Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2014 r., II SA/Kr 1410/14

postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2014 r., II SA/Kr 1410/14

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Iwona Niżnik – Dobosz Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania skargę odrzuca. [pic]

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 805/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania.

3 Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

4 Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2012 r. ([...]) na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 w związku z art. 123 K.p.a., Prezydent Miasta odmówił zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na przebudowie fragmentu drogi oraz budowie brakujących chodników na działkach nr [...], [...] obr. [...] ul. K. w K., oraz budowie zjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...] obr. [...], nie znajdując podstaw do zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W motywach tego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 5 stycznia 2011 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki UM wpłynął wniosek J. F. właściciela dz. nr [...] i [...] obr. [...] o zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Przyczyną zawieszenia postępowania miałoby być prowadzone z wniosku Gminy Miejskiej przez Sądem Rejonowym dla [...] (sygn. akt [...]) postępowanie o wznowienie postępowania w przedmiocie zasiedzenia przez M. O. własności graniczących z terenem inwestycji działek.

5 Organ pierwszej instancji ustalił, że w księdze wieczystej prowadzonej dla działek nr [...] i [...] jako właściciel w/w nieruchomości figuruje M. O.. Wpis nastąpił na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia 16 lutego 2009 r., natomiast w dziale III księgi wpisane jest ostrzeżenie o toczącym się postępowaniu o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem stwierdzającym nabycie nieruchomości w drodze zasiedzenia przez M. O.. Z powyższego wynika, że wznowienie postępowania może zakończyć się oddaleniem wniosku M. O. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie, co skutkować będzie utratą przez niego przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Okoliczność ta miałaby wpływ na postępowanie, ale jedynie w kwestii ustalenia prawidłowego kręgu stron. Zmiana właściciela nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji nie będzie miała jednak wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym organ wskazał, że wynik postępowania w sprawie zasiedzenia nie stanowi zagadnienia wstępnego.

6 Na powyższe postanowienie zażalenie złożył J. F., który zarzucił naruszenie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Podał, że wynik prowadzonego przez Sąd postępowania o zasiedzenie nieruchomości graniczących bezpośrednio z terenem inwestycji będzie rzutował na ustalenie kręgu stron postępowania. Toczyć się ono musi przy udziale wszystkich stron, zaś podstawowym obowiązkiem organu administracji jest dążenie do zapewnienia tym stronom czynnego udziału w postępowaniu.

7 Postanowieniem z dnia 12 marca 2012 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając takie stanowisko podkreślono, iż norma art. 97 §1 pkt 4 K.p.a. dotyczy zagadnienia wstępnego, a więc takiego które musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Zatem chodzi o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Z powyższego wynika, że przymiot zagadnienia wstępnego mogą mieć tylko rozstrzygnięcia, które warunkują wydanie orzeczenia merytorycznego. Zagadnienie wstępne dotyczy więc sytuacji, w której rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia, bez rozstrzygnięcia którego w ogóle nie jest możliwe wydanie decyzji administracyjnej w postępowaniu głównym. Oczekiwanie na rozstrzygnięcie w przedmiocie zasiedzenia, nie czyni niemożliwym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Jeśli postępowanie sądowe o zasiedzenie zakończy się prawomocnym rozstrzygnięciem na skutek którego nastąpi zmiana właściciela przedmiotowych działek, organ administracji będzie musiał dokonać korekty stron postępowania.

8 Na powyższe postanowienie J. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia go poprzedzającego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

9 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił skargi i wyjaśnił, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. To od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Zależy od niej zarówno treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego, jak i możliwość kontynuowania postępowania jurysdykcyjnego. Rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu administracyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał, wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania. Rację ma skarżący twierdząc, że obowiązkiem organu jest ustalenie kręgu osób zainteresowanych i zawiadomienie ich o postępowaniu. Po pierwsze jednak obowiązek ten ma charakter proceduralny, co do zasady ma więc służyć zapewnieniu ochrony uprawnień procesowych osób zainteresowanych. Zagadnienie wstępne zaś, stanowiące niewyjaśniony problem materialnoprawny, jest zupełnie inną kategorię: nie istnieje dopóki ustalenie stanu sprawy, jego subsumcja i określenie sankcji są aktualnie możliwe. Po wtóre obowiązek ustalenia prawidłowego kręgu uczestników postępowania administracyjnego nie jest realizowany jednorazowo, lecz trwa aż do czasu zakończenia tego postępowania. Każdy, kto ma w tym prawny interes, winien być o postępowaniu zawiadomiony, bez względu na to, na jakim etapie tego postępowania nabył stosowne uprawnienia. Ustalenie stanu tej sprawy, jego subsumcja i określenie sankcji są aktualnie możliwe i w obecnym stanie niezależne od ewentualnej przyszłej zmiany przepisów prawa.

11 Zasadnie zatem, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego. W związku z tym skargę jako nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

12 Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. F. zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), a mianowicie:-

13 1/ art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 P.p.s.a. polegające na wadliwym wykonaniu obowiązku całkowitej kontroli postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] pod względem jego zgodności z prawem, tj. m.in. art. 28 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a także art. 7 i art. 77 K.p.a.,

14 2/ naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i oddalenie skargi, podczas gdy skarga powinna być w całości uwzględniona, albowiem kontrolowane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 marca 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 19 stycznia 2012 r. jest obarczone wadami prawnymi stanowiącymi przesłanki jego uchylenia, albowiem:

15 a/ organ naruszył art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez błędną interpretację przepisów i niewłaściwe przyjęcie, iż nie zachodzą wskazywane przez skarżącego przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego, a to w związku z zakończonym postępowaniem dotyczącym wznowienia postępowania w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne o numerach [...] i [...] obręb [...], objętych księgą wieczystą [...], wskutek czego postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Przebudowa fragmentu drogi oraz budowa brakujących chodników na działkach nr [...] obr. [...] ul. K. w K. oraz budowa zjazdu z działki nr [...] na działki nr [...] obr. [...]" prowadzone jest bez prawidłowego ustalenia kręgu stron tego postępowania, a tym samym bez udziału wszystkich uprawnionych stron postępowania, a wobec tego niewątpliwie zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania,

16 b/ organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, czym naruszył art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez całkowite zaniechanie wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a to poprzez nienależyte wykonanie ciążących na organach administracji obowiązków wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, w tym w szczególności obowiązku ustalenia stanu postępowania dotyczącego wznowienia postępowania w przedmiocie zasiedzenia nieruchomości stanowiącej działki ewidencyjne o numerach [...] i [...] obręb [...], objętych księgą wieczystą [...]; 3/ naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji rażącego naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów K.p.a., tj. art. 7 oraz 77 K.p.a., art. 28 K.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a w konsekwencji naruszenie "art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a." oraz art. 151 P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie przez Sąd skargi, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna doprowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia SKO w [...], a także poprzedzającego je postanowienia Prezydenta Miasta, gdyż w niniejszej sprawie oba organy, tj. SKO i Prezydent Miasta prowadziły postępowanie w sposób wadliwy i błędnie nie zawiesiły postępowania, pomimo że po prawidłowej analizie zgromadzonego materiału dowodowego niewątpliwie zachodziły przesłanki do zawieszenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.

17 Podnosząc powyższe zarzuty, w oparciu o art. 176 P.p.s.a., wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na zasadzie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a.

18 Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 210/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu NSA podał, że aktualnie obowiązującą treść art. 101 § 3 K.p.a. należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania"). Skoro w przepisie tym posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Stwierdzić trzeba, iż za koniecznością takiej interpretacji art. 101 § 3 K.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 K.p.a. było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Z przedstawionych wyżej przyczyn uzasadnione pozostaje wyłączenie możliwości odrębnego zaskarżania postanowień, które nie tamują biegu postępowania administracyjnego. Tym samym przy uwzględnieniu powyższych rozważań niesporne jest, iż w świetle art. 101 § 3 K.p.a. na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego, a więc takie jak wydano w przedmiotowej sprawie, zażalenie nie przysługuje. Natomiast w niniejszej sprawie takie zażalenie uznano za dopuszczalne i zostało ono merytorycznie ocenione przez organ drugiej instancji w kontrolowanym postanowieniu, zaś Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił je jako zgodne z prawem. Z wyżej wskazanych względów wynika, iż przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola rozstrzygnięcia organu odwoławczego, w zakresie w jakim zaakceptowano merytoryczną możliwość orzekania przez ten organ, narusza normy art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 P.p.s.a., jak i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), uprawniony a zarazem zobowiązany jest do zbadania, czy w sprawie objętej skargą organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, a tym samym czy skarga jest zasadna, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji.

21 W tej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 9 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 210/13 uchylił poprzedzający go wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 805/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając tą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie związany jest poglądem wyrażonym w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 190 P.p.s.a. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji zobowiązany jest rozpoznać sprawę zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

22 Skarga jest niedopuszczalna i z tego względu podlega odrzuceniu.

23 Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 marca 2012 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 19 stycznia 2012 r. odmawiające zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn: przebudowa fragmentu drogi oraz budowa brakujących chodników na działkach nr [...], [...] obr. [...] ul. K. w K. oraz budowa zjazdu z działki nr [...] na działkę nr [...] obr. [...]. Zatem postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

24 Zgodnie z art. 141 § 1 K.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Do dnia 10 kwietnia 2011 r. przepis art. 101 § 3 K.p.a. miał brzmienie: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie", w związku z czym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmowano dopuszczalność zażalenia na wszystkie cztery rodzaje postanowień w przedmiocie zawieszenia (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 22 maja 2000 r., OPS 4/00, publ. ONSA 2000, Nr 4, poz. 137). W wyniku nowelizacji kodeksu postępowania administracyjnego wprowadzonej ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 6, poz. 18), która weszła w życie w dniu 11 kwietnia 2011 r., treść art. 101 § 3 K.p.a. uległa zmianie i w obecnym stanie prawnym przepis ten ma następujące brzmienie: "Na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie". Obecnie treść art. 101 § 3 K.p.a. należy zatem odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Skoro w analizowanym przepisie posłużono się zwrotem "w sprawie odmowy podjęcia postępowania", przez który ustawodawca rozumie jedynie postanowienia negatywne, to nie ma podstaw, aby w stosunku do postanowień "w sprawie zawieszenia postępowania" dokonywać wykładni rozszerzającej ten zwrot, zamiast ograniczać go wyłącznie do postanowień o zawieszeniu postępowania. Za taką interpretacją art. 101 § 3 K.p.a. przemawia również wykładnia celowościowa i systemowa tego przepisu. Istotą nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a. było bowiem pozostawienie środka zaskarżenia na postanowienia tamujące postępowanie administracyjne i jednocześnie wyłączenie możliwości zaskarżania postanowień, które nie wstrzymują biegu postępowania administracyjnego, a więc na postanowienia o odmowie zawieszenia oraz o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. W podobny sposób możliwości zaskarżenia postanowień w przedmiocie zawieszenia postępowania uregulowane są w procedurach sądowoadministracyjnej i cywilnej. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie którego przedmiotem jest zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że uregulowanie to nie dotyczy postanowień o odmowie zawieszenia postępowania (postanowienie NSA z dnia 15 września 2008 r., II OZ 856/08, ONSAiWSA 2009, Nr 2, poz. 22, postanowienie NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., II GZ 301/08, Lex nr 551916, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2010 r., II OZ 407/10, LEx nr 663658). Treść art. 194 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zbieżna jest również z art. 394 § 1 pkt 6 K.p.c. Na gruncie poglądów doktryny procedury cywilnej ukształtowało się jednolite stanowisko, zgodnie z którym postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie podlega zaskarżeniu (zob. m. in. W. Siedlecki [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, pod red. Z. Resicha i W. Siedleckiego, Warszawa 1975, s. 648; A. Zieliński [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Tom I, pod red. prof. A. Zielińskiego, Warszawa 2005, s. 963). W świetle nowego brzmienia art. 101 § 3 K.p.a. podzielić zatem należy prezentowane obecnie w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważające stanowisko, iż na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego zażalenie nie przysługuje (postanowienie NSA z 23 maja 2013 r. II OSK 1617/12, postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 września 2011 r., II SA/Bk 466/11 i z dnia 21 lutego 2012 r., II SA/Bk 513/11, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 maja 2012 r., II SA/Gd 112/12 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2012 r., IV SA/Wa 1822/11 i z dnia 25 kwietnia 2012 r., VII SA/Wa 127/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 stycznia 2012 r., II SA/Kr 1693/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 września 2012 r., II SA/Po 571/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl).

25 W rozpoznawanej sprawie w dacie orzekania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (12 marca 2012 r.) obowiązywały przepisy kodeksu postępowania administracyjnego po nowelizacji, zatem zażalenie na postanowienie tego organu skarżącemu nie przysługiwało. Postanowienie to utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania – a zatem także merytorycznie także dotyczyło odmowy zawieszenia postępowania.

26 Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego nie należy do żadnej z kategorii postanowień wymienionych w tym przepisie, a zatem rozpoznanie przez Sąd I instancji skargi na to postanowienie było niedopuszczalne (tak np. NSA w postanowieniu z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 172/13). Rozwiązanie takie koresponduje z treścią art. 142 K.p.a., albowiem postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. A więc w przypadku postanowień nietamujących biegu postępowania, w tym postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, istnieje możliwość jego kontroli w ramach zaskarżenia go w odwołaniu od decyzji. Za takim rozumieniem przepisu przemawia także art. 12 K.p.a. konstruujący zasadę szybkości postępowania.

27 Powyższe okoliczności przemawiały za stwierdzeniem, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania nie przysługuje zażalenie, dlatego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.