Wyrok Sądu Rejonowego w Grójcu z dnia 27 maja 2020 r., II K 1002/18

wyrok Sądu Rejonowego w Grójcu z dnia 27 maja 2020 r., II K 1002/18

Tekst

1 Sygn. akt II K 1002/18

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 27 maja 2020 roku

3 Sąd Rejonowy w Grójcu w II Wydziale Karnym w składzie

4 Przewodniczący Sędzia Magdalena Sachanowicz – Dusińska

5 Protokolant Sekretarz sądowy Marlena Dusza

6 po rozpoznaniu na rozprawie głównej w dniach 17 czerwca, 16 września, 06 listopada 2019 roku oraz 11 marca i 27 maja 2020 roku

7 sprawy B. Z. syna J. i J. z domu M. urodzonego (...) w L.

8 oskarżonego o to, że w dniu 14 czerwca 2018 roku w miejscowości G., powiat (...) województwo (...) będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu na Słowacji sygn. akt OT/51/2017 oraz w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia określonych pojazdów mechanicznych orzeczonego w/w wyrokiem prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej samochód marki M. o nr rejestracyjnym (...) wraz z naczepą marki S. o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości tj. 0,88 mg/l i 0,85 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu tj. o czyn z art. 178a § 4 k.k.

9 orzeka

10 I. oskarżonego B. Z. uznaje za winnego tego, że w dniu 14 czerwca 2018 roku w miejscowości G., powiat (...) województwo (...) - będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego marki M. w dniu 12 grudnia 2017 roku w stanie nietrzeźwości tj. 0,73 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu wyrokiem Sądu w Świdniku na Słowacji sygn. akt OT/51/2017 - prowadził w ruchu lądowym po drodze publicznej samochód marki M. o nr rejestracyjnym (...) wraz z naczepą marki S. o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości tj. 0,88 mg/l i 0,85 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i czyn ten kwalifikuje z art. 178a § 4 k.k. i za to na postawie art. 178a § 4 k.k. w zw. z art. 37a k.k. w zw. z art. 34 § 1, 1a pkt 1 i § 2 k.k. i art. 35 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze po 20 (dwadzieścia) godzin w stosunku miesięcznym;

11 II. na podstawie art. 34 § 3 k.k. w zw. z art. 72 § 1 pkt 5 k.k. zobowiązuje oskarżonego do powstrzymania się od nadużywania alkoholu w okresie wykonywania kary ograniczenia wolności;

12 III. na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio;

13 IV. na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka od oskarżonego tytułem świadczenia pieniężnego kwotę 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej;

14 V. na podstawie art. 63 § 4 k.k. na poczet orzeczonego w pkt III wyroku zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zalicza oskarżonemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 14 czerwca 2018 roku;

15 VI. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983 Nr 49 poz. 223 t.j. z pózn. zm.) zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Uzasadnienie

16 Formularz UK 1

17 Sygnatura akt

18 II K 1002/18

19 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

20 Fakty uznane za udowodnione

21 Lp.

22 Oskarżony

23 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

24 B. Z.

25 Art. 178a § 4 k.k.

26 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

27 Dowód

28 Numer karty

29 B. Z. – kierowca zawodowy.

30 1. Wyjaśnienia oskarżonego

31 1. k. 151, 151v

32 Zaplanowany wyjazd B. Z. do Czech z ładunkiem. Zaplanowany załadunek - 24 tony.

33 1. Wyjaśnienia oskarżonego

34 2. Zeznania świadka J. A.

35 1. k. 151

36 2. k. 167v

37 Prowadzenie pojazdu mechanicznego w dniu 14 czerwca 2018 roku przez B. Z.. Przyjazd na miejsce załadunku – F., G.. Zaparkowanie przed bramą wjazdową w drodze dojazdowej. Wjazd na parking firmowy. Prowadzenie pojazdu w ruchu lądowym pod wpływem alkoholu.

38 1. Zeznania świadka

39 G. D.

40 2. zeznania świadka M. A.

41 1. k. 166v

42 2. k. 19v

43 Udanie się do wyznaczonego miejsca przez kierowcę. Pobranie przepustki. Pobranie dokumentów transportowych.

44 1. Zeznania świadka G. D.

45 2. zeznania świadka J. A.

46 3. zeznania Z. M.

47 1. k. 166v

48 2. k. 167v

49 3. k. 222- 222v

50 Wpis na bramie wjazdowej: data – 14.06.18, godzina 12.30, Nazwisko – Z., Imię – B..

51 1. Pismo dyrektora Zakładu (...) S.A

52 1. k. 184 - 191

53 Wyczuwalna woń alkoholu od kierowcy. Zgłoszenie podejrzenia wykonywania obowiązków pod wpływem alkoholu do działu BHP (godzina 12.30).

54 1. Zeznania świadka

55 G. D.

56 2. Zeznania świadka M. A.

57 3. Zeznania świadka J. A.

58 1. k. 166v

59 2. k. 19v

60 3. k. 167v

61 B. Z. przebywający w pojeździe przy magazynie ok. 15 minut. Pojawienie się specjalisty ds BHP przy szoferce pojazdu.

62 1. zeznania świadka G. D.

63 2. zeznania świadka M. A.

64 1. k. 166v

65 2. k. 19v

66 Przeprowadzenie wstępnych badań. Wezwanie policji na teren firmy.

67 1. Zeznania świadka

68 G. D.

69 2. Zeznania świadka M. A.

70 1. k. 166v

71 2. k. 19v

72 Próba ucieczki B. Z. przed badaniem stanu trzeźwości.

73 1. Zeznania świadka

74 G. D.

75 2. Zeznania świadka M. A.

76 3. zeznania świadka Z. M.

77 1. k. 166v

78 2. k. 19v

79 3. 222v

80 Zatrzymanie B. Z. spacerującego po osiedlu. Poddanie badaniu stanu trzeźwości.

81 1. Zeznania świadka G. D.

82 2. Zeznania świadka M. A.

83 1. k. 166v

84 2. k. 19v

85 0,88 mg/l, oraz 0,85 mg/l alkoholu w organizmie.

86 Protokół badania stanu trzeźwości

87 k. 2

88 Aktualne świadectwo wzorcowania urządzenia

89 Świadectwo

90 urządzenia

91 k.3

92 Brak jakiekolwiek atypowej sytuacji motywacyjnej. Powód spożywania alkoholu – zwykłe zdenerwowanie.

93 Wyjaśnienia oskarżonego

94 151 - 151v

95 Uprzednia karalność B. Z. na terenie Słowacji za prowadzenie pojazdu w miejscu gdzie odbywa się ruch lądowy pod wpływem alkoholu z wynikiem 0,73 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Wymierzenie B. Z. zakazu prowadzenia pojazdów przez Sąd w Świdniku na okres trzech lat. Wyrok z dnia 14 grudnia 2017 roku.

96 1. informacja o osobie oskarżonego uzyskana z KRK

97 2. odpis wyroku Sądu w Świdniku wraz z tłumaczeniem

98 1. k. 132, 225

99 2. 160 – 161, 175

100 Ukończone 55 lat. Żonaty. Przed zdarzeniem na utrzymaniu żona. Obecnie bezrobotny, na utrzymaniu żony. Jedno dziecko na utrzymaniu. Wykształcenie zawodowe. Wyuczony zawód mechanik samochodowy. Oskarżony leczony psychiatrycznie, nie leczony neurologicznie, nie leczony odwykowo. Karany.

101 Dane osobopoznawcze zebrane w toku postępowania.

102 151

103 In tempore criminis zachowana zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania postępowaniem. Szkodliwe spożywanie alkoholu. Zaburzenia adaptacyjne.

104 Opinia sądowo - psychiatryczna

105 111-113

106 Po zatrzymaniu prawa jazdy trudna sytuacja materialna B. Z. i żony. Utrata zatrudnienia. Zobowiązanie kredytowe.

107 Wyjaśnienia oskarżonego

108 151 - 151v

109 Fakty uznane za nieudowodnione

110 Lp.

111 Oskarżony

112 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

113 B. Z.

114 Art. 178a § 4 k.k.

115 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

116 Dowód

117 Numer karty

118 Spożycie alkoholu dopiero po oddaniu kluczyków do samochodu ciężarowego.

119 Część wyjaśnień oskarżonego

120 151- 151v

121 OCena DOWOdów

122 Dowody będące podstawą ustalenia faktów

123 Lp. faktu z pkt 1.1

124 Dowód

125 Zwięźle o powodach uznania dowodu

126 Część wyjaśnień oskarżonego

127 Wyjaśnienia są przekonujące w części, ale w całości jako takie nie są spójne z materiałem dowodowym. Po pierwsze oskarżony nie neguje stanu psychosomatycznego. Trudno jednak podważać obiektywne okoliczności jak wyniki badań. Trudno kwestionować też fakt kontroli, czy fakt prowadzenia pojazdu mechanicznego. Wiedza i doświadczenie życiowe pozwalają uznać twierdzenia oskarżonego o sytuacji rodzinnej i zawodowej za prawdziwe. B. Z. zarobkował bowiem jako kierowca. Przedłożył też na pierwszym terminie dokumentację, która miała potwierdzać jego relacje. (k. 134-150) Z dużą ostrożnością Sąd podszedł jednak do twierdzeń oskarżonego jakoby miał spożyć alkohol dopiero po wjechaniu na parking i oddaniu kluczyków do samochodu. Nie przystaje to bowiem do zeznań świadka, który od razu wyczuł woń alkoholu od oskarżonego. Nie przystaje to pośrednio do zeznań ochroniarza, który wskazywał na układ ulicy przed wjazdem na teren firmy. Wreszcie tłumaczenia oskarżonego jakoby można oczekiwać na załadunek nawet 10 godzin jawią się jako naiwne. Oczywiście Sąd nie kwestionuje samej możliwości przedłużenia załadunku, ale takie zachowanie jak sugeruje oskarżony byłoby skrajnie nieodpowiedzialne. Oskarżony przyznał, że załadunek równie dobrze mógł trwać kilka minut. Tymczasem B. Z. nie zgłaszał nikomu niedyspozycji, braku możliwości realizacji swoich obowiązków pracowniczych. Przeciwnie. Podjął on próbę ucieczki na widok policjantów. Sąd nie dał wiary oskarżonemu w twierdzenia jakoby to miał spożywać alkohol po oddaniu kluczyków także z tego względu, że wyniki (w odstępach 28 minut) wskazywały na pewną tendencję spadkową. Gdyby zaś dopiero co miał zdążyć spożyć alkohol i uciec, to tendencja byłaby odwrotna. Z drugiej strony z twierdzeń oskarżonego wynika, że spożywał alkohol na skutek zdenerwowania. Brak jest dowodów przeciwnych. Jednakże nie jest to żaden powód aby łamać prawo. Wszak w życiu można spotkać się z różnymi stresogennymi bodźcami.

128 Zeznania świadka G. D.

129 (k. 166v)

130 Zeznania Sąd ocenił jako szczere. Nie ma w nich śladów konfabulacji czy też patologicznego kłamstwa. Świadek jest osobą obcą dla stron, jest niezainteresowany wynikiem procesu. Zeznania zaś noszą cechy prostej i rzeczowej retrospekcji z wykonywanych czynności zawodowych. Nadto zeznania świadka korespondują w pełni z zebranym materiałem dowodowym uznanym za wiarygodny. Świadek wskazał na krótki czas przebywania oskarżonego na terenie firmowym. Podał, że po poinformowaniu osoby oskarżonego o możliwym badaniu, ten oddalił się. W chwili przyjazdu oskarżonego wyczuwalna już była od niego woń alkoholu.

131 Zeznania M. A.

132 (k. 167, 19v)

133 Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się na zeznaniach w/w świadka oskarżenia. W/w dowód osobowy nie nastręcza żadnych wątpliwości, nie wynika z zeznań, aby świadek miał jakikolwiek interes w ewentualnym bezzasadnym obciążaniu osoby oskarżonego. Dodatkowo zeznania te korelują z zeznaniami poprzedniego świadka. Świadek wskazał na czas zgłoszenia.

134 Zeznania świadka J. A.

135 (k. 167v)

136 Zeznania świadka przede wszystkim koncentrowały się na tym w jakich okolicznościach powziął on podejrzenie, że oskarżony może być pod wpływem alkoholu. Świadek wskazał, że wyraźna i silna była woń alkoholu i nie tylko on ją wyczuł. Za radą koleżanki zgłosił swoje podejrzenia mistrzowi. Ponadto podał, że każdy kierowca musi najpierw pobrać dokument aby móc wjechać na teren firmy. Oskarżony ten dokument otrzymał i udał się na bramę, przez którą dopiero mógł wjechać na teren firmowy. Tym samym jednoznacznie z zeznań świadka wynika, że oskarżony zanim wjechał na teren ośrodka był pod wpływem alkoholu. Sąd dał wiarę w powyższe depozycje. Zeznania są kategoryczne, przekonujące. Są także komplementarne i koherentne do zeznań innych pracowników F.. Trudno wreszcie znaleźć ewentualnie jakieś argumenty świadczące o tendencyjności zeznań.

137 Zeznania świadka Z. M.

138 (k. 222 – 222v)

139 Jak wynika z zeznań świadka, ulica przed bramą dojazdową ma charakter podrzędnej drogi dojazdowej. Zwyczajowo pojazdy nie stoją na niej długo. Świadek (spójnie z J. A.) zeznał, że kierowca musi najpierw pobrać dokumenty i dopiero może wjechać na teren zakładu pracy. Świadek pośrednio również potwierdził fakt ucieczki oskarżonego. Zeznania więc w/w mają to znaczenie, że dowodzą faktu prowadzenia pojazdu chociażby po tym jak oskarżony spotkał się J. A., który wyczuł od niego woń alkoholu. Deprecjonują też podejrzenia jakoby to do spożycia alkoholu mogło dojść bezpośrednio przed samym wjazdem na teren F..

140 Protokół badania stanu trzeźwości

141 (k. 2)

142 wraz z aktualnym świadectwem wzorcowania

143 (k. 3)

144 Protokół sporządzony przez funkcjonariusza Policji, a zatem osobę szczególnego zaufania publicznego. Nie budzi żadnych wątpliwości co do swej rzetelności i prawdziwości. Badania zostały przeprowadzone przez osobę, dla której tego typu czynności, są rutyną i nie nastręczają żadnych technicznych problemów. Oskarżony nie kwestionował uzyskanych wyników, nie żądał innych badań. Ponadto urządzenie posiadało aktualne świadectwo wzorcowania. Wynik badania zaś wskazał wysokie wartości bo 0,88 i 0,85 mg/l czyli ok. 1,8 promila alkoholu we krwi, a więc wartości, które stanowią już znaczny stan nietrzeźwości.

145 Dane o osobie oskarżonego

146 (k. 24, 68,151)

147 oraz dane o stanie majątkowym

148 (k. 23, 135 - 150)

149 Dane zgodne z oświadczeniem oskarżonego i pozostałymi materiałami zebranymi w toku całego postępowania.

150 Informacja o osobie oskarżonego uzyskana z KRK

151 (k. 132, 225)

152 Dokument rzetelny, aktualny, niekwestionowany. Wskazuje na dotychczasowy sposób życia oskarżonego.

153 Opinię sądowo – psychiatryczną

154 (k. 111 - 113)

155 Czyniąc ustalenia faktyczne Sąd oparł się też na opinii sądowo – psychiatrycznej sporządzonej w toku postępowania sądowego. Tenże to dowód z opinii biegłych – lekarzy psychiatrów, nie budził wątpliwości, jako spełniający kryteria z art. 201 k.p.k. oraz 202 k.p.k. Opinia jest jasna, pełna, niesprzeczna wewnętrznie. Wnioski biegłych nie budzą zastrzeżeń, są podparte badaniem, wywiadem, omówieniem. Opinia w wywiadzie wskazuje na nieprawidłowe zachowania oskarżonego – szkodliwe używanie alkoholu. Ponadto z opinii wynika, że oskarżony in tempore criminis miał zachowaną zdolność rozpoznania znaczenia swojego zachowania.

156 Wyrok nakazowy (k. 160 – 161) wraz z tłumaczeniem

157 (k. 175)

158 Dokument nie kwestionowany przez strony. Przesłany do właściwego wydziału komunikacji przez organ wykonujący wyrok Sądu Rejonowego w Świdniku. Jego tekst przetłumaczony został na język polski przez tłumacza przysięgłego. Treść dokumentu odpowiada zapisom w tzw. karty karnej.

159 (...) S.A. wraz z załączonymi dokumentami

160 (k. 184 – 191)

161 Dokument niekwestionowany, nie budzący wątpliwości, ani żadnych zastrzeżeń. Po części spójny do zeznań świadka Z. M.. Dokument miał to znaczenie, że pozwolił na ustalenie danych osobowego źródła dowodowego. Wskazywał też na godzinę wjazdu samochodu ciężarowego na teren firmy (...).

162 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

163 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

164 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

165 Dowód

166 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

167 Część wyjaśnień oskarżonego

168 (k. 151 – 151v)

169 Jak już wskazywano powyżej, Sąd krytycznie ocenił część wyjaśnień oskarżonego jakoby to spożywał alkohol po zakończeniu jazdy. Linia obrony nie przekonuje. Jawi się jako naiwna. Ponadto wyżej omówione dowody, a przede wszystkim wpis poczyniony na bramie wjazdowej oraz zeznania M. A. (czas wjazdu, czas zgłoszenia) wskazują, że oskarżony nie dysponował czasem ażeby spożyć deklarowaną ilość alkoholu w okolicznościach przez siebie wskazywanych w wyjaśnieniach.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

170 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

171 Oskarżony

172 ☐

173 1.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

174 I

175 B. Z.

176 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

177 Całokształt dowodów nakreślił jednoznaczną wersję wydarzeń, która nakazuje uznać, iż oskarżony po uprzednim spożyciu alkoholu w dniu 14 czerwca 2018 roku będąc wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości ponownie kierował po drodze publicznej, czyli w miejscu gdzie odbywa się ruch lądowy, pojazdem mechanicznym. Sąd nie ma żadnych wątpliwości, iż doszło do popełnienia występku z art. 178a k.k. W realiach niniejszej sprawy sprawstwo oskarżonego Sąd ustalił w oparciu o całokształt wyżej omówionego materiału dowodowego. Miejsce gdzie doszło do zdarzenia drogowego bezsprzecznie jest drogą publiczną (droga dojazdowa) i jest miejscem gdzie całodobowo i nieustannie odbywa się ruch lądowy (droga i parking firmowy). Dowody też wskazują łącznie, iż kierowcą M. był właśnie oskarżony. Stwierdzona nadto u oskarżonego ilość alkoholu we krwi, stanowi zgodnie z art. 115 § 16 pkt 2 k.k. stan nietrzeźwości, a który zachodzi przy przekroczeniu stężenia 0,25 mg/l w wydychanym powietrzu. Wyniki badania oskarżonego wskazywały, na stężenie ponad trzykrotnie przekraczające graniczną wartość. Samochód ciężarowy M. to pojazd napędzany silnikiem, a zatem jest on pojazdem mechanicznym w rozumieniu art. 178a k.k. Oskarżony działał w formie zamiaru bezpośredniego. Wiedział, że pije alkohol i wiedział, że zakazane jest prowadzenie pojazdu pod jego wpływem. Wiedział, że ma jechać w daleką trasę. Mimo po spożyciu wsiadł w samochód. § 4 artykułu 178a k.k. zaostrza odpowiedzialność za przestępstwo stanowiąc, że jeżeli sprawca czynu określonego § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (…) podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Nie ma najmniejszej wątpliwości, iż B. Z. winien odpowiadać za przestępstwo w jego typie kwalifikowanym, jako że w przeszłości był już skazany za czyn, który stanowi „odpowiednik” przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Zgodnie z art. 114a § 1 k.k. wyrok wydany na terenie Słowacji jest wyrokiem skazującym. Na gruncie art. 114a k.k. zaś relewantne jest prawomocne orzeczenie skazujące za przestępstwo. Przy czym chodzi tu o takie judykaty, w których sąd stwierdził spełnienie wszystkich przesłanek warunkujących przypisanie określonej osobie popełnienia czynu przestępnego. Nie ma natomiast znaczenia terminologia używana na oznaczenie takiego orzeczenia ani też jaką szczególną formę prawną ono przybrało. (por. Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V ) Wprawdzie w toku postępowania podnoszony był argument jakoby koniecznym było ustalenie, czy czyn za który został B. Z. został skazany na terenie Słowacji jest czynem przestępnym. Jednakże wymóg aby prawomocne orzeczenie skazujące z art. 114a k.k. miało dotyczyć "przestępstwa" dotyczy czynu jako przestępstwa wyłącznie na gruncie polskiego ustawodawstwa karnego. Przemawia za tym funkcja regulacji określonej w komentowanym artykule, w wypadku której chodzi o stworzenie fikcji, że sprawca został skazany za przestępstwo w rozumieniu art. 7 k.k. Konsekwencją akceptacji takiego ujęcia jest to, że zaklasyfikowanie czynu jako wykroczenia przez przepisy karne, pod rządami których został popełniony w innym państwie członkowskim UE, nie przesądza, iż takie prawomocne orzeczenie skazujące nie spełnia kryteriów z art. 114a k.k. (por. Wróbel Włodzimierz (red.), Zoll Andrzej (red.), Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V ). Jak wynika z ustaleń faktycznych poczynionych w oparciu o wyrok z dnia 12 grudnia 2017 roku wraz z jego tłumaczeniem, czyn za który B. Z. został skazany na terenie Słowacji jest czynem przestępnym w rozumieniu kodeksu karnego. Oskarżony bowiem prowadził bezspornie pojazd mechaniczny, w ruchu lądowym i mając w organizmie stężenie alkoholu przekraczające wartość wskazaną w art. 115 § 16 k.k. Z tych względów Sąd uznał, że w realiach rzeczonej sprawy zachodzi właśnie przypadek recydywy ogólnej jednorodnej, co jest właśnie znamieniem decydującym o czynie kwalifikowanym. Sąd nie podzielał też argumentacji obrony jakoby to koniecznym było ustalenie, czy być może skazanie za czyn popełniony przez B. Z. na terenie Słowacji nie uległo zatarciu. Po pierwsze zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 24 maja 2000 roku o Krajowym Rejestrze Karnym dane osób ujętych w Rejestrze usuwa się po otrzymaniu zawiadomienia o zatarciu skazania przesłanego przez właściwy organ państwa obcego, które wydało wyrok. Skoro zaś w aktualnej informacji z KRK znajduje się w dalszym ciągu wpis dotyczący wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w Świdniku, to oczywistym jest, że orzeczenie nie uległo zatarciu. Po drugie zaś zauważyć należy, że zgodnie z w/w orzeczeniem Sądu Rejonowego w Świdniku wymierzony został B. Z. zakaz prowadzenia pojazdów na okres trzech lat. Skoro orzeczenie wydane zostało w grudniu 2017 roku, nie sposób choćby dywagować w zakresie jakiejkolwiek opieszałości organu państwa słowackiego. Obowiązywanie zakazu winno zakończyć się dopiero z końcem bieżącego roku. Z tych to względów Sąd podzielił zapatrywania prokuratora, przyjmując, że w sprawie doszło do popełnienia czynu w typie kwalifikowanym z uwagi na uprzednią karalność. Okolicznością wpływającą na zwiększenie zagrożenia karą jest bowiem w takim przypadku uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. niezależnie od tego, na jaką karę sprawca został skazany, a także bez względu na zakres obowiązującego oskarżonego zakazu prowadzenia pojazdów. Sąd jeszcze dokonał modyfikacji opisu czynu uznając, że oskarżonego nie obowiązywał zakaz prowadzenia pojazdów na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. Rekapitulując czyn oskarżonego wypełnia znamiona przestępstwa penalizowanego przez art. 178a § 4 k.k. z uwagi na powrotność do przestępstwa. Jest więc czynem zabronionym. Jest on także czynem społecznie szkodliwym w stopniu wyższym niż znikomy (por. art. 1 § 2 k.k.). Za taką bowiem właśnie oceną przemawiają takie okoliczności jak: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, waga naruszonych obowiązków, postać zamiaru (bezpośredniego) (art. 115 § 2 k.k.). Czyn oskarżonego jest także zawiniony. Wina bowiem oskarżonego nie budzi wątpliwości. W niniejszej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności mogące ją wyłączyć. Wina oskarżonego jest bezsporna, ponieważ nie zastosował się on do bezwzględnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów przez osoby będące w stanie nietrzeźwości. Zakaz ten bezspornie przecież już znał. Był już karany za czyn podobny i już nie jeden raz poniósł konsekwencje kryminalne. Oskarżony jest dorosłym i w pełni sprawnym intelektualnie mężczyzną. Ponadto niewątpliwie zna wpływ alkoholu na swój organizm. Nie po raz pierwszy też spożywał alkohol i powinien przewidzieć tego skutki. Miał on również zachowaną zdolność do rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. Z tej też racji Sąd uznał, iż zachowanie oskarżonego wypełnia dyspozycję art. 178a § 4 k.k.

178 ☐

179 1.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

180 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

181 ☐

182 1.3. Warunkowe umorzenie postępowania

183 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

184 ☐

185 1.4. Umorzenie postępowania

186 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

187 ☐

188 1.5. Uniewinnienie

189 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

190 KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie

191 Oskarżony

192 Punkt rozstrzygnięcia

193 z wyroku

194 Punkt z wyroku odnoszący się

195 do przypisanego czynu

196 Przytoczyć okoliczności

197 I

198 I

199 Umyślność jest warunkiem sine qua non dla ustalenia czy doszło do wypełnienia znamion strony podmiotowej. Jednakże Sąd na uwadze miał fakt, iż po stronie sprawcy wystąpił zamiar bezpośredni, ten zaś ze swej natury stanowi bardziej karygodną formę winy umyślnej. Nie jest bowiem możliwe aby mieć tak znaczny stan nietrzeźwości w tak późnych godzinach popołudniowych będąc na tzw. kacu. Sąd uwzględnił też jako okoliczność obciążającą znaczny stopień upojenia alkoholem. Sąd miał również na uwadze, iż oskarżony miał docelowo jechać w daleką trasą. Oskarżonemu co prawda można przypisać pokonanie niewielkiego odcinka drogi, ale bezspornie stworzył on zagrożenie w ruchu drogowym poruszając się zespołem pojazdów wielkogabarytowych. Wykazał się naganną postawą, po ujawnieniu podejrzenia popełnienia czynu, zwyczajnie uciekł. Ponadto dotychczasowy sposób życia oskarżonego nie przebiegał w sposób nienaganny. Z drugiej jednak strony Sąd na uwadze miał warunki osobiste i rodzinne oskarżonego. Jego sytuację życiową. Oskarżony poniósł już wysokie koszty społeczne swojego zachowania. Ważąc zatem powyższe, mając na uwadze bezsporny stan faktyczny, Sąd nie zdecydował się na orzeczenie kary pozbawienia wolności. Nie zdecydował się na orzeczenie grzywny z uwagi na sytuację oskarżonego i deklarowany miesięczny dochód (w zasadzie brak, pozostawanie na utrzymaniu żony). Z tej też racji Sąd uznał, iż adekwatną reakcją karną będzie kara ograniczenia wolności. Kara ta nie będzie godzić w sytuacje finansową oskarżonego. Adekwatnym okresem ograniczenia wolności (z uwagi na stan nietrzeźwości, rodzaj pojazdu, którym się poruszał) będzie okres 1 (jednego) roku ograniczenia wolności. Z uwagi na sytuację życiową, warunki osobiste, konieczność aktywizacji zawodowej celem utrzymania dziecka, należało wskazać minimalny wymiar godzin do odpracowania w stosunku miesięcznym. Zdaniem Sądu wymierzona kara w takim wymiarze spełni pokładane w niej cele wychowawcze i prewencyjne, będzie stosowna do limitującej funkcji winy i adekwatna do społecznej szkodliwości czynu. Kara ta winna motywująco wpływać na dalsze życie oskarżonego, stanowiąc silny bodziec do jego zmiany i przestrzegania w przyszłości ustalonych norm prawnych a zatem oddziaływać na oskarżonego wychowawczo. Kara ta zdaniem Sądu, obok tego, że jest adekwatną reakcją kryminalną, z uwagi na pewną elastyczność rozwiązań, będzie również możliwa realnie do wykonania.

200 II

201 II

202 Wymierzając karę ograniczenia wolności Sąd ma możliwość orzeczenia obowiązków określonych w art. 72 k.k. Sąd skorzystał z tej możliwości i orzekł obowiązek powstrzymania się od nadużywania alkoholu mając na uwadze powrotność do przestępstwa, poważny problem alkoholowy, który wpływa już na załamanie linii życiowej oskarżonego. Zdaniem Sądu obowiązek ten będzie miał aspekt zapobiegawczy.

III

III

203 Art. 42 § 3 k.k. ma charakter bezwzględny i stanowi, że przy tego rodzaju czynach Sąd nie ma swobody decyzyjnej i musi orzec stosowny zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych i to właśnie dożywotnio. Z uwagi na niepoprawność oskarżonego, koniecznym było wyeliminowanie go z ruchu drogowego. Zakaz w tym kształcie będzie miał więc charakter zapobiegawczy.

204 IV

205 IV

206 Art. 43a § 2 k.k. stanowi, że (…) sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 10.000 złotych, w razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a § 4 k.k.. Świadczenie to ma charakter obligatoryjny. Sąd nie ma zatem swobody w orzekaniu i musi orzec takie świadczenie wobec sprawcy czynu z art. 178a § 4 k.k. Kwota zaś 10.000 jest minimalną sumą jaką przewiduje Kodeks karny. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł o stosownym środku. Świadczenie określił na ustawowe minimum uznając je za wystarczająco dolegliwe.

207 1Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

208 Oskarżony

209 Punkt rozstrzygnięcia

210 z wyroku

211 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

212 Przytoczyć okoliczności

213 V

214 V

215 Sąd z urzędu zaliczył na poczet zakazu okres zatrzymania prawa jazdy od 14 czerwca 2018 roku albowiem przepis obliguje do takiego rozstrzygnięcia.

216 6. inne zagadnienia

217 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

218 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

219 KOszty procesu

220 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

221 Przytoczyć okoliczności

222 VI

223 Zgodnie z dyspozycją art. 624 § 1 k.p.k. mając na względzie sytuację rodzinną, majątkową i wysokość deklarowanych przez oskarżonego dochodów, Sąd zwolnił go z ponoszenia ciężarów finansowych procesu. Sąd zwolnił oskarżonego z opłaty sądowej, jaką przewiduje art. 2 ust. 2 w zw. z art. 2 ust 1 pkt 3 ustawy ustawa o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 roku (tekst jednolity z dnia 8 sierpnia 1983 roku Dz. U. Nr 49, poz. 223). Sąd zwolnił też oskarżonego z ponoszenia wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa w sprawie.

224 1Podpis