Postanowienie Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 17 grudnia 2019 r., I Ns 437/19

postanowienie Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 17 grudnia 2019 r., I Ns 437/19

Tekst

1 Sygn. akt I Ns 437/19

POSTANOWIENIE

2 Dnia 17 grudnia 2019 roku

3 Sąd Rejonowy w Dzierżoniowie I Wydział Cywilny

4 w składzie:

5 Przewodniczący: ASR Ewa Malinka

6 po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 roku w Dzierżoniowie

7 na posiedzeniu niejawnym

8 sprawy z wniosku S. K.

9 przy udziale J. S. , D. S. i E. K.

10 o stwierdzenie zasiedzenia jednego pokoju o powierzchni ok. 20 m² wraz z pomieszczeniem gospodarczym usytuowanych w domu mieszkalnym położonym w G. numer (...) wraz z odpowiednią drogą dostępu do domu i pokoju położonego na I piętrze

11 postanawia:

12 oddalić wniosek.

13 Zarządzenie: Sygn. akt I Ns 437/19

Uzasadnienie

14 We wniosku złożonym w dniu 16 sierpnia 2019 r. wnioskodawca S. K. wniósł o stwierdzenie, że wnioskodawca nabył na własność w drodze zasiedzenia jeden pokój o powierzchni ok. 20 m² wraz z pomieszczeniem gospodarczym, usytuowane w domu mieszkalnym będącym aktualnie własnością albo J. S. albo D. S., położonym w G. numer posesji (...), wraz z odpowiednią drogą dostępu do domu i do pokoju położonego na I piętrze, z dniem 29 marca 1984 r. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał jedynie, że od chwili urodzenia, tj. od 28 marca 1954 r. zamieszkiwał w G. w domu oznaczonym numerem (...), najpierw z rodzicami, później z bratem E. K.. Kilka miesięcy przed złożeniem wniosku uczestnik postępowania D. S. odłączył wnioskodawcy prąd i kazał mu się wynosić z zajmowanego od kilkudziesięciu lat pokoju i pomieszczenia gospodarczego twierdząc, że jest właścicielem tej nieruchomości. Nie okazał jednak żadnych dokumentów, dlatego wnioskodawca nie wie kto jest formalnym właścicielem domu i działki gruntu, na której położony jest budynek.

15 Sąd zważył, co następuje:

16 Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

17 Zgodnie z art. 172 k.c. posiadacz nieruchomości nie będący jej właścicielem nabywa własność, jeżeli posiada nieruchomość nieprzerwanie od lat dwudziestu jako posiadacz samoistny, chyba że uzyskał posiadanie w złej wierze (zasiedzenie) (§ 1). Po upływie lat trzydziestu posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze (§ 2).

18 Przedmiotem zasiedzenia może być tylko rzecz jako przedmiot materialny (art. 45 k.c.), mogąca być przedmiotem własności i obrotu cywilnoprawnego oraz indywidualnego posiadania. Nie może być przedmiotem zasiedzenia rzecz, która nie może być samodzielnym przedmiotem prawa własności. Dotyczy to w szczególności części składowych nieruchomości. Zgodnie z art. 47 § 1 k.c. część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych, a co za tym idzie nie może być przedmiotem samoistnego posiadania. Tym samym niedopuszczalne jest jej zasiedzenie i w orzecznictwie jednoznacznie wyklucza się w związku z tym zasiedzenie części składowych budynków lub lokali (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 1988 r. III CRN 459/87, LEX nr 8858 oraz uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 1989 r. III CZP 14/89, OSNCP 1990/2/27). W uchwale z dnia 15 marca 1989 r., III CZP 14/89, Sąd Najwyższy stwierdził, że nie jest dopuszczalne zasiedzenie jednego z kilku pokoi wchodzących w skład lokalu mieszkalnego, stanowiącego przedmiot odrębnej własności. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że pokój taki w obiegu prawnym nie jest rzeczą nieruchomą, która z upływem okresu wymaganego posiadania mogłaby w ogóle stać się przedmiotem odrębnej własności innej osoby. Nie może on występować w takim obiegu jako rzecz lub jej część, która przez wyodrębnienie uzyskałaby cechę samoistności. Pokój stanowiący składnik mieszkania, będącego przedmiotem odrębnej własności, jest integralnie związany z lokalem i dzieli jego los prawny. Wskazany stan rzeczy przynosi taką konsekwencję, że poza lokalem, do którego przynależy, jeden z pokoi nie może być też traktowany w zakresie własności na gruncie art. 336 k.c. jako przedmiot samoistnego posiadania, które stanowi istotną przesłankę zasiedzenia, podobnie jak nie może być właścicielsko posiadany cały lokal, nie stanowiący przedmiotu odrębnej własności.

19 Z tych względów brak jest możliwości nabycia przez zasiedzenie jednego pokoju o powierzchni ok. 20 m² wraz z pomieszczeniem gospodarczym, znajdującego się w budynku numer (...) w G.. Z uwagi na brak prawnego wyodrębnienia pokój nie może stanowić przedmiotu własności, a tym samym nie może stanowić przedmiotu zasiedzenia. Sporne pomieszczenia w obiegu prawnym nie są rzeczą nieruchomą, która z upływem okresu wymaganego posiadania mogłaby w ogóle stać się przedmiotem odrębnej własności innej osoby. W konsekwencji bezzasadny jest także wniosek o stwierdzenie zasiedzenia służebności drogi dostępu do domu i do pokoju położonego na I piętrze w budynku numer (...) w G.. Do powstania i istnienia służebności gruntowej konieczne jest bowiem istnienie dwóch nieruchomości: władnącej i obciążonej, zaś pokój w budynku taką nieruchomością nie jest.

20 Zważyć należy, iż co do zasady możliwe jest zasiedzenie udziału we współwłasności nieruchomości, jednak w niniejszej sprawie wnioskodawca domagał się stwierdzenia zasiedzenia pokoju i pomieszczenia gospodarczego będących częścią składową budynku położonego w G. numer (...). W sprawach o zasiedzenie zastosowanie ma z mocy art. 13 § 2 k.p.c. wynikająca z art. 321 § 1 k.p.c. zasada związania granicami żądania, przy czym owo związanie dotyczy przedmiotu zasiedzenia, a zatem między innymi wskazania czy chodzi o nabycie prawa własności czy współwłasności nieruchomości lub jej oznaczonej części (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r. IV CSK 297/09, LEX nr 584771).

21 Wedle art. 514 § 2 k.p.c., nawet w wypadkach, gdy ustawa wymaga przeprowadzenia rozprawy, sąd może, bez wzywania zainteresowanych do udziału w sprawie, oddalić wniosek na posiedzeniu niejawnym, jeżeli z treści wniosku wynika oczywisty brak uprawnienia wnioskodawcy.

22 Wobec treści wniosku wszczynającego postępowanie i zawartych w nim żądań, Sąd uznał że nie zachodzi konieczność przeprowadzania postępowania dowodowego. Tym samym, na podstawie powołanych powyżej przepisów, Sąd orzekł o braku zasadności żądania wnioskodawcy na posiedzeniu niejawnym, oddalając wniosek.