Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2024 r., II SA/Wa 1761/23

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2024 r., II SA/Wa 1761/23

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę

Uzasadnienie

2 Wnioskiem z dnia [...] listopada 2022 r. J. D. wystąpił do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem zatytułowanym "Wniosek o interwencję". Minister Sprawiedliwości, pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. przesłał przedmiotowy wniosek do Ministerstwa Obrony Narodowej celem stosownego rozpatrzenia. Pismem z dnia [...] stycznia 2023 r. Departament Spraw Socjalnych MON wezwał wnioskodawcę do sprecyzowania żądań przedstawionych w piśmie z dnia [...] listopada 2022 r. Pismem z dnia [...] lutego 2023 r. strona sprecyzowała, że kwestionuje m.in.: decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON Nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. w sprawie odmowy uwzględnienia jego wniosku z dnia [...] października 1999 r. o spowodowanie skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego, utrzymaną w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. J. D. wniósł o weryfikację wymienionej decyzji w trybie postępowania nadzwyczajnego (uchylenie, stwierdzenie nieważności).

3 Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...], na podstawie art. 61a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpoznaniu wniosku [...] J. D. z dnia [...] listopada 2022 r. sprecyzowanego wnioskiem z dnia [...] lutego 23 r. dotyczącego kwestionowania decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON Nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r, w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku zainteresowanego z dnia [...] października 1999 r. o spowodowanie skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie.

4 Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...], na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z pkt 1 ppkt 2 upoważnienia Nr 57/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 maja 2021 r., po rozpoznaniu wniosku J. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego zainicjowanego wnioskiem strony z dnia [...] października 1999 r.

5 Minister w uzasadnieniu wskazał, że Dyrektor Departamentu Ekonomicznego MON decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. odmówił uwzględnienia wniosku J. D. z dnia [...] października 1999 r. o spowodowanie skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego. Minister decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. Ww. decyzja stała się przedmiotem skargi strony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia [...] października 2000 r. (sygn. akt II SA 841/00) odrzucił skargę stwierdzając, że nie jest właściwy w sprawie należącej do właściwości sądu powszechnego.

6 Skarżący pismem z dnia [...] maja 2018 r. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. oraz zarzucił Ministrowi bezczynność przy rozpatrywaniu powyższych żądań. Organ udzielił wnioskodawcy odpowiedzi pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 19 marca 2019 r. (sygn. akt II SAB/Wa 590/18) zobowiązał Ministra Obrony Narodowej do rozpatrzenia wniosku J. D. z dnia [...] maja 2018 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku.

7 Z uwagi na powyższe, Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności własnej decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Minister decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. odmówił stwierdzenia nieważności własnej decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. Skarżący w dniu [...] lipca 2019 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie.

8 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyniku rozpoznania skargi J. D., wyrokiem z dnia 25 czerwca 2021 r., prawomocnym od dnia 22 października 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2136/19, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Organ podał, że w rozważaniach prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy materia objęta skarżoną decyzją, była już przedmiotem badania Sądu administracyjnego. Taka sytuacja występowała w przedmiotowej sprawie. Sąd administracyjny badał już sprawę dotyczącą możliwości stwierdzenia nieważności decyzji określonych we wniosku strony z dnia [...] maja 2018 r. inicjującego to postępowanie. Rozpoznając skargę od decyzji bliźniaczej wobec skarżonej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2004 r. (sygn. akt II SA 1421/03) stwierdził nieważność obydwu decyzji odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było stwierdzenie przez Sąd administracyjny, że skarżona decyzja dotycząca materii nieważności rozstrzygnięcia o odmowie skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności pieniężnych dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego, jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczącą wysokości świadczenia emerytalnego. W związku z tym Sąd uznał, że przedmiotowa sprawa nie należy do kompetencji Ministra Obrony Narodowej. W świetle powyższego, wobec istnienia w obrocie prawnym prawomocnego wyroku sądowego rozstrzygającego materię objętą przedmiotową sprawą, organ nie mógł wydawać rozstrzygnięcia odmiennego od tego, jakie ukształtowało sytuację prawną strony. Od czasu wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku w sprawie o sygn. akt II SA 1421/03 w dniu 18 lutego 2004 r. nie nastąpiła żadna zmiana stanu faktycznego ani prawnego. Kwestionowane przez stronę we wniosku wszczynającym niniejsze postępowanie rozstrzygnięcia organów administracji, nadal należą do właściwości sądów powszechnych.

9 Minister postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. będąc związany wytycznymi WSA w Warszawie zawartymi w wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt II SA/Wa 2136/19), rozpatrując wniosek strony z dnia [...] maja 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji MON nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r., na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania. W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister postanowieniem nr [...] z [...] marca 2022 r., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, stwierdzając, że ocena prawna WSA w Warszawie dokonana w prawomocnym wyroku z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2136/19 nadal wiąże w tej sprawie organ wojskowy, bowiem rozpatrywana sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych i nie podlega rozstrzygnięciu w drodze postępowania przez MON, przez co niedopuszczalne jest wszczęcie ponownego postępowania. WSA w Warszawie w wyroku z dnia 4 sierpnia 2022 r., prawomocnym od dnia 21 października 2022 r. (sygn. akt II SA/Wa 716/22), oddalił skargę J. D. w przedmiocie odmowy wszczęcia przedmiotowego postępowania.

10 W wyniku rozpatrzenia wniosku strony z dnia [...] listopada 2022 r. sprecyzowanego wnioskiem z dnia [...] lutego 2023 r. dotyczącego kwestionowania decyzji MON nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku zainteresowanego z dnia [...] października 1999 r. o spowodowanie skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego, Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z [...] kwietnia 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Organ ponownie stwierdził, że ocena prawna WSA w Warszawie dokonana w prawomocnym wyroku z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2136/19 nadal wiąże w tej sprawie organ wojskowy, bowiem rozpatrywana sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych i nie podlega rozstrzygnięciu w drodze postępowania przez MON, przez co niedopuszczalne jest wszczęcie ponownego postępowania.

11 Minister wskazał, że J. D. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...] zarzucił naruszenie art. 1 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej (nieprzestrzeganie zasady sprawiedliwości społecznej i praworządności, postępowanie w sposób dowolny) oraz wniósł o uchylenie ww. postanowienia nr [...] z [...] kwietnia 2023 r.

12 Minister stwierdził, że w myśl art. 171 P.p.s.a, wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Stosownie do treści art. 168 § 1 i art. 170 powyższej ustawy, orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy, wiąże ono nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. Ocena prawna WSA w Warszawie dokonana w prawomocnym wyroku z dnia 25 czerwca 2021 r. (sygn. akt II SA/Wa 2136/19) nadal wiąże w tej sprawie organ wojskowy, przez co niedopuszczalne jest wszczęcie ponownego postępowania w przedmiotowej sprawie.

13 Organ wskazał, że w myśl art. 61a § 1 k.p.a., gdy żądanie strony zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Minister wyjaśnił, że istotną w przedmiotowej sprawie jest druga z przesłanek, tj. zaistnienie "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy jednak przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, a mianowicie, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym, a także gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już merytoryczne rozstrzygnięcie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt III UK 16/15).

14 Uzasadnioną przyczyną odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest sytuacja, kiedy żądanie wnioskodawcy dotyczy sprawy, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy prawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

15 Zatem, należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznania wniosku strony o spowodowanie skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego, ponieważ jest to sprawa z zakresu ubezpieczeń społecznych dotycząca wysokości świadczenia emerytalnego, która nie podlega rozstrzygnięciu w drodze postępowania administracyjnego przez Ministra Obrony Narodowej.

16 Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł m.in. o stwierdzenie nieważności postanowienia MON z dnia [...] lipca 2023 r. nr [...] oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia MON z dnia [...] kwietnia 2023 r. nr [...], przyznanie od MON na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., zarzucił naruszenie art. 1-2 Konstytucji RP, art. 7-12 k.p.a, art. 35 § 1-2 k.p.a., art. 154 § 1 k.p.a., art. 156 § 2 k.p.a.

17 Skarżący w uzasadnieniu podniósł, że zaskarżone postanowienie nie jest zgodne z zasadą sprawiedliwości społecznej i praworządności oraz interesem społecznym i słusznym interesem obywatela. Skarżący zarzucił, że Minister "nie załatwił" jego wniosku z dnia [...] listopada 2022 r., nie rozpoznał żądań wskazanych we wniosku z dnia [...] maja 2023 r. oraz nie przedstawił stanu faktycznego sprawy w pełnym zakresie lecz wybrał tylko fakty pasujące do odmowy wszczęcia postępowania. Skarżący podniósł, że został uznany za zwolnionego z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy w dniu [...] marca 1991 r. w stopniu porucznika. Wskazał, że w jego sprawie występuje stan niezgodny z prawem.

18 Minister Obrony Narodowej, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Podniósł, że kwestionowana przez stronę materia, należy do właściwości sądów powszechnych, albowiem jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczącą wysokości świadczenia emerytalnego.

19 Skarżący w piśmie z dnia [...] października 2023 r., odnosząc się do odpowiedzi Ministra na skargę, stwierdził, że zarówno zaskarżone postanowienie z dnia [...] lipca 2023 r., poprzedzające je postanowienie, jak i decyzja MON z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] wydane zostały z naruszeniem artykułu 2 i 7 Konstytucji RP a ww. decyzja została wydana bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Wobec powyższego, zgodnie z obowiązującym prawem, organ administracji publicznej który wydał decyzję powinien stwierdzić jej nieważność. Skarżący wniósł ponadto o uznanie za bezzasadny wniosek Ministra o odrzucenie skargi, uwzględnienie skargi, stwierdzenie nieważności decyzji MON z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r., przyznanie od Ministra sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. tytułem zadośćuczynienia.

20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

21 Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Warunki rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym ustawodawca określił w art. 119 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.). Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W sprawie tej nie było podstaw do skierowania sprawy na rozprawę.

22 Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju

23 sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli

24 ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.).

25 Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie podlegała uwzględnieniu.

26 Zaskarżone i poprzedzające je postanowienie Ministra Obrony Narodowej nie naruszają prawa. Organ prawidłowo zastosował przepis art. 61a k.p.a. i zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącego kwestionującego decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON Nr [...] z dnia [...] stycznia 2000 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku z dnia [...] października 1999 r. o spowodowanie skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego.

27 Zgodnie z powołanym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

28 Przepis ten ustanawia dwie podstawy do odmowy wszczęcia postępowania: podmiotową - wniesione przez osobę niebędącą stroną i przedmiotową - z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Obie te przyczyny uniemożliwiają procedowanie w sprawie i załatwienie wniosku w formie decyzji administracyjnej.

29 Trafnie organ stwierdził w tej sprawie, że brak jest możliwości prowadzenia postępowania i rozstrzygania w drodze decyzji administracyjnej.

30 Zaskarżone postanowienie wydane zostało w sprawie wniosku skarżącego, którym kwestionuje on decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r., którą to decyzją odmówiono skorygowanie zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów emerytalnych w części dotyczącej dodatku specjalnego.

31 W sprawie jest bezsporne, że zagadnienie, którego dotyczy kwestionowana decyzja, nie jest zagadnieniem administracyjnoprawnym. Sprawa ta należy do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych. Przesądzone zostało to już jednoznacznie w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 lutego 2004 r. sygn. akt II SA 1421/03, w którym Sąd – rozpoznając skargę na decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności i wznowienia postępowania dotyczącego wymienionej decyzji – wprost stwierdził, że skoro sprawa nie należała do kompetencji Ministra Obrony Narodowej, to organ ten powinien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażeń i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego w przyczyn przedmiotowych.

32 Wskazać też należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2136/19 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. D. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] czerwca 2019 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2000 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z [...] stycznia 2000 r. nr [...] odmawiającą skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności do celów emerytalnych w części dotyczącej dodatku specjalnego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd stwierdził, że rozpoznając skargę od decyzji bliźniaczej wobec zaskarżonej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 lutego 2004 r., sygn. akt 1421/03 stwierdził nieważność obydwu decyzji odmawiających stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2000 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z [...] stycznia 2000 r. nr [...] odmawiającej skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności do celów emerytalnych w części dotyczącej dodatku specjalnego. Uznał bowiem, że zaskarżona decyzja dotycząca materii nieważności rozstrzygnięcia o odmowie skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności do celów emerytalnych w części dotyczącej dodatku specjalnego, jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczącą wysokości świadczenia emerytalnego. W związku z tym Sąd stwierdził, że przedmiotowa sprawa nie należy do kompetencji Ministra Obrony Narodowej.

33 Zwrócić też trzeba uwagę, że złożony przez skarżącego [...] listopada 2022 r. wniosek (sprecyzowany pismem z dnia [...] lutego 2023 r.) kwestionujący decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Departamentu Ekonomicznego MON z dnia [...] stycznia 2000 r. o odmowie uwzględnienia wniosku o skorygowanie zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego jest już kolejnym wnioskiem w tym przedmiocie.

34 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Wa 716/22 oddalił bowiem skargę J. D. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2000 r. nr [...] odmawiającej skorygowania zaświadczenia o wysokości uposażenia i innych należności dla celów zaopatrzenia emerytalnego w części dotyczącej dodatku specjalnego.

35 Kwestia braku podstawy materialnoprawnej do rozstrzygania w administracyjnym trybie w sprawie kwestionowanej przez wnioskodawcę decyzji Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2000 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji była już zatem przedmiotem rozważań sądu administracyjnego.

36 Zasadnie tym samym Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania we wskazanym wyżej zakresie wniosku strony z [...] listopada 2022 r. (sprecyzowanego [...] lutego 2023 r.), a następnie trafnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2023 r. utrzymał w mocy własne postanowienie.

37 W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę treść art. 168 § 1, art. 170 i art. 171 P.p.s.a., zgodzić się należy ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] lipca 2023 r., że ocena prawna wyrażona we wskazanym wyżej prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Wa 2136/19 wiąże organ, a zatem niedopuszczalne jest wszczęcie ponownego postępowania w niniejszej sprawie.

38 W sytuacji, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji ustalił wystąpienie przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym, zasadnie wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a k.p.a.). Przyczyną uniemożliwiającą wszczęcie postępowania jest m.in. sytuacja taka, jak w niniejszej sprawie, gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (v. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt III UK 16/15, publ. LEX nr 1814918). Podkreślenia wymaga, że na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 999/14, publ. LEX nr 1989306). W sprawie tej, wbrew żądaniom skargi, nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia organu.

39 Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.