Uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2025 r., VIII P 646/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2025 r., VIII P 646/23

Tekst

1 Sygn. akt VIII P 646/23

Uzasadnienie

2 wyroku z dnia 3 kwietnia 2025 roku

3 (...) pozwał (...) domagając się przywrócenia do pracy i zasądzenie wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy (pozew k. 4-11, pismo k. 33).

4 W odpowiedzi na pozew pozwany, działając za pośrednictwem pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (odpowiedź na pozew k. 51-60).

5 W dniu 20 sierpnia 2024 roku do sprawy po stronie powoda przystąpił pełnomocnik będący adwokatem (k. 249).

6 Sąd Rejonowy – Sąd Pracy ustalił, co następuje.

7 (...) zatrudniony był w (...) od 1 marca 1990 roku, ostatnio na stanowisku (...).

8 W 2023 roku (...) świadczył pracę częściowo zdalnie (3 dni w tygodniu), a częściowo stacjonarnie (2 dni w tygodniu).

9 W październiku 2023 roku przestał wykonywać obowiązki pracownicze. Unikał kontaktu z innymi pracownikami, w tym z przełożonym - w dniach, w których miał świadczyć pracę zdalnie, jak też przestawał stawiać się do pracy stacjonarnej.

10 Nie usprawiedliwiał powyższego, a nawet nie informował pracodawcy w jakikolwiek sposób o przyczynie tego stanu rzeczy.

11 W dniu 6 listopada 2023 roku pracodawca oświadczył (...), że rozwiązuje z nim umowę o pracę bez wypowiedzenia z powodu ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych, w szczególności niewykonywania obowiązków pracowniczych, tj. brak kontaktu mailowego, za pośrednictwem komunikatora, kontaktu telefonicznego, aby potwierdzić stopień realizacji powierzonych zadań, od 2 tygodni niezgłoszenia się do pracy w trybie stacjonarnym w siedzibie (...).

12 Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie dowodów przedstawionych przez pozwanego, tj. dokumentów i wydruków znajdujących się w aktach sprawy i aktach osobowych powoda, jak też zeznań świadków (...) i (...).

13 Stan faktyczny był w gruncie rzeczy niesporny. W szczególności powód w informacyjnych wyjaśnieniach przyznawał, że w październiku 2023 roku nie pracował od pewnego momentu zdalnie, ani też nie stawiał się do pracy. Stwierdził, że błędem było, iż nie powiadomił pracodawcy o swojej niedyspozycji i nie uprzedził, że nie będzie go w pracy.

14 Na rozprawie w dniu 17 października 2024 roku pominięto spóźniony dowód, zgłoszony przez stronę powodową dopiero na tym terminie rozprawy (k. 266).

15 Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 roku pominięto dowody z pozostałych, nieprzesłuchanych, a zawnioskowanych świadków. Przede wszystkim ich przesłuchiwanie nie było celowe, tj. niezależnie od treści tych zeznań, nie byłyby one w stanie wzruszyć zapadłego rozstrzygnięcia (k. 279v).

16 Pominięto wreszcie zawnioskowany w pozwie dowód z opinii biegłych sądowych, ze względu, o którym mowa będzie niżej (k. 287v).

17 Sąd Rejonowy – Sąd Pracy zważył, co następuje.

18 Powództwo okazało się niezasadne.

19 Zgodnie z art. 52 § 1 pkt 1 k.p., pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w przypadku ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. Natomiast w świetle art. 30 § 4 i § 5 k.p., w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia, sporządzonym w formie pisemnej, powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca rozwiązanie oraz powinno być zawarte pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie odwołania do sądu pracy.

20 W myśl art. 56 k.p., pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach.

21 W tej sprawie wskazać trzeba, iż strona pozwana dochowała wszystkich przewidzianych prawem wymogów formalnych, dotyczących rozwiązywania umów o pracę w trybie art. 52 § 1 k.p.. Oświadczenie pracodawcy w tym przedmiocie zostało złożone na piśmie, ze wskazaniem przyczyny rozwiązania umowy, powód została nadto pouczony o przysługującym prawie odwołania do sądu pracy. Nie doszło także do uchybienia terminu, o którym mowa w art. 52 § 2 k.p..

22 Postępowanie dowodowe wykazało prawdziwość podanej przez pozwanego na piśmie przyczyny rozwiązania umowy o pracę.

23 Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 marca 2016 roku (sygn. akt I PK 94/15), w użytym w przepisie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. pojęciu „ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych” mieszczą się trzy elementy, tj. bezprawność zachowania pracownika (naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego), naruszenie albo zagrożenie interesów pracodawcy oraz zawinienie obejmujące zarówno winę umyślną, jak i rażące niedbalstwo, które to elementy muszą wystąpić łącznie.

24 W sprawie niniejszej potwierdziła się przyczyna wskazana w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę.

25 Świadczenie umówionej pracy na rzecz pracodawcy to podstawowy obowiązek pracownika. W wypadku powoda nie chodzi zresztą o jeden dzień nieusprawiedliwionego nieświadczenia pracy, ale większą ich ilość. Przy czym, jak wynika z samych tylko informacyjnych wyjaśnień powoda, nie znajdował się on w takim złym stanie zdrowotnym, aby choćby nie powiadomić pracodawcy o swojej sytuacji oraz o tym, że pracodawca w najbliższym czasie nie może liczyć na jego pracę.

26 W tym stanie rzeczy nie ma istotnego znaczenia zaświadczenie lekarskie, wystawione zresztą dopiero w dniu 27 października 2023 roku (k. 14), ani też nie było celowym dopuszczać dowodu z wnioskowanych opinii biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii.

27 Powód dopuścił się ustalonego zachowania umyślnie, a w każdym razie w warunkach rażącego niedbalstwa. Zagroził wreszcie w sposób oczywisty istotnym interesom pracodawcy.

28 W punkcie II wyroku Sąd Rejonowy – Sąd Pracy orzekł o kosztach procesu, mając na względzie treść art. 98 § 1, 1¹ i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c.. Zasądzoną w tym punkcie wyroku sumę stanowią koszty zastępstwa procesowego, poniesione przez stronę pozwaną. Wysokość tej sumy wynika z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (180 złotych – w zakresie roszczenia o przywrócenie do pracy) oraz § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 6 ww. rozporządzenia (4.050 złotych – w zakresie roszczenia o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy), łącznie 4.410 złotych.

29 Wynik sprawy i ustawowe zwolnienie powoda od kosztów sądowych uzasadniają określenie w punkcie III wyroku, że koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

30 Z tych wszystkich względów i na mocy powołanych przepisów orzec należało jak w wyroku.