Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2010 r., I OSK 1421/10

postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2010 r., I OSK 1421/10

Sentencja

1 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 802/10 o odrzuceniu skargi A. O. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 802/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. O. na decyzję Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego.

3 W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzję doręczono na adres skarżącej w dniu 2 marca 2010 r., a jej odbiór pokwitował M. B. Skarga zaś została wniesiona do Sądu za pośrednictwem Ministra Edukacji Narodowej w dniu 2 kwietnia 2010 r.

4 Zestawiając datę doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji z datą nadania skargi na adres organu (2 marca 2010 r. i 2 kwietnia 2010 r.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.".

5 Skargę kasacyjną (błędnie zatytułowaną "Zażalenie") na powyższe postanowienie wniosła A. O., domagając się jego uchylenia i przyjęcie skargi do rozpoznania.

6 Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 43 k.p.a., art. 58 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a., a także dowolność i sprzeczność ustaleń z rzeczywistym stanem faktycznym co do terminu, okoliczności i faktu doręczenia decyzji Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] lutego 2010 r.

7 W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarżąca była przekonana, iż decyzja organu została odebrana w dniu 3 marca 2010 r. Konsekwencją tej świadomości było złożenie skargi w dniu 2 kwietnia 2010 r., który w jej ocenie, był ostatnim dniem do jej złożenia.

8 Ponadto wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że decyzję fizycznie otrzymała od M. B. w dniu 15 marca 2010 r. po powrocie do miejsca zamieszkania. M. B. pokwitował odbiór decyzji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru mimo, że nie jest domownikiem w rozumieniu art. 43 k.p.a. Ze względu na nieprawidłowe relacje lub z przyczyn od niego niezależnych (niechęci do skarżącej lub braku pamięci) M. B. nie jest w stanie wyjaśnić czy odebrał przesyłkę będąc w mieszkaniu pod nieobecność skarżącej, czy odebrał ją w placówce pocztowej i kiedy.

9 M. B. nie jest osobą zameldowaną w mieszkaniu A. O., jak również nie zamieszkuje tam ciągle i stale. Korespondencję odebrał przypadkowo przebywając w jej mieszkaniu jako gość, krótkotrwale. Ponadto nie miał on upoważnienia skarżącej do odbioru korespondencji w placówce pocztowej.

10 Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach.

11 W postępowaniu administracyjnym zasadą jest doręczanie pism osobom fizycznym do rąk własnych (tzw. doręczenie właściwe). Wyjątkiem od tej zasady są tzw. doręczenie zastępcze uregulowane w art. 43 i 44 k.p.a. Zgodnie z art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

12 Przepisy regulujące doręczenia zastępcze - jako wyjątki od zasady - powinny być rozumiane wąsko. Przyjąć więc należy, iż "domownikiem" w rozumieniu art. 43 k.p.a. jest osoba, która pozostaje z adresatem pisma we wspólnym gospodarstwie domowym (G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". Wyd. Zakamycze 2005, s. 519). Będzie tu chodzić zatem o takie osoby, dla których mieszkanie adresata będzie ich aktualnym centrum życiowej działalności, ośrodkiem osobistych i majątkowych interesów. Wymogiem uznania osoby za domownika w rozumieniu art. 43 k.p.a. nie jest natomiast jej zameldowanie w miejscu zamieszkania adresata (wyrok NSA z dnia 26 lutego 1997 r., SA/Ka 2279/95, niepubl., postanowienie NSA z dnia 18 stycznia 1995 r., SA/Łd 2865/94, niepubl.).

13 W niniejszej sprawie przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję Ministra Edukacji Narodowej odebrał w dniu 2 marca 2010 r. kuzyn skarżącej M. B. Jak wynika z oświadczenia A. O., M. B. opiekował się mieszkaniem skarżącej w czasie jej nieobecności i przebywał w jej mieszkaniu krótkotrwale.

14 Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny podziela zarzut zawarty w skardze kasacyjnej, iż doręczenie skarżącej przesyłki zawierającej decyzję organu II instancji zostało dokonane z naruszeniem art. 43 k.p.a.

15 Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a.