Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lipca 2018 r., I SA/Sz 425/18

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 lipca 2018 r., I SA/Sz 425/18

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Kwiecińska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 11 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. M. o wstrzymanie czynności egzekucyjnych w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...]; [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić wniosek.

Uzasadnienie

2 L. M. wraz ze skargą na oznaczone w komparycji postanowienie wniósł o wstrzymanie czynności egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia 16.11.2015 r. wystawionego przez P. F. w B. do czasu rozpatrzenia skargi przez sąd. Wniosek powyższy ponowił w piśmie z dnia 5.07.2018 r.

3 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

4 W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania nie może być każda działalność organów administracyjnych, lecz tylko

5 ta wskazana w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli

6 w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody

7 lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

8 Przedmiotem złożonego wniosku, nie było żądanie wstrzymania wykonania zakażonego aktu, lecz żądanie wstrzymania przez sąd administracyjny czynności prowadzonych w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego.

9 Sąd rozpoznający wniosek zauważa, że sąd administracyjny nie posiada kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, bowiem wstrzymania czynności egzekucyjnych może dokonać, w aktualnym stanie prawnym, organ egzekucyjny na podstawie art. 17 § 2, art. 23 § 6, art. 35a, art. 54 § 1 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U.2017.1201

10 j.t. ze zm.; dalej: "u.p.e.a.").

11 Sąd wskazuje ponadto, że zgodnie z art. 35 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu z mocy prawa w razie zgłoszenia przez zobowiązanego zarzutu

12 w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego.

13 Wynika z tego, że stosowny wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ww. ustawy Prawo

14 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne jedynie sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 25 stycznia 2016 r., II FZ 1030/15). Kontrola

15 ta nie polega zaś na możliwości wstrzymania czynności egzekucyjnych. To ewentualne rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego może stanowić podstawę kontroli sądowoadministracyjnej

16 (por. postanowienie NSA z 8 listopada 2017 r., II OZ 1325/17).

17 Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że przedmiotem wstrzymania

18 na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05, LexPolonica Nr 402363). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny

19 lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania,

20 a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania

21 te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego

22 w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które

23 nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo

24 o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186).

25 Gdyby zatem wniosek Skarżącego odnosił się do rozstrzygnięcia organu odwoławczego utrzymującego w mocy postanowienie w przedmiocie odmowy uwzględnienia zgłoszonych zarzutów, to również nie podlegałby on uwzględnieniu. Akt administracyjny, jaki został wydany w przedmiotowej sprawie, w żadnej mierze

26 nie określa bowiem powinnego, nakazanego lub zakazanego zachowania,

27 a tym samym nie może stanowić podstawy do podejmowania przez organy podatkowe czynności zmierzających do doprowadzenia do stanu zgodnego z rozstrzygnięciem.

28 W związku z tym, wniosek złożony przez Skarżącego uznać należałoby za bezzasadny.

29 W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd oddalił wniosek Skarżącego.