Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016 r., I SAB/Wa 144/16

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2016 r., I SAB/Wa 144/16

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Agnieszka Jędrzejewska – Jaroszewicz Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. W., E. W., A. T., G. J., F. G. i T. G. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie wydania orzeczenia dotyczącego podziału nieruchomości oddala skargę

Uzasadnienie

2 A. W., E. W., A. T., G. J., F. G. i T. G. (dalej jako skarżący) złożyli w tut. Sądzie skargę na bezczynność Prezydenta [...] wskazując na niezałatwienie w terminie sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu podziału działki nr ew. [...] w obrębie [...] położonej w [...] przy ul. [...].

3 Organ administracji tj. Prezydent [...], Biuro Gospodarki Nieruchomościami Delegatura w Dzielnicy [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarżący nie mają legitymacji czynnej w przedmiotowej sprawie. Organ wyjaśnił przy tym, że postępowanie w sprawie podziału zostało wszczęte z urzędu na podstawie art. 97 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w celu wydzielenia części gruntu dawnej nieruchomości Hip [...] z posadowionym na nim budynkiem w celu realizacji roszczeń wynikających z przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Organ podał, że stronami ww postępowania podziałowego byli i są właściciele lokali w budynku przy ul. [...], którym przysługuje prawo do części wspólnych budynku oraz związany z tym udział w prawie użytkowania wieczystego. Pierwotnie decyzją nr [...] z dnia [...].07.2014 r. zatwierdzony został podział ww nieruchomości objętej [...], stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] jednak decyzja ta została uchylona i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania ostateczną decyzją [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dn. [...].02.2015 r. W toku postępowania zawiadomieniem z dnia [...].12.2015 r. znak [...] poinformowano strony zgodnie z art. 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej kpa), iż ze względu na konieczność zgromadzenia dowodów i materiałów niezbędnych do wydania decyzji, o której mowa w art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm. - ugn) załatwienie sprawy podziału nieruchomości nie jest możliwe w terminie przewidzianym w art. 35 kpa i wskazano nowy termin załatwienia sprawy.

4 Odnosząc się do zarzutów skargi organ podał, że skarżący nie są stronami ww. postępowania podziałowego gdyż aktualnie nie przysługuje im żaden tytuł do ww nieruchomości. W tym zakresie organ przywołał wyrok NSA z dnia 30.07.2015 r., sygn. akt I OSK 2636/13.

5 Jednocześnie organ podał, że złożone przez skarżących do SKO w [...] zażalenie na bezczynność organu, zostało uznane przez ten organ za nieuzasadnione, z uwagi na to, że skarżący nie są stronami postępowania podziałowego (orzeczenie SKO w Warszawie [...] z [...] grudnia 2015 r.).

6 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

7 Skargę na bezczynność organu administracji dopuszczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 – dalej "ppsa"). Art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, które powinno być zakończone decyzją administracyjną.

8 Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ppsa). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Takie sformułowanie przepisu art. 52 ppsa stawia zażalenie (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) na równi z takimi środkami zaskarżenia jak odwołanie i wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 37 § 1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub niezałatwienie sprawy w terminie jest dopuszczalne wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa.

9 Pomimo, iż skarżący wyczerpali tryb przedskargowy składając stosowne zażalenie do organu wyższej instancji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zasadne jest w tym zakresie stanowisko organu wskazujące na to, że nie są stronami postępowania o podział nieruchomości osoby, które nie mają do niej tytułu prawnorzeczowego. W tym zakresie orzecznictwo sądowowadministracyjne jest ugruntowane i wskazuje, że stroną postępowania podziałowego nie może być osoba, która dopiero zgłasza roszczenia do części nieruchomości jeszcze nie wydzielonej. Sam fakt zgłoszenia roszczenia nie tworzy nawet ograniczonego prawa rzeczowego do nieruchomości a zatem osoba taka nie może skutecznie ani uczestniczyć w tym postępowaniu, ani przeciwdziałać zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości. Wynika to stąd, że postępowanie podziałowe jest odrębnym postępowaniem administracyjnym dotyczącym nieruchomości gruntowej a decyzja wydana na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami jest niezależna od postępowania "dekretowego".

10 Zgodnie z art. 97 ust. 1 i 1a ugn podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny. W orzecznictwie uznaje się, że tylko przepis prawa materialnego przyznający stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści - stanowiąc podstawę interesu prawnego - stwarza dla określonego podmiotu legitymację procesową strony. Inaczej mówiąc, pojęcie strony, może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji [por. wyrok WSA z dnia 7 stycznia 2009r. w sprawie II SA/Bd 842/08, LEX nr 487280, por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 1999r. w sprawie I SA 1608/98, Lex Nr 48515, wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 1999r. w sprawie I SA 1599/98, Lex Nr 48521, por. wyrok NSA z 7 lutego 2002, w sprawie I SA 1710/00, LEX 82813, wyrok NSA z 24 września 2003 r. w sprawie I SA 2515/01, LEX nr 159259; wyrok WSA z 13 czerwca 2006r. w sprawie I SA/Wa 1518/05, lex Nr 230645, wyrok WSA z dnia 12 sierpnia 2008r. w sprawie II SA/Kr 1262/06, LEX nr 499808].

11 W tym stanie rzeczy, skoro skarżący nie są stronami postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga na bezczynność organu, to nie przysługuje im także przymiot strony w postępowaniu dotyczącym bezczynności czy przewlekłości organu administracji. Skarga podlegała zatem oddaleniu w trybie art. 151 ppsa.