Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2011 r., II SA/Łd 1067/11

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2011 r., II SA/Łd 1067/11

Sentencja

1 Dnia 2 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant asystent sędziego Beata Czyżewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2011 roku sprawy ze skargi S. A., R. A. i Z. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję.

Uzasadnienie

2 Starosta [...] decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), udzielił E. i P. małżonkom F. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z kanalizacją lokalną do szczelnego zbiornika na ścieki, napowietrznym przyłączem energetycznym w miejscowości B. 8A, na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], zlokalizowanej w gminie N.

3 Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli S. A., Z. A. i R. A. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

4 Uzasadniając wniesione odwołanie wskazali, iż zgodnie z informacją zawartą w piśmie Starostwa Powiatowego w Ł. z dnia 13 czerwca 2011r., znak: [...] E. i P. F. otrzymali decyzję o pozwoleniu na budowę spornego pawilonu handlowego na działce położonej w miejscowości B. 8. Dla powyższej działki Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. prowadzi dwie księgi wieczyste KW [...] oraz KW nr [...]. Wedle zapisów pierwszej z nich właścicielem działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] jest gmina N., a użytkownikiem wieczystym E. i P. F., którzy nabyli owo prawo na podstawie aktu notarialnego z dnia 29 grudnia 2010r. Natomiast z informacji zwartych w drugiej w wymienionych ksiąg wieczystych przedmiotowe działka, oznaczona tym razem numerem ewidencyjnym [...] stanowi własność S. i Z. A. oraz R. A.

5 Dalej odwołujący się wyjaśnili, iż w dniu 21 marca 2011r. wnieśli do Sądu Rejonowego dla [...] w Ł. pozew m.in. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Sprawa ta została następnie przekazana do Sądu Okręgowego w Ł., jako sądu właściwego. W dniu 9 czerwca 2011r. odwołujący się złożyli w tymże sądzie wniosek o zabezpieczenie powództwa przez ustanowienie zakazu zbywania przedmiotowej działki gruntu oraz nakazanie wpisania w księgach wieczystych ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu. Zdaiem stron należy zatem uznać, że do czasu rozstrzygnięcia sprawy o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, nie jest możliwe stwierdzenie czy inwestorzy mają prawo do dysponowania przedmiotową działką gruntu na cele budowlane.

6 Niezależnie od powyższego odwołujący się wskazali, iż są właścicielami nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu objętego pozwoleniem na budowę, zatem w ich ocenie błędnie organ pierwszej instancji odmówił im przymiotu strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją..

7 Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) umorzył postępowanie odwoławcze w stosunku do. R. A., Z. A. oraz S. A., od w/w decyzji Starosty [...] nr [...], z dnia [...], wskazując iż wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2011r. E. i P. F. wystąpili do Starosty [...] o udzielenie pozwolenia na budowę spornej inwestycji, przedkładając w załączeniu oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z wymaganymi uzgodnieniami, spełniając tym samym wymogi art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego. Organ wyjaśnił ponadto, że inwestycja ta nie koliduje z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy N., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nowosolna Nr XXXIII/225/05 z dnia 13 czerwca 2005r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z dnia 19 sierpnia 2005r. Nr 260 dnia 19 sierpnia 2005r.). Zgodnie bowiem z ustaleniami owego planu działka na której planowana jest przedmiotowa inwestycja wchodzi w skład terenu oznaczonego symbolem 9.U.1 z podstawowym przeznaczeniem tego terenu, jako zabudowa usługowa. Dalej wskazano, że rozpatrując wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji organ pierwszej instancji ustalił krąg stron postępowania, który obejmuje jedynie właścicieli nieruchomości na których realizowana będzie przedmiotowa inwestycja, bowiem obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje w ocenie organu jedynie nieruchomość na której inwestycja ma być zrealizowana.

8 Organ odwoławczy po zacytowaniu treści art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), wyjaśnił, że przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, określającego pojęcie strony w postępowaniu administracyjnym. Tym samym stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, ponieważ postępowanie to dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku, jednak w omawianej sprawie w kręgu stron postępowania, zdaniem organu, nie znajdują się S. A., Z. A. i R. A., bowiem inwestycja nie będzie oddziaływała na działkę stanowiącą ich własność. Powyższe świadczy w ocenie organu o tym, iż odwołujący się nie posiadają przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Nadto zdaniem organu w niniejszej sprawie odwołujący się nie wykazali, iż posiadają interes prawny w kwestionowaniu spornego pozwolenia na budowę. Dodatkowo wskazano, iż z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego wynika, iż przedmiotowy pawilon handlowy usytuowany jest ok. 10,00 m od granicy nieruchomości, a zatem lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki odwołujących się ani też nie utrudni jej prawidłowej zabudowy, zgodnej z obowiązującymi przepisami.

9 Skargę na powyższą decyzję wnieśli S. A., Z. A. i R. A., żądając jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji;

10 Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez nietrafne przyjęcie, że skarżącym nie przysługuje status strony postępowania w sprawie o wydanie E. i P. F. pozwolenia na budowę spornej inwestycji, w sytuacji, gdy skarżącym przysługuje prawo własności działki przeznaczonej pod inwestycję, co stanowi przedmiot postępowania sądowego o usuniecie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej nr KW [...], a rzeczywistym stanem prawnym.

11 Zaskarżonej decyzji zarzucili również błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w sytuacji, gdy spór sądowy pomiędzy R. A., S. A. i Z. A., a Gminą N. o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem od jego rozstrzygnięcia zależy ustalenie, czy E. i P. F. w chwili występowania z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę przysługiwał tytuł prawny do spornej nieruchomości.

12 W treści uzasadnienia skarżący kwestionują prawo własności Gminy N. do przedmiotowej nieruchomości, która została następnie przekazana aktem notarialnym Rp A Nr [...] z dnia [...] w użytkowanie wieczyste na rzecz Gminnej Spółdzielni A w A. Po czym na podstawie aktu notarialnego Rp AN [...] z dnia [...] Gminna Spółdzielnia A w A. prawo wieczystego użytkowania w/w. działki nr [...] wraz z prawem własności budynku sprzedała na rzecz E. i P. F.

13 Skarżący podnieśli, iż są współwłaścicielami nieruchomości rolnej położonej w miejscowości B. nr 8, dla której Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...], w której wpisano m.in. działkę gruntu nr [...] (przed scaleniem działki nr [...] i [...], a następnie działka nr [...]), jako jej współwłaścicieli R. A., S. A. i Z. A. Dla części wyżej wymienionej działki gruntu prowadzona jest w Sądzie Rejonowym dla [...] w Ł., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych księga wieczysta nr KW [...], w której działka ta oznaczona jest nr [...], a jako właściciela wpisano Gminę N.. Przy czym, wpisu w księdze wieczystej nr KW [...], dotyczącego działki gruntu nr [...] (część działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...], dokonano bez jakiegokolwiek dowodu stanowiącego tytuł własności na rzecz Skarbu Państwa, a potem Gminy N. Księga wieczysta nr KW [...] została założona na podstawie mapy do celów prawnych i decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] zatwierdzającej projekt scalenia. Decyzja ta w żadnym punkcie nie dotyczy spornej działki gruntu. Z decyzji tej nie wynika, aby sporna działka gruntu została przekazana do zasobów Skarbu Państwa, jako ekwiwalent za grunty należące do niego przed scaleniem. Ponadto, mapa poscaleniowa zaginęła i do dnia dzisiejszego nie udało się jej odnaleźć. Nadto wyjaśnili, że postępowanie scaleniowe m.in. na obszarze wsi B. w gminie N. było prowadzone w [...] na podstawie ustawy z dnia 24 stycznia 1986r. (Dz. U. z 27 stycznia 1986r.) o scaleniu i wymianie gruntów. Decyzję scaleniową zatwierdził [...] Prezydent Miasta Ł., który nie był organem uprawnionym do jej zatwierdzenia, bowiem w ocenie skarżących z treści art. 12 w/w ustawy, z uwzględnieniem zmiany z dnia 1 czerwca 1975r. przeprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 maja 1975r. w sprawie określania zadań i uprawnień należących do powiatowych rad narodowych i naczelników powiatów, które przejmują wojewódzkie rady narodowe i wojewodowie w § 2 pkt 6 lit. c), organem uprawnionym był wojewoda. Decyzja scaleniowa została wydana przez organ nieuprawniony w związku z tym jest bezwzględnie nieważna i nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

14 Skarżący podkreślili, że na podstawie decyzji scaleniowej wydanej przez organ niepowołany została wydana decyzja komunalizacyjna z dnia [...]Na mocy tej decyzji Gmina N. nabyła własność nieruchomości zabudowanej o powierzchni 0,1 ha we wsi B., należącej przed scaleniem do S. i Z. A.

15 Ponadto wyjaśnili, że bezpośrednio przy granicy z działką gruntu nr [...], której skarżący są współwłaścicielami, dla której Sąd Rejonowy dla [...] w Ł. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...] zgodnie z projektem ma zostać wybudowany parking oraz nieopodal szambo. Sporna nieruchomość znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego A, a E. i P. F. dokonywali bez zezwolenia wykaszania i wycinki drzew - wycieli m.in. 4 dęby, kilkanaście wiśni, gruszę i 2 orzechy włoskie, zgodnie zaś z przepisami 70% działki powinna stanowić zieleń. Ponadto powierzchnia działki o nr. [...] wynosi 978 m 2, front ma 282 m, jest więc za mała w stosunku do planowanej zabudowy.

16 W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

18 Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

19 Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

20 Dokonując kontroli legalności wydanych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a., nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

21 Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., co powoduje, że decyzja ta podlega usunięciu z obrotu prawnego.

22 Bezspornym w niniejszej sprawie jest to, że Wojewoda [...], rozpatrując złożone odwołanie odmówił S. A., Z. A. i R. A. przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę pawilonu handlowego wraz z kanalizacją lokalną do szczelnego zbiornika na ścieki.

23 Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu, ponieważ jedyną stroną postępowania był inwestor (nie byli nimi skarżący), to udział innych stron - w tym skarżących - Wojewoda [...] uznał za bezprzedmiotowy i umorzył postępowanie odwoławcze od w/w wyżej decyzji Starosty [...].

24 Wojewoda [...] uznał, że S. A., Z. A. i R. A. nie są stronami postępowania, albowiem "interes prawny w/w osób nie został przez skarżący wykazany i nie wynika z badanych akt sprawy, zaś kwestie podnoszone w odwołaniu nie stanowią w ocenie Wojewody wskazania interesu prawnego w rozumieniu obowiązujących przepisów". Zdaniem tegoż organu z załączonego do akt projektu budowlanego wynika, iż przedmiotowy pawilon handlowy usytuowany jest ok. 10 metrów od granic nieruchomości, a zatem taka lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie spowoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki skarżących, ani też nie utrudni jej prawidłowej zabudowy.

25 W ocenie Sądu nieprawidłowe jest umorzenie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że organ w sposób merytoryczny zweryfikował odwołanie i uznał, że odwołujący się nie wykazali naruszenia interesu prawnego kwestionowanym rozstrzygnięciem organu I instancji, zatem to rozstrzygniecie nie narusza prawa, zaś odwołującym nie przysługuje przymiot strony. W takiej sytuacji należało rozważyć utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji.

26 Umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. było co najmniej przedwczesne..

27 Przede wszystkim organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy. W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy skarżący, którzy są bezpośrednimi sąsiadami nieruchomości objętej inwestycyjnym zamierzeniem, mają przymiot strony w tym postępowaniu.

28 Zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

29 Z kolei pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego Obszarem oddziaływania obiektu jest wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego, na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

30 Przy ustalaniu zatem, czy dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę należy mieć na uwadze kategorie podmiotów wyszczególnionych w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz właściwie rozumiany obszar oddziaływania obiektu. Oznacza to, że organ winien zbadać wszelkie okoliczności sprawy, z uwzględnieniem przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. W sytuacji, gdy z przepisów tych wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, również w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji.

31 W ocenie sądu za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę należy uznać właścicieli sąsiadujących nieruchomości bez względu na to, czy powstający po sąsiedzku obiekt jest budowany zgodnie z przepisami technicznymi, jakim powinien odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy z naruszeniem tych przepisów, chyba że organ jednoznacznie ustali, że granice obszaru oddziaływania w otoczeniu obiektu budowlanego nie przekraczają działki którą dysponuje inwestor. Przy ocenie, czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał.

32 W orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, iż przyjęcie, że właściciel nieruchomości nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na sąsiedniej nieruchomości wymaga oceny wielu przepisów i wykazania przez organ administracji, że w warunkach rozpoznawanej sprawy, w szczególności z uwagi na charakter planowanej zabudowy i wielkość działki, żadne z nich nie będą wprowadzały ograniczeń w zabudowie sąsiedniej nieruchomości (zob. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2010r., w sprawie o sygn. akt II OSK 370/09, Lex 597561). Dodatkowo trzeba wskazać, że za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę uznaje się właścicieli sąsiadujących nieruchomości bez względu na to, czy powstający po sąsiedzku obiekt jest budowany zgodnie z przepisami technicznymi, jakim powinien odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy z naruszeniem tych przepisów, chyba że organ jednoznacznie ustali, że granice obszaru oddziaływania w otoczeniu obiektu budowlanego nie przekraczają działki którą dysponuje inwestor (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 kwietnia 2009r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1746/08, Lex 507654).

33 Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda [...], stwierdzając że skarżący nie są stronami, powołał się wyłącznie na wynikającą z projektu budowlanego 10 metrową odległość usytuowania spornego pawilonu od granic nieruchomości, co miałoby uzasadniać tezę o braku oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżących, bowiem w ocenie organu obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane nie wykracza poza granice działki na której ma być zlokalizowana inwestycja. Samodzielnych ustaleń dotyczących obszaru oddziaływania obiektu jednakże Wojewoda [...] nie poczynił oraz zupełnie nie uzasadnił swojego stanowiska. Z uzasadnienia decyzji organu nie wynika też, w jaki sposób i na podstawie jakich okoliczności obszar oddziaływania obiektu został w taki sposób ograniczony. W szczególności brak jest jakichkolwiek ustaleń faktycznych i rozważań w zakresie oddziaływania obiektu, w tym na uprawnienia skarżących, jako właścicieli działki sąsiedniej, chociażby w świetle charakteru i wielkości inwestycji, którą jest pawilon handlowy, przepisów ustawy Prawo budowlane i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Nie odniesiono się także do zarzutu skarżących, iż planowany parking będzie usytuowany w granicy z ich nieruchomością, co już może wskazywać na zasadność zarzutu skarżących. Przede wszystkim jednak, odmawiając im udziału w postępowaniu uniemożliwiono dowiedzenie i wyjaśnienie kwestii oddziaływania inwestycji na ich nieruchomość , a tym samym potwierdzenia bądź wykluczenia tezy co do przymiotu strony w spornym postępowaniu.

34 Wskazane braki świadczą o tym, iż dokonana przez Wojewodę [...] ocena, że skarżący nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę jest co najmniej przedwczesna i niepoprzedzona rzetelną analizą stanu faktycznego, co stanowi naruszenie także art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, gdyż nie jest możliwe w żadnej mierze dokonanie oceny tego, czy obszar oddziaływania obiektu został w ogóle w prawidłowy sposób wyznaczony, czy nieruchomość skarżących znajduje się w obszarze jego oddziaływania, czy też nie, czy i jaki wpływ może mieć realizacja planowanej inwestycji na realizację jej uprawnień jako właściciela sąsiedniej nieruchomości.

35 W tym należy zauważyć, że w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Właściwe motywowanie decyzji realizuje również zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. Przypomnieć również wypada, że obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnianie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. W istocie chodzi o wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Uzasadnienie decyzji organu drugiej instancji z powodu wskazanych wyżej braków naruszają zatem art. 11 i art. 107 § 3 K.p.a.

36 Wobec tego należy stwierdzić, iż Wojewoda [...] nie wykazał, że działka skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, zatem rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda [...] – uwzględniając przedstawione wyżej uwagi - w pierwszym rzędzie dokona wyznaczenia obszaru oddziaływania spornego obiektu kierując się kryteriami wynikającymi z definicji ustawowej tego pojęcia i odnosząc je do okoliczności faktycznych sprawy, równocześnie mając na względzie przyjęte w orzecznictwie stanowisko, iż skoro postępowanie administracyjne ma w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron, więc wątpliwości na temat legitymacji do udziału w posterowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść domagającej się uznania jej za stronę posterowania (zob. wyrok NSA z dnia 29 września 2010r., w sprawie o sygn. akt II OSK 1481/09, Lex 668544). Dopiero ustalenie tej okoliczności pozwoli, na określenie kręgu stron postępowania, a w zależności od tego winno być również podjęte odpowiednie rozstrzygnięcie na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

37 Odnośnie zarzutu podniesionego przez skarżących, dotyczącego ich uprawnień do nieruchomości objętej zamierzeniem inwestycyjnym, wynikających z prawa wieczystego użytkowania nieruchomości wraz z prawem własności budynku, stanowiącego odrębną nieruchomość nie mogą odnieść skutku. Skarżący wprawdzie toczą spór przed sądem powszechnym z Gminą N. o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, jednak wskazać należy, iż organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę zobowiązany był orzekać w oparciu o stan faktyczny i prawny z dnia wydania owej decyzji. Inwestorzy udokumentowali zaś prawo do dysponowania sporną nieruchomością. Z przedstawionego przez inwestora aktu notarialnego z dnia [...] Nr [...] wynika, iż P. i E. F. nabyli, w drodze umowy sprzedaży, prawo wieczystego użytkowania działki gruntu oznaczonej numerem [...], o powierzchni 978 m2, położonej w miejscowości B., w gminie N., w powiecie [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] przez Sąd Rejonowy dla [...] w Ł., wraz z prawem własności budynku, stanowiącego odrębną nieruchomość.

38 Dodać należy, że powyższe zapisy potwierdza załączony do akt administracyjnych odpis z księgi wieczystej o w/w numerze. Tym samym należy uznać, że inwestor ubiegając się o przedmiotowe pozwolenie na budowę wykazał się prawem do dysponowania sporną nieruchomością na cele budowlane. Natomiast niezakończony spór, toczący się przed sądem powszechnym, między skarżącymi a Gminą N., dotyczący własności działki na której zlokalizowana ma być inwestycja, nie mógł mieć w ocenie Sądu wpływu na treść decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.

39 Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w wyroku.

40 m.o.