Uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 6 marca 2026 r., II K 297/25
uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego w Legionowie z dnia 6 marca 2026 r., II K 297/25
Uzasadnienie
1 Formularz UK 1
2 Sygnatura akt
3 II K 297/25
4 Uzasadnienie dotyczy całości wyroku
5 1.USTALENIE FAKTÓW
6 Fakty uznane za udowodnione
7 Lp.
8 Oskarżony
9 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
10 1
11 P. L. (1)
12 Czyn opisany w pkt 1 wyroku.
13 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione
14 Dowód
15 Numer karty
16 1. W dniu 12.04.2024 r. około godz. 19:30 na ul. (...) w N. oskarżony P. L. (1) kierował samochodem marki S. (...) o nr rej. (...), jadąc od strony K. w kierunku T.. Wraz z nim w pojeździe jako pasażerowie jechały – żona N. L., która siedziała z przodu na fotelu pasażera oraz wnuczki G. I. oraz S. I. siedzące na tylnej kanapie. Z kolei z przeciwnego kierunku ruchy, samochodem marki P. o nr rej. (...) jechała pokrzywdzona I. P. (1). Gdy oba pojazdy zbliżały się do siebie, oskarżony nagle stracił ponawianie nad S. i zjechał na przeciwległy pas ruchu, gdzie zderzył się z samochodem P.. Po zderzeniu pojazdu przemieściły się na pobocze i zatrzymały w pozycji powypadkowej.
17 2. Do wypadku doszło na prostym odcinku drogi asfaltowej, jednojezdniowej, dwukierunkowej o szerokości jezdni około 6,2 m, na granicy obszaru zabudowanego z ograniczeniem prędkości do 50 km/h oraz miejscem ustawienia znaku drogowego podwyższającego dopuszczalna prędkości do 70 km/h. Pasy ruchu wyznaczały linie oznakowania poziomego drogi. Warunki drogowe oraz widoczność były dobre, jezdnia sucha.
18 3. Na skutek wypadek drogowy I. P. (1) odnosiła obrażenia ciała w postaci stłuczenia okolicy żeber po stronie prawej, stłuczenia kolana prawego i niestabilności przyśrodkowej kolana lewego w postaci skręcania i naderwania więzadła przybocznego kolana skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała lub rozstrojem zdrowia trwającym powyżej 7 dni. Z kolei N. L. doznała ciężkiego uszczerbku na zdrowi w postaci wieloodłamowego złamania podudzia prawego i lewego, złamania stawu skokowego lewego i prawego, wieloodłamowego złamania bliższego końca kości udowej prawej, wieloodłamowego złamania końca dalszego kości promieniowej prawej i lewej, licznych złamań klatki piersiowej oraz zwichnięcia stawu łokciowego prawego z wieloodłamowym złamaniem głowy kości promieniowej lewej, skutkujących chorobą realnie zagrażającą życiu.
19 notatka urzędowa
20 protokół oględzin
21 szlic
22 protokół zatrzymania
23 opinia lekarska
24 materiał poglądowy
25 sprawozdanie
26 opinie
27 zeznania świadków:
28 - I. P.
29 - S. X.-Ł.
30 - S. K.
31 - E. J.
32 - G. K.
33 - W. W.
34 - N. K.
35 k.1-2
36 k.3-4, 8-9, 15-16,
37 k.5
38 k.10-12, 17-19,
39 k.64, 177
40 k.100-110
41 k.137-139
42 k.189-216, 245-260, 402-404
43 k.352-353, 41-42
44 k.365-366, 56
45 k.366, 60
46 k.367, 235
47 k.377-378
48 k.378-379
49 k.390-391, 224
50 Fakty uznane za nieudowodnione
51 Lp.
52 Oskarżony
53 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)
54 1
55 P. L. (1)
56 Czyn opisany w pkt 1 wyroku.
57 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione
58 Dowód
59 Numer karty
60 1. Samochód kierowany przez pokrzywdzoną, poruszający się z dużą prędkością, nagle wjechał na pas ruchu którym jechał oskarżony i mimo manewru obronnego, to jest skręcenia kierownicą w lewo, oskarżonemu nie udało się uniknąć zdarzenia obu pojazdów, do którego doszło na środku jedni.
61 2. I. P. (2) jechała z prędkością nie mniejszą niż 100 km/h.
62 - wyjaśnienia oskarżonego
63 - zeznania świadków N. L.
64 P. L. (2)
65 L. I.
66 L. L.
67 k.351-352
68 k.353-354, 151-152
69 k.226-227
70 k.366-367, 235
71 k.378
72 1.OCena DOWOdów
73 1.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów
74 Lp. faktu z pkt 1.1
75 Dowód
76 Zwięźle o powodach uznania dowodu
77 1 – 3
78 - zeznania świadków:
79 (...) P., M. X.-Ł.,
80 S. K., G. K., W. W., N. K., E. J.
81 opinie biegłych z zakresu rekonstrukcji wypadków
82 pozostałe dowody nieosobowe wymienione w a/o oraz ujawnione na rozprawie
83 Sąd w całości dał wiarę zeznaniom przesłuchanych w sprawie świadków, tj. I. P. (1), S. Ł., S. K., G. K., W. W., N. K., E. J. albowiem zeznawali oni zgodnie z tym, jak zaobserwowali i zapamiętali przebieg przedmiotowego zdarzenia. Żaden ze świadków nie wyolbrzymiał, czy też nie obciążał oskarżonego ponad jego faktyczne zachowanie. Generalnie są to osoby, które znalazły się na miejscu wypadku przypadkowo lub też wykonując czynności służbowe i nie znają ani oskarżonego ani też pokrzywdzonej, zaś E. J. wykonał przegląd techniczny w w/w samochodu marki S..
84 I. P. (1) zeznała, że gdy zauważyła, że pojazd kierowany przez oskarżonego zjeżdża na jej pasa ruchu, to „chciałam ominąć go od środka z lewej strony, po chwili usłyszałam huk, uderzenie” (k.42). Przyznała również, że „nie znam powodu, dlaczego oskarżony stracił panowanie nad samochodem” (k.353). Znajduje to potwierdzenie w zeznaniach W. W., który po przyjeździe na miejsce zdarzenia rozmawiał z P. L. (1), który twierdził, że z jego prawej strony wbiegł kot i chcąc go ominąć wykonał manewr skrętu w lewe, stracił panowanie nad pojazdem i zjechał na przeciwległy pas ruchu. Nie ma też możliwości pomyłki, czy też złego zrozumienia słów oskarżonego, ponieważ świadek wprost zeznał, że „oskarżony cały czas powtarzał tę wersję i mówił o tych kotach, można powiedzieć lamentował, że przez taką głupotę doszło do nieszczęścia” (k.379). Potwierdził to także drugi z policjantów N. K., który zeznał, że opisując przebieg wypadku P. L. (1) nie odpowiadał na zadawane pytania, tylko „on sam to powiedział w rozmowie” (k.391).
85 S. Ł. skupiła się głównie na udzieleniu pomocy wnuczkom oskarżonego i co istotne, świadek nie miała wątpliwości, że od „S. wiem, że nie widziała momentu wypadku, gdyż jak powiedziała rozmawiała w tym czasie ze swoją siostrą i nagle usłyszała huk” (k.56). Nie była jednak w stanie opisać jak doszło do wypadku, co było powodem zderzenia się pojazdów, ponieważ nie jechała bezpośrednio za pojazdami, które się zderzyły, zaobserwowała jedynie, że pojazd jadący z naprzeciwka „nagle zjechał na środek drogi” (k.56).
86 Należy w tym miejscu wskazać, że nic istnego dla ustalenia stanu faktycznego nie wniosły zeznania S. K.. Świadek nie tylko mylił kierunki poruszania się pojazdów ale także marki tych pojazdów. Przykładowo zeznał, że „przede mną około 60 m jechał pojazd, do końca nie jestem w stanie określić czy to był S. czy P.” (k.60). Jednakże w połączeniu z treścią zeznań pasażera jego samochodu, czyli G. K., to już nie ma wątpliwości co od tego, że „samochód, który jechał w stronę T. (…) skręcił jakby na czołówkę” (k.378). Czyli już w trakcie swobodnej wypowiedzi G. K. opisał, że to S. zjechał na pas ruchu P., zaś dalsze pytania stron pozwoliły na uszczegółowienie relacji świadka. Wbrew sugestiom oskarżonego, czy też pokrzywdzonej, świadek nie miał także wątpliwości, że wszystkie pojazdy poruszały się w granicach dopuszczalnej prędkości.
87 Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i ujawnione dowody, pomocniczym dowodem umożliwiającym odtworzenie przebiegu przedmiotowego wypadku, stały się opinie biegłych N. P. (opiniującego w ramach LK (...)) oraz W. P.. Biegli uwzględnili wszystkie warianty przebiegu wypadku i ustalili, że jego przyczyną była niewłaściwą technikę jazdy oskarżonego. Zabezpieczone śladu materialne pozlewały na wykazanie, że na skutek niestatecznego ruchu samochodu S., jeszcze przed zderzeniem, pokrzywdzona podjęła manewr obronny i zjechała w kierunku lewego pasa ruchu, jednak zderzenie nie udało się już uniknąć.
88 Należy w tym miejscu wskazać, że wyżej opisane ustalenia biegłych, jak i rzetelność opinii, nie budziły wątpliwości sądu. Opinii tych zasadniczo nie podważył także oskarżony i obrońca, jedynie w mowie końcowej obrońca wnioskowała za przyjęciem wersji, że wyłączną odpowiedzialność za wypadek ponosi I. P. (1). Jednakże z taką oceną nie można się zgodzić, ponieważ o ile N. P. wskazał, że bezpośrednią przyczyną wypadku mógł być stan techniczny pojazdu S., czyli awaria techniczna układu zawieszenia przedniego lewego koła, ale także mogła to być zła taktyka i technika jazdy P. L. (1). Istotne jest to, że niezależnie od stanowiska W. P., który nie zgodził się z ustaleniem co do stanu technicznego w/w pojazdu i jego skutków przy ustaleniu przebiegu wypadku, to biegły N. P. stwierdził, że wprawdzie uszkodzenie wahacza może wpłynąć na utratę stateczności pojazdu, ale nigdy nie dzieje się to w sposób niezauważalny dla kierującego. Tym czasem, oskarżony wyjaśnił, że przed wypadkiem samochód był w pełni sprawny, co znajduje potwierdzenie w zeznaniach choćby P. L. (2).
89 Prawdziwość, autentyczność i rzetelność sporządzenia ujawnionych w sprawie pozostałych dowodów nieosobowych nie była przedmiotem zarzutów stron, ani też nie wzbudziła wątpliwości sądu. Zostały one sporządzone poprawnie, kompleksowo i w sposób zgodny ze standardami rzetelnego postępowania, z tych też względów sąd w całości uznał te dowody za w pełni wiarygodne.
90 1.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
91 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)
92 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2
93 Dowód
94 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
95 1- 2
96 wyjaśnienia oskarżonego
97 - zeznania świadków:
98 N. L.,
99 P. L.,
100 L. I.
101 Przy odtworzeniu przebiegu samego wypadku, to wyjaśnienia P. L. (1) w ocenie sądu zmierzają jedynie do umniejszają jego roli w przebiegu tego wydarzeń, a nawet zaprzeczenia jego winie. Tym czasem z poczynionych ustaleń wynika, że technika jazdy jaką zastosował oskarżony była nieprawidłowa. Należy w tym miejscu podnieść, że zasadniczo P. L. (1) nie kwestionował miejsca oraz niejako przebiegu zderzenia obu pojazdów, przekonywał jedynie, że to nie on ale pokrzywdzona wjechała na jego pas ruchu. Jednakże takim ustaleniom przeczą choćby zeznania G. K., czy też W. W.. Z tego też powodu potwierdzeniem wyjaśnień oskarżonego nie mogą być zeznania N. L., która stwierdziła, że to pojazd pokrzywdzonej „jakby skręcił w naszą stronę, a mąż wtedy odbił w lewo do środka jezdni” (k.151). I. P. (1) przyznała, że podjęła wyżej opisany manewr obronny, ale było już za późno aby unikać zderzenia i zapewne ten manewr widziała także świadek. W tym kontekście niewiarygodna jest ta część zeznań N. L. w której przekonywała, że „przed samym zderzeniem nie zauważyłam, żeby mąż stracił panowanie nad pojazdem” (k.353), zwłaszcza że jednocześnie przyznała, że „ja mam takie odczucie, że w moje ocenie nie skręcał” (k.353), że „w chwili zderzenia raczej patrzyłam przed siebie, chociaż chwilami odwracałam głowę do wnuczków” (k.353).
102 L. I., P. L. (2) oraz L. L. nie byli bezpośrednim świadkami opisywanych zdarzeń i relacjonowali przebieg wypadku zgodnie z tym co usłyszeli od oskarżonego, czy też od N. L.. Z tego też powodu, wobec powyższych ustaleń co do przyczyny wypadku, zeznania te nie mogły być podstawą do ustalenia stanu faktycznego, mimo że sąd dał im wiarę, co do tego że świadkowie zeznają zgodnie ze stanem swojej wiedzy.
103 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU
104 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
105 Oskarżony
106 1.3. ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem
107 1
108 P. L. (1)
109 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
110 P. L. (1) w dniu 12.04.2024 r. w N., ul. (...), nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 16 ust. 1 i 2, art. 19 ust. 1, art. 22 ust. 1 i 4 Ustawy Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki S. (...) o nr rej. (...), stracił panowanie nad pojazdem i zjechał na pas ruchu przeznaczony dla przeciwnego kierunku, doprowadzając do zderzenia z pojazdem marki P. (...) nr rej. (...) kierowanym przez I. P. (1), powodując nieumyślnie wypadek drogowy w wyniku którego I. P. (1) oraz N. L. doznały wyżej opisanych obrażeń ciała.
111 Należy w tym miejscu wskazać, że przepis art.16 ust.1 i 2 ustawy prawo ruchu drogowym stanowi, że kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny i kierujący pojazdem, korzystając z drogi dwujezdniowej, jest obowiązany jechać po prawej jezdni. Następnie zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać (art. 22 ust. 4 w/w ustawy). Z kolei art. 19 ust.1 ustawy prawo ruchu drogowym przewiduje, że kierujący pojazdem jest obowiązany jechać z prędkością zapewniającą panowanie nad pojazdem, z uwzględnieniem warunków, w jakich ruch się odbywa, a w szczególności: rzeźby terenu, stanu i widoczności drogi, stanu i ładunku pojazdu, warunków atmosferycznych i natężenia ruchu. Przepis ten przykładowo wymienia czynniki, jakie kierujący musi brać pod uwagę przy wyborze określonej prędkości. Wynika z niego, że kierowca powinien prowadzić pojazd z taką prędkością, aby miał możliwość rozpoznania ewentualnych zagrożeń i dość czasu, aby sobie z nimi poradzić. Jeśli kierowca przeznaczył mniej czasu, niż potrzebował, na analizę i pokonanie niebezpieczeństwa, to właśnie na tym mógł polegać jego błąd, a przez to i wina (patrz K.J. Pawelec, Prawo o ruchu drogowym. Zasady bezpieczeństwa. Kierowca/Wypadki. Komentarz, Warszawa 2005).
112 Samochód marki S. przed wypadkiem był sprawny technicznie, jak zeznał P. L. (2), to „mogła być pewna korozja ale na pewno nie taka, która mogłaby zagrażać użytkowaniu pojazdu” (k.226). Potwierdził to E. J., który w 14.11.2023 r. wykonywał przegląd techniczny pojazdu S. o nr rej. (...) i jak zeznał, to „gdyby wahacz był skorodowany, jest to poważne uszkodzenie, gdzie pojazd nie przeszedłby badania pozytywnie” (k.235). Świadek zauważył również, że „miedzy 2021 a 2023 pojazd przejechał tylko około 3,5 tys. kilometrów, co może świadczyć o tym, że przez większość czasu stał nieużywany” (k.235).
113 Reasumując, sąd nie miał żadnych wątpliwości, że oskarżony stracił panowanie nad pojazdem na skutek niewłaściwej techniki jazdy i nie ma znaczenia, że ewentualnie mogło to być spowodowane tym, że chciał uniknąć potrącenia kota, który znalazł się na jezdni, chociaż oskarżony temu zaprzecza. P. L. (1) wykonał manewr skrętu w lewo i nie ustąpi pierwszeństwa pojazdowi pokrzywdzonej jadącemu po pasie ruchu, który zamierzał przeciąć, mimo że go widział. Każdy uczestnik ruchu drogowego, jest zobowiązany przestygać zasady w nim obwiązujące i unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić oraz narazić kogokolwiek na szkodę (art. 3 w/w ustawy). Z drugiej jednak strony, biorąc pod uwagę, że przedmiotowe zdarzenie miało charakter nagły, sąd uznał, że P. L. (1) naruszył w/w zasady nieumyślnie.
114 1.4. ☐Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem
115 ----------
116 --------------------
117 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej
118 --------------------------------------------
119 1.5. ☐Warunkowe umorzenie postępowania
120 ---------
121 -----------------
122 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania
123 ---------------------------------------------------------
124 1.6. ☐Umorzenie postępowania
125 ---------------
126 ----------------------
127 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania
128 --------------------------------------------------------
129 1.7. ☐Uniewinnienie
130 ----------
131 -------------------
132 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia
133 ---------------------------------------------------------
134 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie
135 Oskarżony
136 Punkt rozstrzygnięcia
137 z wyroku
138 Punkt z wyroku odnoszący się
139 do przypisanego czynu
140 Przytoczyć okoliczności
141 P. L. (1)
142 1
143 1
144 2, 3
145 4
146 5
147 Wymierzając oskarżonemu karę 9 miesięcy pozbawienia wolności, sąd kierował się dyrektywami wynikającymi z treści art. 53 kk. Jako okoliczność obciążającą sąd wziął pod uwagę sposób zachowania oskarżonego w toku całego procesu, który wprawdzie wyraził żal, ale jednocześnie niejako przerzucał na I. P. (1) całą odpowiedzialność za przedmiotowy wypadek. Co z kolei wskazuje, że oskarżony jeszcze nie do końca zrozumiała naganny charakter swojego czynu. Z drugiej jednak strony, sąd był zobligowany do uwzględnienia na korzyść P. L. (1) fakt, że nie był on dotychczas karany, prowadzi ustabilizowany tryb życia, że nieumyślnie naruszył w/w zasady ruchu drogowego. To łącznie dowodzi, że przedmiotowe naruszenie normy prawa karnego miało charakter jednostkowy i oskarżony nie popadnie ponownie w konflikt z prawem. Zwłaszcza, że w/w zdarzenie miało miejsce w 2024 roku i od tamtego czasu oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia.
148 Następną kwestią, jaką sąd rozpatrywał było skorzystanie z instytucji przewidzianej w treści art. 69 § 1 i 2 kk. Okoliczności w/w przekonały także sąd do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby 2 lat. Okres ten pozwoli na kontrolowanie dalszego postępowania oskarżonego i da czas na sprawdzenie czy P. L. (1) zrozumiał naganne skutki swojego działania i czy nie popełni w przyszłości kolejnego przestępstwa. Z tego też powodu w okresie próby oskarżony został zobowiązany do informowania kuratora o jej przebiegu, poprzez składanie pisemnej informacji raz na dwa miesiące.
149 Stosownie do dyspozycji art. 42 § 1 kk, sąd orzekł także wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres 2 lata. Zgodnie z treścią art. 43 § 1 kk, zakaz ten orzeka się w latach, przy czym dolna granica to rok, a górna 10 lat. W ocenie sądu, w przypadku oskarżonego, uwzględniając skutek w postaci obrażeń ciała oby pokrzywdzonych, zasadne jest stosowanie tego środka karnego przez okres 2 lat. Czas trwania zakazu pozwoli oskarżonemu na zmianę postawy, na przemyślenie swojego dotychczasowego zachowania, a w konsekwencji spowoduje, że w przyszłości nie będzie on naruszał zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym.
150 Na podstawie art. 46 § 1 kk sąd uwzględnił wniosek prokuratora i zobowiązał oskarżonego do zapłaty na rzecz oskarżycielki posiłkowej tytułem nawiązki 5.000 zł. W ocenie sądu żądana przez prokuratora kwota 5.000 zł jest kwotą adekwatną w świetle ujawnionych w niniejszej sprawie dowodów. Istota środka karnego w postaci nawiązki opiera się na założeniu, że jednym z celów procesu karnego jest rozwiązanie konfliktu pomiędzy sprawcą a pokrzywdzonym, a sposobem rozwiązania czy złagodzenia tego konfliktu jest między innymi naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem (kompensacyjna funkcja prawa karnego). W wyroku z 23.07.2009 r. (V KK 124/09, LEX nr 519632) Sąd Najwyższy stwierdził, że: „z samej istoty środka karnego przewidzianego w art. 39 pkt 5 kk i art. 46 § 1 kk wynika jego prawnokarny, represyjny charakter, dopiero w drugim rzędzie realizujący też funkcję kompensacyjną”. Natomiast przesłanką przy określaniu wysokości zadośćuczynienia jest stopień natężenia krzywdy (uchwała Izby Cywilnej z 8 grudnia 1973 r. IIICZP 33/73, OSNCP 9/1974, poz. 145). W ocenie sądu, nie ma wątpliwości, co do obrażeń jaki odnosiła I. P. (2).
151 1.1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU
152 Oskarżony
153 Punkt rozstrzygnięcia
154 z wyroku
155 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu
156 Przytoczyć okoliczności
157 ---------
158 -------------
159 -------------
160 ------------------------------
161 1.6. inne zagadnienia
162 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
163 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
164 ----------------------------------------------------------------
165 1.KOszty procesu
166 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku
167 Przytoczyć okoliczności
168 6
169 Na podstawie art. 624 § 1 kpk sąd zobowiązał P. L. (1) do uiszczenia częściowych kosztów sądowych w wysokości 5000 zł, co było podyktowane jego sytuacją materialną, oskarżony pobiera emeryturę w wysokości 1360 zł. Ponadto oskarżony został obciążony wydatkami poniesionymi przez oskarżycielkę posiłkową, które po zsumowaniu wyniosły 2.396 zł. I. P. (1) nie przedłożyła rachunku czy też faktury określającej jej rzeczywiste koszty, dlatego sąd obliczył wynagrodzenie pełnomocnika na podstawie norm przewidzianych dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu, uwzględniając najniższą stawkę. Sprawa nie należała do kategorii spraw skompilowanych, wymagających zwiększonego nakładu pracy ze strony pełnomocnika.
170 1.1Podpis