiosło, jak dopuszcza plan. Inwestycja objęta ww. decyzją stoi

28 zatem w oczywistej sprzeczności z ustaleniami planu.

29 Ponadto, zdaniem organu, decyzję skierowano do [...] "[...]" A.

30 L., a więc podmiotu, który nie posiada osobowości prawnej i zdolności do

31 czynności prawnych.

32 Powyższe oznacza, że decyzję z dnia [...].10.2007r. wydano z rażącym

33 naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i art. 29 k.p.a.

34 Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r., na

35 podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. L. - uchylił

36 zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji.

37 Organ przytoczył art. 61 § 1 k.p.a. oraz art. 61 a § 1 k.p.a. Powołując się na

38 orzecznictwo wyjaśnił pojęcie interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Podał,

39 że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z

40 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), dalej ustawa, stronami w sprawach pozwolenia na

41 budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy

42 nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, który zdefiniowano

43 w art. 3 pkt 20 ustawy.

44 Zaznaczył, że art. 28 ust. 2 ustawy znajduje również zastosowanie w

45 postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nieważności pozwolenia budowlanego.

46 Wskazał, że z odpisu z księgi wieczystej nr [...][...], wynika, iż

47 K. C. jest właścicielem działki nr ew. [...], która bezpośrednio

48 graniczy z działką inwestycyjną, jednak fakt bezpośredniego sąsiedztwa nie przesądza

49 o posiadaniu przez właścicieli przymiotu strony postępowania. O byciu stroną decyduje

50 położenie nieruchomości w obszarze oddziaływania inwestycji, wprowadzającym

51 ograniczenia w jej zagospodarowaniu.

52 Z planu zagospodarowania działki wynika, że odległość między spornym

53 budynkiem (elewacją bez otworów okiennych i drzwiowych - rys. nr 2), a działką

54 skarżącego wynosi 3 m. Usytuowanie to, uwzględniając również jej wysokość (3,58 m -

55 rys. nr 5) i przeznaczenie wyklucza uznanie, że nieruchomość wnioskodawcy znajduje

56 się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, wynikającego z przepisów

57 techniczno-budowlanych, w tym § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

58 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i

59 ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690, ze zm., wg stanu na dzień

60 8.10.2007r.). Inwestycja nie powoduje ograniczeń związanych z przesłanianiem

61 obiektów istniejących, jak i potencjalnych (§ 13 warunków technicznych). Inwestycja nie

62 narusza również § 57 warunków technicznych (nasłonecznienie pomieszczeń

63 przeznaczonych na pobyt łudzi) i § 271 (ochrona przeciwpożarowa).

64 Organ zaznaczył, że w ramach inwestycji zaplanowano realizację 26 miejsc

65 parkingowych. Najbliższe miejsce parkingowe zaprojektowane zostało 8,5 m od działki

66 skarżącego i ok. 16,5 m od budynku mieszkalnego. Kwestionowane przedsięwzięcie

67 będzie zatem spełniać wymagania z § 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 warunków

68 technicznych i nie ograniczy sposobu zagospodarowania działki skarżącego.

69 Podkreślił, że odwołujący się nie wykazał okoliczności ograniczających

70 zagospodarowanie jego nieruchomości, a zgodnie z orzecznictwem to podmiot

71 żądający podjęcia postępowania winiec wykazać, że posiada legitymację w rozumieniu

72 art. 28 ust. 2 ustawy.

73 Organ zauważył, powołując orzecznictwo, że wskazywana przez skarżącego

74 możliwość występowania uciążliwości w związku ze zwiększonym hałasem dotyczy

75 interesu faktycznego, a nie prawnego.

76 W ocenie organu charakter inwestycji nie dawał też podstaw do zastosowania

77 regulacji odrębnych, co obligowało organ do uchylenia decyzji Wojewody [...] i

78 umorzenia postępowania organu I instancji.

79 Skargę na powyższą decyzję złożył K. C., zarzucając jej

80 naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

81 sprawy, t.j.

82 art. 28 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarżący nie jest stroną

83 postępowania;

84 art. 28 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że stroną postępowania jest

85 A. L., gdy co najmniej od [...].11.2011 r. nie ma ona prawa do dysponowania

86 gruntem, na którym obiekt jest budowany;

87 art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu

88 faktycznego oraz załatwienia sprawy co do meritum, mając na względzie interes

89 społeczny i słuszny interes obywateli;

90 art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego

91 uczestników do władzy publicznej, w tym przez stwierdzenie, że nie zachodzą

92 przesłanki do uznania skarżącego za stronę postępowania,

93 art. 15 k.p.a. w zw. z art. 127 § 1 k.p.a. poprzez określenie kręgu osób, które mogą być

94 stroną postępowania na etapie odwoławczym, bez uchylenia decyzji w tym zakresie do

95 ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a tym samym bez możliwości złożenia

96 odwołania przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego;

97 art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału

98 dowodowego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, niezbędnych do

99 dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy;

100 art. 138 § 1 pkt 2, art. 105 k.p.a., poprzez błędne zastosowanie i wydanie decyzji

101 umarzającej postępowanie organu I instancji, w sytuacji gdy całokształt okoliczności

102 sprawy uzasadniał zastosowanie art. 138 § 1 i tym samym utrzymanie w mocy

103 zaskarżonej decyzji w całości;

104 art. 61 § 2 oraz art. 157 § 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż postępowanie o stwierdzenia

105 nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę może być prowadzone tylko na

106 wniosek i tylko strony w rozumieniu art. 28 ustawy, gdy w myśl art. 157 § 2 może być ono

107 prowadzone również z urzędu.

108 Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik

109 sprawy t.j.:

110 art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy poprzez arbitralne ustalenie, kto jest stroną

111 postępowania w rozumieniu tego przepisu oraz jego błędną wykładnię, zakładającą, iż

112 skarżący nie posiada przymiotu strony postępowania, gdyż nie znajduje się w obszarze

113 oddziaływania obiektu. Organ ograniczył badanie do wąskiego kręgu przepisów

114 wymienionych w uzasadnieniu;

115 art. 3 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 9 ustawy poprzez przyjęcie, iż udzielenie pozwolenia może

116 dotyczyć budowy 26 miejsc parkingowych, które znacznie przekraczają potrzeby i

117 gabaryty obiektu biurowego, a nadto zajmują całą pozostałą część działki, gdy w planie

118 teren przeznaczono pod rzemiosło i mieszkalnictwo towarzyszące usługom;

119 art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy poprzez ich nieuwzględnienie, mimo, iż decyzja organu I

120 instancji stwierdzała nieważność ww. decyzji z uwagi na niezgodność z planem, który to

121 aspekt organ II instancji pominął.

122 W uzasadnieniu skargi, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, wskazano,

123 że decyzja Starosty [...] rażąco narusza prawo, gdyż została wydana

124 wbrew nakazowi ustanowionemu w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy, to jest bez sprawdzenia

125 zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu. Skarżąca podała,

126 że działka nr ew. [...] znajduje się w obszarze [...], przeznaczonym w ww. planie

127 pod rzemiosło i mieszkalnictwo towarzyszące usługom.

128 Następnie w skardze przedstawiono obszerny wywód odnośnie definicji pojęcia

129 rzemiosła wymienionego w art. 2 ustawy z dnia 22 marca 1989r. o rzemiośle (Dz.U. z

130 2002r. Nr 112, poz. 979 ze zm.) i podzielono argumentację organu I instancji odnośnie

131 pojęcia usług.

132 Podkreślono, że w planie nie ma mowy o sytuowaniu na ww. terenie usług w

133 ogóle, lecz mieszkalnictwa towarzyszącego usługom. Budowa obiektu o funkcji biurowej

134 nie mieści się więc w pojęciu "mieszkalnictwa". Działalność autokomisu, bazująca na

135 handlu, a nie usługach czy rzemiośle stoi zatem w oczywistej opozycji do zapisów planu.

136 Skarżący wskazał, że wskutek działalności związanej z powstaniem autokomisu

137 mieszkańcy działek sąsiednich narażeni są na uciążliwy hałas oraz zanieczyszczanie

138 przez klientów środowiska, mają zakłócony spokój i porządek.

139 Zdaniem skarżącego organ I instancji słusznie zauważył, iż stroną postępowania

140 zwyczajnego nie może być [...] "[...]" A. L., gdyż taki podmiot w

141 świetle prawa nie istnieje. Art. 28 ust. 2 ustawy jasno precyzuje, kto może być stroną

142 postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Decyzja powinna zostać wydana na

143 rzecz inwestora – A. L..

144 O wadliwości ww. decyzji świadczy również fakt, iż Starosta, jako organ ochrony

145 środowiska, nie opiniował lokalizacji przedsięwzięcia, naruszając tym samym art. 35 ust.

146 1 pkt 1 ustawy.

147 Ponadto, z pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w

148 [...] z dnia [...] listopada 2011 r. wynika, iż otrzymał on oświadczenie A.

149 L. o zakończeniu z dniem [...].11.2011 r. działalności gospodarczej pod nazwą

150 [...] "[...]" w M. oraz zakończeniu dzierżawy działki. Obecnym

151 właścicielem autokomisu jest R. Ś. prowadzący działalność gospodarczą pod

152 nazwą PPH U Ś. R..

153 Skarżący dodał, powołując się szczegółowo na swoje wnioski i pisma, że żaden

154 organ w postępowaniu wyjaśniającym nie zarzucił mu braku legitymacji do czynnego

155 udziału w postępowaniu.

156 Całkowicie niezrozumiałe jest też w ocenie strony skarżącej, powoływanie się

157 przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji na art. 28 k.p.a., skoro do ustalenia kręgu

158 stron przedmiotowego postępowania należy stosować art. 28 ust. 2 ustawy Prawo

159 budowlane.

160 Skarżący podkreślił, że organ odmówił mu przymiotu strony postępowania,

161 pomimo, iż decyzja w sprawie pozwolenia na budowę jest obarczona sankcją

162 nieważności, na skutek jej niezgodności z wymogami art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo

163 budowlane i skierowania jej do podmiotu, który prawnie nie istnieje.

164 Wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, iż

165 projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra

166 Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim

167 powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690), a nieruchomość

168 skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ natomiast nie

169 odniósł się do poczynionych przez organ I instancji ustaleń, iż decyzja o pozwoleniu na

170 budowę została skierowana do podmiotu, który prawnie nie istnieje oraz że jest

171 niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że

172 nie dokonano ustaleń dotyczących wpływu planowanej inwestycji na środowisko.

173 Skarżący stwierdził, że wprawdzie organ wskazał odległości planowanej

174 inwestycji od nieruchomości skarżącego, natomiast nie wskazał, jakie odległości są

175 konieczne do uznania, że nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania oraz

176 jaka jest ich podstawa prawna. Powołując się na orzecznictwo sądowe wskazał

177 ponadto, że samo zachowanie wymaganych odległości w zakresie sytuowania budynku

178 na działce nie oznacza, że podmioty mające tytuł prawny do działek znajdujących się w

179 otoczeniu projektowanego obiektu nie mogą być stroną w postępowaniu o pozwolenie

180 na budowę.

181 Podkreślił, że poprzez brak uznania legitymacji czynnej skarżącego, w obrocie

182 prawnym pozostaje wadliwa decyzja obarczona przesłanką stwierdzenia nieważności.

183 W odpowiedzi na skargę organ wniósł ojej oddalenie, podtrzymując stanowisko

184 zawarte w zaskarżonej decyzji.

185 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

186 Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o

187 ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy

188 administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności

189 administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem

190 zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd

191 administracyjny ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej

192 zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego,

193 obowiązującymi w dacie jej wydania.

194 Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Głównego

195 Inspektora Nadzoru Budowlanego uchylająca decyzję Wojewody [...],

196 stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z [...] października 2007 r. i

197 umarzająca postępowanie organu I instancji nie narusza prawa.

198 Zgodnie z treścią art. 157 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks

199 postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej

200 dalej kpa, postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

201 wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania w omawianym

202 trybie wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu, czy zachodzą przesłanki

203 formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność, przy czym niedopuszczalność

204 wszczęcia takiego postępowania może mieć charakter podmiotowy lub przedmiotowy. Z

205 niedopuszczalnością z przyczyn podmiotowych mamy do czynienia wówczas, gdy

206 podmiot żądający stwierdzenia nieważności decyzji nie jest stroną lub gdy z wnioskiem

207 o stwierdzenie nieważności wystąpiła strona nie mająca zdolności do czynności

208 prawnych. W sytuacji złożenia przez dany podmiot wniosku o stwierdzenie nieważności

209 decyzji obowiązkiem właściwego organu jest więc w pierwszej kolejności ustalenie, czy

210 wniosek ten pochodzi od strony. Zgodnie z przepisem art. 61 a kpa (obowiązującym od

211 dnia 11 kwietnia 2011 r.), gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez

212 osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może

213 być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie

214 wszczęcia postępowania.

215 Zarówno w postępowaniu zwykłym dotyczącym pozwolenia na budowę, jak i w

216 postępowaniu nieważnościowym normą materialnoprawną określającą krąg stron

217 postępowania jest art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu

218 Administracyjnego: z dnia 16 marca 2009r. sygn. II OSK 1540/08 Lex nr 530045, z dnia

219 17 listopada 2008r. sygn. II OSK 1387/07 Lex nr 526048). Przepis ten jest przepisem

220 szczególnym w stosunku do art. 28 kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego

221 interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności

222 organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

223 W myśl art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (tj. Dz. U. z

224 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r.,

225 stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz

226 właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w

227 obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" zdefiniowane

228 zostało w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane jako teren wyznaczony w otoczeniu

229 obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane

230 z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszarem takim jest

231 przykładowo obszar ograniczonego użytkowania wyznaczany na podstawie przepisów

232 Prawa ochrony środowiska, strefy ochronne ujęć wody lub obszary ochronne zbiorników

233 wód śródlądowych wyznaczonych na podstawie Prawa wodnego. Do organów

234 administracji architektoniczno-budowlanej należy w każdym przypadku zakreślenie tego

235 obszaru i wskazanie stron tego postępowania.

236 W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Główny Inspektor

237 Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i z uwagi na brak przymiotu

238 strony umorzył wszczęte na wniosek K. C. postępowanie w

239 sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] października

240 2007 r., udzielającej [...] "[...]" A. L. pozwolenia na budowę

241 budynku biurowego wraz z infrastrukturą na działce nr [...]przy ul. K. w M.

242 W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie przyjął, że

243 wniosek o stwierdzenie nieważności nie pochodzi od strony postępowania, prawidłowe

244 było zatem umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji

245 Starosty [...].

246 Realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza prawa własności i nie

247 spowoduje ograniczeń w zakresie dysponowania nieruchomością należącą do

248 K. C.. Wprawdzie skarżący jest właścicielem działki nr [...]

249 bezpośrednio graniczącej z działką objętą inwestycją, to jednak położenie

250 nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest tożsame ze znajdowaniem

251 się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu (por. wyrok NSA z dnia 15

252 września 2006 r" sygn. akt II OSK 1082/05, LEX nr 320883; wyrok NSA z dnia 16 marca

253 2009 r., sygn. akt II OSK 1540/08, LEX nr 530045).

254 Podkreślenia wymaga fakt, iż w świetle powołanego wyżej art. 28 ust. 2 Prawa

255 budowlanego nie wystarczy samo przekonanie właściciela danej nieruchomości, że ma

256 on interes prawny uzasadniający udział jako strony w postępowaniu o pozwoleniu na

257 budowę. W przepisie tym przyjęto, że legitymacja procesowa ma charakter obiektywny,

258 nakazujący ustalenie, przed wszczęciem postępowania o udzielenie pozwolenia na

259 budowę, przepisów, które wprowadzają związane z danym obiektem ograniczenia w

260 zagospodarowaniu terenu i na tej podstawie ustalenie kręgu występujących w nim stron.

261 Podkreślić trzeba, że przez oddziaływanie obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2

262 ustawy Prawo budowlane należy rozumieć takie oddziaływanie, które narusza

263 konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, dające

264 określonemu podmiotowi podstawę do wywodzenia własnego interesu prawnego. Jeżeli

265 projektowana inwestycja nie powoduje naruszenia konkretnych przepisów prawa

266 materialnego, nie wykazuje sprzeczności z normami wynikającymi z przepisów Prawa

267 budowlanego, przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny

268 odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej,

269 Prawa wodnego, Prawa ochrony środowiska itp., to spowodowane realizacją inwestycji

270 dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające interes

271 prawny innych osób. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść

272 planowane przedsięwzięcie, a jedynie takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów

273 prawnych innych osób, nie zaś interesów faktycznych.

274 Jak wynika z projektu zagospodarowania działki objętej sporną inwestycją,

275 odległość projektowanego budynku od granicy z działką skarżącego (ścianą bez

276 otworów okiennych i drzwiowych) wynosi 3 m, zostały zatem zachowane odległości

277 określone w § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia

278 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich

279 usytuowanie (Dz.U. nr 75 poz. 690). Projektowana inwestycja nie ma też żadnego

280 wpływu na zacienienie działki skarżącego i nie ograniczy dopływu naturalnego światła

281 do pomieszczeń mieszkalnych budynku skarżącego (§ 13 i § 57 rozporządzenia). W

282 ramach inwestycji zaplanowano realizację 26 miejsc parkingowych, przy czym

283 najbliższe miejsce parkingowe zaprojektowano 8,5 m od działki skarżącego i ok. 16,5 m

284 od budynku mieszkalnego skarżącego, inwestycja spełnia zatem wymagania z § 19

285 rozporządzenia.

286 Wskazać jednocześnie trzeba, iż ustalenie, że na danej nieruchomości

287 odczuwalne będą skutki funkcjonowania inwestycji, np. związane z emisją hałasu nie

288 oznacza jeszcze, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu w

289 rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Obszar oddziaływania to nie jest teren, w

290 którym da się odczuć uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu.

291 Takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można

292 utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych (por.

293 wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.04.2009 r. II OSK 12/08 Lex nr

294 554936, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29.10.2009 r. VII

295 SA/Wa 1245/09 Lex nr 574336, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z

296 dnia 7.10.2009 r. II SA/GI 430/09 Lex nr 573705, Naczelnego Sądu Administracyjnego z

297 dnia 18.01.2011 r. II OSK 338/10 Lex nr 953066).

298 Właścicielowi nieruchomości położonej w otoczeniu planowanej inwestycji

299 przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele

300 budowlane innej nieruchomości, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania

301 kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora

302 obowiązujących przepisów prawa materialnego. Właściciele, użytkownicy wieczyści lub

303 zarządcy nieruchomości, o ile chcą być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na

304 budowę, także w trybie nieważnościowym, muszą zatem wskazać konkretny przepis

305 prawa materialnego administracyjnego przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie

306 w swobodnym zagospodarowaniu ich nieruchomości, wprowadzone ze względu na

307 powstanie obiektu objętego postępowaniem o pozwoleniu na budowę. K.

308 C. takiego przepisu i takich ograniczeń nie wskazał, nie wynikają one również

309 ze zgromadzonej dokumentacji, prawidłowo zatem Główny Inspektor Nadzoru

310 Budowlanego uznał, że wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na

311 budowę nie pochodzi od strony postępowania.

312 Jednocześnie wskazać trzeba, że argumenty skargi wskazujące, że badana w

313 trybie nadzorczym decyzja jest dotknięta wadą nieważności i zarzucające organowi brak

314 odniesienia się do tej kwestii w zaskarżonej decyzji pozostają bez wpływu na wynik

315 sprawy. Skoro bowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie rozpoznawał

316 wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, bowiem umorzył postępowanie z uwagi na

317 brak przymiotu strony wnioskodawcy, to nie mógł badać merytorycznie, czy decyzja o

318 pozwoleniu na budowę jest dotknięta wad

319 nieważności.

320 Zaskarżona decyzja uchylająca decyzję Wojewody [...], stwierdzającą

321 nieważność decyzji Starosty [...] z [...] października 2007 r. i umarzająca

322 postępowanie organu I instancji nie narusza zatem prawa.

323 Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec jak w

324 sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

325 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)