Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2011 r., VII SA/Wa 1423/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2011 r., VII SA/Wa 1423/11

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.

Uzasadnienie

2 Zaskarżoną decyzja z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zw. dalej GINB, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...]października 2010 r., znak: [...], o odmowie wszczęcia na wniosek S. G. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...]. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

3 Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...], Starosta [...], na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla Gminy G. na budowę oczyszczalni ścieków o przepustowości 254,6 m3/d, zlokalizowanej na działce nr [...], położonej w miejscowości G. wraz z przepompownią sieciową ścieków P1 zlokalizowaną na działce nr [...] i rurociągiem tłocznym, zlokalizowanym na działkach nr: [...] oraz pompownią sieciową ścieków P2, zlokalizowaną na działce nr [...] (teren eksploatowanej oczyszczalni) i rurociągiem tłocznym zlokalizowanym na działkach nr: [...], [...], prowadzącym do istniejącej kanalizacji sanitarnej w ul. Nadrzecznej, a także budową tymczasowej drogi dojazdowej zlokalizowanej na działce nr [...] (KATEGORIA XXVI, XXX). Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w ocenie organu obejmuje nieruchomości: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

4 Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wystąpił, wskazując, że obecnie toczy się proces wywłaszczeniowy terenu pod budowę oczyszczalni ścieków.

5 Decyzją z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 157 § 3 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu ww. wniosku, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...].

6 W uzasadnieniu wskazał, że S. G. nie był uznany przez Starostę za stronę postępowania i nie brał udziału w przeprowadzonym postępowaniu. W ocenie organu nadzorczego Starosta prawidłowo ustalił krąg stron w oparciu o art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a podnoszony we wniosku argument o toczącym się postępowaniu wywłaszczeniowym w stosunku do działki nr [...] nie może stanowić podstawy do podjęcia postępowania, ponieważ działka ta znajduje się poza obszarem objętym pozwoleniem na budowę. Wnioskodawca nie przedstawił a Wojewoda [...] rozpatrując wniosek nie stwierdził istnienia interesu prawnego, który stanowiłby uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności.

7 Wobec powyższych ustaleń stwierdził, że S. G. nie przysługuje prawo do wnioskowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...]. Skoro wnioskodawca nie posiada uprawnień do skutecznego zainicjowania postępowania administracyjnego w sprawie, to zgodnie z art. 157 § 3 k.p.a. należało odmówić wszczęcia postępowania.

8 Odwołanie od ww. decyzji wniósł S. G., podnosząc, że jego wniosek z dnia [...] kwietnia 2010 r. dotyczył wszczęcia postępowania nieważnościowego z urzędu, a organ wydał decyzje po rozpatrzeniu jego wniosku. W jego ocenie organ odrzucił jego wniosek, którego nie składał. Ponadto wskazał, że decyzja Starosty w zakresie drogi dojazdowej zapadła niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G., a organ błędnie ocenił, że jego działka nr [...] nie graniczy z działką nr [...] (droga dojazdowa). Zgodnie z planem droga winna być zlokalizowana na działce nr [...], jednak Wójt Gminy G. dokonał jej podziału na działki nr: [...] i [...]. Zdaniem wnioskodawcy jego działka przylega do działki nr [...] (wcześniej działki nr [...]). Z tego względu ma przymiot strony w niniejszym postępowaniu. Ponadto wskazał, że duża ilość ścieków dowożona samochodami będzie wiązać się z uciążliwościami i oddziaływaniem na istniejącą zabudowę. Obecnie toczy się postępowanie przed WSA w przedmiocie wznowienia w sprawie ww. pozwolenia na budowę.

9 Zaskarżoną decyzją GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...].

10 W uzasadnieniu powołując się na treść art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne (por. wyroki: NSA z dnia 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97; WSA w Olsztynie z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt SA 132/10; WSA w Warszawie z dnia 15 maja 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1748/07; NSA z dnia 23 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1189/98; NSA z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 643/05; NSA z dnia 15 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1355/98; WSA w Warszawie z dnia 5 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1550/07; WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 550/07; NSA z dnia 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt 616/08; WSA w Poznaniu z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt IV SA/Po 305/09) wskazał, że ustalając obszar oddziaływania obiektu należy zbadać, czy w terenie otaczającym planowany obiekt budowlany, wyznaczonym na podstawie przepisów innych niż ustawa - Prawo budowlane, przepisy te stwarzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu prawa budowlanego będzie więc strefa wynikających z przepisów prawa ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiedniego terenu. Ponadto wskazał, że w postępowaniu nieważnościowym dot. pozwolenia na budowę krąg stron winien być wyznaczony zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyroki: NSA z dnia 5 kwietnia 2007 r., sygn. akt OSK 598/06; WSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 950/07), a ciężar wykazania interesu prawnego ciąży na podmiocie domagającym się wszczęcia tego postępowania (por. wyroki NSA: z dnia 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 626/08, z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt 1563/04).

11 GINB wskazał, że S. G. wywodzi swój interes prawny z tytułu prawa własności działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], przy czym ww. działka nr ew. [...] sąsiaduje bezpośrednio z działką ew. [...] (projekt zagospodarowania terenu), natomiast działki nr ew. [...], [...], [...], [...] nie graniczą bezpośrednio z nieruchomościami objętymi inwestycją.

12 Jak wynika z analizy akt sprawy, przedmiotowa inwestycja składa się z budynku technicznego oczyszczalni ścieków, zbiornika z komorami reaktora biologicznego, wylotu ścieków oczyszczonych, wewnętrznej pompowni ścieków, komory pomiarowej ścieków oczyszczonych oraz sieci i kanałów technologicznych wraz z uzbrojeniem (Opis techniczny str. 4). Najmniejsza odległość projektowanych budynków (budynku technicznego, zaprojektowanego na działce nr ew. [...]), od granicy działki nr ew. [...] wynosi ponad 33 m (Projekt budowlany, Plan zagospodarowania - oczyszczalnia ścieków).

13 W związku z powyższym GINB stwierdził, iż projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działki wnioskodawcy nr ew. [...], ze względu na konieczność zachowania warunków wynikających z § 12 i 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.). Ponadto decyzją z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zmienioną decyzją własną z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], Wójt Gminy G. stwierdził, że nie istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Podobnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], przedstawił opinię o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji. Dodatkowo wskazał, iż jak z projektu budowlanego (Opis techniczny do projektu zagospodarowania terenu oczyszczalni ścieków, str. 5), uciążliwość projektowanej inwestycji zamyka się w granicach ogrodzenia oczyszczalni ścieków. Wskazał również należy, iż w stosunku do przedmiotowej inwestycji nie został wyznaczony obszar ograniczonego użytkowania, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150, ze zm.).

14 W związku z powyższym, w ocenie GINB obszar oddziaływania projektowanej inwestycji nie obejmuje ww. działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], co obliguje organ administracji do odmowy wszczęcia na wniosek S. G. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. Powyższe potwierdza obszar oddziaływania określony dla przedmiotowego obiektu w chwili wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, na podstawie jego rodzaju i charakterystyki (zob. wyrok: WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt 166/09; WSA w Lublinie z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt 532/08), tj. działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] (decyzja Starosty .[...] z dnia [...] listopada 2009r., Nr [...]).

15 Odnosząc się natomiast do podniesionego przez odwołującego się zarzutu, jakoby interes prawny wnioskodawcy wynikał z okoliczności, że "znacząca ilość ścieków będzie dostarczana pojazdami asenizacyjnymi, co wiąże się z uciążliwością i oddziaływaniem na istniejącą zabudowę i projektowaną w przyszłości" oraz, że "przy nieszczelności beczkowozów będą rozlewane ścieki po terenie", GINB wskazał, iż powyższe może świadczyć jedynie o istnieniu interesu faktycznego (por. wyroki: NSA z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt IV SA 1492/98; WSA w Warszawie z dnia 1 grudnia 2004 r., sygn. akt VII SA/Wa 1364/04). Natomiast ewentualne roszczenia mogą być oceniane i likwidowane wyłącznie w oparciu o przepisy prawa cywilnego w postępowaniu przed sądem powszechnym (por. wyroki: NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08; WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08; WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). Ponadto jak wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1572/09), wykazując w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienia do zagospodarowania jego nieruchomości (por. wyroki: NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 626/08; NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt 1563/04). Natomiast organ właściwy w sprawie jest zobowiązany do podjęcia odpowiednich czynności kontrolnych, a gdy stwierdzi, że wniosek został złożony przez podmiot uprawniony, jego obowiązkiem jest skontrolowanie, niezależnie od argumentów podniesionych przez wnioskodawcę, czy kwestionowana decyzja jest wolna od wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

16 Z uwagi na brak przymiotu strony, GINB nie miał możliwości ustosunkowania się do zarzutów merytorycznych odwołania.

17 Skargę do Wojewódzkiego Sądu Admnistracyjnego w Warszawie złożył S. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa materialnego, tj. - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez błędne przyjęcie, że nie posiada on przymiotu strony a projektowany obiekt zapewnia poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich; - art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez brak zgodności projektu budowlanego na budowę drogi dojazdowej do oczyszczalni ścieków z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy G.. Ponadto zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. - art. 157 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poniewaz odmowa wszczęcia postępowania może mieć miejsce tylko w sytuacji gdy nie ma żadnych watpliwości co do przyczyn podmiotowych; - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., z uwagi na treść wyroku WSA w Lublinie z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 681/10, który został wydany w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ww. pozwolenia na budowę. Ponadto podtrzymał dotychczasowe argumenty podnoszone w trakcie postepowania administracyjnego, dodatkowo wskazując na lokalizacje punktu zrzutu ścieków, który znajduje sie 33 m od jego zabudowy.

18 W uzupełnieniu skargi (pismo z dnia 15 listopada 2011 r.) skarżący w odniesieniu do decyzji o pozwoleniu na budowę powołał sie na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., także wskazał na zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

19 W odpowiedzi na skarge GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

20 W toku rozprawy przed Sądem Wójt Gminy G. oświadczył, że zakres realizacji zamierzenia inwestycyjnego Gminy, tj. budowy oczyszczalni uzależniony był od otrzymania pomocowych środków finansowych, a nadto oświadczył, że skarżący nie składał wniosku o wydanie pozwolenia na budowę motelu.

21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co nastepuje.

22 Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

23 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy nadzorcze w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy prawidłowo zastosowały art. 157 § 3 k.p.a.

24 Przede wszystkim wskazania wymaga, że zarzuty zawarte w skardze wykluczają się wzajemnie, ponieważ z jednej strony skarżący w ogóle kwestionuje zasadność prowadzenia postępowania przez organ nadzorczy z jego wniosku, a z drugiej - wskazuje na okoliczności, które w jego ocenie przemawiają za przyznaniem mu przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oczyszczalni ścieków. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną. Pomimo tego, że zarzuty skargi są wzajemnie sprzeczne skarga podlega zatem rozpoznaniu przez Sąd.

25 Z akt sprawy wynika, że przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...]. Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Skoro skarżący złożył wniosek, który był przedmiotem weryfikacji przez organ nadzorczy pod względem istnienia przesłanek podmiotowych, to brak było podstaw do rozpoznania sprawy o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z urzędu. Organy nadzorcze prawidłowo zatem zastosowały tryb postępowania na wniosek, a nie - z urzędu, oceniając w pierwszym rzędzie, czy skarżący ma przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oczyszczalni ścieków. Dlatego też z uwagi na charakter prawny podjętych przez organy nadzorcze rozstrzygnięć, które dotyczyły wyłącznie oceny interesu prawnego wnioskodawcy, zarzuty skargi o charakterze merytorycznym odnoszące się do istnienia przesłanek nieważnościowych - nie były przedmiotem oceny przez organy administracyjne obu instancji. Z tego samego względu zarzuty te (dot. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) nie mogą być także przedmiotem oceny Sądu.

26 Przechodząc zatem do merytorycznej oceny, czy organy nadzorcze prawidłowo, na wniosek S. G., odmówiły wszczęcia postępowania nieważnościowego wskazania wymaga, że zgodnie z art. 157 § 3 k.p.a. odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następowała w drodze decyzji.

27 Ww. przepis w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy stanowił podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jednak brak było w nim wprost wymienionych przesłanek, które miałyby przesądzać o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz doktryny, na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. organ nadzorczy orzekał o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z przyczyn o charakterze formalnym (procesowym), które czynią stosowny wniosek niedopuszczalnym (jest to pogląd ugruntowany). Tak więc niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz 6. wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, s.743).

28 Wszczęcie postępowania, o którym mowa w art. 157 § 2 k.p.a. wymaga zatem uprzedniej kontroli ze strony organu administracji, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Na tym etapie postępowania organ administracyjny m.in. dokonuje legitymacji procesowej strony, która występuje z wnioskiem o stwierdzenie nieważności, a więc ustala, czy przysługuje jej przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Jednak przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę winien być analizowany na podstawie art. 28 k.p.a., w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który stanowi lex specialis wobec ww. przepisu k.p.a.

29 Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W niniejszej sprawie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oczyszczalni ścieków wystąpił S. G. - właściciel sąsiednich działek nr ew. [...], [...], [...], [...]. Jednak dla ustalenia interesu prawnego S. G. w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie wystarczy wskazanie, że jest on właścicielem ww. działek, ponieważ zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, konieczne jest wykazanie, że działki te znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji tj. oczyszczalni ścieków. Zgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego "obszar oddziaływania obiektu" to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W zależności od charakteru inwestycji może ona powodować z uwagi na jej usytuowanie, gabaryty, a także immisje ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniego terenu. W niniejszej sprawie GINB prawidłowo ocenił, że z uwagi na zagospodarowanie terenu projektowanej oczyszczalni ścieków (jej usytuowanie i gabaryty), mając na względzie treść § 12 i § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie ma ona wpływu na zagospodarowanie działek skarżącego, a przede wszystkim działki nr [...], na której skarżący rozważa ewentualną budowę motelu. Z projektu budowlanego wynika, że budynki oczyszczalni ścieków znajdują się w odległości 33 m od najbliżej położonej działki nr [...] należącej do skarżącego, a maksymalna ich wysokość to 7,91 m.

30 W tym miejscu wskazania wymaga, że w niniejszej sprawie choć skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę oczyszczalni ścieków to wykazanie ewentualnego interesu prawnego na etapie postępowania administracyjnego skarżący wiązał z zaprojektowaną do oczyszczalni ścieków tymczasową drogą dojazdową i związanymi z jej funkcjonowaniem uciążliwościami z uwagi na planowany transport kołowy ścieków do oczyszczalni, który miałby negatywnie wpływać na rozważaną przez skarżącego na działce nr [...] budowę motelu. Jak wynika z akt sprawy droga ta została usytuowania wzdłuż granicy działki nr [...] należącej do skarżącego. Z uwagi na charakter prawny tej drogi, która w związku z treścią ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115, ze zm.) nie należy do żadnej z kategorii dróg publicznych, w tym nie jest drogą gminną - jej usytuowanie bezpośrednio przy granicy działki skarżącego, czy też obok tej granicy, nie ma żadnego wpływu na ograniczenie w zabudowie działki nr [...]. Z uwagi na okoliczność, że działka ta nie jest drogą publiczną (a drogą wewnętrzną), to nie dotyczą jej przepisy prawa, które tylko w odniesieniu do dróg publicznych wprowadzają określone wymagania, w tym w zakresie zachowania określonej odległości od takiej drogi nowopowstającej zabudowy (patrz: art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Jednak z uwagi na charakter prawny przedmiotowej drogi projektowanej do oczyszczalni ścieków obwarowania te nie będą miały zastosowania w odniesieniu do rozważanego przez skarżącego zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie motelu na działce nr [...].

31 Natomiast w zakresie występowania ewentualnych uciążliwości związanych z funkcjonowaniem tej drogi, wskazania wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budową została wydana w oparciu o: - decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia; - decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], która zmieniała ww. decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie działki nr [...]; - postanowienie Wójta Gminy G. z dnia [...] lipca 2009 r., znak: [...], stwierdzające brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia; - oraz opinię sanitarną z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oddziaływania na środowisko ww. oczyszczalni. Kwestie ewentualnego negatywnego oddziaływania przedmiotowej drogi dojazdowej, jak i samej oczyszczalni ścieków, na środowisko (w tym na działki skarżącego), były zatem przedmiotem odrębnych postępowań prowadzonych przez właściwe organy środowiskowe, które to postępowania nie stwierdziły przekroczenia standardów jakości środowiska w wyniku funkcjonowania przedmiotowej oczyszczalni ścieków. Tym samym przesądzono, że funkcjonowanie oczyszczalni ścieków nie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych normy dla związków mających wpływ na pogorszenie standardów jakości środowiska. Ponadto w zakresie funkcjonowania drogi dojazdowej ww. organy wypowiedziały się w sposób szczegółowy, wskazując, że w początkowym okresie funkcjonowania oczyszczalni ścieków znaczna część ścieków kierowanych do oczyszczalni dowożona będzie pojazdami asenizacyjnymi, co wiązać się będzie z wprawdzie z pewnymi uciążliwościami, jednak biorąc pod uwagę charakter zabudowy znajdującej się w okolicy drogi uznano, że uciążliwości te będą niewielkie. Podkreślić należy, że jak wynika z akt sprawy, ww. akty administracyjne, pozostają w obrocie prawnym do chwili obecnej, a Starosta [...] wydając decyzję o pozwoleniu na budowę był związany ich postanowieniami stosownie do treści art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Z tego względu miał podstawy do określenia obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji w zakresie, jakim wskazał w decyzji o pozwoleniu na budowę, tzn. nie obejmując nim działek sąsiednich, w tym działek należących do skarżącego. Ponadto do takiego stanowiska organów administracyjnych uprawniają zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G.. Zgodnie z postanowieniami tego planu działki skarżącego znajdują na dwóch terenach oznaczonych symbolami "[...]"- teren przemysłowo-składowo-usługowy oraz "[..]" - teren usług turystycznych, realizacja motelu. Z uwagi na przeznaczenie planistyczne działek skarżącego na ww. cele, niewątpliwie trudno jest mówić o wielkich uciążliwościach związanych z funkcjonowaniem drogi dojazdowej do oczyszczalni ścieków, jaki i samej oczyszczalni. Przede wszystkim nie są to tereny o przeznaczeniu mieszkaniowym dla stałego pobytu ludzi. Dlatego ani dla skarżącego, ani dla pracowników, ani dla potencjalnych gości motelowych, sama możliwości przejazdu pojazdów asenizacyjnych obok terenów "[...]" lub "[...]" nie przesądza o tym, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z uciążliwościami, które jak wynika z akt sprawy mają mieć wyłącznie charakter przejściowy w początkowej fazie funkcjonowania oczyszczalni ścieków.

32 Istotną okolicznością jest również to, że skarżący przedstawia hipotetyczną możliwość budowy motelu, gdyż zamiaru tego nie potwierdzają żadne dokumenty, organy zatem ustosunkowały się w decyzji nadzorczej do ewentualnego przyszłego interesu prawnego skarżącego. Z akt sprawy wynika, że działka nr [...], na której skarżący obecnie przewiduje możliwość budowy motelu, zgodnie ze sposobem korzystania to działka zabudowana, pastwisko trwałe. Skarżący dotychczas nie złożył też stosownego wniosku o pozwolenie na budowę, a zatem okoliczności, na które się powołuje celem wykazania interesu prawnego są przyszłe i hipotetyczne.

33 Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 153 p.p.s.a. wskazania wymaga, że wyrok sygn. akt II SA/Lu 681/10 zapadł w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania w związku z podniesioną przez skarżącego przesłanką z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. wyrok ten nie ma wpływu na ocenę dokonywaną przez organy nadzorcze w niniejszej sprawie, ponieważ został wydany w innej sprawie (wznowienia a nie - nieważności), a dodatkowo w wyroku tym Sąd w ogóle nie przesądził (w związku z budową przedmiotowej oczyszczalni ścieków) naruszenia interesu prawnego skarżącego, ponieważ uwzględniając charakter podniesionej przesłanki wznowieniowej wskazał na konieczność wszczęcia postępowania wznowieniowego. Wyrok ten nie ma więc wpływu na ocenę zasadności zastosowania w niniejszej sprawie art. 157 § 3 k.p.a. Podobnie zarzut wskazany w uzupełnieniu skargi (pismo z dnia 15 listopada 2011 r.), dotyczący przesłanki z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., nie mógł być uwzględniony w postępowaniu nieważnościowym, jako stanowiący podstawę wyłącznie do wznowienia postępowania.

34 Mając na uwadze przedstawione powyżej wywody, w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego - arbitralnego przyjęcia przez organy, iż jego działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania oczyszczalni ścieków. Jak wyżej wskazano stanowisko to bowiem wynika z analizy akt sprawy, a organy przeprowadziły analizę nie tylko obecnego stanu zagospodarowania działek, ale i odniosły się do przyszłych zamierzeń skarżącego, które w dacie rozstrzygania przez organy określić należy jako hipotetyczne.

35 Z powyżej wymienionych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.