Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 listopada 2020 r., II SA/Ke 534/20

wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 listopada 2020 r., II SA/Ke 534/20

Sentencja

1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz A. B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Uzasadnienie

2 Postanowieniem z [...] r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach po rozpatrzeniu zażalenia A. B. na podstawie art. 123, 124, 138 § 1 pkt 1 w zw. z 144 kpa utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza S. z 16 stycznia 2019 r. w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie 10.000,00 zł.

3 W uzasadnieniu organ odwoławczy ustalił, że Burmistrz S. wystawił w dniu 3 grudnia 2019 r. wobec zobowiązanego A. B. tytuł wykonawczy nr [...]. Jako treść obowiązku wskazano zobowiązanie do usunięcia nielegalnie składowanych na działce nr ewid. [...] w O. odpadów oraz przekazanie tych odpadów do odzyskania lub unieszkodliwienia podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia i przedstawienie wierzycielowi dowodów usunięcia odpadów i ich zagospodarowania.

4 Postanowieniem z 16 stycznia 2019 r. organ I instancji nałożył na skarżącego grzywnę w kwocie 10.000,00 zł wskazując, że na mocy ostatecznej decyzji SKO z 29 października 2018 r. została wszczęta egzekucja wykonania obowiązku usunięcia opadów z ww. działki. Zobowiązany obowiązku nie wykonał, wobec czego koniecznym było nałożenie grzywny w celu przymuszenia.

5 W złożonym zażaleniu na postanowienie z 16 stycznia 2019 r. A. B. zarzucił naruszenie:

6 - art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nałożenie grzywny w kwocie rażąco wygórowanej w realiach przedmiotowej sprawy, nadto brak należytego uzasadnienia w tym zakresie,

7 - art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wyznaczenie krótkiego terminu do wykonania obowiązku usunięcia śmieci z działki o nr ewid. [...] w O. , dodatkowo również brak należytego uzasadnienia w tym zakresie,

8 - art. 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zobowiązany uchyla się od wykonania nałożonego obowiązku, podczas gdy podjął należyte starania, aby go wykonać,

9 - art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez nieprzesłanie zobowiązanemu pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku usunięcia odpadów z działki nr [...] w O. ,

10 - art. 27 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wystawienie tytułu egzekucyjnego na skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]., a grzywnę w celu przymuszenia nałożono na A. B.

11 Odnosząc się do zarzutów zażalenia Kolegium podniosło, że w przypadku grzywny w celu przymuszenia organ nie bada merytorycznie sprawy, ale jedynie zasadność zastosowania środka egzekucyjnego. Samo postanowienie zostało wydane w zgodzie z obowiązującymi w tej materii przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Grzywna została nałożona w celu wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji, jej wysokość nie przekracza dopuszczalnej wysokości określonej art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Samo zaś postanowienie o nałożeniu grzywny zawiera wszystkie wymagane przez art. 122 § 2 tej ustawy elementy. Uzasadniając wysokość grzywny organ I instancji wskazał, że zobowiązany prowadzi dobrze prosperującą działalność gospodarczą na terenie dwóch województw, a grzywna powinna zostać nałożona w takiej wysokości, aby zobowiązanemu nie opłaciło się jej uiszczenie w celu przedłużenia postępowania egzekucyjnego i "oddalenia osobistego" lub zastępczego wykonania obowiązku.

12 SKO wyjaśniło, że nawet trudna sytuacja materialna strony nie ma wpływu na prawidłowość zastosowania środka egzekucyjnego, gdyż dobrowolne wykonanie nałożonego obowiązku powoduje, że grzywna w celu przymuszenia staje się bezprzedmiotowa i nie podlega ściągnięciu. Grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji nakazu usunięcia odpadów w terminie. W przypadku zobowiązanego w niniejszej sprawie nie zachodzi trudna sytuacja materialna, która mogłaby mieć wpływ na terminowe usunięcie odpadów.

13 Organ zauważył też, że nałożona grzywna nie przekracza maksymalnej kwoty 10.000,00 zł, a ponadto grzywna w celu przymuszenia jest łagodniejszym środkiem egzekucyjnym. W razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone grzywny w celu przymuszenia, podlegają umorzeniu na wniosek zobowiązanego (art. 125 i 126 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji).

14 Zdaniem SKO, nałożenie grzywny w kwocie 10.000,00 zł, jest adekwatne do stanu faktycznego sprawy. Wysokość grzywny powinna być taka, aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do wykonania obowiązku, a celem jej nałożenia jest m.in. uniknięcie konieczności sięgania do następnego, dolegliwszego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze.

15 Organ podkreślił, że obowiązek podlegający wykonaniu wynika z ostatecznej decyzji wydanej w dniu 7 listopada 2019 r., a więc ponad rok przed wystawieniem tytułu wykonawczego. To również świadczy o tym, że zasadnym było nałożenie grzywny w maksymalnej wysokości, co może wpłynąć na niezwłoczne wykonanie obowiązku. Z akt sprawy wynika także, że postępowanie pozakarne związane z nieusuniętymi odpadami prowadzi Prokuratura Okręgowa w Kielcach, a poza tym zostało złożone zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 183 § 1 Kodeksu karnego, jak i skarga na bezczynność Burmistrza S. w związku z niewyegzekwowaniem obowiązku usunięcia odpadów.

16 Za zasadne uznało SKO wezwanie zobowiązanego do wykonania ciążącego na nim obowiązku w terminie 30 dni. Miał on ponad rok na wykonanie obowiązku i nic nie stało na przeszkodzie, aby zrobił to bez środków egzekucyjnych.

17 Zdaniem Kolegium na ocenę działania organu I instancji nie może wpłynąć fakt, że zobowiązany podjął działania mające na celu znalezienie terenu do składowania odpadów i firmy specjalizującej się w ich usuwaniu. Miał bowiem dostateczną ilość czasu na dokonanie tych czynności, a nawet na wykonanie całego obowiązku.

18 Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ odwoławczy podniósł, że upomnienie zostało doręczone w dniu 29 października 2019 r. W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo ogólne upoważniające radcę prawnego W. S. i adwokata M. B. do reprezentowania skarżącego w sprawie o usunięcie odpadów zgromadzonych na działce nr [...] . Zarówno upomnienie, jak i tytuł wykonawczy zostały prawidłowo doręczone pełnomocnikowi zobowiązanego.

19 Organ zauważył, że w tytule wykonawczym z 3 grudnia 2019 r. jako zobowiązany został wskazany A. B., który został wskazany również jako zobowiązany w zaskarżonym postanowieniu.

20 W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze A. B. wniósł o uchylenie postanowienia z 2 kwietnia 2020 r. i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia jak również aktów poprzedzających i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

21 - art. 7, art. 77, art. 80 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez brak wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i niewystarczające dla jej wyjaśnienia ustalenia faktyczne i prawne, w tym brak zbadania, czy skarżący poczynił czynności zmierzające do usunięcia odpadów,

22 - art. 124 § 1 kpa w zw. z art. 121 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie, że organ I instancji uczynił zadość wymogowi wskazania przesłanek, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, a brak jest wyjaśnienia przesłanek jakimi kierował się organ I instancji przy ustalaniu grzywny.

23 W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż pomimo, że postanowienie zostało wydane na podstawie wadliwie przeprowadzonego postępowania, organ odwoławczy nie dostrzegł wskazanych uchybień. Wyznaczenie przez organ I instancji terminu 30-dniowego od dnia doręczenia "nie było niemożliwe do wykonania", bowiem zmiana miejsca składowania odpadów wymaga znalezienia odpowiedniego miejsca, jak również uzyskania szeregu pozwoleń, co wiąże się z wydłużeniem czasu realizacji. Dodatkowo skarżący musi znaleźć firmę, która specjalizuje się w usunięciu odpadów. Wykonanie zobowiązania w terminie przedstawionym przez organ I instancji było niemożliwe do zrealizowania również przez bardzo dużą ilość odpadów, które się znajdują na działce w O. .

24 Skarżący zarzucił, że organ nie ustalił, jaki czas potrzebny jest na podpisanie odpowiednich umów z firmami, które zajmują się usuwaniem odpadów. Potrzebne jest również nowe miejsce na ich składowanie. Organ odwoławczy nie odniósł się do kwestii terminu 30-dniowego, a zostało jedynie podkreślone, że obowiązek ten wynika z decyzji wydanej w dniu 7 listopada 2019 r.

25 W ocenie skarżącego, grzywna w niniejszej sprawie jest nadmiernie wygórowana, ponieważ nie odpowiada zasadzie racjonalnego działania, jak również zasadzie niezbędności, co doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia. Nałożenie tak wysokiej grzywny jest krzywdzące i nie uwzględnia specyfiki sprawy. Organ nie uwzględnił sytuacji majątkowej i rodzinnej zobowiązanego. Burmistrz S. nie wskazał, jakimi kierował się przesłankami w ustaleniu grzywny w wysokości 10.000,00 zł. Kwestia dobrze prosperującej firmy, bez zbadania w rzeczywistości jej działania, nie jest dostatecznym uzasadnieniem.

26 Skarżący wyjaśnił, że po doręczeniu postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, zaczął podejmować czynności związane z usunięciem odpadów, tj. poszukiwać odpowiedniego terenu, na którym będzie mógł składować tak dużą ilość odpadów. Po 16 stycznia 2020 r. podjął czynności, które mają na celu usunięcie odpadów z działki m.in. poszukuje firmy specjalizującej się w usunięciu odpadów. Organ odwoławczy nie uwzględnił tego aspektu, nie zbadał na jakim etapie są umowy z firmami, które zajmują się składowaniem odpadów, a w zaskarżonym postanowieniu brak jest odniesienia do tych informacji.

27 Skarżący zarzucił, iż nie zostało mu doręczone pisemne upomnienie, lecz od razu postanowienie z 16 stycznia 2020 r., które nakłada na niego grzywnę w celu przymuszenia, dlatego nie miał odpowiedniego czasu na usunięcie odpadów, bez konieczności nakładania grzywny.

28 Ponadto tytuł wykonawczy został wystawiony na A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...]., podczas gdy postanowienie organu I instancji wydane zostało na A. B. tj. osobę fizyczną. Organ odwoławczy odniósł się jedynie do kwestii doręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikom, a pominął ww. kwestię.

29 W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

30 Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

31 Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

32 Skarga zasługuje na uwzględnienie.

33 Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

34 Rozpatrując sprawę w tak zakreślonych granicach, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się tego rodzaju naruszeń przepisów postępowania, które uniemożliwiły przyjęcie, że zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia podjęte zostało zgodnie z prawem.

35 Postanowienie objęte skargą wydane zostało na podstawie art. 119 i nast. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm.), przytaczanej w dalszym ciągu jako u.p.e.a.

36 Grzywna w celu przymuszenia jest jednym ze środków egzekucyjnych stosowanych w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Nakłada się ją, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (art. 119 § 1 i 2 u.p.e.a).

37 Z akt sprawy wynika, że Burmistrz S. podjął wobec A. B. czynności egzekucyjne z uwagi na bezsporny fakt niewykonania przez niego ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 29 października 2018 r., którą został on zobowiązany do usunięcia odpadów o określonych kodach z działki nr ew. [...] w O. . Decyzja ta była przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który nieprawomocnym wyrokiem z 7 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 11/19, oddalił skargę A. B.. W sprawie tej Sąd wydał w dniu 27 lutego 2019 r. prawomocne postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie ulega więc wątpliwości, że ostateczna decyzja SKO w Kielcach z 29 października 2018 r. może stanowić podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego i prowadzenia postępowania egzekucyjnego mającego na celu jej wykonanie.

38 Stosownie do treści art. 15 § 1 u.p.e.a., egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 oraz § 5 pkt 1 u.p.e.a.).

39 Jak wynika z akt sprawy Burmistrz Stąporkowa, będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym (art 20 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) skierował do A. B. upomnienie z dnia 22 października 2019 r. wzywające go do wykonania obowiązku określonego decyzją SKO w Kielcach z 29 października 2018 r., pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. Upomnienie zostało doręczone w dniu 28 października 2019 r. pełnomocnikowi zobowiązanego adwokatowi M. B., na adres jego kancelarii. W dniu 3 grudnia 2019 r. Burmistrz S. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] (art. 26 § 4 u.p.e.a.), który również doręczył temu samemu pełnomocnikowi zobowiązanego.

40 Wojewódzki Sąd Administracyjny, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, podziela pogląd wyrażany już wielokrotnie w orzecznictwie sądowym, że ustanowienie pełnomocnika przez zobowiązanego dopuszczalne jest po wszczęciu administracyjnego postępowania egzekucyjnego (zob. A. Skoczylas (w:) red. R. Hauser, A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2018, s. 121-123 oraz powołane tam orzecznictwo). Zarówno z art. 15 § 1 u.p.e.a. w odniesieniu do upomnienia, jak i z art. 26 § 5 pkt 1u.p.e.a. w stosunku do odpisu tytułu wykonawczego wynika, że dokumenty te powinny zostać doręczone zobowiązanemu, a nie jego pełnomocnikowi. To zobowiązany ma mieć pełną świadomość negatywnych konsekwencji, jakie łączą się z zainicjowanym w stosunku do niego postępowaniem egzekucyjnym i to ten podmiot powinien zostać poinformowany przez organ egzekucyjny o tym, jaki dokładnie obowiązek powinien wykonać. Zobowiązany powinien czerpać wiedzę o wszczęciu postępowania egzekucyjnego wprost od organu, a nie pośrednio od pełnomocnika czy też innej wskazanej przez niego osoby. Nie ma przeszkód ku temu, aby zobowiązany ustanowił pełnomocnika po doręczeniu mu odpisu tytułu wykonawczego, w oparciu o stosowane odpowiednio na gruncie egzekucyjnym przepisy kpa. Do tego momentu ustanowienie pełnomocnika pozostaje niedopuszczalne także z tego względu, że w sprawie nie toczy się żadne postępowanie. Istnienie wcześniejszego pełnomocnictwa nie ma znaczenia w kontekście doręczenia tytułu wykonawczego, który musi być doręczony zobowiązanemu, a nie jego pełnomocnikowi. Dopiero bowiem po skutecznym doręczeniu odpisu tytułu wykonawczego zobowiązany staje się stroną w postępowaniu egzekucyjnym, której uprawnienia są regulowane tak w art. 10 § 1, jak i art. 32 oraz art. 40 kpa. Dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego organ powinien zostać zawiadomiony o ustanowieniu pełnomocnika w konkretnej sprawie, np. przez złożenie dokumentu pełnomocnictwa (por. przykładowo wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2020 r. II OSK 688/20 oraz z dnia 14 listopada 2018 r. I GSK 2270/18; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 października 2019 r. II SA/Kr 199/19, dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych).

41 W niniejszej sprawie upomnienie oraz tytuł wykonawczy nie zostały doręczone zobowiązanemu. Postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia organ I instancji także skierował do pełnomocnika skarżącego, mimo, że w aktach tego organu nie został złożony dokument pełnomocnictwa udzielonego przez A. B. po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Na k. 83 akt przedstawionych Sądowi znajduje się kserokopia pełnomocnictwa z 12 września 2017 r., nadesłana przez pełnomocnika skarżącego na adres Burmistrza S. w dniu 27 stycznia 2020 r. (data nadania – k. 84 akt adm.), a więc już po wydaniu przez ten organ postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Wprawdzie z okoliczności sprawy można wywnioskować, że skarżący potwierdził fakt udzielenia pełnomocnictwa adwokatowi M. B. do reprezentowania go w postępowaniu egzekucyjnym, jednak to nie zmienia oceny co do naruszenia przez organ prawa w zakresie doręczenia upomnienia i tytułu wykonawczego, które nastąpiło do rąk pełnomocnika, a nie zobowiązanego.

42 Nawet jeśli przyjąć, że naruszenie przez organ art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a., polegające na doręczeniu tytułu wykonawczemu pełnomocnikowi zamiast zobowiązanemu, nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, skoro A. B. w piśmie z dnia 13 grudnia 2019 r. skierowanym do Burmistrza S. (k. 69 akt adm.) niewątpliwie przyznał, że otrzymał tytuł wykonawczy nr [...], to i tak zaskarżone postanowienie nie może się ostać z uwagi na brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia. Z treści art. 15 § 1 u.p.e.a. wynika, że czynność polegająca na doręczeniu zobowiązanemu upomnienia jest warunkiem przyjęcia, że postępowanie egzekucyjne w ogóle może być wszczęte. Dlatego naruszenie powyższego przepisu przez organ I instancji, niedostrzeżone w zaskarżonym postanowieniu przez organ odwoławczy, skutkować musiało uchyleniem obu podjętych w sprawie postanowień w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Nie można mówić o prawidłowo nałożonej grzywnie w celu przymuszenia, skoro nie było podstaw do wszczęcia egzekucji z uwagi na brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o jakim mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

43 Rozpoznając sprawę ponownie, organ I instancji będzie miał na uwadze przedstawione przez Sąd stanowisko prawne i w razie stwierdzenia, że skarżący nadal nie wykonał nałożonego na niego obowiązku, skieruje do niego upomnienie, a następnie doręczy mu tytuł wykonawczy. Dopiero po prawidłowym dokonaniu tych czynności, będzie mógł zastosować przewidziane w u.p.e.a. środki egzekucyjne.

44 Nie ma natomiast racji skarżący podnosząc, że tytuł wykonawczy nie może być wystawiony na niego jako osobę fizyczną. Z treści decyzji SKO w Kielcach z dnia 29 października 2018 r. wynika, że określony nią obowiązek nałożony został na A. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]". Skarżący jako osoba fizyczna jest zatem przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 z późn. zm.) i prawidłowo wobec niego organ skierował egzekucję administracyjną.

45 Z uwagi na przyczyny uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, merytoryczne odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał za bezprzedmiotowe.

46 Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego wydano w oparciu o art. 205 § 2 p.p.s.a.