Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r., IV SA/Wa 1309/12

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r., IV SA/Wa 1309/12

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skarg B. C. i W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej B. C. kwotę 200 (dwieście) złotych oraz na rzecz skarżącej W. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 IV SA/Wa 1309/12

UZASADNIENIE

3 Zaskarżona do Sądu Administracyjnego decyzja Samorządowego Kolegium

4 Odwoławczego w P. z dnia [...].05.2012 r. - uchylająca decyzję Prezydenta

5 Miasta C. z dnia [...].01.2011 r. oraz umarzająca w całości postępowanie I

6 instancji w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną

7 Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. o warunkach

8 zabudowy - wydana została na skutek prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu

9 Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.12.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1280/11,

10 uchylającego poprzednią decyzję kasatoryjną organu odwoławczego z [...].06.2011 r.

11 We wskazanym wyroku WSA skonstatował, iż o ile organ odwoławczy uznałby, iż

12 ocena organu I instancji jest trafna, że B. C. otrzymała decyzję w dniu

13 jej doręczania pełnoletniej córce (chodziło o jedną z form tzw. doręczania

14 zastępczego do rąk innej pełnoletniej osoby), a więc wówczas o niej się dowiedziała,

15 co skutkowałoby przyjęciem, iż wznowienia domagała się z uchybieniem terminu

16 miesięcznego - przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie byłoby zasadne,

17 bowiem w sprawie brak jest kwestii wymagających dalszego wyjaśnienia. Termin

18 wniesienia wniosku nie zostałby zachowany, co obliguje organ odwoławczy do

19 umorzenia wadliwie wszczętego przed organem I instancji postępowania. Dalej Sąd

20 stwierdził, że tylko o ile organ odwoławczy uznałby, iż ustalenia co do dnia

21 dowiedzenia się o decyzji są wadliwe, zasadne byłoby dalsze wyjaśnianie sprawy co

22 do wskazania innej możliwej daty uzyskania wiedzy o tym orzeczeniu. W tym

23 kontekście, jak podkreślił WSA należy wskazać, iż wnioskodawczyni konsekwentnie

24 utrzymuje (co lakonicznie odnotował nawet organ odwoławczy, formułując wytyczne

25 dla organu I instancji), iż przesyłka wobec domniemanego wadliwego doręczenia (do

26 rąk niezamieszkującej z nią i nieuprawnionej do odbioru korespondencji córki) do niej

27 nie dotarła. Organ odwoławczy nakazał dokonanie ustaleń wszelkimi środkami

28 dowodowymi, nie wskazując wg WSA, jaka wadliwość co do stanu faktycznego ma

29 zostać w istocie wyjaśniona. Nie może wszak chodzić o dokonanie prostego

30 obliczenia, czy termin został zachowany. Zagadnienie to bowiem mieści się w

31 subsumcji ustalonego stanu faktycznego do normy prawnej. O ile z kolei organ

32 odwoławczy uznałby oświadczenie wnioskodawczyni za niewystarczające dla

33 1

34 uprawdopodobnienia, kiedy dowiedziała się o decyzji, nie zostało wskazane, co

35 aktualnie podważa wiarygodność poczynionych ustaleń w kontekście tego, do jakich

36 dodatkowych środków dowodowych należałoby sięgnąć. Wojewódzki Sąd

37 Administracyjny w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o

38 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270,

39 nazywanej dalej P.p.s.a.) wskazał, iż nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi,

40 a więc wskazane wadliwości kwestionowanej decyzji dostrzegł z urzędu. W ocenie

41 WSA wyrażonej we wskazanym prawomocnym wyroku, organ odwoławczy nie zajął

42 w sprawie stawiska merytorycznego, co do prawidłowego ustalenia czy można

43 uznać, iż strona dowiedziała się o wydaniu decyzji z 2009 roku w dniu [...] sierpnia

44 2009 r., a więc w terminie jej doręczenia do rąk innej osoby, także w kontekście

45 zarzutu, iż doręczenie to było wadliwe. Nie rozpoznał sprawy, co do meritum w

46 kwestii istotnej dla oceny, co do potrzeby dalszego procedowania w sprawie -

47 weryfikacji terminu wskazywanego z kolei przez wnioskodawczynię. Przekazał, więc

48 sprawę do ponownego rozpoznania nie odnosząc się, do kwestii istotnych, jako

49 przesłanki orzekania kasatoryjnego. Stanowi to o naruszeniu art. 7, 77 § 3, art. 80 i

50 107 § 3 (w kontekście obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy i uzasadnienia

51 orzeczenia) jak i art. 12 § 1 K.p.a. (zasada ekonomii procesowej). W ocenie WSA,

52 nie można uznać, aby zagadnienie istotne z punktu widzenia problematyki

53 zasadności wszczęcia postępowania nie było wyjaśniane przez organ I instancji.

54 Odrębną rzeczą jest natomiast ocena czy stosowne wnioski były trafne, co do

55 meritum (trafność konkluzji, kiedy strona otrzymała decyzję a więc dowiedziała się o

56 niej) jak i skutków prawnych dokonanych ustaleń (odmowa uchylenia decyzji bądź

57 umorzenie wadliwie wszczętego postępowania) - zadanie w tym zakresie spoczywa

58 na organie odwoławczym.

59 W obecnie zaskarżonej do Sądu decyzji z dnia [...].05.2012 r. Samorządowe

60 Kolegium Odwoławcze w P. przyjęło, iż z uchybieniem terminu (art. 148 § 2

61 K.p.a.) złożony został wniosek B. C. o wznowienie postępowania

62 zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia

63 [...].07.2009 r. o warunkach zabudowy dla rozbudowy budynku handlowo-usługowego

64 (o całkowitej pow. sprzedaży do 500 m2), na granicy z działkami o numerach [...],

65 [...] i [...], u zbiegu ulic [...] i [...] w C.. Decyzja

66 Prezydenta Miasta C. z dnia [...].07.2009 r. nr [...] doręczona została

67 jej skutecznie, poprzez doręczenie w trybie art. 43 K.p.a. w dniu [...].08.2009 r. jej

68 2

69 pełnoletniej córce, która podjęła się przekazania matce przesyłki. SKO wskazało, że

70 w postanowieniu z 28.02.1996 r. SA/Ka 2074/95 NSA pojęciu domownika nadał

71 szerokie znaczenie, a więc nie musi on pozostawać we wspólnym gospodarstwie

72 domowym z adresatem pisma, a adresat nie musi wyrażać zgody na odbiór przez

73 niego korespondencji. Organ odwoławczy wskazał, iż przed I instancją

74 przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustalono, iż córka

75 była osobą pełnoletnią. W ocenie organu odwoławczego, bez znaczenia pozostaje

76 okoliczność, iż wg oświadczenia B. C. córka nie zamieszkuje z nią od 2001

77 r., bowiem jako osoba pełnoletnia i świadoma swych działań podjęła się odbioru tej

78 korespondencji, choć mogła tego odmówić. Niezachowanie przez nią należytej

79 staranności w przekazaniu tej korespondencji adresatce nie wpływa na bieg

80 przedmiotowego terminu i na skuteczność doręczenia. W ocenie organu

81 odwoławczego, nie doszło także do naruszenia art. 26 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe

82 (Dz. U. z 2003 r., nr 130, poz. 1188 ze zm.), skoro adresatka nie dokonała

83 zastrzeżenia na poczcie. O wszczęciu przedmiotowego postępowania

84 inwestycyjnego została zawiadomiona zastępczo, w wyniku dwukrotnego

85 awizowania, nie została więc pozbawiona udziału w tym postępowaniu o ustalenie

86 warunków zabudowy. Z tych przyczyn, jak podkreśliło SKO, wniosek o wznowienie

87 był niedopuszczalny, a postanowienie wznawiające wadliwe.

88 Skargi na to rozstrzygniecie wniosły – B. C. oraz W.

89 G.. Obie skargi zawierają tożsamą treść, wnosząc o stwierdzenie

90 nieważności względnie uchylenie decyzji obu instancji wydanych w postępowaniu

91 wznowieniowym oraz warunków zabudowy ustalonych decyzją ostateczną

92 Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. Skarżące zarzuciły

93 naruszenie artykułów: 6, 7, 28, 44, 77, 105, 148 § 2 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a.,

94 artykułów 61 ust. 1, 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 11 ustawy o planowaniu i

95 zagospodarowaniu przestrzennym i § 9 rozporządzenia wykonawczego, a także

96 przepisów ustawy o ochronie zabytków i art. 5 Konstytucji RP.

97 Argumentacja skarg podnosi kwestie nieprawidłowego doręczania wszystkich

98 rozstrzygnięć związanych z tym procesem inwestycyjnym firmie "O." s.c.

99 D. J. i Spółka z siedzibą w P., co stanowi podstawę do

100 stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 156 §

101 3

102 1 pkt 4 K.p.a. przez skierowanie do osoby nie będącej stroną w sprawie. Zarzuca

103 prowadzenie dwutorowo odwoławczego postępowania wznowieńiowego. Podnosi, że

104 wydana w drugim postępowaniu odwoławczym w ramach postępowania

105 wznowieniowego decyzja Prezydenta Miasta C. z [...].02.2012 r. uchyliła

106 ostateczną decyzję Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. i

107 ponownie ustaliła warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta

108 pozostawała w obrocie prawnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji z dnia

109 [...].05.2012 r. Wydana została w wyniku uprzedniej decyzji SKO w O. z

110 [...].12.2011 r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...].09.2011 r.

111 umarzającej to postępowanie wznowieniowe. Skargi podniosły także zarzut

112 nieprawidłowości opiniowania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez

113 Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W Skardze B. C. dodatkowo

114 podniesiono kwestię nieprawidłowego doręczenia jej decyzji Prezydenta Miasta

115 C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. Skarżąca oświadczyła, iż przesyłki

116 zawierającej tę decyzję córka nie odebrała w jej domu, a na poczcie, co wymagało

117 rozważenia prawidłowości doręczenia w trybie art. 44 Kpa z uwagi na brak

118 upoważnienia córki do odbioru tej korespondencji. Zarzut ten podnosiła w

119 postępowaniu administracyjnym, a organ odwoławczy nie przeprowadził w tym

120 zakresie postępowania wyjaśniającego. Oświadczyła, że zarówno ona jak i jej córka

121 pracują zawodowo, a poczta doręczana jest w godzinach rannych. Organ pocztowy

122 nie wskazał w jaki sposób dokonano doręczenia. Powołując się na art. 26 ust. 1

123 ustawy Prawo pocztowe stwierdziła, że przepis ten pozwalałby na odbiór na poczcie

124 korespondencji tylko osobie wspólnie zamieszkującej z adresatem, a ten warunek nie

125 został w tej sprawie spełniony. Nie udzieliła też córce pisemnego upoważnienia do

126 odbioru przesyłki. Oświadczyła nadto, że córka nie jest jej domownikiem. Od ośmiu

127 lat mieszka pod innym adresem, jest zamężna i z mężem prowadzi odrębne

128 gospodarstwo domowe. Organ odwoławczy zaś, wbrew wyrokowi WSA nie

129 przeprowadził w tej kwestii żadnego postępowania wyjaśniającego, nie zdobył

130 dowodów z dokumentów. Miejsce odbioru przedmiotowej przesyłki przez jej córkę

131 można było ustalić, a zaniechanie tych działań stanowi rażące naruszenie artykułów

132 6, 7 i 77 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. Wbrew wyroku Sądu, jak wywodzi skarga nie

133 ustalono, czy miało miejsce skuteczne doręczenie przesyłki, w jakim miejscu

134 nastąpiło oraz kiedy adresatka dowiedziała się o decyzji. Skarżąca B.

135 C. oświadczyła przy tym, że o przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy

136 4

137 dowiedziała się dopiero z zawiadomienia Starosty C. z [...].07.2010 r.,

138 doręczonego jej [..].08.2010 r. Wniosek o wznowienie napisała zaś [...].08.2010 r.

139 Organ odwoławczy nie wskazał daty doręczenia jej decyzji Prezydenta Miasta

140 C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r., a postępowanie wznowieniowe

141 umorzył. Pominął też przedłożone przez nią dowody - zameldowania córki pod innym

142 adresem, w innej miejscowości na pobyt stały od [...].01.2007 r.

143 Obie skarżące wniosły o zwrot kosztów postępowania.

144 W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.

145 wniosło o ich oddalenie, popierając swą dotychczasową argumentację w sprawie.

146 Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skarg organ odwoławczy wskazał, iż w

147 rozpatrywanej sprawie nie jest już dwutorowo prowadzone postępowanie

148 odwoławcze w ramach wznowienia, bowiem decyzja Prezydenta Miasta C.

149 z [...].02.2012 r. uchylająca ostateczną decyzję o warunkach zabudowy Prezydenta

150 Miasta C. nr [...] z dnia [...].07.2009 r. i ponownie ustalająca warunki

151 zabudowy dla przedmiotowej inwestycji została wyeliminowana z obrotu prawnego

152 decyzją SKO w P. z [...].05.2012 r., a toczące się postępowanie przed I instancją

153 umorzone zostało w całości.

154 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

155 Obie skargi zostały w trybie art. 111 § 1 P.p.s.a. połączone celem łącznego

156 rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i zasługują one na uwzględnienie.

157 Na wstępie nadmienić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.

158 wyznaczone zostało do rozpoznania niniejszej sprawy w postępowaniu

159 odwoławczym postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z

160 [...].03.2011 r. (k 82 akt admin. sprawy). Stąd było uprawnione do oceny czy ustalenia

161 Prezydenta Miasta C. zawarte w decyzji z dnia [...].01.2011 r. wydanej we

162 wznowionym postępowaniu są trafne i odpowiadają prawu.

163 Co do zasady w postępowaniu zwykłym terminem przewidzianym na wniesienie

164 odwołania za pośrednictwem organu, który wydał kwestionowaną decyzję jest

165 czternaście dni, liczone od dnia doręczenia decyzji stronie. Wniesienie tego środka

166 zaskarżenia w terminie skutkuje wstrzymaniem wykonania kwestionowanej przez

167 stronę decyzji, chyba że zachodzą przesłanki przewidziane w art. 130 § 3 i § 4 K.p.a.

168 W razie zaś nieskorzystania przez stronę z tego środka zaskarżenia, z upływem

169 terminu do jego wniesienia, decyzja staje się ostateczna i podlega wykonaniu. Jak

170 5

171 wynika z przytoczonych regulacji ustawodawca z instytucją odwołania od decyzji

172 administracyjnej wiąże istotne skutki prawne. W tym kontekście, w razie

173 uostatecznienia się decyzji, szczególnego znaczenia nabiera ustalenie czy strona,

174 która po upływie tego terminu powzięła wiadomość o wydaniu decyzji organu I

175 instancji, zachowała termin do żądania wznowienia przedmiotowego postępowania w

176 oparciu o art. 145 § 1pkt 4 K.p.a., co w razie trafności podniesionej przesłanki

177 wznowieniowej otworzy jej drogę do ponownego rozpoznania sprawy, tak jak ma to

178 miejsce w postępowaniu zwykłym. Właśnie o wszczęcie postępowania

179 wznowieniowego z takich przyczyn wniosła skarżąca – B. C. twierdząc,

180 iż nie została jej prawidłowo i skutecznie doręczona decyzja Prezydenta Miasta

181 C. z dnia [...].07.2009 r.

182 W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż wznowienia postępowania

183 zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta C. nr

184 [...] z dnia [...].07.2009 r. o warunkach zabudowy B. C. zażądała

185 pismem z dnia [...].08.2010 r. Oświadczyła nadto, że o wydaniu decyzji z [...].07.2009

186 r. dowiedziała się dopiero z zawiadomienia Starosty C. z [...].07.2010

187 r., doręczonego jej [...].08.2010 r. Z tego wywiodła, iż ów miesięczny termin wynikający

188 z art. 148 § 1 K.p.a. został przez nią zachowany. Ustalenia organu odwoławczego są

189 jednak odmienne.

190 W rozpatrywanej sprawie zarówno Sąd obecnie kontrolujący legalność podjętych

191 decyzji jak i SKO w P. - po raz kolejny rozpoznając odwołanie od decyzji

192 Prezydenta Miasta C. z dnia [...].01.2011 r. - związane są oceną prawną i

193 wskazaniami zawartymi w uprzednim prawomocnym wyroku WSA wydanym w tej

194 sprawie z dnia 14.12.2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1280/11, uchylającym poprzednią

195 decyzję kasatoryjną organu odwoławczego z [...].06.2011 r.

196 We wskazanym wyroku Sąd wyraźnie zaznaczył, iż w myśl art. 136 K.p.a. organ

197 odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienie

198 dowodów i materiałów w sprawie lub zlecić czynności w tym zakresie organowi I

199 instancji.

200 Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę stwierdził, że doręczenie B.

201 C. decyzji z [...].07.2009 r. było skuteczne, a więc nie zachodziły - w jego

202 ocenie - przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Decyzja z 2009 roku została

203 doręczona wnioskodawczyni w dniu [...] sierpnia 2009 r. w trybie art. 43 K.p.a.

204 Doręczenie było skuteczne, a więc należy domniemywać, że strona w tym dniu

205 6

206 dowiedziała się o decyzji. Ustalenia te, w ocenie organu odwoławczego, winny zatem

207 skutkować stwierdzeniem, iż wniosek o wznowienie postępowania został przez

208 skarżącą złożony z uchybieniem terminu, co uniemożliwia prowadzenie

209 postępowania wznowieńiowego.

210 Stanowisko takie nie jest jednakże uprawnione i należy je uznać za przedwczesne w

211 kontekście braku uprzedniego ustalenia posiadania przez córkę B. C.

212 statusu jej domownika (jeśli przyjąć wbrew twierdzeniom skarżącej, że doręczenie

213 zastępcze nastąpiło w trybie art. 43 K.p.a.). Bez dokonania ustaleń w tym zakresie

214 brak jest podstaw do uznania, że doszło do skutecznego doręczenia decyzji w

215 rozumieniu art. 43 Kpa (por. m. in. wyroki NSA z 22.09.2010 r., sygn. I OSK 1421/10,

216 LEX 741536 oraz z 26.01.2010 r., sygn. II OSK 159/09, LEX 1166017). Powołane

217 przez organ postanowienie NSA z 28.02.1996 r. SA/Ka 2074/95 nie potwierdza

218 zbędności czynienia ustaleń co do posiadania statusu domownika po stronie osoby

219 pełnoletniej, która odebrała przesyłkę w mieszkaniu adresata. W rozpatrywanej

220 sprawie takich ustaleń zabrakło. Nie było też wolą ustawodawcy założenie, iż

221 pełnoletnie dzieci adresata przesyłki, niejako z mocy prawa posiadają status jego

222 domowników, nawet gdy zameldowane są w innym miejscu. Fakt ten zatem

223 każdorazowo wymaga udowodnienia, a jak trafnie podniosła skarżąca, organy nie

224 przeprowadziły w tym zakresie postępowania wyjaśniającego. Stwierdzenie zaś w

225 piśmie Urzędu Pocztowego, iż doręczenie to było prawidłowe, bez wykazania tej

226 prawidłowości w zakresie posiadania statusu domownika u osoby odbierającej

227 zastępczo przesyłkę w domu adresata lub posiadania upoważnienia do odbioru

228 korespondencji matki na poczcie, nie jest miarodajne. Przedkładając poświadczenie

229 zameldowania córki pod innym adresem oraz podnosząc, iż jest mężatką i z mężem

230 prowadzi odrębne gospodarstwo domowe skarżąca starała się wykazać, iż nie

231 można było córce skutecznie doręczyć przedmiotowej decyzji, skierowanej do

232 skarżącej. Potwierdzenia wymagało zatem nie tylko to, czy córka jest osobą

233 pełnoletnią, ale i okoliczność bycia przez nią domownikiem. Mając jednakże na

234 względzie, że skarżąca zarzuciła, iż doręczenie przesyłki jej córce nastąpiło w

235 Urzędzie Pocztowym i miało miejsce w trybie art. 44 K.p.a. organ zobowiązany był

236 okoliczność tę potwierdzić lub wykluczyć, a w razie potwierdzenia ustalić, czy

237 skarżąca upoważniła córkę do odbioru swej korespondencji na poczcie.

238 Należy też mieć na względzie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w powołanym,

239 uprzednim prawomocnym wyroku stwierdził wyraźnie, że o ile zostałoby wykazane, iż

240 7

241 doręczenie decyzji nastąpiło z uchybieniem określonym wymaganiom, kluczowe

242 znaczenie miałaby kwestia, kiedy strona dowiedziała się o przedmiotowej decyzji.

243 Wyłącznie wadliwe z punktu widzenia wymagań formalnych doręczenie nie wyklucza,

244 iż określone pismo czy wiedza o nim dotarła do strony. Jednocześnie Sąd zaznaczył,

245 że w przypadku wadliwego doręczenia nie jest uprawnione domniemanie, iż pismo

246 dotarło do adresata, a stan faktyczny musi być oceniany indywidualnie, zgodnie z

247 zasadami doświadczenia życiowego i reguł logicznego rozumowania.

248 Wobec przytoczonych wskazań Sądu organ odwoławczy nie był uprawniony do

249 przyjęcia a priori prawidłowości dokonanego doręczenia, bez przesądzenia trybu

250 tego doręczenia (art. 43, czy art. 44 K.p.a.). W razie zaś jego nieprawidłowości był

251 zobowiązany do ustalenia, w oparciu o dostępne środki dowodowe, terminu

252 powzięcia przez wnioskującą o wznowienie skarżącą – B. C. wiedzy o

253 treści decyzji z 2009 r.

254 Z tej przyczyny, wobec zaniechania poczynienia przez organ odwoławczy

255 niezbędnych ustaleń z naruszeniem art. 15 K.p.a. oraz artykułów 7, 77 § 1, 80 K.p.a.

256 w zw. z art. 136 K.p.a. oraz art. 153 P.p.s.a. - Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

257 Konieczne do wyjaśnienia okoliczności przesądzą o zasadności dalszego

258 prowadzenia tego postępowania wznowieniowego, a ich pozyskanie, w ocenie

259 Sądu, możliwe jest w trybie art. 136 K.p.a.

260 Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku organ odwoławczy, przed wydaniem

261 orzeczenia, zobowiązany będzie do uzupełnienia materiału dowodowego, zgodnie ze

262 wskazaniami Sądu, dokonania jego oceny, które to czynności winny znaleźć

263 odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia (art. 11 oraz 107 § 3

264 K.p.a.).

265 Powracając do treści wniesionych skarg stwierdzić należy, iż pozostałe zawarte w

266 nich zarzuty nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione lub też są przedwczesne.

267 Zarzucone nieprawidłowe doręczenie rozstrzygnięć, w tym zaskarżonej decyzji,

268 spółce "O." s.c. D. J. i Spółka z siedzibą w P. nie stanowi

269 podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji w oparciu o art. 156 §

270 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., przez skierowanie jej do osoby nie

271 będącej stroną w sprawie. Żaden ze wspólników tej Spółki nie zakwestionował

272 bowiem faktu otrzymania zarówno przedmiotowej decyzji, jak i decyzji z 2009 r.

273 (decyzje te odbierane były de facto przez jej wspólników tworzących czteroosobową

274 rodzinę zamieszkałą pod tym samym adresem - jak oświadczył pełnomocnik

275 8

276 wspólników tej Spółki na rozprawie). Spółka ta reprezentowana przez wspólników

277 była stroną owych postępowań administracyjnych i choć decyzji nie kierowano

278 prawidłowo do wspólników tej Spółki, nie zakwestionowali oni wydanych

279 rozstrzygnięć. Nie zażądali w szczególności wznowienia postępowania

280 inwestycyjnego z tej przyczyny.

281 Nie jest również trafny zarzut dwutorowości prowadzonego postępowania

282 wznowieniowego z wniosku skarżącej B. C. w kontekście podstaw do

283 stwierdzenia nieważności z tej przyczyny decyzji Samorządowego Kolegium

284 Odwoławczego w P. z dnia [...].05.2012 r. Na skutek prawomocnego wyroku

285 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14.12.2011 r., sygn.

286 akt IV SA/Wa 1280/11 zaistniały bowiem podstawy do ponownego przeprowadzenia

287 postępowania odwoławczego względem decyzji Prezydenta Miasta C. z

288 dnia [...].01.2011 r. i co do tego właśnie postępowania odwoławczego WSA zawarł

289 ocenę prawną i wskazania w swym prawomocnym orzeczeniu. To obligowało SKO w

290 P. (art. 153 P.p.s.a.) do ponownego przeprowadzenia postępowania

291 odwoławczego względem decyzji z dnia [...].01.2011 r.

292 Niewątpliwie istniały natomiast podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego

293 decyzji wydanych w toczącym się równolegle postępowaniu wznowieńiowym. W

294 sposób nieuprawniony, ignorujący wniesioną do WSA skargę na decyzję kasatoryjną

295 organu odwoławczego z [...].06.2011 r., prowadzono bowiem równolegle wznowione

296 postępowanie tyczące decyzji Prezydenta Miasta C. nr [...] z dnia

297 [...].07.2009 r. o warunkach zabudowy, w wyniku którego wydane zostały kolejne

298 decyzje administracyjne. I tak decyzja SKO w O. z [...].12.2011 r. uchyliła

299 uprzednią decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...].09.2011 r. umarzającą

300 to postępowanie wznowieniowe, a kolejna decyzja Prezydenta Miasta C. z

301 [...].02.2012 r. uchyliła ostateczną decyzję Prezydenta Miasta C. nr [...]

302 z dnia [...].07.2009 r. i ponownie ustaliła warunki zabudowy dla przedmiotowej

303 inwestycji. Decyzja ta pozostawała w obrocie prawnym w dacie wydania zaskarżonej

304 decyzji z dnia [...].05.2012 r. Została jednak z niego wyeliminowana decyzją SKO w

305 P. z [...].05.2012 r., a toczące się postępowanie przed | instancją umorzono w

306 całości. W chwili obecnej toczy się zatem tylko jedno postępowanie wznowieniowe w

307 tym przedmiocie.

308 Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarg stwierdzić należy, że wobec

309 wątpliwości co do istnienia przesłanek formalnych pozwalających na prowadzenie

310 9

311 tego postępowania wznowień iowego przedwczesne stało się rozważanie zarzutów

312 skarg podnoszonych odnośnie decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta C. nr

313 [...] z dnia [...].07.2009 r. w tym w kontekście prawidłowości uzgodnienia

314 konserwatorskiego. Ocena ich przez Sąd Administracyjny możliwa byłaby w razie

315 zajęcia przez organ odwoławczy merytorycznego stanowiska w tej kwestii, którego w

316 tym postępowaniu organ nie wyraził. Organ odwoławczy uznał bowiem, że uchybiono

317 terminowi pozwalającemu na prowadzenie tego postępowania nadzwyczajnego.

318 Wobec tego brak jest podstaw do oceny przez Sąd trafności podniesionych w

319 skargach zarzutów sformułowanych pod adresem ostatecznej decyzji Prezydenta

320 Miasta C. z dnia [...].07.2009 r.

321 W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt

322 1 lit. c oraz art. 153, a także art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o

323 postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - orzekł

324 jak w pkt. I i II sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art.

325 200, 202 oraz 205 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami

326 administracyjnymi orzeczono w pkt. III sentencji.

327 10