Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r., II K 344/20

wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r., II K 344/20

Tekst

1 Sygn. akt II K 344/20

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 10 marca 2021 roku

3 Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w II Wydziale Karnym w składzie:

4 Przewodniczący: sędzia Małgorzata Drewin

5 Protokolant: Ewelina Wedman, Aleksandra Stryjek, Katarzyna Michalak,

6 przy udziale: Magdaleny Milewskiej, Artura Folgi, Magdaleny Szarnowieckiej, Lucyny Olesińskej (apl.prok.) - prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa-Ochota w Warszawie,

7 po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 9 lipca 2020 roku, 15 lipca 2020 roku, 7 września 2020 roku, 7 października 2020 roku, 19 października 2020 roku, 27 listopada 2020 roku, 4 lutego 2021 roku, 24 lutego 2021 roku, sprawy

8 1. M. F. (F.), syna D. i B. z domu P., urodzonego (...) w W.,

9 oskarżonego o to, że:

10 I. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na stacji metra (...) działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym małoletnim oraz innym nieustalonym sprawcą publicznie propagował ustrój faszystowski i nazistowski poprzez wykrzykiwanie haseł „Sieg heil” i wykonywanie gestu salutu rzymskiego,

11 to jest o czyn z art. 256 § 1 k.k.

12 II. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na stacji metra (...) działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym małoletnim oraz innym nieustalonym sprawcą zastosował przemoc wobec pokrzywdzonego o nieustalonych dotychczas danych rozdającego posiłki osobom bezdomnym na stacji metra (...) w W., groźbę bezprawną w celu zmuszenia go do określonego działania polegającego na okazaniu zawartości kieszeni, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

13 to jest o czyn z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

14 III. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. naruszył nietykalność cielesną B. C. rozdającego na stacji metra (...) posiłki bezdomnym poprzez rozpylenie mu w kierunku twarzy i oczu nieustalonej substancji, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

15 to jest o czyn z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

16 IV. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. naruszył nietykalność cielesną N. P. w związku z podjętą przez nią interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego poprzez dwukrotne rozpylenie w kierunku jej twarzy, ust i oczu nieustalonej substancji, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

17 to jest o czyn z art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

18 V. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. naruszył nietykalność cielesną K. S. rozdającej na stacji metra (...) posiłki osobom bezdomnym poprzez rozpylenie jej w kierunku twarzy i oczu nieustalonej substancji, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

19 to jest o czyn z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

20 VI. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na peronie stacji metra (...) działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym małoletnim oraz innym nieustalonym sprawcą publicznie znieważył kobietę o nieustalonych dotychczas danych kierując do niej słowa powszechnie uznane za obelżywe, co stanowiło reakcję na zachowanie kobiety polegające na zwróceniu podejrzanemu uwagi na niepoprawne zachowanie polegające na publicznym propagowaniu ustroju faszystowskiego, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

21 to jest o czyn z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

22 VII. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. naruszył nietykalność cielesną P. J. w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego poprzez rozpylenie w kierunku jego twarzy i szyi nieustalonej substancji, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

23 to jest o czyn z art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

24 VIII. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. naruszył nietykalność cielesną M. K. w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego poprzez rozpylenie w kierunku jego twarzy, ust i oczu nieustalonej substancji, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

25 to jest o czyn z art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

26 2. K. K. , syna Z. i B. z domu W., urodzonego (...) w W.,

27 oskarżonego o to, że:

28 IX. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na stacji metra (...) działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym małoletnim oraz innym ustalonym sprawcą publicznie propagował ustrój faszystowski i nazistowski poprzez wykrzykiwanie haseł „Sieg heil” i wykonywanie gestu salutu rzymskiego,

29 to jest o czyn z art. 256 § 1 k.k.

30 X. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na stacji metra (...) działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym małoletnim oraz innym ustalonym sprawcą zastosował przemoc wobec pokrzywdzonego o nieustalonych dotychczas danych rozdającego posiłki osobom bezdomnym na stacji metra (...) w W., groźbę bezprawną w celu zmuszenia go do określonego działania polegającego na okazaniu zawartości kieszeni, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

31 to jest o czyn z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

32 XI. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na peronie stacji metra (...) działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym małoletnim oraz innym ustalonym sprawcą publicznie znieważył kobietę o nieustalonych dotychczas danych kierując do niej słowa powszechnie uznane za obelżywe, co stanowiło reakcję na zachowanie kobiety polegające na zwróceniu podejrzanemu uwagi na niepoprawne zachowanie polegające na publicznym propagowaniu ustroju faszystowskiego, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego,

33 to jest o czyn z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

34 orzeka:

35 I. oskarżonego M. F. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie I. (pierwszym) części wstępnej wyroku, z tym ustaleniem, że oskarżony działał wspólnie i w porozumieniu z K. K. oraz ustalonym nieletnim sprawcą i czyn ten kwalifikuje jako wyczerpujący znamiona występku określonego w art. 256 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 256 § 1 k.k. skazuje go i wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

36 II. oskarżonego M. F. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II. (drugim) części wstępnej wyroku;

37 III. oskarżonego M. F. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie III. (trzecim) części wstępnej wyroku, który kwalifikuje jako wyczerpujący znamiona występku określonego w art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i za to na podstawie art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. skazuje go i wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

38 IV. na podstawie art. 57a § 2 k.k. zasądza od oskarżonego M. F. na rzecz pokrzywdzonego B. C. nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych;

39 V. oskarżonego M. F. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie IV. (czwartym) części wstępnej wyroku, który kwalifikuje jako wyczerpujący znamiona występku określonego w art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i za to na podstawie art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. skazuje go i wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

40 VI. na podstawie art. 57a § 2 k.k. zasądza od oskarżonego M. F. na rzecz pokrzywdzonej N. P. nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych;

41 VII. oskarżonego M. F. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie V. (piątym) części wstępnej wyroku, który kwalifikuje jako wyczerpujący znamiona występku określonego w art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i za to na podstawie art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. skazuje go i wymierza mu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;

42 VIII. na podstawie art. 57a § 2 k.k. zasądza od oskarżonego M. F. na rzecz pokrzywdzonej K. S. nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych;

43 IX. oskarżonego M. F. w granicach zarzutu opisanego w punkcie VI. (szóstym) części wstępnej wyroku uznaje za winnego tego, że w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na peronie stacji metra (...) publicznie znieważył kobietę o nieustalonych danych naruszając jej nietykalność cielesną plując na nią i kierując do niej słowa powszechnie uznane za obelżywe, co stanowiło reakcję na zachowanie kobiety polegające na zwróceniu uwagi na niepoprawne zachowanie polegające na publicznym propagowaniu ustroju faszystowskiego, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego i tak opisany czyn kwalifikuje jako wyczerpujący znamiona występku określonego w art. 216 § 1 k.k. w zb. z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i za to na podstawie art. 216 § 1 k.k. w zb. z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. skazuje go, zaś na podstawie art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności;

44 X. na podstawie art. 57a § 2 k.k. zasądza od oskarżonego M. F. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych;

45 XI. oskarżonego M. F. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VII. (siódmym) części wstępnej wyroku, który kwalifikuje jako wyczerpujący znamiona występku określonego w art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i za to na podstawie art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. skazuje go i wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

46 XII. na podstawie art. 57a § 2 k.k. zasądza od oskarżonego M. F. na rzecz pokrzywdzonego P. J. nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych;

47 XIII. oskarżonego M. F. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie VIII. (ósmym) części wstępnej wyroku, który kwalifikuje jako wyczerpujący znamiona występku określonego w art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i za to na podstawie art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. skazuje go i wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

48 XIV. na podstawie art. 57a § 2 k.k. zasądza od oskarżonego M. F. na rzecz pokrzywdzonego M. K. nawiązkę w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych;

49 XV. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec oskarżonego M. F. w punktach I. (pierwszym), III. (trzecim), V. (piątym), VII. (siódmym), IX. (dziewiątym), XI. (jedenastym) i XIII. (trzynastym) części dyspozytywnej wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i orzeka wobec tego oskarżonego karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

50 XVI. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego M. F. w punkcie XV. (piętnastym) części dyspozytywnej wyroku kary łącznej pozbawienia wolności zalicza temu oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 24 grudnia 2019 roku od godziny 23:50 do dnia 15 lipca 2020 roku do godziny 13:35 przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

51 XVII. oskarżonego K. K. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie IX. (dziewiątym) części wstępnej wyroku z tym ustaleniem, że działał on wspólnie i w porozumieniu z ustalonym małoletnim i M. F. i tak opisany czyn kwalifikuje jako wyczerpujący znamiona występku określonego w art. 256 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 256 § 1 k.k. skazuje go i wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 (czterdziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

52 XVIII. oskarżonego K. K. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie X. (dziesiątym) części wstępnej wyroku;

53 XIX. oskarżonego K. K. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie XI. (jedenastym) części wstępnej wyroku;

54 XX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego K. K. w punkcie XVII. (siedemnastym) części dyspozytywnej wyroku kary ograniczenia wolności zalicza temu oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 31 grudnia 2019 roku od godziny 20:45 do dnia 28 lutego 2020 roku przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności;

55 XXI. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego M. F. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 986,48 (dziewięćset osiemdziesiąt sześć złotych czterdzieści osiem groszy) tytułem zwrotu wydatków;

56 XXII. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego K. K. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu wydatków.

Uzasadnienie

57 Formularz UK 1

58 Sygnatura akt

59 II K 344/20

60 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

61 Fakty uznane za udowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

65 1.1.1.

66 M. F.

67 I. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na stacji metra (...) działając wspólnie i w porozumieniu z K. K. oraz ustalonym nieletnim sprawcą publicznie propagował ustrój faszystowski i nazistowski poprzez wykrzykiwanie haseł „Sieg heil” i wykonywanie gestu salutu rzymskiego - to jest czyn z art. 256 § 1 k.k.

68 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

69 Dowód

70 Numer karty

71 M. F. oraz K. K. na stacji metra (...) na peronie w kierunku stacji (...) wykonywali gest tzw. salutu rzymskiego wyciągniętym wyprostowanym ramieniem do góry wykrzykując słowa: "Sieg Heil".

72 zeznania świadka P. J.

73 k. 43-45, k. 464-465.

74 zeznania świadka M. M. (2)

75 k. 191-192, k. 512-513.

76 zeznania świadka M. G.

77 k. 155-156, k. 514.

78 zeznania świadka T. C.

79 k. 204-206, k. 490-491.

80 1.1.2.

81 M. F.

82 III. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. naruszył nietykalność cielesną B. C. rozdającego na stacji metra (...) posiłki bezdomnym poprzez rozpylenie mu w kierunku twarzy i oczu nieustalonej substancji, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego - to jest czyn z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

83 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

84 Dowód

85 Numer karty

86 W dniu 22 grudnia 2019 roku w W. M. F. wraz z K. K. i ustalonym nieletnim podeszli do stoiska na placu obok wejścia do stacji metra (...) - tzw. (...), przy którym wolontariusze wydawali darmowe posiłki osobom bezdomnym. Pośród wolontariuszy znajdował się B. C.. M. F. zaczął kwestionować sens inicjatywy wolontariuszy oraz wydawania posiłków. W pewnym momencie rozpylił w kierunku oczu i twarzy B. C. nieustaloną substancję. B. C. zaczął uciekać w kierunku dworca PKP (...). M. F. oraz K. K. i ustalony nieletni zaczęli go ścigać. B. C. udało się uniknąć konfrontacji z nimi. M. F. działał publicznie, z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

87 zeznania świadka B. C.

88 k. 4-6, k. 420-423.

89 1.1.3.

90 M. F.

91 IV. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. naruszył nietykalność cielesną N. P. w związku z podjętą przez nią interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego poprzez dwukrotne rozpylenie w kierunku jej twarzy, ust i oczu nieustalonej substancji, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego - to jest czyn z art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

92 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

93 Dowód

94 Numer karty

95 M. F. oraz K. K. wraz z ustalonym nieletnim zaniechali pościgu za B. C.. Wrócili do stoiska przy którym umieszczony był banner z napisem: "jedzenie zamiast bomb". Zabrali banner ze sobą. Całość zdarzeń przy stoisku obserwowała N. P., która przechodziła w pobliżu. Zastąpiła drogę M. F. nakazując mu zaniechanie ścigania osób ze stoiska. Wówczas rozpylił on dwukrotnie w kierunku jej twarzy, oczu i ust nieustaloną substancję - najprawdopodobniej gaz. M. F. działał publicznie, z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

96 zeznania świadka N. P.

97 k. 15-16, k. 461-463.

98 1.1.4.

99 M. F.

100 V. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. naruszył nietykalność cielesną K. S. rozdającej na stacji metra (...) posiłki osobom bezdomnym poprzez rozpylenie jej w kierunku twarzy i oczu nieustalonej substancji, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego - to jest czyn z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

101 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

102 Dowód

103 Numer karty

104 M. F. użył tej nieustalonej substancji również w stosunku do K. S., która próbowała nagrać zachowanie M. F. oraz towarzyszących mu: K. K. oraz ustalonego nieletniego, którzy ze stoiska zabrali banner i oddalili się w kierunku stacji metra (...). M. F. rozpylił ją w kierunku twarzy i oczu K. S.. M. F. działał publicznie, z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego

105 zeznania świadka K. S.

106 k. 10-11, k. 424-427.

107 1.1.5.

108 M. F.

109 VI. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na peronie stacji metra (...) publicznie znieważył kobietę o nieustalonych danych plując na nią i kierując do niej słowa powszechnie uznane za obelżywe, co stanowiło reakcję na zachowanie kobiety polegające na zwróceniu uwagi na niepoprawne zachowanie polegające na publicznym propagowaniu ustroju faszystowskiego, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego - to jest czyn z art. 216 § 1 k.k. w zb. z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

110 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

111 Dowód

112 Numer karty

113 M. F., K. K. oraz ustalony nieletni po wejściu do stacji metra (...) przemieszczali się po peronie stacji w kierunku (...) od wejścia północnego. Na peronie zatrzymali się. M. F. oraz K. K. wykonywali gest tzw. salutu rzymskiego wyciągniętym wyprostowanym ramieniem do góry wykrzykując słowa: "Sieg Heil". Ich zachowanie zwróciło uwagę kobiety, której tożsamości nie ustalono, a która próbowała uzmysłowić im naganność wykonywania faszystowskiego pozdrowienia w przestrzeni publicznej W.. W reakcji na zwrócenie uwagi przez kobietę M. F. opluł kobietę i określił ją wulgarnym epitetem (k. 44). M. F. działał publicznie, z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

114 zeznania świadka P. J.

115 k. 43-45, k. 464-465.

116 zeznania świadka M. M. (2)

117 k. 191-192, k. 512-513.

118 zeznania świadka M. G.

119 k. 155-156, k. 514.

120 zeznania świadka T. C.

121 k. 204-206, k. 490-491.

122 1.1.6.

123 M. F.

124 VII. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. naruszył nietykalność cielesną P. J. w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego poprzez rozpylenie w kierunku jego twarzy i szyi nieustalonej substancji, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego - to jest czyn z art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

125 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

126 Dowód

127 Numer karty

128 W obronie zaatakowanej kobiety stanął P. J. - pasażer oczekujący na metro na stacji (...), na peronie w kierunku stacji (...). Wówczas M. F. użył wobec niego tej samej substancji rozpylając ją w kierunku twarzy i szyi. M. F. działał publicznie, z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego. Następnie wraz z K. K. oraz ustalonym nieletnim wsiadł do wagonu metra, a następnie całą trójką opuścili wagon wybiegając na schody w kierunku wyjścia ze stacji. Wówczas P. J. dokonał zatrzymania obywatelskiego ustalonego nieletniego. M. F. i K. K. oddalili się.

129 zeznania świadka P. J.

130 k. 43-45, k. 464-465.

131 zeznania świadka M. G.

132 k. 155-156, k. 514.

133 zeznania świadka Ł. B.

134 k. 164-165, k. 485-486.

135 zeznania świadka M. M. (2)

136 k. 191-192, k. 512-513.

137 1.1.7.

138 M. F.

139 VIII. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. naruszył nietykalność cielesną M. K. w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego poprzez rozpylenie w kierunku jego twarzy, ust i oczu nieustalonej substancji, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego - to jest czyn z art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

140 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

141 Dowód

142 Numer karty

143 W czasie kiedy M. F., K. K. i ustalony nieletni udali się w pogoń za B. C. i zaniechawszy jej powrócili do stoiska wolontariuszy w celu dokonania przejęcia banneru z nazwą inicjatywy, interwencję w celu przywrócenia ładu społecznego podjął również M. K. - przechodzień, który wysiadł z autobusu miejskiego. Widząc jego zachowanie M. F. skierował w stronę ust, oczu i twarzy M. K. strumień rozpylonej nieustalonej substancji. M. F. działał publicznie, z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

144 zeznania świadka M. K.

145 k 167-168, k. 489.

146 protokół oględzin rzeczy

147 k. 23-24, k. 33-34, k. 48-49, k. 171-174, k. 195-200.

148 protokół zatrzymania rzeczy

149 k. 29-31.

150 protokół oględzin osoby

151 k. 46-47, k. 64-65, k. 114-115.

152 protokół zatrzymania osoby

153 k. 60, k. 101.

154 protokół przeszukania miejsca

155 k. 62-63, k. 108-109.

156 protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości

157 k. 105.

158 protokół przeszukania osoby

159 k. 106-107.

160 opinia sądowo - psychiatryczna

161 k. 231-233.

162 1.1.8.

163 K. K.

164 IX. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na stacji metra (...) działając wspólnie i w porozumieniu z K. K. oraz ustalonym nieletnim sprawcą publicznie propagował ustrój faszystowski i nazistowski poprzez wykrzykiwanie haseł „Sieg Heil” i wykonywanie gestu salutu rzymskiego - to jest czyn z art. 256 § 1 k.k.

165 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

166 Dowód

167 Numer karty

168 M. F. oraz K. K. na stacji metra (...) na peronie w kierunku stacji (...) wykonywali gest tzw. salutu rzymskiego wyciągniętym wyprostowanym ramieniem do góry wykrzykując słowa: "Sieg Heil".

169 zeznania świadka P. J.

170 k. 43-45, k. 464-465.

171 zeznania świadka M. M. (2)

172 k. 191-192, k. 512-513.

173 zeznania świadka M. G.

174 k. 155-156, k. 514.

175 zeznania świadka T. C.

176 k. 204-206, k. 490-491.

177 Fakty uznane za nieudowodnione

178 Lp.

179 Oskarżony

180 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

181 1.2.1.

182 M. F.

183 II. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na stacji metra (...) działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym małoletnim oraz innym nieustalonym sprawcą zastosował przemoc wobec pokrzywdzonego o nieustalonych dotychczas danych rozdającego posiłki osobom bezdomnym na stacji metra (...) w W., groźbę bezprawną w celu zmuszenia go do określonego działania polegającego na okazaniu zawartości kieszeni, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego - czyn z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

184 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

185 Dowód

186 Numer karty

187 Zastosowanie przemocy wobec pokrzywdzonego o nieustalonych danych oraz groźby bezprawnej w celu zmuszenia go do okazania zawartości kieszeni wspólnie i w porozumieniu z K. K. i ustalonym nieletnim.

188 zeznania świadka B. C.

189 k. 43-45, k. 464-465.

190 1.2.2.

191 K. K.

192 X. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na stacji metra (...) działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym małoletnim oraz innym nieustalonym sprawcą zastosował przemoc wobec pokrzywdzonego o nieustalonych dotychczas danych rozdającego posiłki osobom bezdomnym na stacji metra (...) w W., groźbę bezprawną w celu zmuszenia go do określonego działania polegającego na okazaniu zawartości kieszeni, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego - czyn z art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

193 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

194 Dowód

195 Numer karty

196 jak w punkcie 1.2.1

197 jak w punkcie 1.2.1

198 jak w punkcie 1.2.1

199 1.2.3.

200 K. K.

201 XI. w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na peronie stacji metra (...) działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym małoletnim oraz innym ustalonym sprawcą publicznie znieważył kobietę o nieustalonych dotychczas danych kierując do niej słowa powszechnie uznane za obelżywe, co stanowiło reakcję na zachowanie kobiety polegające na zwróceniu podejrzanemu uwagi na niepoprawne zachowanie polegające na publicznym propagowaniu ustroju faszystowskiego, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego - to jest czyn z art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

202 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

203 Dowód

204 Numer karty

205 Znieważanie kobiety o nieustalonych danych w reakcji na zwrócenie przez nią uwagi na propagowanie publicznie ustroju faszystowskiego.

206 zeznania świadka P. J.

207 k. 43-45, k. 464-465.

208 OCena DOWOdów

209 Dowody będące podstawą ustalenia faktów

210 Lp. faktu z pkt 1.1

211 Dowód

212 Zwięźle o powodach uznania dowodu

213 1.1.1

214 zeznania świadka P. J.

215 Zeznania zasługują na danie im wiary, ponieważ są szczere i spontaniczne oraz konsekwentne. Świadek obserwował zachowanie oskarżonych z tego samego peronu, na którym znajdowali się oskarżeni. Miał zatem możliwość bezpośredniego przyglądania się zachowaniu oskarżonych.

216 Z jego zeznań wynika, że po zejściu na peron metra zauważył trzech mężczyzn charakterystycznie ubranych w czarne kurtki i buty wojskowe, którzy wykonywali charakterystyczny ruch rękoma w pozdrowieniu nazistowskim oraz krzyczeli "Sieg Heil" (k. 44). Zauważył też, że nieznana mu kobieta zwróciła im uwagę wskutek czego jeden z mężczyzn zwrócił się do niej określając ją wulgarnym znieważającym epitetem (k. 44) oraz opluł ją.

217 Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z którymi korespondują zeznania świadka wynika, że mężczyzną, o których w swoich zeznaniach traktuje świadek P. J. był oskarżony M. F..

218 Świadek nie znał tożsamości M. F.. W swoich zeznaniach opisał go jako "łysego mężczyznę". Zeznania te jednak znajdują swoje uzupełnienie w zeznaniach: N. P., B. C. i K. S.. Dotyczą spostrzeżeń co do zachowania tych samych osób, które wcześniej brały udział w zdarzeniach przy stoisku wolontariackim.

219 zeznania świadka M. M. (2)

220 Zeznania zasługują na wiarę, ponieważ są szczere, spontaniczne i konsekwentne. Świadek miał możliwość bezpośredniego obserwowania zachowania oskarżonych na peronie stacji metra (...), ponieważ wysiadł z wagonu metra na tej stacji, na peron w kierunku stacji (...).

221 Świadek zeznał, że widział jak co najmniej dwójka z grupy mężczyzn stojących na peronie w kierunku K. wykonywała gest tzw. "hajlowania" - nazistowskiego pozdrowienia (k. 191 verte). Świadek potwierdził również to, co w swoich zeznaniach wskazał świadek P. J. - w zakresie obecności na peronie kobiety oraz podjęcie interwencji w obronie tej kobiety.

222 Zeznania świadka M. M. (2) stały się przez to również podstawą do dokonania ustaleń faktycznych w zakresie zarzucanych oskarżonemu M. F. czynów opisanych w punktach: Vi. i VII. części wstępnej wyroku. Świadek ten zeznał bowiem, że widział jak jeden z mężczyzn wyciągnął gaz wobec interweniujących mężczyzn. Rozbieżność co do ilości interweniujących osób nie pozbawia zeznań tego świadka waloru wiarygodności. Na peronie znajdowały się pojedyncze osoby postronne. Świadek nie znał tożsamości M. F., ale zaraz po zdarzeniu udał się w ślad za nim i widział charakterystyczny tatuaż na jego karku (zob. k. 66).

223 zeznania świadka M. G.

224 Zeznania świadka sąd uznał za wiarygodne; są one szczere, spontaniczne i konsekwentne, a nadto korespondują z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Świadek w czasie zdarzenia przebywała na stacji metra (...) na peronie w kierunku K.. Na podstawie jej zeznań sąd ustalił, że gesty "salutu rzymskiego" wykonywali oskarżeni: M. F. i K. K..

225 Oczywistym jest, że świadek nie znała tożsamości oskarżonych oraz towarzyszącego im ustalonego nieletniego. Jednakże z jej zeznań wynika, że "gest wyprostowaną ręką, który świadkowi kojarzył się z ustrojem faszystowskim czy nazistowskim" wykonywali dwaj starsi mężczyźni (k. 155 verte). Następnie świadek zeznał, że zatrzymany został "najmłodszy", tych dwóch starszych już nie było (k. 155 verte). Konfrontując te zeznania z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym należy dojść do wniosku, że "młodszym mężczyzną" był ustalony nieletni, który został ujęty przez świadka P. J., zaś "starszymi mężczyznami" - oskarżeni: M. F. i K. K..

226 Świadek rozpoznała na okazanych jej tablicach poglądowych oskarżonych jako mężczyzn wykonujących gest salutu rzymskiego.

227 zeznania świadka T. C.

228 Zeznania świadka co do zasady zasługują na danie im wiary. Korespondują z zeznaniami świadków: P. J., M. G. i M. M. (2).

229 Zeznania świadka różnią się elementami szczegółów odnośnie obecności z oskarżonymi trzeciej osoby; co do obrażeń, których doznał mężczyzna w stosunku, do którego M. F. użył nieustalonej substancji; co do zachowania K. K., który według zeznań świadka nie wsiadł do pociągu metra.

230 Różnice te nie pozbawiają waloru wiarygodności zeznań tego świadka; nie pozwalają jednak na uznanie, że mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie wnoszą bowiem nic nowego do sprawy.

231 1.1.2

232 zeznania świadka B. C.

233 Zeznania tego świadka sąd uznał za wiarygodne, ponieważ korespondują z zeznaniami świadka K. S.. Na podstawie zeznań B. C. ustalono początkowe okoliczności przebiegu całokształtu zachowań oskarżonych: od zdarzenia przy stoisku wydawania posiłków bezdomnym przez wolontariuszy akcji (...) do chwili opuszczenia przez oskarżonych stacji metra (...). Zeznania świadka B. C. znajdują zatem swoje naturalne uzupełnienie w zeznaniach świadków: K. S., N. P., P. J., M. G., Ł. B., M. K., M. M. (2), T. C..

234 Z zeznań świadka B. C. wynika, że oskarżony M. F. zaatakował go nieustaloną substancją - najprawdopodobniej gazem - zaraz po tym jaki podszedł w towarzystwie oskarżonego K. K. do stoiska, gdzie B. C. rozdawał jedzenie bezdomnym.

235 Na podstawie zeznań świadka ustalono, że oskarżony M. F. działał s oczywiście błahego powodu, publicznie okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

236 Zeznania świadka są wiarygodne, ponieważ w ich treści nie ma elementów, które świadczyłyby o uzupełnianiu dokonanych postrzeżeń domysłami. Świadek wskazała w nich tylko te okoliczności, których był naocznym świadkiem; brak jest w tych zeznaniach elementów, które świadczyłyby również, że świadek składając zeznania kierował się żądzą odwetu i przypisania oskarżonym zachowań, których się nie dopuścili. Jego zeznania korespondują z zeznaniami K. S. będącej kolejną osobą pokrzywdzoną działaniem oskarżonego M. F., który także i w stosunku do niej użył nieustalonej substancji rozpylając ją w kierunku jej twarzy.

237 Wiarygodności zeznań nie podważa fakt, że świadek dokonał nieprawidłowego rozpoznania sprawcy na tablicy poglądowej. Na tożsamość oskarżonego M. F. jako sprawcy rozpylającego nieustaloną substancję w kierunku pokrzywdzonego B. C. jak i innych osób wskazali konsekwentnie pozostali świadkowie, których zeznania zostały po części omówione powyżej, jak również zostaną omówione poniżej.

238 1.1.3

239 zeznania świadka N. P.

240 Zeznania świadka są wiarygodne, ponieważ dotyczą wskazania na fakty, które stały się przedmiotem osobistych spostrzeżeń świadka. Korespondują nadto z zeznaniami świadków: B. C. i K. S.. N. P. była świadkiem jednej z paru sekwencji zdarzeń, które miały miejsce na placu przed stacją metra (...) oraz na peronie tej stacji (w kierunku K.). W treści zeznań świadka brak jest elementów wskazujących na ich uzupełnianie własnymi domniemaniami lub domysłami świadka. Zeznania świadka od początku do końca są konsekwentne. Opisała w nich cechy zewnętrzne wyglądu oskarżonego M. F. wskazując, iż to on użył w stosunku do niej dwukrotnie gazu. Wskazała na charakterystyczny tatuaż (k. 16).

241 W protokole oględzin osoby M. F. wskazano, że na jego ciele widoczny jest wytatuowany symbol trzyramiennej gwiazdy (k. 64 verte).

242 W związku z powyższym dla oceny wiarygodności zeznań świadka N. P. nie ma znaczenia okoliczność, że nie była w stanie rozpoznać oskarżonego M. F. na okazanych jej tablicach poglądowych (k. 16), skoro zwróciła uwagę na charakterystyczny znak szczególny tego oskarżonego, jak również rozpoznała drugiego z oskarżonych K. K. na tablicy poglądowej (k. 16).

243 1.1.4

244 zeznania świadka K. S.

245 Zeznania świadka sąd uznał za wiarygodne, ponieważ są one szczere, spontaniczne i korespondują z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

246 Świadka nie było przy stoisku z posiłkami dla bezdomnych w momencie, kiedy podeszli do niego M. F., K. K. oraz ustalony nieletni, ponieważ w tym czasie poszukiwała ona osób bezdomnych, które mogłyby skorzystać z bezpłatnych posiłków. W trakcie drogi powrotnej do stoiska spostrzegła uciekającego B. C. i ścigających go mężczyzn. Mężczyznami tymi byli oskarżeni: M. F. oraz K. K. i ustalony nieletni. Zgubili oni B. C., postanowili więc wrócić do punktu wydawania żywności bezdomnym. Zachowanie oskarżonych próbowała zrejestrować telefonem komórkowym świadek K. S., której zachowanie spostrzegł oskarżony M. F.. Wówczas skierował on do jej twarzy i oczu strumień nieustalonej substancji.

247 Treść zeznań koresponduje z zeznaniami niezależnych od siebie świadków: B. C., N. P. oraz M. K..

248 1.1.5

249 zeznania świadka P. J.

250 zeznania wiarygodne z powodów podanych w punkcie 1.1.1.

251 zeznania świadka M. M. (2)

252 zeznania wiarygodne z powodów podanych w punkcie 1.1.1.

253 zeznania świadka M. G.

254 zeznania wiarygodne z powodów podanych w punkcie 1.1.1.

255 zeznania świadka T. C.

256 zeznania wiarygodne z powodów podanych w punkcie 1.1.1.

257 1.1.6

258 zeznania świadka P. J.

259 zeznania wiarygodne z powodów podanych w punkcie 1.1.1.

260 zeznania świadka M. G.

261 zeznania wiarygodne z powodów podanych w punkcie 1.1.1.

262 zeznania świadka Ł. B.

263 Zeznania świadka są wiarygodne, ponieważ korespondują z zeznaniami świadka P. J.. Świadek stał się obserwatorem ujęcia obywatelskiego ustalonego nieletniego przez P. J.. Okoliczności stwierdzone zeznaniami świadka zarejestrowała kamera monitoringu stacji metra (...). Dowody te korespondują ze sobą, co przemawia za prawdziwością zeznań świadka Ł. B.. Świadek ten rozpoznał na tablicy poglądowej K. K. jako jednego z mężczyzn uciekających ze stacji metra schodami.

264 zeznania świadka M. M. (2)

265 zeznania wiarygodne z powodów podanych w punkcie 1.1.1.

266 1.1.7

267 zeznania świadka M. K.

268 Sąd dał wiarę zeznaniom tego świadka, ponieważ stanowią one naturalne uzupełnienie zeznań świadka N. P., B. C. oraz K. S.. Świadek był niezależnym od wskazanych powyżej osób obserwatorem zdarzeń w momencie, kiedy M. F. rozpylił nieustaloną substancję w kierunku B. C., a następnie substancji tej użył wobec N. P. i K. S.. Zeznania świadka M. K. korespondują z zeznaniami tych osób.

269 Świadek rozpoznał na okazanych mu tablicach poglądowych oskarżonych: M. F. oraz K. K. jako napastników, którzy zaatakowali punkt wydawania żywności bezdomnym (k. 168).

270 Z zeznań tego świadka w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że nieustaloną substancję (najprawdopodobniej gaz) rozpylał tylko M. F. i to właśnie M. F. użył tej substancji wobec świadka kierując jej strumień w stronę oczu świadka, jego ust i twarzy. Stało się to wówczas, kiedy M. K. podjął interwencję w obronie zaatakowanych przez M. F. osób.

271 1.1.8

272 zeznania świadka P. J.

273 zeznania wiarygodne z powodów podanych w punkcie 1.1.1.

274 zeznania świadka M. M. (2)

275 zeznania wiarygodne z powodów podanych w punkcie 1.1.1.

276 zeznania świadka M. G.

277 zeznania wiarygodne z powodów podanych w punkcie 1.1.1.

278 zeznania świadka T. C.

279 zeznania wiarygodne z powodów podanych w punkcie 1.1.1.

280 protokół oględzin osoby

281 dokument zasługujący na wiarę; został sporządzony dla celów postępowania karnego w oparciu o obowiązujące przepisy, przez uprawnione osoby; jego rzetelność nie została zakwestionowana przez żadną ze stron.

282 protokół oględzin rzeczy

283 j.w.

284 protokół przeszukania miejsca

285 j.w.

286 protokół przeszukania osoby

287 j.w.

288 protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości

289 j.w.

290 protokół zatrzymania osoby

291 j.w.

292 protokół zatrzymania rzeczy

293 j.w.

294 opinia sądowo - psychiatryczna

295 rzetelna; biegli przedstawili wnioski końcowe oraz sprawozdanie z badań w oparciu, o które je sformułowali; opinia jest jasna i pełna.

296 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

297 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

298 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

299 Dowód

300 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

301 1.2.1

302 zeznania świadka B. C.

303 Jedynym dowodem dotyczącym okoliczności zarzutu stawianego oskarżonemu M. F. opisanego w punkcie II. (drugim) części wstępnej wyroku są zeznania świadka B. C.. Zeznania świadka M. K. nie wnoszą w tym zakresie żadnych okoliczności, w oparciu o które sąd mógłby przypisać oskarżonemu zarzucany mu występek. W tożsamy sposób należało w zakresie wskazanym w punkcie 1.2.1 ocenić zeznania świadków: K. S. i N. P.. W żadnym wypadku nie pozwalają one na stwierdzenie, że M. F. oraz K. K. oraz ustalony małoletni użyli w stosunku do jednego z wolontariuszy, którego tożsamość nie została ustalona przemocy, jak również, że zastosowali wobec niego groźbę bezprawną w celu zmuszenia go do okazania zawartości kieszeni.

304 Również zeznania świadka B. C. z etapu postepowania sądowego nie wskazują na takie intencjonalne użycie przemocy i groźby bezprawnej przez któregokolwiek z oskarżonych, ani też przez ustalonego nieletniego. Nie jest wystarczające do przypisania oskarżonemu M. F. oraz K. K. działania wspólnie i w porozumieniu stwierdzenie zawarte w zeznaniach świadka B. C., że oskarżeni szukali zaczepki. Agresywna postawa oskarżonych nie przesądza sama przez się o wypełnieniu znamion występku określonego w art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

305 1.2.2

306 zeznania świadka B. C.

307 jak w punkcie 1.2.1

308 1.2.3

309 zeznania świadka P. J.

310 Zeznania świadka P. J. w żadnej swojej części nie traktują o jakimkolwiek zachowaniu oskarżonego K. K. względem kobiety, która zwróciła uwagę oskarżonym na wykonywanie gestu salutu rzymskiego. Wskazują one, iż jedynym agresorem był oskarżony M. F..

311 Żaden z przesłuchanych świadków nie wskazał na takie zachowanie oskarżonego K. K., które wskazywałoby, że obejmował on swoją świadomością i akceptował zachowanie oskarżonego M. F. względem kobiety, wobec której ten ostatni dopuścił się jej znieważenia i naruszenia jej nietykalności cielesnej. Do przypisania oskarżonemu K. K. działania wspólnie i w porozumieniu z M. F. nie jest wystarczająca sama jego obecność w towarzystwie oskarżonego F..

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

312 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

313 Oskarżony

314 ☒

315 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

316 I.

317 M. F.

318 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

319 Zachowanie oskarżonego M. F. opisane w punkcie I. części wstępnej wyroku i przypisane temu oskarżonemu w punkcie I. części dyspozytywnej wyroku wyczerpało znamiona występku określonego w art. 256 § 1 k.k.

320 Treść art. 256 § 1 k.k. stanowi, że podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo określone w tym przepisie ten, kto publicznie propaguje faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa.

321 Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 marca 2002 roku wskazał, że propagowanie ustroju państwa, o jakim mowa w art. 256 § 1 k.k. oznacza prezentowanie tego rodzaju ustroju, co może mieć postać każdego zachowania, którego treścią jest rozpowszechnianie wiedzy dotyczącej ustroju państwa totalitarnego, a więc także wystawienie na widok publiczny symboli takiego państwa, czy też wykonywanie określonych gestów identyfikowanych z takim ustrojem (zob. uchwała Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2002 roku, I KZP 5/02, opublik. w OSNKW 2002/5-6/32).

322 Oskarżony M. F. działając wspólnie i w porozumieniu z K. K. i ustalonym nieletnim na stacji metra (...) w W. wykonywał gest tzw. salutu rzymskiego oraz krzyczał hasło Sieg Heil. Jest okolicznością notoryjną fakt, że gest tzw. salutu rzymskiego jest związany z totalitarnym ustrojem państwa włoskiego za rządów B. M. oraz ustrojem nazistowskich N. A. H.. Prezentowane w wyjaśnieniach oskarżonego M. F. argumenty stanowią realizację przyjętej przez oskarżonego linii obrony i nie stanowią podstawy, w oparciu o którą należałoby stwierdzić, że oskarżony działał bez zamiaru pochwalania i przekonania do ustroju faszystowskiego.

323 Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że oskarżony M. F. publicznie prezentował salut rzymski w zamiarze pochwalania i przekonywania do faszystowskiego ustroju państwa. Z wyjaśnień oskarżonego wynika, że znaczenie tego gestu jest mu znane.

324 Nie ma więc racji oskarżony twierdząc, że nie propagował ustroju faszystowskiego. Ustrój faszystowski będący jedną z odmian ustroju totalitarnego znamionuje szowinizm, stosowanie terroru policyjnego wobec przeciwników politycznych, istnienie jednaj partii o charakterze wodzowskim, likwidacja wolności i praw obywatelskich. Salut rzymski jako oficjalne pozdrowienie reżimu faszystowskiego został obowiązkowo wprowadzony w urzędach państwowych przez B. M. w 1925 roku. A. H. pierwszy raz posłużył się gestem salutu rzymskiego w 1923 roku. Stał się on od 1930 roku oficjalnym powitaniem członków (...) dodatkowo połączony z okrzykiem „Heil Hitler”, dla którego alternatywę stanowiło zawołanie „Sieg Heil”. Od 1933 okrzyk ten stał się oficjalnym pozdrowieniem totalitarnego społeczeństwa niemieckiego.

325 Oskarżony wykonywał gest salutu rzymskiego i podnosił okrzyk „Sieg Heil” publicznie – na stacji metra (...)w W.. Swoją postawą, strojem, gestem pochwalał ustrój faszystowski i nazistowski. Demonstrował kult siły i wolę jednostki, pogardę do słabszych– za których uważał wolontariuszy wydających posiłki bezdomnym.

326 Publiczne propagowanie ustroju faszystowskiego i nazistowskiego zwróciło uwagę pasażerów oczekujących na peronie na przyjazd metra oraz wywołało ich wzburzenie.

327 Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w punkcie I. części dyspozytywnej wyroku.

328 ☒

329 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

III.

330 M. F.

331 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

332 Zachowanie oskarżonego M. F. opisane w punkcie III. części wstępnej wyroku i przypisane temu oskarżonemu w punkcie III. części dyspozytywnej wyroku wyczerpało znamiona występku określonego w art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

333 Treść art. 217 § 1 k.k. stanowi, że podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo określane w tym przepisie ten, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną.

334 Skierowanie strumienia nieustalonej substancji w kierunku twarzy i oczu B. C. przez oskarżonego M. F. stanowiło czynność polegającą na naruszeniu nietykalności cielesnej B. C.. Substancja dosięgła twarzy i oczu pokrzywdzonego wywołując u niego ich podrażnienie.

335 Oskarżony M. F. działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Uświadamiał sobie, że skierowanie nieustalonej substancji o drażniącym charakterze w kierunku twarzy i oczu B. C. będzie związane z naruszeniem jego nietykalności cielesnej i chciał tego.

336 Opisane zachowanie stanowiło występek określony w art. 217 § 1 k.k.

337 Oskarżony M. F. działał publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tym samym wyczerpując znamiona występku o charakterze chuligańskim określone w art. 57a § 1 k.k.

338 Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w punkcie III. części dyspozytywnej wyroku.

339 ☒

340 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

341 V.

342 M. F.

343 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

344 Zachowanie oskarżonego M. F. opisane w punkcie IV. części wstępnej wyroku i przypisane temu oskarżonemu w punkcie V. części dyspozytywnej wyroku wyczerpało znamiona występku określonego w art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

345 Treść art. 217a § 1 k.k. stanowi, że podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo określone w tym przepisie ten, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

346 N. P. podjęła interwencję na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego. Jej zachowanie spowodowało naruszenie jej nietykalności cielesnej przez oskarżonego M. F., który rozpylił w kierunku jej twarzy, ust i oczu nieustaloną substancję, która dosięgła celu i podziałała drażniąco na wymienione części ciała pokrzywdzonej. Zachowanie oskarżonego M. F. pozostawało w związku czasowo-przyczynowym z interwencją podjętą przez N. P.. Celem działania pokrzywdzonej było skłonienie M. F. do zaprzestania naruszania nietykalności cielesnej B. C. oraz rażącego lekceważenia porządku prawnego.

347 Oskarżony M. F. był świadomy roli interwenienta przyjętej przez N. P.. Mając taką świadomość chciał naruszyć jej nietykalność cielesną poprzez rozpylenie w jej kierunku nieustalonej substancji. Działał zatem umyślnie z zamiarem bezpośrednim.

348 Opisane zachowanie stanowiło zatem występek określony w art. 217a § 1 k.k.

349 Oskarżony M. F. działał publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tym samym wyczerpując znamiona występku o charakterze chuligańskim określone w art. 57a § 1 k.k.

350 Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w punkcie V. części dyspozytywnej wyroku.

351 ☒

352 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

VII.

353 M. F.

354 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

355 Zachowanie oskarżonego M. F. opisane w punkcie V. części wstępnej wyroku i przypisane temu oskarżonemu w punkcie VII. części dyspozytywnej wyroku wyczerpało znamiona występku określonego w art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

356 Treść art. 217 § 1 k.k. stanowi, że podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo określane w tym przepisie ten, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną.

357 Skierowanie strumienia nieustalonej substancji w kierunku twarzy i oczu K. S. przez oskarżonego M. F. stanowiło czynność polegającą na naruszeniu nietykalności cielesnej tej pokrzywdzonej. Substancja ta dosięgła twarzy i oczu pokrzywdzonej wywołując u niej ich podrażnienie.

358 Oskarżony M. F. działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Uświadamiał sobie, że skierowanie nieustalonej substancji o drażniącym charakterze w kierunku twarzy i oczu K. S. będzie związane z naruszeniem jego nietykalności cielesnej i chciał tego.

359 Opisane zachowanie stanowiło występek określony w art. 217 § 1 k.k.

360 Oskarżony M. F. działał publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tym samym wyczerpując znamiona występku o charakterze chuligańskim określone w art. 57a § 1 k.k.

361 Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w punkcie VII. części dyspozytywnej wyroku.

362 ☒

363 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

364 XI.

365 M. F.

366 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

367 Zachowanie oskarżonego M. F. opisane w punkcie VII części wstępnej wyroku i przypisane temu oskarżonemu w punkcie XI. części dyspozytywnej wyroku wyczerpało znamiona występku określonego w art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

368 Treść art. 217a § 1 k.k. stanowi, że podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo określone w tym przepisie ten, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

369 P. J. podjął interwencję na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego. Jego zachowanie spowodowało naruszenie jego nietykalności cielesnej przez oskarżonego M. F., który rozpylił w kierunku jego twarzy i szyi nieustaloną substancję, która dosięgła celu. Zachowanie oskarżonego M. F. pozostawało w związku czasowo-przyczynowym z interwencją podjętą przez P. J.. Celem działania pokrzywdzonego było skłonienie M. F. do zaprzestania znieważania i naruszania nietykalności cielesnej nieustalonej kobiety na peronie stacji metra (...) oraz rażącego lekceważenia porządku prawnego.

370 Oskarżony M. F. był świadomy roli interwenienta przyjętej przez P. J.. Mając taką świadomość chciał naruszyć jego nietykalność cielesną poprzez rozpylenie w jego kierunku nieustalonej substancji. Działał zatem umyślnie z zamiarem bezpośrednim.

371 Opisane zachowanie stanowiło zatem występek określony w art. 217a § 1 k.k. Oskarżony M. F. działał publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tym samym wyczerpując znamiona występku o charakterze chuligańskim określone w art. 57a § 1 k.k.

372 Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w punkcie XI. części dyspozytywnej wyroku.

373 ☒

374 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

XIII.

375 M. F.

376 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

377 Zachowanie oskarżonego M. F. opisane w punkcie VIII. części wstępnej wyroku i przypisane temu oskarżonemu w punkcie XIII. części dyspozytywnej wyroku wyczerpało znamiona występku określonego w art. 217a § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

378 Treść art. 217a § 1 k.k. stanowi, że podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo określone w tym przepisie ten, kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

379 M. K. podjął interwencję na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi i porządku publicznego. Jego zachowanie spowodowało naruszenie jego nietykalności cielesnej przez oskarżonego M. F., który rozpylił w kierunku jego twarzy, ust i oczu nieustaloną substancję, która dosięgła celu i spowodowała ich podrażnienie. Zachowanie oskarżonego M. F. pozostawało w związku czasowo-przyczynowym z interwencją podjętą przez M. K.. Celem działania pokrzywdzonego było skłonienie M. F. do zaprzestania naruszania nietykalności cielesnej innych osób oraz rażącego lekceważenia porządku prawnego.

380 Oskarżony M. F. był świadomy roli interwenienta przyjętej przez M. K.. Mając taką świadomość chciał naruszyć jego nietykalność cielesną poprzez rozpylenie w jego kierunku nieustalonej substancji. Działał zatem umyślnie z zamiarem bezpośrednim.

381 Opisane zachowanie stanowiło zatem występek określony w art. 217a § 1 k.k.

382 Oskarżony M. F. działał publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, tym samym wyczerpując znamiona występku o charakterze chuligańskim określone w art. 57a § 1 k.k.

383 Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w punkcie XIII. części dyspozytywnej wyroku.

384 ☒

385 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

XVII.

386 K. K.

387 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

388 Zachowanie oskarżonego K. K. opisane w punkcie IX. części wstępnej wyroku i przypisane temu oskarżonemu w punkcie XVII. części dyspozytywnej wyroku wyczerpało znamiona występku określonego w art. 256 § 1 k.k.

389 Treść art. 256 § 1 k.k. stanowi, że podlega odpowiedzialności karnej za przestępstwo określone w tym przepisie ten, kto publicznie propaguje faszystowski lub inny totalitarny ustrój państwa.

390 Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 28 marca 2002 roku wskazał, że propagowanie ustroju państwa, o jakim mowa w art. 256 § 1 k.k. oznacza prezentowanie tego rodzaju ustroju, co może mieć postać każdego zachowania, którego treścią jest rozpowszechnianie wiedzy dotyczącej ustroju państwa totalitarnego, a więc także wystawienie na widok publiczny symboli takiego państwa, czy też wykonywanie określonych gestów identyfikowanych z takim ustrojem (zob. uchwała Izby Karnej Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2002 roku, I KZP 5/02, opublik. w OSNKW 2002/5-6/32).

391 Oskarżony K. K. na stacji metra (...) w W. wykonywał gest tzw. salutu rzymskiego oraz krzyczał hasło Sieg Heil. Jest okolicznością notoryjną fakt, że gest tzw. salutu rzymskiego jest związany z totalitarnym ustrojem państwa włoskiego za rządów B. M. oraz ustrojem nazistowskich N. A. H..

392 Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że oskarżony K. K. działając wspólnie i w porozumieniu z M. F. i ustalonym nieletnim publicznie prezentował salut rzymski w zamiarze pochwalania i przekonywania do faszystowskiego ustroju państwa.

393 Ustrój faszystowski będący jedną z odmian ustroju totalitarnego znamionuje szowinizm, stosowanie terroru policyjnego wobec przeciwników politycznych, istnienie jednaj partii o charakterze wodzowskim, likwidacja wolności i praw obywatelskich. Salut rzymski jako oficjalne pozdrowienie reżimu faszystowskiego został obowiązkowo wprowadzony w urzędach państwowych przez B. M. w 1925 roku. A. H. pierwszy raz posłużył się gestem salutu rzymskiego w 1923 roku. Stał się on od 1930 roku oficjalnym powitaniem członków (...) dodatkowo połączony z okrzykiem „Heil Hitler”, dla którego alternatywę stanowiło zawołanie „Sieg Heil”. Od 1933 okrzyk ten stał się oficjalnym pozdrowieniem totalitarnego społeczeństwa niemieckiego.

394 Oskarżony wykonywał gest salutu rzymskiego i podnosił okrzyk „Sieg Heil” publicznie – na stacji metra (...) w W.. Swoją postawą, strojem, gestem pochwalał ustrój faszystowski i nazistowski. Demonstrował kult siły i wolę jednostki, pogardę do słabszych– za których uważał wolontariuszy wydających posiłki bezdomnym.

395 Publiczne propagowanie ustroju faszystowskiego i nazistowskiego zwróciło uwagę pasażerów oczekujących na peronie na przyjazd metra oraz wywołało ich wzburzenie.

396 Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w punkcie XVII. części dyspozytywnej wyroku.

397 ☒

398 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

399 IX.

400 M. F.

401 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

402 Sąd zmienił opis czynu zarzucanego oskarżonemu M. F. w punkcie VI. części wstępnej wyroku i przypisał mu w punkcie IX. cześci dyspozytywnej wyroku zachowanie polegające na tym, że w dniu 22 grudnia 2019 roku w W. na peronie stacji metra (...) publicznie znieważył kobietę o nieustalonych danych plując na nią i kierując do niej słowa powszechnie uznane za obelżywe, co stanowiło reakcję na zachowanie kobiety polegające na zwróceniu uwagi na niepoprawne zachowanie polegające na publicznym propagowaniu ustroju faszystowskiego, przy czym czynu tego dopuścił się działając publicznie z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego, które zakwalifikował jako wyczerpujące znamiona występku określonego w art. 216 § 1 k.k. w zb. z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

403 Odpowiedzialności za występek określony w art. 216 § 1 k.k. podlega ten kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła.

404 Oskarżony M. F. nazwał nieustaloną kobietę wulgarnym epitetem odwołującym się do profesji trudnienia się nierządem a nadto naruszył jej nietykalność cielesną plując w jej kierunku. Całokształt okoliczności zachowania oskarżonego wskazuje, że jego zamiarem bezpośrednim było poniżenie tej kobiety oraz naruszenie jej nietykalności cielesnej. Podejmując przypisane mu zachowanie oskarżony zrealizował swój zamiar.

405 Oskarżony M. F. działał publicznie, z oczywiście błahego powodu okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego. Znieważona kobieta zwróciła uwagę oskarżonym na niestosowność wykonywania gestu salutu rzymskiego i podnoszenia okrzyków "Sieg Heil" w miejscu publicznym. Znieważył kobietę w jej obecności.

406 Zachowanie oskarżonego wyczerpało zatem znamiona występku określonego w art. 216 § 1 k.k. w zb. z art. 217 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

407 Mając na uwadze powyższe sąd orzekł jak w punkcie IX. części dyspozytywnej wyroku.

408 ☐

409 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

410 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

411 ☐

412 3.4. Umorzenie postępowania

413 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

414 ☒

415 3.5. Uniewinnienie

416 II.

417 M. F.

418 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

419 Brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa określonego w art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. zarzucanego oskarżonemu M. F. w punkcie II. części wstępnej wyroku. W związku z powyższym sąd w punkcie II. części dyspozytywnej wyroku uniewinnił oskarżonego od popełnienia tego czynu w oparciu o treść art. 17 § 1 pkt. 1 k.p.k.

420 Przestępstwo określone w art. 191 § 1 k.k. polega na intencjonalnym zastosowaniu przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia osoby do określonego działania, zaniechania, znoszenia.

421 Przemoc w rozumieniu tego przepisu polega na fizycznym i bezpośrednim oddziaływaniu na ciało człowieka ukierunkowanym na przełamanie lub uniemożliwienie oporu. Użyciem przemocy wobec osoby w rozumieniu komentowanego przepisu jest nawet zastosowanie niewielkiej siły fizycznej, odpowiadającej naruszeniu nietykalności cielesnej, jeżeli zastosowanie jej prowadzi do przełamania woli pokrzywdzonego.

422 Groźba bezprawna to groźba, której mowa w art. 190 § 1 k.k. polegająca na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, a nadto groźba spowodowania postępowania karnego lub innego postępowania, w którym może zostać nałożona administracyjna kara pieniężna oraz groźba rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej.

423 Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do stwierdzenia, że M. F. lub K. K. zastosowali przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia jednego z wolontariuszy do okazania zawartości kieszeni.

424 Dlatego też sąd uniewinnił oskarżonego M. F. od tego czynu orzekając jak w punkcie II. części dyspozytywnej wyroku.

425 ☒

426 3.5. Uniewinnienie

XVIII.

427 K. K.

428 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

429 Brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia przestępstwa określonego w art. 191 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. zarzucanego oskarżonemu K. K. w punkcie X. części wstępnej wyroku. W związku z powyższym sąd w punkcie XVIII. części dyspozytywnej wyroku uniewinnił oskarżonego od popełnienia tego czynu w oparciu o treść art. 17 § 1 pkt. 1 k.p.k.

430 Przestępstwo określone w art. 191 § 1 k.k. polega na intencjonalnym zastosowaniu przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia osoby do określonego działania, zaniechania, znoszenia.

431 Przemoc w rozumieniu tego przepisu polega na fizycznym i bezpośrednim oddziaływaniu na ciało człowieka ukierunkowanym na przełamanie lub uniemożliwienie oporu. Użyciem przemocy wobec osoby w rozumieniu komentowanego przepisu jest nawet zastosowanie niewielkiej siły fizycznej, odpowiadającej naruszeniu nietykalności cielesnej, jeżeli zastosowanie jej prowadzi do przełamania woli pokrzywdzonego.

432 Groźba bezprawna to groźba, której mowa w art. 190 § 1 k.k. polegająca na grożeniu innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, a nadto groźba spowodowania postępowania karnego lub innego postępowania, w którym może zostać nałożona administracyjna kara pieniężna oraz groźba rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej.

433 Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do stwierdzenia, że M. F. lub K. K. zastosowali przemoc lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia jednego z wolontariuszy do okazania zawartości kieszeni.

434 Dlatego też sąd uniewinnił oskarżonego K. K. od tego czynu orzekając jak w punkcie XVIII. części dyspozytywnej wyroku.

435 ☒

436 3.5. Uniewinnienie

XIX.

437 K. K.

438 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

439 Zachowanie oskarżonego K. K. opisane w punkcie XI. części wstępnej wyroku nie wyczerpało znamion występku określonego w art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. W związku z powyższym sąd uniewinnił oskarżonego od jego popełnienia na podstawie art. 17 § 1 pkt. 2 k.p.k. i orzekł jak w punkcie XIX. części dyspozytywnej wyroku.

440 Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego oskarżony K. K. nie dopuścił się żadnego czynu, który wyczerpywałby znamiona zarzucanego mu występku określonego w art. 216 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k.

441 Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że to oskarżony M. F. naruszył nietykalność cielesną nieustalonej kobiety i dokonał jej znieważenia na peronie stacji metra (...).

442 W związku z powyższym sąd uniewinnił oskarżonego K. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu orzekając jak w punkcie XIX. części dyspozytywnej wyroku.

443 KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

444 środki związane z poddaniem sprawcy próbie

445 Oskarżony

446 Punkt rozstrzygnięcia

447 z wyroku

448 Punkt z wyroku odnoszący się

449 do przypisanego czynu

450 Przytoczyć okoliczności

451 M. F.

I., III., V., VII., IX., XI., XIII., XV.

IV., VI., VIII., X., XII., XIV.

452 Wymierzając oskarżonemu M. F. poszczególne kary jednostkowe za przypisane mu czyny sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. i art. 57a § 1 k.k. Baczył by wymierzone kary mieściły się w ustawowym zagrożeniu karą, uwzględniały stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, a nadto odniosły swój skutek wychowawczy w zakresie prewencji generalnej, jak i indywidualnej.

453 Jednostkowe kary połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

454 Sąd nie znalazł podstaw do warunkowe zawieszenia wykonania tej kary z uwagi na wymiar kary przekraczający okres roku.

455 W ocenie tylko surowa kara pozbawienia wolności uzmysłowi oskarżonemu karygodność przypisanych mu czynów oraz stopień jego zawinienia.

456 Oskarżony popełniając przypisane mu czynu zanegował uprawnienie każdego człowieka do swobodnego i bezpiecznego poruszania się w przestrzeni miejskiej bez narażania się na ataki z czyjejkolwiek strony. Zachowywał się tak jakby nie obowiązywały go żadne zasady prawa obowiązujące w życiu społecznym.

457 Z uwagi na treść art. 57a § 2 k.k. sąd orzekł wobec oskarżonego obligatoryjne nawiązki na rzecz pokrzywdzonych wskazanych w wyroku.

458 K. K.

XVII.

459 Wymierzając oskarżonemu K. K. karę sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., bacząc by mieściła się ona w ustawowym zagrożeniu karą, uwzględniała stopień winy i społecznej szkodliwości czynu, a nadto odniosła swój skutek wychowawczy w zakresie prewencji generalnej, jak i indywidualnej.

460 W ocenie sądu kara 1 roku i 2 miesięcy ograniczenia wolności polegająca na obowiązku wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 40 godzin w stosunku miesięcznym spełni te cele.

461 Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

462 Oskarżony

463 Punkt rozstrzygnięcia

464 z wyroku

465 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

466 Przytoczyć okoliczności

467 M. F.

XVI.

468 na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego M. F. kary łącznej pozbawienia wolności sąd zaliczył temu oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 24 grudnia 2019 roku od godziny 23:50 do dnia 15 lipca 2020 roku do godziny 13:35 przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.

469 K. K.

470 XX.

471 na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego K. K. kary ograniczenia wolności sąd zaliczył temu oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 31 grudnia 2019 roku od godziny 20:45 do dnia 28 lutego 2020 roku przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności.

472 inne zagadnienia

473 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

474 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

475 KOszty procesu

476 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

477 Przytoczyć okoliczności

XXI.

478 na podstawie art. 627 k.p.k. sąd zasądził od oskarżonego M. F. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 986,48 tytułem zwrotu wydatków.

XXII.

479 na podstawie art. 627 k.p.k. sąd zasądził od oskarżonego K. K. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 300 złotych tytułem opłaty oraz kwotę 50 złotych tytułem zwrotu wydatków.

480 Podpis