Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2009 r., IV SA/Po 277/09

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 24 czerwca 2009 r., IV SA/Po 277/09

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz - Frymus NSA Paweł Miładowski WSA Ewa Kręcichwost – Durchowska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A.O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...]lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania nieistnienia obowiązku opłat dodatkowych za nieopłacone postoje pojazdu oddala skargę /-/E.Kręcichwost-Durchowska /-/E.Makosz-Frymus /-/P.Miładowski

Uzasadnienie

2 Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w P. w dniu [...] września 2008r. wystawił tytuły wykonawcze nr [....], [....], [...], [...] dotyczące opłat dodatkowych za nie wniesienie opłat za parkowanie pojazdu przez A.O..

3 A.O. powołując się na art. 33 ustawy z dnia 17.06.1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 -dalej ustawa), podniosła zarzut nieistnienia obowiązku wynikającego z tytułu Uzasadniając swój zarzut A.O. wskazała na fakt, iż obowiązek wnoszenia opłat dodatkowych za brak uiszczenia opłat parkingowych nie powstaje z mocy ustawy, a wymierzenie opłaty powinno nastąpić na drodze decyzji administracyjnej, która pozwala na skonkretyzowanie podmiotu zobowiązanego, oraz uwagi na fakt, że jej wydanie powinno poprzedzić postępowanie wyjaśniające, w którym organ dokona analizy stanu faktycznego i zapewni stronie możliwość wypowiedzenia się co do ustalonych okoliczności. Jak zauważyła wnosząca zarzuty do oceny stanu faktycznego powinna być ujęta także dokumentacja zdjęciowa oraz złożenie oświadczenia przez właściciela pojazdu.

4 Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w P. ( dalej ZDM ) w odpowiedzi na powyższe zarzuty w dniu [...] grudnia 2008r. wydał postanowienie nr [...], w którym działając na podstawie art. 17 § 1 i art. 34 ustawy oraz art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa) postanowił nie uznać za zasadny zarzut dotyczący nie istnienia obowiązku opłat dodatkowych za nieopłacone postoje pojazdu w związku z brakiem podstawy prawnej należności oraz nie wydaniem decyzji administracyjnych. Organ pierwszej instancji powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i wyrok Trybunału Konstytucyjnego orzekł, że ZDM był uprawniony, wobec bezskuteczności upomnień, do wystawiania tytułów wykonawczych i wnioskowania o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w administracji, gdyż obowiązek zapłaty opłaty podwyższonej czy kary pieniężnej został wystarczająco określony w przepisach, by uznać, iż wynika on wprost z przepisów prawa, a nie z decyzji administracyjnych. W związku z powyższym stanowiskiem, ZDM mógł podjąć ww. czynności dotyczące dochodzenia należnych opłat, nie wniesionych w poprzednich latach. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż od stycznia 2004r. obowiązek regulowania opłat za postoje pojazdów w strefie płatnego parkowania w Poznaniu reguluje uchwała nr XXXIV/269/IV/2003 Rady Miasta Poznania z dn. 02.12.2003r. w sprawie ustalenia w Poznaniu strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania. Podstawę do jej podjęcia stanowiły przepisy ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych, uchwalone w dniu 30.10.2003r. (Dz. U. z 2003r. nr 200, poz. 1953), w miejsce uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją RP. Ustawa ta wprowadziła opłaty dodatkowe w wysokości 50,00 zł za nie uregulowanie opłaty za postój pojazdu. Wobec powyższego organ pierwszej instancji stwierdził, że nie można uznać za uzasadniony zarzut nie spełnienia wymogu określenia należności w decyzji administracyjnej oraz nieistnienia obowiązku z uwagi na brak podstaw prawnych należności. Wskazano również na Regulamin Strefy Parkowania, stanowiący załącznik do wspomnianej powyżej uchwały Rady Miasta, w którym przewidziano zasady wnoszenia opłat za postoje pojazdów oraz stwierdzania ich braku. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu powołując się na przepisy art. 1 ust. 1 pkt 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 2 § 1 pkt 3, art. 6 § 1 i art. 15 § 1 ustawy, stwierdził że wierzyciel w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa stanowionego przez jednostki samorządu terytorialnego, powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli do zobowiązanego przesłano pisemne upomnienie z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Mając powyższe na uwadze organ pierwszej instancji na podstawie akt sprawy stwierdził ,że A.O. doręczono upomnienie w dniu 17.07.2008r. a przed jego wystosowaniem, z uwagi na upływ czasu od momentu stwierdzenia nieopłaconych postojów (2004), wysłano wezwanie do zapłaty, które także zostało prawidłowo doręczone w dniu 02.02.2008r. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich w Poznaniu powołując się na art. 17, art. 33, art. 34 ustawy i art. 127 § 2 kpa stwierdził, że w ramach przedmiotowego postępowania nie pozbawia się zobowiązanego praw o charakterze procesowym i uniemożliwia kontroli instancyjnej prowadzonego postępowania.

5 A.O. kwestionując powyższe rozstrzygnięcie wniosła zażalenie, w którym podtrzymała wcześniej podniesione zarzuty. W zażaleniu za niedopuszczalną uznano sytuację, w której organ administracji opiera swe roszczenie jedynie na nie zweryfikowanych danych napływających od kontrolerów. Wskazano także na to, iż przepisy prawa nie nakazują obywatelom prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu, w naszym społeczeństwie nie funkcjonuje powszechna praktyka przechowywania biletów parkingowych, a co za tym idzie uznać należy za niedopuszczalne domaganie się po wielu latach zapłaty nie mając możliwości przeprowadzenia skutecznego dowodu w tej sprawie (np. zdjęcia). Odnosząc się bezpośrednio do postanowienia organu pierwszej instancji, A.O. podniosła, iż wezwanie do zapłaty nie jest decyzją administracyjną, która umożliwiałaby kontrolę instancyjną, gwarantowaną przez Konstytucję RP. Zdaniem wnoszącej zażalenie organ administracji kierując sprawę do egzekucji w takim stanie rzeczy działał niezgodnie z zasadami państwa praworządnego i pozbawia obywateli ich podstawowych praw (prawa do obrony i prawa do kontroli instancyjnej). A.O. zwróciła również uwagę na fakt, iż prawo do wniesienia odwołania w postępowaniu odwoławczym nie jest tożsame z prawem jakie przysługuje obywatelowi w toku postępowania wyjaśniającego objętego decyzją administracyjną. Powołała się przy tym na stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, który wskazał, że obciążenie opłatą dodatkową ogranicza prawa obywateli, dlatego należy zapewnić im prawa o charakterze procesowym. Organ administracji powinien więc przeprowadzić postępowanie wyjaśniające i dowodowe (art. 7 kpa), zapewnić stronie możliwość wypowiedzenia się co do ustalonych okoliczności (art. 10 kpa) a ocenę stanu powinien wesprzeć np. dokumentacją zdjęciową i złożonymi wyjaśnieniami właściciela pojazdu. Wnosząca zażalenie przywołała również treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 10 maja 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 754/04, w którym wyrażono pogląd, że obowiązek wnoszenia opłat dodatkowych za brak uiszczenia opłat parkingowych nie powstaje z mocy ustawy, a wymierzenie opłaty powinno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej zarządu drogi.

6 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu po rozpatrzeniu zażalenia w dniu [...] lutego 2009r. wydało postanowienie nr [...], w którym działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 kpa w zw. z art. 18, art. 33 pkt 1 oraz art. 34 ustawy utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Przedstawiając motywy takiego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odnosząc się do stanowiska wnoszącej zażalenie, iż obowiązek opłat dodatkowych za brak uiszczenia opłat parkingowych nie powstaje z mocy ustawy, a wymierzenie opłaty winno nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, podzielił pogląd organu pierwszej instancji, iż konieczność regulowania opłat za parkowanie wynika z obowiązujących w momencie parkowania przepisów prawa i w związku z tym podlega egzekucji. Wskazał przy tym, iż w momencie, gdy stwierdzono nieopłacone postoje samochodu A.O. obowiązek ten był regulowany przez Uchwałę Rady Miasta Poznania nr XXXIV/269/IV/2003 z dnia 2 grudnia 2003r. w sprawie ustalenia w Poznaniu strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania. A zatem należności te, jako wynikające z mocy prawa, winny być egzekwowane w trybie określonym przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Za bezsporne organ odwoławczy uznał bowiem fakt, iż pojazd o nr rej. [...] parkował w strefie w okresie od lutego 2004 r. do końca stycznia 2006r. Na dowód tych postojów wskazano na znajdujące się w aktach sprawy wezwania-raporty podpisane przez wystawiających je kontrolerów. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał na fakt, iż w okresie, kiedy pojazd A.O. parkował w Strefie, obowiązek wniesienia opłaty z tego tytułu wynikał z przepisów prawa miejscowego (uchwały Rady Miasta Poznania z dnia 2 grudnia 2003r. ) do których odnosi się art. 94 Konstytucji RP, który stanowi, że organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące n obszarze działania tych organów.

7 Zatem Rada Miasta Poznania miała prawo wydać akt prawa miejscowego regulujący wnoszenie opłat za parkowanie pojazdów w Strefie. A skoro tak, obowiązek nałożony na kierowców korzystających z dróg publicznych wynikał bezpośrednio z przepisu prawa. Dla powstania tego obowiązku, nie było więc potrzebne konkretyzowanie tego obowiązku w drodze decyzji. Wskazano również na dyspozycje art. 3 § 1 ustawy, zgodnie z którym egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej.

8 A.O. wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu podnosząc zarzuty tożsame z tymi, które zostały zawarte w odwołaniu. Skarżąca podniosła również, iż niczym nie uzasadnione jest twierdzenie, iż należący do niej samochód parkował w okresie wskazanym w egzekucyjnych tytułach wykonawczych. Skarżąca zarzuciła tym samym brak przeprowadzenia stosowanego postępowania dowodowego na okoliczność postoju jej samochodu w strefie ograniczonego postoju i wystawienie tytułów wykonawczych wyłącznie na podstawie wiary w uczciwość i rzetelność kontrolerów, co przy braku innych dowodów oraz braku postępowania dowodowego pozbawiły skarżącą możliwości obrony swych praw. A.O. uzasadniając konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego wskazała na art. 13 ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2000r., nr 71, poz. 838 ze. zm. - dalej ustawa o drogach) stanowiący, iż opłata parkingowa jest formą świadczenia pieniężnego należnego z tytułu korzystania ze strefy płatnego parkowania. Opłatę parkingową uiszcza korzystający ze strefy. Z przepisu tego nie wynika jednak zdaniem skarżącej, że opłatę dodatkową powinien uiścić właściciel samochodu. Przepis ten nie ustala także uprawnień dla rady gminy do określenia, do kogo taką opłatę należy kierować. Natomiast z art. 13 ustawy o drogach publicznych wynika zdaniem skarżącej, że zobowiązanym do ponoszenia opłat za drogi publiczne jest korzystający z tych dróg.

9 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

11 Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

12 Oceniając legalność zaskarżonej decyzji wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, inny akt lub czynność z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa).

13 Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż przedmiot niniejszej sprawy sprowadza się do oceny postanowień organów pierwszej i drugiej instancji w sprawie zarzutów dotyczących nie istnienia obowiązku opłat dodatkowych za nieopłacone postoje pojazdu.

14 Rozpatrując powyższą kwestią należy wskazać na fakt, iż Rada Miasta Poznania w dniu 02.12.2003r. wydała uchwałę nr XXXIV/269/IV/2003 w sprawie ustalenia w Poznaniu strefy płatnego parkowania, stawek opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wysokości opłat dodatkowych oraz sposobu ich pobierania. Powyższa uchwała wydana została na podstawie art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania. Ustanowienie strefy płatnego parkowania powoduje, iż na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Nie uiszczenie ww. opłat powoduje, iż na podstawie art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych pobiera się opłatę dodatkową, której wysokość (nie wyższą od 50 zł.) i sposób pobierania ustala rada gminy/miasta (art. 13f ust. 2 w/w ustawy).

15 Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma więc stwierdzenie, iż obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa - bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji (zob. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt FSK 2580/04, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2006 r. sygn. II SA/Sz 534/06 niepubl.). Powyższe wynika z tego, że uchwała rady gminy wprowadzająca opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych oraz ustalająca stawki tych opłat ma w rzeczywistości charakter przepisów prawa miejscowego w rozumieniu art. 94 Konstytucji RP, stanowiąc tym samym źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który ustanowił te przepisy (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10.12.2002r. sygn. akt. P 6/02, OTK-A 2002/7/91). Upoważnienie dla organu samorządu terytorialnego do wydania przepisów prawa miejscowego w tym zakresie wynika bowiem bezpośrednio z art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

16 W razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia co do zasady obciąża właściciela pojazdu. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, że pojazd użyczył innej osobie. Sytuacja taka nie wystąpiła jednak w niniejszej sprawie, gdyż skarżąca w trakcie postępowania przed organami administracyjnymi jak i w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego nie podnosiła argumentu korzystania z auta przez osobę trzecią.

17 Wobec stwierdzenia, iż obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu (w tym opłaty dodatkowej) powstaje z mocy prawa, bez potrzeby konkretyzacji tego obowiązku w drodze decyzji, stwierdzić należy, iż po stronie zarządcy drogi nie powstaje obowiązek doręczania właścicielowi pojazdu takiej decyzji. Sporządzane przez inspektora w razie stwierdzenia nieuiszczenia opłaty za postój "zawiadomienie", dokumentuje jedynie fakt nieuiszczenia opłaty, a zarazem informuje właściciela pojazdu o powstałym obowiązku dokonania opłaty, co zgodnie z art. 13f ust. 1 ustawy o drogach publicznych powoduje powstanie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej, lecz nie nakłada tego obowiązku. Zwyczajowe umieszczanie takiej informacji za wycieraczką pojazdu nie narusza jednak konstytucyjnych praw i wolności obywatelskich, w tym podniesionego w skardze zarzutu naruszenia prawa do obrony swych interesów. Właściciel pojazdu ma zagwarantowaną możliwość obrony swoich praw między innymi właśnie poprzez złożenie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym (z czego skorzystała zresztą skarżąca w przedmiotowym postępowaniu). Takie postępowanie wszczyna się jednak dopiero po uprzednim doręczeniu upomnienia (wezwania do zapłaty), z wykazaniem żądanej należności. W razie zatem niestwierdzenia za wycieraczką pojazdu wskazanego wyżej zawiadomienia - mimo nieuiszczenia opłaty za postój -właściciel pojazdu ma więc dodatkową możliwość - po otrzymaniu upomnienia -uiszczenia opłaty dodatkowej bez wszczynania postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne wszczyna bowiem dopiero doręczenie tytułu wykonawczego. Jeżeli właściciel pojazdu kwestionuje istnienie obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej poprzez wniesienie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, oceny zasadności tego zarzutu dokonuje wierzyciel, a jego ocena - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - podlega kontroli organu II instancji, a następnie sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, iż wierzyciel dochował wszelkich warunków koniecznych do wystawienia tytułu wykonawczego w tym doręczył skarżącej wezwanie do zapłaty (k. 35 akt) jak i upomnienie. Z dokumentów tych wynika co prawda, iż obejmują one okres przed 24 listopada 2003r. (data wejścia w życie ustawy zmieniającej ustawę o drogach publicznych oraz zmiana niektórych innych ustaw - Dz.U. Nr 200, poz. 1953), a więc dotyczą okresu, w którym Trybunał Konstytucyjny zakwestionował możliwość pobierania opłat za parkowanie pojazdów w strefach płatnego postoju (wyrok TK z dnia dnia 10.12.2002r. sygn. akt. P 6/02, OTK-A 2002/7/91). Tytuły wykonawcze objęte przedmiotem niniejszej sprawy nie dotyczą jednak okresu przed wprowadzeniem przepisów zmieniających, tym samym stwierdzić należy, iż wystawione zostały zgodnie z obowiązującym prawem.

18 Organy pierwszej jak i drugiej instancji, w swych orzeczeniach nie dokonały szerszej oceny sporządzonych przez kontrolerów raportów o nieuiszczonej opłacie za postój pojazdu, co w ocenie Sądu stanowi pewne naruszenie prawa procesowego, Nie ma ono jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy bowiem stwierdzić, że z kopii raportów z okresu od 6 lutego 2004 r. do 31 stycznia 2006r., wynika iż zostały one sporządzone przez różnych kontrolerów (odmienne numery służbowe i podpisy) w ramach pełnionych przez nich obowiązków służbowych. Pozwala to na stwierdzenie, iż żądana należność wierzyciela istnieje, a zatem zasadne było sporządzenie upomnienia, a następnie wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec skarżącej ( por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2007r., sygn. akt I OSK 2009r. LEX nr 344875). Przy braku przeprowadzenia stosownego dowodu przez skarżącą, która poza zgłaszanym na każdym etapie postępowania oświadczeniem, iż nie parkowała w tym okresie w strefie płatnego parkowania, nie przeprowadziła żadnego dowodu, nieuzasadnionym był podnoszony przez skarżącą zarzut braku właściwego postępowania wyjaśniającego. Tylko w przypadku przeprowadzenia skutecznego dowodu na okoliczność nie parkowania w strefie płatnego postoju w miejscu i czasie wskazanym w raportach, lub też podważenia kompetencji kontrolerów podniesiony przez skarżącą zarzut mógłby być uznany za zasadny. Mając powyższe na uwadze można stwierdzić, iż organy I i II instancji posiadając raporty, uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania (dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów, zgodnie z art. 80 kpa), miały podstawę do przyjęcia, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakt nieuiszczenia przez skarżącą opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania, co skutkowało naliczeniem opłaty dodatkowej, wobec czego żądanie zapłaty kwoty 1.200 zł objętej tytułami wykonawczymi z dnia [...].09.2008r. nr [...], [...], [...], [...] jest zasadne.

19 W świetle powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

20 /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ E. Makosz-Frymus /-/ P. Miładowski