Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2022 r., IV Ka 428/22

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2022 r., IV Ka 428/22

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 428/22

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu , XII Wydział Karny z dnia 4 stycznia 2022 r. w sprawie XII K 279/16 dotyczący R. D.

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.1.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☐

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☐

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

52 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

53 1.5. Ustalenie faktów

54 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

55 Lp.

56 Oskarżony

57 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

58 Dowód

59 Numer karty

60 2.1.1.1.

61 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 1.6. Ocena dowodów

69 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

70 Lp. faktu z pkt 2.1.1

71 Dowód

72 Zwięźle o powodach uznania dowodu

73 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

74 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

75 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

76 Dowód

77 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

78 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

79 Lp.

80 Zarzut

81 3.1.

82 Obrońca oskarżonego zarzucił wyrokowi obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na jego treść, a mianowicie:

83 1. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w postaci materiału zebranego w postępowaniu kontrolnym oraz postępowaniu podatkowym (w szczególności decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT) oraz zeznań świadków J. G., K. D. i T. K. poprzez bezpodstawne uznanie, iż w okresie od 20 lipca 2011 r. do 9 października 2013 r. R. D. posiadał wiedzę o konieczności zawiadomienia o zmianie danych podanych w deklaracjach VAT-7, w sytuacji kiedy z dowodów tych nie wynika, iż R. D. był świadomy konieczności złożenia zawiadomienia o zmianie tych danych.

84 2. art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w postaci materiału zebranego w postępowaniu kontrolnym oraz postępowaniu podatkowym (w szczególności decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych) oraz zeznań świadków J. G., K. D. i T. K. poprzez bezpodstawne uznanie, iż w okresie od 4 maja 2011 r. r. do 9 października 2013 r. R. D. posiadał wiedzę o konieczności zawiadomienia o zmianie danych podanych w dniu 2 maja 2011 r. w zeznaniu PIT-36L za 2010 r., w sytuacji kiedy z dowodów tych nie wynika, iż R. D. był świadomy konieczności złożenia zawiadomienia o zmianie tych danych.

85 3. art. 7 k.p.k poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w postaci decyzji Dyrektora (...) nr (...) z dnia 5 sierpnia 2015 r. (decyzja dotycząca VAT) oraz decyzji Naczelnika (...)Skarbowego we W. z dnia 18 lutego 2019 r. o nr (...) - (...)22.601.1.2017.22, poprzez bezpodstawne uznanie, iż deklaracje podatkowe VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2010 r. złożone przez oskarżonego zawierały dane niezgodne z rzeczywistością, w sytuacji kiedy podstawą ustaleń zarówno przychodów jak i kosztów uzyskania przychodów za rok 2010 r. w decyzji Naczelnika (...)Skarbowego we W. z dnia 18 lutego 2019 r. o nr (...) - (...)22.601.1.2017.22 były wartości wskazywane w deklaracjach VAT-7 złożonych przez R. D..

86 4. Art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wynikających z zeznań świadka J. G. takich jak:

87 a. zeznanie, że w zakresie transakcji wewnątrzwspólnotowych „na pewno były” dokumenty uprawniające do skorzystania ze stawki VAT 0% (str. 2 protokołu rozprawy z dnia 23 listopada 2021 r.),

88 b. zeznanie, że dokumentów podatkowych R. D. „było dużo, dwa miesiące mieściły się w jednym segregatorze. Wydaje mi się, że na początku 2010 r. dokumentów było niewiele, a później firma się rozwijała i dokumentów było coraz więcej,, (str. 208-209),

89 c. zeznanie, że „w kosztach były faktury z firm transportowych np. (...). W kosztach występowały również faktury firmy kurierskiej (...), ale nie pamiętam czy w 2010 r. również” (str. 209),

90 d. zeznanie, że „Pan D. dokonywał zakupu elementów stalowych i wykonywał, najprawdopodobniej za pomocą podwykonawców, ale nazw ich nie pamiętam, konstrukcje do markiz a nawet scen” (str. 209),

91 e. zeznanie, że „w 2010 r. dokumenty źródłowe spływały w miarę terminowo, natomiast w późniejszym okresie pan D. nie dochowywał żadnych terminów” (str. 209),

92 f. zeznanie, ze R. D. dokumenty dotyczące 2010 r. osobiście odebrał „po zakończeniu roku, najprawdopodobniej po sporządzeniu zeznania za 2010 r.” (str. 208),

93 które to dowody zostały uznane za wiarygodne w całości, a zatem powinny stanowić podśtawę dokonywanych w sprawie ustaleń faktycznych.

94 5. Art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wynikających z zeznań świadka T. K. takich jak:

95 a. zeznanie, że „w toku postępowanie nie ustalono faktur, żeby ta działalność z W. i Francją była fikcyjna. Dokumenty uzyskane w wyniku pomocy międzynarodowej wskazywały na rzeczywisty przepływ towarów.” (str. 3 protokołu rozprawy z dnia 2 września 2021 r.),

96 a. zeznanie, że „pamiętam, że pan R. D. nie okazał dokumentacji do kontroli, co znalazło swoje odzwierciedlenie w ustaleniach kontroli i wydanych decyzjach” (str. 2 protokołu rozprawy z dnia 2 września 2021 r.),który to dowód został uznany za wiarygodny w całości, a zatem powinien stanowić podstawę dokonywanych w sprawie ustaleń faktycznych

97 6. Art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wynikających z dowodu z dokumentu w postaci Decyzji Naczelnika (...)Skarbowego we W. z dnia 18 lutego 2019 r. o nr (...) - (...)22.601.1.2017.22 takich jak:

98 a. ustalenie poczynione przez Naczelnika (...)Skarbowego we W., iż „dostawy towarów na rzecz firm łotewskich, czeskich, słowackich, litewskich, słoweńskich, cypryjskich, holenderskich niemieckich według systemu (...) zgodne są - poza dwoma przypadkami - z wartościami, które R. D. zadeklarował w 2010 r. w informacjach podsumowujących o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach” (str. 42 decyzji z dnia 18.02.2019 r.) ,

99 b. ustalenia poczynione przez Naczelnika (...)Skarbowego we W., z których wynika, iż R. D. nabywał liczne usługi transportowe, usługi spedycyjne czy „usługę wewnątrzwspólnotową -transport” (faktury wymienione na str.48- 55 decyzji z dnia 18.02.2019 r.) ,który to dowód został uznany za wiarygodne w całości, a zatem powinien stanowić podstawę dokonywanych w sprawie ustaleń faktycznych

100 7. Art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wynikających z dokumentów w postaci: Umowy nr (...) z dnia 20 maja 2010 r. zawartej między R. D. a Biurem (...) s.c. z siedzibą w O. (k. 211-213), oświadczenia R. D. z dnia 5 maja 2011 r. (k. 215). które to dowodu został uznane za wiarygodne w całości, a zatem powinny stanowić podstawę dokonywanych w sprawie ustaleń faktycznych.

101 ☐ zasadny

102 ☐ częściowo zasadny

103 ☒ niezasadny

104 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

105 Apelacja obrońcy oskarżonego R. D. jest oczywiście bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

106 Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego w pełni przekonuje Sąd Odwoławczy, iż Sąd I Instancji w sposób prawidłowy i wszechstronny przeprowadził postępowanie, dokonując w toku rozprawy weryfikacji zarzutów zawartych w akcie oskarżenia, w granicach niezbędnych do ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii sprawstwa czynów zarzuconych oskarżonemu. Należy stwierdzić, iż Sąd Rejonowy poddał szczegółowej i wnikliwej analizie wszystkie okoliczności mające znaczenie w przedmiotowej sprawie, w tym przede wszystkim wyjaśnienia R. D., zeznania J. G., K. D. oraz komisarza skarbowego T. K., a także ujawnione na rozprawie dokumenty i na podstawie całokształtu materiału dowodowego poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne, w oparciu o które wydał właściwy wyrok.

107 Nie jest zasadna teza prezentowana w apelacji, jakoby Sąd Rejonowy, dopuścił się obrazy

108 art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, nie zaś swobodną ocenę dowodów, w szczególności uznanie, że oskarżony R. D. posiadał wiedzę i był świadomy o konieczności zawiadomienia o zmianie danych składanych w deklaracjach podatkowych. W ocenie Sądu Odwoławczego procedowanie Sądu Rejonowego wolne było od uchybień opisywanych przez skarżącego w środku odwoławczym.

109 W szczególności, nie można zgodzić się z apelującym, iż oskarżony nie był świadomy konieczności zawiadomienia organów podatkowych o zmianie podawanych danych podatkowych. Jak trafnie wskazał Sąd Rejonowy, oskarżony – osoba zarządzająca firmą – miał pełną świadomość ciążących na nim obowiązków podatkowych i posiadał wiedzę odnośnie konsekwencji niedopełnienia obowiązku zawiadomienia o zmianie danych podanych w deklaracjach VAT-7, oraz wykazania w zeznaniu PIT 36 L zaniżonego osiągniętego przychodu o kwotę 667.419,92 zł i zawyżonych kosztów uzyskania przychodów o kwotę 2.326.334,80 zł. Z całą stanowczością podnieść należy, iż oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim zarówno co do I jak i II czynu, za które został skazany przez Sąd Rejonowy.

110 Raz jeszcze wskazać należy, iż Sąd I Instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe i prawidłowo ocenił zgromadzony materiał dowodowy w myśl zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena ta jest logiczna i w pełni zgodna ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy szczegółowo opisał i ocenił dowody w postaci zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonego oraz wskazał, na jakich przesłankach oparł swoje przekonanie o ich wartości dowodowej. Wskazał także, w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przyczyny, dla których wyjaśnienia oskarżonego uznał za nielogiczne i odmówił im waloru wiarygodności. Motywy, którymi kierował się Sąd I instancji znajdują oparcie w aktach sprawy. Sąd Okręgowy w pełni podziela ocenę dokonaną przez Sąd Rejonowy, w szczególności przy uwzględnieniu sprzeczności istniejących między wyjaśnieniami oskarżonego, a zeznaniami występujących w sprawie świadków oraz dokumentami występującymi w aktach niniejszej sprawy. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji dokonał oceny wszystkich zgromadzonych dowodów, wskazał - dlaczego i w jakim zakresie uznał je za wiarygodne i podkreślił związek relacji zeznań składanych przez świadka T. K. w postępowaniu przygotowawczym i sądowym, na których w głównej mierze Sąd oparł się dokonując ustaleń faktycznych, z zeznaniami zarówno J. G. oraz K. D. (osoby prowadzące księgowość dla oskarżonego) oraz zebraną w toku postępowania dokumentacją w postaci protokołów i decyzji pokontrolnych Decyzja Dyrektora (...) nr (...) z dnia 5 sierpnia 2015 r., Decyzja Naczelnika (...)Skarbowego z dnia 18 lutego 2019 r. o nr (...) - (...)22.601.1.2017.22, postanowienie Dyrektora (...) we W. z dnia 22 lipca 2016 r. (...).(...), odpis wyroku z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 424/17, decyzja z dnia 27 czerwca 2018 r. (...)- (...). (...).57.2018, Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 810/18, decyzja Naczelnika (...)Skarbowego z dnia 18 lutego 2019 r. o nr (...) - (...)22.601.1.2017.22 co pozwoliło na poczynienie ustaleń faktycznych wskazujących na sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów przestępnych. Swoje stanowisko w tym zakresie Sąd Rejonowy przekonująco uzasadnił, przedstawiając na jakich przesłankach faktycznych i prawnych oparł swoje przekonanie odnośnie wiarygodności tych dowodów, które Sąd włączył do faktycznej podstawy wyroku i dlaczego nie dał wiary pozostałym dowodom, przeciwnym. Ponadto, wyraźnie i szczegółowo wskazał, z jakich względów odmówił wyjaśnieniom oskarżonego przymiotu wiarygodności, natomiast za wiarygodne uznał w tym zakresie dowody świadczące o jego winie. Wnioski ocenne Sądu I instancji wyprowadzone zostały z całokształtu okoliczności ujawnionych podczas przewodu sądowego (art.410 k.p.k.), zgodnie z dyrektywami prawdy (art.2§2 k.p.k.) i bezstronności (art.4 k.p.k.), a tym samym nie wykraczają one poza granice ocen zakreślonych dyspozycją art.7 k.p.k. i pozostają pod jego ochroną, a zatem ocena ta nie nosi cech dowolności.

111 Nie jest zasadny również zarzut apelującego odnośnie naruszenia przez Sąd Rejonowy dyspozycji art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Co prawda skarżący powiązał w analizowanym zarzucie art. 4 k.p.k. z art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., jednakże treść zarzucanego uchybienia i jego uzasadnienia nie daje podstawy do odwołania się do dyspozycji ostatniego z wymienionych wyżej przepisów. Unormowanie art. 410 k.p.k. określa bowiem podstawę wyroku, którą stanowić może jedynie całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Obraza tego przepisu zachodzi jednak wyłącznie w sytuacji, gdy wyrok oparty został na dowodach, których nie przeprowadzono (czy to bezpośrednio, czy pośrednio) w toku przewodu sądowego w trybie przepisów regulujących postępowanie dowodowe przed sądem, albo gdy podstawa faktyczna wyroku pomija w ogóle część tak ujawnionych dowodów. Przepis ten nie wymaga zaś, aby orzeczenie zapadło na podstawie wykluczających się dowodów, bo jest to oczywiście niemożliwe. Nie uchybiając brzmieniu art. 410 k.p.k., sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a przy ustaleniu stanu faktycznego pominąć inne, jeśli ich treść jest rozbieżna. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Wówczas, gdy w następstwie oceny dowodów Sąd przyjmuje za podstawę ustaleń faktycznych tylko niektóre z nich, nie dochodzi do naruszenia art. 410 k.p.k. W konsekwencji nie stanowi obrazy tego przepisu wyciągnięcie przez Sąd wniosków odmiennych, niż postuluje to strona, na podstawie poszczególnych okoliczności, które zostały ujawnione w toku rozprawy. Uwzględniając przedstawioną wyżej wykładnię dyskutowanej regulacji, Sąd Okręgowy zważył, mając na uwadze treść apelacji, że obrońca R. D. w istocie kwestionuje ocenę dowodów przeprowadzoną przez Sąd a quo. Wywiedziona przez skarżącego argumentacja sprowadza się bowiem do wyeksponowania dowodów przeciwnych do tych, które Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne, czyniąc je podstawą swoich ustaleń. Zasadność twierdzeń obrońcy oskarżonego została już jednak skontrolowana przez Sąd II Instancji przez pryzmat art. 7 k.p.k., nie zaś art. 410 k.p.k.

112 Reasumując, analiza materiału dowodowego przeprowadzona w niniejszej sprawie oparta przede wszystkim na przeprowadzonej wobec oskarżonego R. D. kontroli skarbowej pozwoliła Sądowi Rejonowemu w sposób jednoznaczny uznać, iż deklaracje podatkowe VAT-7 za okres od stycznia do grudnia 2010 r. złożone przez oskarżonego w Urzędzie Skarbowym W. w wyniku zawyżenia podatku naliczonego za styczeń 2010 r. o kwotę 58.039 zł, za luty 2010 r. o kwotę 14.838 zł, za marzec 2010 r. o kwotę 3.754 zł, za kwiecień 2010 r. 74.087 zł, za maj 2010 r. 122.836 zł, za czerwiec 2010 o kwotę 74.779 zł, za lipiec 2010 r. 51.457 zł, za sierpień 2010 r. o kwotę 129.587 zł, za wrzesień 2010 r. o kwotę 701.487 zł, za październik 2010 r. o kwotę 239.353 zł, za listopad 2010 r. o kwotę 318.085zł, grudzień 2010 r. o kwotę 145.278 zł oraz zaniżenia podatku należnego VAT w miesiącach październiku 2010 r. o kwotę 122.672 zł i grudniu 2010 r. o kwotę 157.283 zł wbrew art. 86 ust 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w zw. z § 19 ust 1, § 20 i § 21 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, zawierały dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, a tym samym pozwalał na przypisanie oskarżonemu sprawstwa w zakresie przypisanych mu czynów zabronionych.

113 Wniosek

114 o zmianę zaskarżonego wyroku w części opisanej w pkt. I i II wyroku z dnia 4 stycznia 2022 r. i uniewinnienie R. D..

115 ☐ zasadny

116 ☐ częściowo zasadny

117 ☒ niezasadny

118 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

119 wobec niepotwierdzenia zasadności zarzutu stawianego zaskarżonemu wyrokowi w apelacji, z powodów wskazanych powyżej i jednocześnie niestwierdzenia okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu, o których mowa w art. 439 k.p.k. i 440 k.p.k., nie było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskiem końcowym apelacji.

120 3.2.

121 błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżony R. D. popełnił zarzucane mu czyny, w sytuacji gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania.

122 ☐ zasadny

123 ☐ częściowo zasadny

124 ☒ niezasadny

125 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

126 Zarzut stawiany przez obrońcę oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą naruszenia normy określonej w art. 438 pkt 3 k.p.k. jest bowiem kwestionowanie ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd meriti w danej sprawie. Na stan faktyczny składa się wiele elementów strony przedmiotowej (na przykład czynności wykonawcze sprawy czy okoliczności czasu, miejsca lub sposobu działania), i podmiotowej (przykładowo: osoba sprawcy, zamiar, itp.). To obowiązkiem apelującego jest wykazanie dlaczego nie zgadza się z orzeczeniem i przedstawienie argumentacji na ten temat. Tymczasem skarżący odwołuje się jedynie do niezasadnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że: „ brak jest w wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie oskarżonego”. Raz jeszcze zatem podnieść należy, iż Sąd Rejonowy w sposób jasny i klarowny wyłuszczył dowody, które przemawiały za winą i sprawstwem oskarżonego, ocenił także właściwie jego wyjaśnienia w których nie przyznał się do stawianych mu zarzutów , dokonując ich konfrontacji z pozostałymi dowodami zgromadzonym sprawie w szczególności materiałami z przeprowadzonej wobec oskarżonego kontroli skarbowej oraz wydanych w jej następstwie decyzji i wyroków.

127 Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd meriti trafnie ustalił, iż oskarżony nie dopełnił obowiązku zawiadomienia o zmianę danych wskazywanych w deklaracjach podatkowych co skutkowało uszczupleniem danin należnych Skarbowi Państwa i tym samym wypełnił znamiona czynu zabronionego z art. 56 § 1 k.ks. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s

128 Reasumując – wbrew zarzutom apelującego - ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Orzekający wynikają logicznie z przeprowadzonych dowodów. Nadto każdy fakt jest odpowiednio zilustrowany odpowiadającymi mu dowodami, co sprawia, że nie sposób w tym przypadku zarzucać dowolności. Wszystko to sprawia, iż ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Orzekający są prawidłowe i poczynione na podstawie zebranego materiału dowodowego i w wyniku jego poprawnej oceny. Poczynione przez Sąd meriti ustalenia faktyczne niewątpliwie mają walor prawdziwych, a przez to zgodnych z wymogiem wynikającym z przepisu art. 2 § 2 k.p.k. Ocena zeznań świadków oraz dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy została bowiem przeprowadzona w sposób staranny i kompletny, zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Rekonstrukcja przebiegu inkryminowanego zdarzenia na potrzeby zaskarżonego wyroku została bowiem poprzedzona wszechstronną i wieloaspektową analizą całokształtu dowodów przeprowadzonych w toku rozprawy głównej. Konfrontacja treści poszczególnych dowodów doprowadziła Sąd Rejonowy do trafnych ustaleń w zakresie zachowania oskarżonego.

129 Wniosek

130 o zmianę zaskarżonego wyroku w części opisanej w pkt. I i II wyroku z dnia 4 stycznia 2022 r. i uniewinnienie R. D..

131 ☐ zasadny

132 ☐ częściowo zasadny

133 ☒ niezasadny

134 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

135 wobec niepotwierdzenia zasadności zarzutu stawianego zaskarżonemu wyrokowi w apelacji, z powodów wskazanych powyżej i jednocześnie niestwierdzenia okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu, o których mowa w art. 439 k.p.k. i 440 k.p.k., nie było podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku zgodnie z wnioskiem końcowym apelacji.

136 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

137 4.1.

138 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

139 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

140 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

141 5.1.1

142 Przedmiot utrzymania w mocy

143 wyrok wskazany w sekcji 1.1. części wstępnej niniejszego uzasadnienia

144 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

145 zarzuty apelacji okazały się nietrafnie, co wykazano powyżej stąd zaskarżony wyrok - jako poprawny zarówno w kwestii ustalenia sprawstwa i winy oskarżonego, jak i wymierzonej mu kary - należało utrzymać w mocy.

146 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

147 5.2.1.

148 Przedmiot i zakres zmiany

149 Zwięźle o powodach zmiany

150 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

151 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

152 5.3.1.1.1.

153 ☐ art. 439 k.p.k.

154 Zwięźle o powodach uchylenia

155 5.3.1.2.1.

156 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

157 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

158 Zwięźle o powodach uchylenia

159 5.3.1.3.1.

160 Konieczność umorzenia postępowania

161 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

162 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

163 5.3.1.4.1.

164 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

165 Zwięźle o powodach uchylenia

166 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

167 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

168 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

169 Przytoczyć okoliczności

170 6. Koszty Procesu

171 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

172 Przytoczyć okoliczności

173 II

174 o kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądzając ich zwrot od R. D.. Nadto na podstawie art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zwolniono oskarżonego od opłaty za II instancję.

175 7. PODPIS

176 SSO Marcin Sosiński

177 1.11. Granice zaskarżenia

178 Kolejny numer załącznika

179 1

180 Podmiot wnoszący apelację

181 Obrońca oskarżonego

182 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

183 Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu , XII Wydział Karny z dnia 4 stycznia 2022 r. w sprawie XII K 279/16 dotyczący R. D.

184 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

185 ☒ na korzyść

186 ☐ na niekorzyść

187 ☒ w całości

188 ☐ w części

189 ☐

190 co do winy

191 ☐

192 co do kary

193 ☐

194 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

195 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

196 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

197 ☐

198 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

199 ☐

200 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

201 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

202 ☒

203 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

204 ☒

205 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

206 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

207 ☐

208 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

209 ☐

210 art. 439 k.p.k.

211 ☐

212 brak zarzutów

213 0.1.1.4. Wnioski

214 ☐

215 uchylenie

216 ☒

217 zmiana