Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 1 kwietnia 2026 r., I C 1392/24

wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 1 kwietnia 2026 r., I C 1392/24

Tekst

1 Sygn. akt I C 1392/24 upr

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 1 kwietnia 2026 roku

3 Sąd Rejonowy w Kielcach I Wydział Cywilny

4 w składzie następującym:

5 Przewodniczący:

6 sędzia Renata Rosiak-Doroz

7 Protokolant:

8 Stażysta O. D.

9 po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 roku w I.

10 na rozprawie

11 sprawy z powództwa I. M. (1)

12 przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w L.

13 o zapłatę

14 I. zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w L. na rzecz powoda I. M. (1) kwotę 6790,16 zł (sześć tysięcy siedemset dziewięćdziesiąt złotych 16/100 groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 28 października 2024 roku do dnia zapłaty.

15 II. oddala powództwo w pozostałym zakresie;

16 III. zasądza od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w L. na rzecz powoda I. M. (1) kwotę 1 888,25 zł (jeden tysiąc osiemset osiemdziesiąt osiem złotych 25/100 grosze) tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;

17 IV. nakazuje pobrać od powoda I. M. (2) na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Kielcach kwotę 811,74 zł (osiemset jedenaście złotych 74/100 grosze) tytułem nieuiszczonych wydatków;

18 V. nakazuje pobrać od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. w L. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Kielcach kwotę 437,86 zł (czterysta trzydzieści siedem złotych 86/100 groszy) tytułem nieuiszczonych wydatków.

19 sędzia Renata Rosiak-Doroz

20 Sygn. akt I C 1392/24 upr

Uzasadnienie

21 W pozwie z dnia 28 października 2024 roku powód I. M. (1) domagał się zasądzenia od pozwanego Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w L. kwoty 10 453,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 28 października 2024 roku do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przypisanym. Dochodzona kwota stanowiła szkodę w związku ze zdarzeniem drogowym, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd należący do matki powoda P. (...) (2) o nr rej. (...) oraz znajdujące się w nim rzeczy ruchome: okulary marki Ł. model (...), zegarek T. model (...), telefon C. (...), telefon C. (...) oraz spodnie Z.. W ocenie powoda przyznana w toku postępowania likwidacyjnego kwota 5 500 zł tytułem odszkodowania za szkodę całkowitą pojazdu marki P. nie rekompensuje w pełni doznanej szkody. W prywatnej kalkulacji różnica pomiędzy wartością pojazdu sprzed szkody, a pozostałościami wynosi 9 000 zł. Ponadto ubezpieczyciel odmówił przyjęcia odpowiedzialności za zniszczone mienie ruchome. Naprawa/wymiana uszkodzonego mienia została oszacowana przez prywatnego rzeczoznawcę na łączną kwotę 5 405 zł. Z uwagi na powyższe, powód niniejszym powództwem dochodzi kwoty 9 000 zł tytułem dopłaty kwoty należnego odszkodowania z tytułu rozliczenia szkody całkowitej, 3 100 zł tytułem zwrotu kosztów napraw zegarka T., 1 280 zł tytułem kosztów naprawy dwóch telefonów, 750 zł tytułem kosztu naprawy okularów, 255 zł tytułem zwrotu za uszkodzone spodnie, jak również kwoty 3 x 70 zł tytułem zwrotu kosztu prywatnych ekspertyz naprawczych uszkodzonego mienia oraz 300 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów prywatnej kalkulacji szkody całkowitej. Legitymację czynną wywodzi z zawartej z matką umową cesji wierzytelności oraz zawartego upoważnienia do odbioru ubezpieczenia. ( k. 2-8).

22 W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych, nie kwestionując co do zasady swojej odpowiedzialności, podważając jednak wysokość ustalenia odszkodowania z tytułu szkody całkowitej. Wskazano, że wartość pojazdu w stanie uszkodzonym została określona na kwotę 1 400,00 zł, a poszkodowanej zaoferowano za ww. kwotę sprzedaż wraku pojazdu za pośrednictwem współpracującego z ubezpieczycielem podmiotu. Zatem kwota otrzymanego odszkodowania z tytułu szkody całkowitej winna być liczona od 6 900 zł, a nie od otrzymanej kwoty 5 500 zł. Wyjaśnił, że odmówił wypłaty odszkodowania za uszkodzone mienie z uwagi na brak zgłoszenia Policji uszkodzenia mienia w dniu szkody. (k.68-71)

23 Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

24 W dniu 23 września 2023 roku doszło do zdarzenia drogowego, w którym uszkodzeniu uległ należący do E. M. (1) pojazd marki P. (...) (1) o nr rej. (...). Za szkody związane z ruchem tego pojazdu odpowiedzialność ponosi Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w L. w związku z zawartą umową ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu mechanicznego.

25 Szkoda została zgłoszona 27 marca 2023 roku ubezpieczycielowi i zarejestrowana pod nr (...).

26 /okoliczności bezsporne/

27 W dacie zdarzenia kierującym pojazdem marki P. (...) (1) o nr rej. (...) był syn poszkodowanej – I. M. (1), który podróżował wraz ze swoją 7 letnią córką M. M. przez Z. z kierunku od M. do I.. W wyniku zdarzenia zarówno kierujący pojazdem, jak i małoletnia pasażerka doznali ogólnych potłuczeń ciała. Z uwagi na doznane przez małoletnią M. M. obrażenia głowy, I. M. (1) wezwał zespół ratownictwa medycznego. Kierujący pojazdem wraz z córką zostali przewiezieni karetką do szpitala. Na miejsce zdarzenia przyjechali rodzice I. M. (1), którzy dopilnowali dalszych czynności związanych ze zdarzeniem m.in. w zakresie oględzin uszkodzonego pojazdu marki P. (...) (1) o nr rej. (...). W trakcie obsługi zdarzenia przez policjanta Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej w I. nie było zgłaszane uszkodzenie mienia.

28 dowód: protokół przesłuchania świadka przez Policję (k.18-19), korespondencja email (k. 96-97), zeznania powoda I. M. (1) (k.115-116, 207), dokumentacja medyczna zalegająca w aktach policyjnych (...)

29 W dniu 27 września 2023 roku na przesłuchaniu w Komisariacie Policji I. M. (2) zgłosił dodatkowo uszkodzenia mienia: okularów marki Ł. model (...), zegarka T. model (...), telefonu C. (...)+, telefonu C. (...) oraz spodni Z..

30 dowód: protokół przesłuchania świadka przez Policję (k.18-19), dowód zakupu zegarka T. wraz z certyfikatem autentyczności (k. 25), korespondencja email (k. 96-97), zeznania powoda I. M. (1) (k.115-116, 207), fotografie uszkodzonych przedmiotów (k.20, k. 24,k. 38-41, k. 98-99)

31 Decyzją z dnia 6 października 2023 roku pozwane towarzystwo ubezpieczeń rozliczyło szkodę jako całkowitą, ustaliło i wypłaciło odszkodowanie w kwocie 5 500 zł. Równocześnie poinformowano poszkodowaną E. M. (1) o możliwości sprzedaży wraku pojazdu marki P. (...) (1) o nr rej. (...) za kwotę 1 400 zł do dnia 23 października 2023 roku.

32 dowód: decyzja z dn. 06.10.2023 r. wraz z wyceną szkody całkowitej (k. 76-89), decyzja z dn. 18.10.2023 r. (k. 90)

33 W dniu 24 października 2023 roku E. M. (1) zbyła na rzecz (...) O. U. z siedzibą w Z. pojazd marki P. (...) (1) o nr rej. (...) za kwotę 1 400 zł.

34 dowód: umowa sprzedaży (k. 85)

35 W dniu 6 października 2023 roku na zlecenie powoda sporządzone zostały prywatne wyceny naprawy:

36 - wymiany soczewek w uszkodzonych okularach marki Ł. model (...) opiewająca na kwotę 720 zł,

37 - naprawy uszkodzonego zegarka T. model (...) opiewająca na kwotę 3 110 zł,

38 - naprawy uszkodzonego telefonu C. (...)+ opiewająca na kwotę 670 zł,

39 - naprawy uszkodzonego telefonu C. (...) opiewająca na kwotę 620 zł,

40 Za wykonane wyceny wystawione zostały faktury vat: nr (...) – 70 zł, 23(...) – 70 zł oraz nr (...) – 70 zł.

41 dowód: prywatne wyceny (k. 21., k. 35-37), faktura nr (...) (k. 42), faktura nr (...) (k. 42), faktura nr (...) (k. 43)

42 Zniszczone wskutek zdarzenia z dnia 23 września 2023 roku spodnie marki Z. zostały zakupione na stronie internetowej www.zalando.pl za cenę 204 zł.

43 dowód: dowód zakupu (k. 22)

44 Pismem z dnia 18 października 2023 roku poszkodowana została poinformowana o wysokości przyznanego jej przez (...) S.A. odszkowania i sposobie jego ustalenia.

45 dowód: decyzja (k.30)

46 Decyzją z dnia 19 grudnia 2023 roku Towarzystwo (...) S.A. z siedzibą w L. odmówiło wypłaty odszkodowania z tytułu uszkodzenia mienia. W uzasadnieniu wskazano, że w trakcie obsługi zdarzenia żaden z uczestników nie zgłaszał uszkodzenia mienia.

47 dowód: decyzja z dn. 19.12.2023 r. (k. 17)

48 Na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 15 czerwca 2024 roku poszkodowana E. M. (1) zbyła na rzecz swojego syna I. M. (1) wierzytelność przysługującą jej w stosunku do wszystkich osób/podmiotów odpowiedzialnych z tytułu odszkodowania za szkodę powstałą w dniu 23 września 2023 roku w pojeździe marki P. (...) (1) o nr rej. (...) likwidowanej przez (...) S.A. pod numerem akt szkodowych (...).

49 dowód: umowa przelewu wierzytelności z dn. 15.06.2024 r. (k. 12-13)

50 Powód, nie zgadzając się z wartością przyznanego odszkodowania z tytułu szkody całkowitej pojazdu marki P. (...) (1) o nr rej. (...), zlecił sporządzenie prywatnej kalkulacji wyceny szkody, według której koszt pojazdu przed zdarzeniem ustalono na kwotę 10 800 zł, a koszt naprawy na kwotę 9 900 zł.

51 I. M. (1) za sporządzoną opinie zapłacił 300 zł.

52 dowód: faktura vat nr (...) (k. 44), prywatna kalkulacja naprawy (k. 45-55)

53 Wartość rynkowa pojazdu marki P. (...) (1) o nr rej. (...) w stanie bezpośrednio przed powstaniem szkody wynosiła 11 400 zł. Wartość pojazdu w stanie uszkodzonym wynosiła 1 400 zł.

54 dowód: pisemna opinia biegłego sądowego E. M. (2) wraz załącznikami (k. 146-156, k. 171-173)

55 Powyższy stan faktyczny sprawy w zakresie przebiegu postępowania likwidacyjnego Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów, kserokopie oraz fotografie których autentyczność nie była kwestionowana i nie budziła wątpliwości Sądu.

56 Wysokość ustalenia wartości rynkowej uszkodzonego pojazdu wskutek zdarzenia z dnia 23 września 2023 roku – przed szkodą oraz jego wartości w stanie uszkodzonym, Sąd ustalił w oparciu o dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej E. M. (2). W ocenie Sądu opinia była rzeczowa, spójna, logiczna, sporządzona w oparciu o fachową wiedzę i doświadczenie zawodowe biegłego. Nadto biegły w sposób kategoryczny i zupełny odpowiedział na zastrzeżenia zgłaszane przez strony.

57 Sąd zważył, co następuje:

58 Zgodnie z treścią art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Uprawniony do odszkodowania w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczenia bezpośrednio od ubezpieczyciela (art. 822 § 5 k.c.). W świetle powyższego, nie budzi wątpliwości zasada odpowiedzialności pozwanego w niniejszej sprawie.

59 Spór pomiędzy stronami ograniczał się do zakresu odpowiedzialności pozwanego warunkowanej rozmiarem szkody jakiej doznał powód. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2214 ze zm.), odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, ta zaś – stosownie do treści art. 361 § 2 k.c. jest ściśle powiązana z rozmiarem szkody doznanej przez poszkodowanego.

60 Naprawienie szkody powinno przy tym nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej (art. 363 § 1 k.c.). Przepis art. 361 § 2 k.c. statuuje zasadę pełnego odszkodowania, zgodnie z którą poszkodowany powinien uzyskać naprawienie szkody w całości, a jej rozmiar wyznacza górną granicę obowiązku odszkodowawczego.

61 Zważyć zaś należy, iż w obowiązującym w procesie cywilnym kontradyktoryjnym modelu postępowania o rodzaju i zakresie roszczenia decyduje powód, a ciężar udowodnienia twierdzeń spoczywa na tej stronie, która je zgłasza (art. 6 k.c. w zw. z art. 232 zdanie pierwsze k.p.c.). Sąd z urzędu może wprawdzie dopuścić dowód (art. 232 zdanie drugie k.p.c.), ale powinien czynić to tylko pomocniczo i w sytuacjach wyjątkowych. Podkreślenia wymaga, że w zasadzie tylko na stronach spoczywa odpowiedzialność za wynik postępowania dowodowego i - w konsekwencji - często wynik całego procesu. Strona nie może liczyć na to, że sąd zainicjuje przeprowadzenie dowodów, które mogłyby służyć poparciu jej twierdzeń. Dowodzenie własnych twierdzeń nie jest obowiązkiem strony (ani materialnoprawnym, ani procesowym), a tylko spoczywającym na niej ciężarem procesowym. Nie istnieje zatem żadna możliwość egzekwowania od strony aktywności w sferze dowodowej; sąd nie może nakazać czy zobowiązać do przeprowadzenia dowodu. Tylko od woli strony zależy, jakie dowody sąd będzie prowadził. Przeciwko stronie natomiast - co wynika z art. 6 k.c. - skierują się ujemne następstwa jej pasywnej postawy; fakty nieudowodnione zostaną pominięte i nie wywołają skutków prawnych z nimi związanych, co ostatecznie może oznaczać przegranie procesu (zob. Pyziak-Szafnicka Małgorzata (red.), T. P., I. L. J., I. S., N.-(...) Biruta, E. Ł., E.-P. Ś., S. V., S. G., Ł. L., M. E., W. U., L. E., Kodeks cywilny. Część ogólna. Komentarz., LEX, 2009). Przedstawienie przez stronę dowodu w celu wykazania określonych twierdzeń o faktach sprawy, z których wywodzi ona korzystne dla siebie skutki, nie jest jej prawem czy obowiązkiem procesowym, lecz ciężarem procesowym, wynikającym i zagwarantowanym przepisami prawa, przede wszystkim w jej własnym interesie. To interes strony, jakim jest wygranie procesu, nakazuje jej podjąć wszelkie możliwe czynności procesowe w celu udowodnienia przedstawionych twierdzeń o faktach; strony nie można zmusić do ich podjęcia.

62 Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy,

63 że dla ustalenia zakresu odpowiedzialności pozwanego, a zatem wysokości odszkodowania należnego powodowi w związku ze zdarzeniem z dnia 23 września 2023 roku, koniecznym było ustalenie wysokości uszczerbku w majątku poszkodowanej, jakiego doznała na skutek uszkodzenia jej pojazdu. Rozbieżność stanowisk wynikała z odmiennego oszacowania przez strony wartości pojazdu w stanie sprzed i po zaistnieniu szkody.

64 Dokonując rozstrzygnięcia opisanej kwestii, Sąd oparł się na wnioskach końcowych opinii biegłego z zakresu mechaniki pojazdowej i ruchu drogowego E. M. (2). Biegły ustalił, że analiza zgromadzonego materiału w aktach, jak i przeprowadzone szacunki wykazały, iż wartość rynkowa pojazdu P. (...) (3) 46 uszkodzonego w zdarzeniu z dnia 23 września 2023 roku przed szkodą wynosi 11 400 zł, zaś po szkodzie 1 400 zł (kwota równoważna kwocie za którą faktycznie sprzedany został wrak).

65 Biegły w sposób kategoryczny odpowiedział w opinii uzupełniającej na zarzuty strony pozwanej. Ustalając wartość rynkową pojazdu biegły opierał się na podstawie całości materiału dowodowego zebranego w aktach, w szczególności dokumentacji fotograficznej uszkodzonego pojazdu. Wyjaśnił ,że stan opiniowanego pojazdu sprzed szkody był dobry. Z pomiaru grubości powłoki lakierowanej wykonanego przez pracownika pozwanego wynikało, że pojazd nie był poddawany wcześniejszym nie technologicznym naprawom. Wskazał, że we wcześniejszym okresie prawidłowo wykonywane były naprawy eksploatacyjne usprawniające układ zawieszenia, napędowy raz sprzęgła wraz z kołem zamachowym. Powyższe uzasadniało zastosowania korekty dodatniej w wysokości 2 500 zł. Podkreślił, że pozwany niesłusznie zakwestionował wyposażenie dodatkowe uszkodzonego pojazdu m.in. w zakresie świateł przeciwmgielnych, gdyż sam w swojej kalkulacji naprawy ujął sporne elementy wyposażenia.

66 W tym miejscu wskazać należy, że pojęcie szkody całkowitej nie zostało zdefiniowane w ustawie. Przyjmuje się jednak, że szkoda całkowita powstaje wówczas, gdy pojazd uległ zniszczeniu w takim stopniu, że nie nadaje się do naprawy albo, gdy koszty naprawy przekroczyłyby wartość pojazdu w dniu likwidacji szkody. Jednoznaczne stanowisko w przedmiocie interpretacji pojęcia szkody całkowitej zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 stycznia 2006 r. (sygn. akt III CZP 76/05), zgodnie z którym " przyjmuje się, że nieopłacalność naprawy, będąca przesłanką wystąpienia tzw. szkody całkowitej, ma miejsce wówczas, gdy jej koszt przekracza wartość pojazdu sprzed wypadku. Stan majątku poszkodowanego, niezakłócony zdarzeniem ubezpieczeniowym, wyznacza bowiem rozmiar należnego odszkodowania"

67 Mając powyższe na względzie należy uznać, iż szkoda w niniejszej sprawie bez wątpienia miała charakter szkody całkowitej.

68 Wracając do kwestii ustalenia wartości pojazdu po szkodzie, Sąd wziął pod uwagę kwotę, za jaką poszkodowana faktycznie sprzedała pojazd (kwota ta była równoważna wartości wraku pojazdu ustalonej w opinii) tj. kwotę 1 400,00 zł. Podkreślić należy, że przy ustalaniu wysokości odszkodowania należy mieć na uwadze, iż naprawienie szkody ma zapewnić kompensację doznanego uszczerbku majątkowego, nie może jednak prowadzić do bezpodstawnego wzbogacenia poszkodowanego. Odszkodowanie należy się bowiem w graniach normalnego związku przyczynowego.

69 W świetle powyższych okoliczności, zaspokojenie roszczeń powoda winno więc nastąpić poprzez zapłatę kwoty wyrównującej uszczerbek majątkowy, wyrażający się różnicą pomiędzy wartością pojazdu przed i po uszkodzeniu. Sąd ustalił wartość pojazdu w stanie sprzed szkody w oparciu o opinię biegłego, natomiast wartość pojazdu po szkodzie została ustalona na podstawie dołączonej umowy sprzedaży z dnia 24 października 2023 roku.

70 W celu ustalenia zakresu odpowiedzialności pozwanego wobec powoda należało wartość pojazdu w stanie sprzed szkody – 11 400 zł pomniejszyć o faktycznie uzyskaną ceny ze sprzedaży wraku stanowiącą rynkową wartość po szkodzie – 1 400 zł. Na pozwanym ciążył zatem obowiązek odszkodowawczy w wysokości 10 000 zł (11 400 zł – 1 400 zł = 10 000 zł). Zważywszy, iż pozwany w toku postępowania likwidacyjnego wypłacił kwotę 5 500 zł i mając równocześnie na względzie dyspozycję art. 321 k.p.c., do zapłaty należnego świadczenia pozostawała kwota 3 500 zł (10 000 zł – 5 500 = 4 500 zł, jednakże powód dochodził zapłaty kwoty 3 500 zł)

71 Przechodząc dalej, zgodnie z art. 6 k.c., na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia faktu poniesienia szkody i jej wysokości, a zatem obowiązek wykazania faktu zniszczenia mienia ruchomego, zakresu tej szkody oraz jej wysokości. Obowiązkowi temu powód sprostał jedynie częściowo.

72 Zgromadzony w toku niniejszego postępowania materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że uszkodzeniu – w stopniu uzasadniającym jego wymianę – uległ pasek do zegarka T.. W tym zakresie powód przedstawił zdjęcie uszkodzonego przedmiotu oraz wycenę sporządzoną przez zegarmistrza (1 950 zł pasek + 150 zł robocizna), podczas gdy pozwany nie wykazał ani rzeczywistej wartości paska, ani kosztów jego naprawy poprzestając na przedłożeniu nieskonkretyzowanej oferty, której rynkowość oraz adekwatność nie została w żaden sposób udowodniona. Tym samym roszczenie powoda w tym zakresie zostało uwzględnione jako wykazane przy braku dowodów przeciwnych (tj. w wysokości 2 100 zł) .

73 Sąd nie uwzględnił natomiast żądania kosztu wymiany klamry od paska zegarka T.. Z przedłożonych dowodów w postaci fotografii uszkodzonego zegarka wynika bowiem, że klamra nosi jedynie ślady drobnych zarysowań, które nie świadczą o jej zniszczeniu ani o konieczności wymiany na nową. Nadto, jak wynika z zasad doświadczenia życiowego, możliwy jest zazwyczaj zakup paska do zegarka wraz z klamrą jako kompletu, często w cenie niższej niż dochodzona przez powoda wartość samej klamry. Powód nie wykazał również, aby w realiach sprawy naprawa klamry była niemożliwa lub ekonomicznie nieuzasadniona, w szczególności nie udowodnił, że stwierdzone zarysowania wykluczają dalsze jej użytkowanie. W konsekwencji roszczenie w tej części należało uznać za nieudowodnione i jako takie podlegało oddaleniu.

74 W pozostałym zakresie żądania odszkodowania za zniszczone mienie powód nie sprostał ciążącemu na nim ciężarowi dowodu. Z przedłożonych dowodów nie wynika bowiem, aby doszło do zniszczenia spodni marki Z. ani telefonów marki C. - brak jest jakichkolwiek widocznych na fotografiach uszkodzeń. Na obudowie telefonów widoczne są jedynie minimalne wgniecenia, co samo w sobie nie uzasadnia przyjęcia szkody w deklarowanym rozmiarze. Analogicznie, również w przypadku okularów przeciwsłonecznych brak jest materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie charakteru i zakresu ewentualnych uszkodzeń.

75 Podkreślić należy, że powód nie przedłożył uszkodzonych przedmiotów do oględzin (art. 293 k.p.c.), nie wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego (art. 278 k.p.c.) ani nie zaoferował innych środków dowodowych poza niewyraźnymi fotografiami, które pozwalałyby na obiektywną weryfikację jego twierdzeń. Gołosłowne twierdzenia strony, niepoparte stosownymi dowodami, nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia roszczenia w świetle art. 6 k.c.

76 Pozwany podnosił, iż szkoda w zakresie mienia ruchomego nie została zgłoszona niezwłocznie po zdarzeniu, co w jego ocenie podważało wiarygodność twierdzeń powoda. Zarzut ten nie zasługiwał jednak zdaniem Sądu na uwzględnienie. Z ustalonego stanu faktycznego wprost wynika, że bezpośrednio po kolizji powód zmuszony był pilnie udać się karetką wraz z małoletnią córką do szpitala, co zostało wykazane przedłożoną dokumentacją medyczną. Okoliczność ta w sposób wystarczający uzasadnia brak natychmiastowego zgłoszenia uszkodzenia mienia ruchomego. Godzi się zauważyć, że powód niezwłocznie – przy pierwszym wezwaniu do jednostki policji, zgłosił uszkodzenie mienia.

77 Z uwagi na powyższe, brak jest podstaw do przyjęcia, że opóźnienie w zgłoszeniu szkody usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami zdarzenia skutkuje utratą możliwości dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w zakresie mienia.

78 Konkludując, Sąd uznał, że powód wykazał zasadność roszczenia jedynie w zakresie zniszczenia paska do zegarka marki T. model (...) i wysokości szkody całkowitej pojazdu marki P. (...) (1) o nr rej. (...). W pozostałej części powództwo, jako nieudowodnione co do zasady i wysokości, podlegało oddaleniu.

79 W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2019 roku (sygn. akt III CZP 68/18) trafnie wskazano, że zlecenie przez poszkodowanego osobie trzeciej ekspertyzy na potrzeby dochodzenia odszkodowania od ubezpieczyciela pozostaje w normalnym związku przyczynowym w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. z wypadkiem komunikacyjnym, a koszt tej ekspertyzy wchodzi w określony w art. 361 § 2 k.c. zakres szkody objętej należnym odszkodowaniem od ubezpieczonego i tym samym od ubezpieczyciela, jeżeli w stanie faktycznym sprawy, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności, zlecenie ekspertyzy, jak i jej koszt, były celowe, niezbędne, konieczne, racjonalne, wystarczająco uzasadnione z punktu widzenia efektywnej realizacji roszczenia odszkodowawczego.

80 Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy stwierdzić należało, że sam fakt poniesienia kosztów przez powoda nie przesądza automatycznie o tym, że zakład ubezpieczeń powinien je zwrócić. W niniejszej sprawie Sąd uznaje sporządzenie prywatnej opinii w przedmiocie rozliczenia szkody całkowitej oraz prywatnych wycen naprawy uszkodzonego mienia za niezbędne, na co wskazuje rozbieżność kwot wyliczonych przez ubezpieczyciela oraz prywatnego rzeczoznawcę. Należy nadto dodać, że powód jest osobą fizyczna nie znającą się na technologii naprawy oraz jej wyceny.

81 W związku z powyższym Sąd zasądził kwotę 510 zł z tytułu zwrotu kosztów sporządzenia prywatnej opinii wyliczenia szkody całkowitej (300 zł) oraz wycen naprawy uszkodzonego mienia (3 x 70zł).

82 Powód dokonał skapitalizowania odsetek za okres od dnia 24 października 2023 roku do dnia 28 października 2024 roku. Sąd zasądzając skapitalizowane odsetki uwzględnił odrębne terminy wymagalności poszczególnych roszczeń z uwzględnieniem 30-dniowego terminu na spełnienie świadczenia, wynikającego z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, (...) i (...). Odsetki skapitalizowane od kwoty 3 500 zł z tytułu szkody całkowitej zostały naliczone zgodnie z żądaniem pozwu w wysokości 399,14 zł, natomiast odsetki skapitalizowane w wysokości 281,02 zł liczone od kwoty 510 zł z tytułu prywatnej ekspertyzy i wycen mienia oraz od kwoty 2 110 zł z tytułu naprawy uszkodzonego paska zegarka od dnia 16 listopada 2023 roku, bowiem dopiero w dniu 16 października 2023 roku zgłoszone zostało żądanie w zakresie uszkodzonego mienia przez poszkodowanego do ubezpieczyciela. Zaznaczyć przy tym należy, że zgłoszenie faktu uszkodzenia mienia Policji nie jest równoznaczne ze zgłoszeniem roszczenia ubezpieczycielowi. Zawiadomienie organów ścigania stanowiło jedynie potwierdzenie, że mienie faktycznie zostało uszkodzone w wyniki zdarzenia z dnia 23 września 2023 roku, natomiast dopiero formalne zgłoszenie szkody na mieniu ubezpieczycielowi w dniu 16 października 2023 roku skutkowało powzięciem przez niego wiedzy o tym roszczeniu (k. 14).

83 Łącznie należność główna wraz ze skapitalizowanymi odsetkami (680,16 zł) podlegała zasądzeniu w ustalonej przez sąd wysokości 6 790,16 zł, zaś dalsze odsetki ustawowe za opóźnienie Sąd przyznał od dnia następnego po dniu skapitalizowania, stosownie do art. 482 § 1 k.c. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu.

84 O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., w myśl którego w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu.

85 Powód wygrał proces w 64,96 %. W ramach kosztów postępowania poniósł następujące wydatki: opłata od pozwu (750 zł), wydatki związane z ustanowieniem pełnomocnika wraz z opłatą skarbową w wysokości 17 zł (3617 zł - § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych), zaliczka na poczet opinii biegłego (500 zł) łącznie 4867 zł. Z tej części kosztów procesu przysługiwał mu od pozwanego zwrot 64,96 %, tj. kwoty 3 161,60 zł.

86 Z kolei pozwany poniósł wydatki związane z wynagrodzeniem pełnomocnika wraz z opłatą skarbową w wysokości 2 x 17 zł (3600 zł - zł - § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie). Z uwagi na ostateczne rozstrzygnięcie pozwany mógł domagać się zwrotu 35,04% kosztów ustanowienia pełnomocnika, tj. kwoty 1 273,35 zł. Po wzajemnym potrąceniu pozwany winien zwrócić powodowi 1 888,25 zł, o czym Sąd orzekł w pkt III wyroku

87 Zgodnie z treścią art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. 2016. 623 ze zm.) kosztami sądowymi, których strona nie miała obowiązku uiścić lub których nie miał obowiązku uiścić kurator albo prokurator, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika, jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących przy zwrocie kosztów procesu. W toku postępowania Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Kielcach pokrył wydatki związane z przeprowadzeniem dowodu z opinii biegłego w kwocie 1249,60 zł (k. 257. k 174). Stosownie do ostatecznego rozstrzygnięcia, Sąd pobrał od pozwanego 437,86 zł (35,04% przegrania sprawy), a pozostałą kwotę 811,74 zł od powoda.

88 sędzia Renata Rosiak-Doroz