Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 13 października 2022 r., IV Ka 330/22

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 13 października 2022 r., IV Ka 330/22

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 330/22

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1.

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II K 1267/19.

9 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☐ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☒ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 0.11.3. Granice zaskarżenia

17 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☒ na korzyść

19 ☐ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☐

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☒

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 0.11.4. Wnioski

47 ☒

48 uchylenie

49 ☒

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 0.12.1. Ustalenie faktów

53 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 2.1.1.1.

60 M. P. (1)

61 M. P. (1) dnia 23.08.2022 r. i 31.08.2022 r. korzystał z konsultacji psychologicznej w Centrum (...). Jak wskazano M. P. (1) doświadcza załamania nerwowego, związanego w dużej mierze z trwającą rozprawą Sądową i możliwymi konsekwencjami po spowodowaniu wypadku komunikacyjnego.

62 Opinia psychologiczna.

63 224.

64 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

65 Lp.

66 Oskarżony

67 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

68 Dowód

69 Numer karty

70 2.1.2.1.

71 0.12.2. Ocena dowodów

72 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

73 Lp. faktu z pkt 2.1.1

74 Dowód

75 Zwięźle o powodach uznania dowodu

76 2.1.1.1.

77 Opinia psychologiczna.

78 Brak podstaw do odmowy przyznania waloru wiarygodności. Dowód nie wnosi wiele do przedmiotowej sprawy, jako nie związany bezpośrednio z niniejszą sprawą.

79 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

80 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

81 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

82 Dowód

83 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

84 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

85 Lp.

86 Zarzut

87 3.1.

88 Obraza przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

89 1. art. 7 k.p.k. poprzez:

90 a) dowolną ocenę materiału dowodowego, sprzeczną z logiką, prawidłowym rozumowaniem oraz doświadczeniem życiowym, polegającą na uznaniu, iż wersja przedstawiona przez pokrzywdzonego (...) została potwierdzona przez funkcjonariuszy Policji, w sytuacji gdy nie byli oni obecni na miejscu zdarzenia, a całe zdarzenie znają wyłącznie z twierdzeń pokrzywdzonego, już po oddaleniu się oskarżonego z miejsca zdarzenia, a nadto z zeznań świadka L. Ł. wynika, wbrew twierdzeniom pokrzywdzonego, oskarżony w chwili zatrzymania był spokojny, nadto brak było podejrzenia policjantów by M. P. mógłby być pod wpływem zdarzenia i obawy o własne życie;

91 b) wybiórcze dobranie dowodów, z całkowitym pominięciem korzystnych dla oskarżonego, dopełnionych całkowicie dowolnie formułowanymi tezami i twierdzeniami, w oderwaniu od materiału dowodowego, w tym:

92 I. uznanie zeznań pokrzywdzonego jako wiarygodnych bez wskazania, którą z wersji pokrzywdzonego Sąd uznał za prawdziwą, pomimo że przedstawiał on trzy różne wersje tego samego zdarzenia, tj.:

93 -

94 jako zawiadamiający na miejscu zdarzenia w dniu 30 lipca 2019 r. przytoczył jednoznacznie treść rozmowy z oskarżonym, w tym wyjaśnił dokładnie, iż M. P. wskazał mu, że żądana kwota jest tytułem paliwa za pojazd marki H. z wypożyczalni, a pokrzywdzony sam zapytał się o rachunek za paliwo, za które miał zapłacić, odnosząc się natomiast do trzymanego w ręku sekatora oskarżony miał według pokrzywdzonego cały czas trzymać go przy jego klatce piersiowej i w chwili nieuwagi pokrzywdzony chwycił M. P. za rękę, po czym obaj upadli, a pokrzywdzony leżał na oskarżonym;

95 -

96 podczas przesłuchania w dniu 04 września 2019 r. wskazał podejrzany, iż oskarżony najpierw przyłożył mu nożyce do klatki piersiowej, a następnie zaczął uderzać po krzesłach i stołach, i dopiero wówczas doszło do szarpaniny pomiędzy nimi, jednocześnie pokrzywdzony zeznał, że oskarżony posługiwał się wyłącznie pojedynczymi słowami jak „samochód, paliwo, coś tam".

97 -

98 podczas przesłuchania w dniu 21 czerwca 2021 r. pokrzywdzony zeznał, iż oskarżony najpierw uderzał sekatorem o krzesła, a potem po upadku, gdy to oskarżony leżał na pokrzywdzonym, przykładał je pokrzywdzonemu do klatki piersiowej i szyi;

99 II. uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. P., w sytuacji gdy co do okoliczności zdarzenia z dnia 30 lipca 2019 r. przedstawiał on jedną, spójną i logiczną wersję wydarzeń, iż wyciągnął on sekator już po szarpaninie z (...) i bez związku z próbą odzyskania od niego wierzytelności;

100 III. uznaniu za niewiarygodne zeznania świadka N. K. (1) i P. llskiej, albowiem byli znajomymi oskarżonego, w sytuacji gdy ich zeznania były spójne, logiczne i odzwierciedlały wersję zdarzeń oskarżonego;

101 2. art. 410 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych zeznań świadka L. Ł., który jednoznacznie wskazał, iż w chwili zatrzymania M. P. był spokojny, co przeczy twierdzeniom (...) co do agresywnego zachowania oskarżonego, a w szczególności okoliczności, że miałby on być rzekomo pod wpływem środków (...);

102 3. art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonego wątpliwości dotyczących ustalenia okoliczności zdarzenia z dnia 30 lipca 2019 r., opierając się wyłącznie na twierdzeniach pokrzywdzonego (...), który był zainteresowany uznaniem oskarżonego jako agresora, co pozwoliłoby (...) uwolnić się od ewentualnej odpowiedzialności karnej za skutki szarpaniny z M. P.

103 ☐ zasadny

104 ☐ częściowo zasadny

105 ☒ niezasadny

106 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

107 Zarzuty obrońcy oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie.

108 Szczegółowa analiza akt przedmiotowego postępowania wskazuje, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie rozpoznawcze w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy, gromadząc i ujawniając wszelki materiał dowodowy, dążąc do wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia kwestii. Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy zostały oparte na całokształcie zgromadzonego oraz ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego, który został oceniony z poszanowaniem reguł wynikających z art.7k.p.k., co sprawiło, że zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o prawidłowe ustalenia faktyczne. Ponadto Sąd meriti swoje stanowisko w sposób należyty uzasadnił w pisemnych motywach wyroku, sporządzonych zgodnie z wymogami o jakich mowa w art.424k.p.k. Wymowa dowodów przeprowadzonych w toku postępowania nie pozostawia wątpliwości również dla Sądu Odwoławczego, który w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, że całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego daje wystarczające podstawy do uznania, iż wina i sprawstwo oskarżonego M. P. (1) w zakresie przypisanych mu czynów, a to przestępstw z art.191§2k.k. i art.157§2k.k. w zw. z art.11§2k.k. oraz art.62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - nie budzi wątpliwości - nie budzi wątpliwości. Sprawstwo i wina oskarżonego w zakresie drugiego z przypisanych mu czynów nie było przy tym kwestionowane przez obronę.

109 W kontekście zarzutów obrony podkreślić trzeba, że skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia przepisu art. 7 k.p.k. wymaga wykazania, że ocena dokonana przez Sąd jest sprzeczna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, nie została poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, bądź argumentacja zaprezentowana przez Sąd za tak dokonanym wyborem pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki. Przekonanie Sądu o wiarygodności jednych dowodów i jej braku w przypadku innych, pozostaje pod ochroną przepisu art. 7 k.p.k., jeżeli zostało poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy, rozważeniem tych przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, pozostaje zgodne ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zostało wyczerpująco i logicznie uargumentowane w uzasadnieniu wyroku ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2020 r., V KK 31/20).

110 Sąd Odwoławczy aprobuje w pełni przyjęte przez Sąd I instancji stanowisko, że podstawą czynienia ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie w zakresie zarzuconych oskarżonemu czynów winny być przede wszystkim spójne, konsekwentne oraz rzeczowe zeznania pokrzywdzonego, który w toku całego postępowania jednoznacznie wskazywał, że to on dnia 30 lipca 2019 r. we W., około godz. 17 został zaatakowany przez oskarżonego, który trzymając w ręku nożyce typu sekator zażądał od niego zwrotu wierzytelności w kwocie 200 zł, grożąc mu przy tym uszkodzeniem ciała oraz stosując przemoc polegającą na szarpaniu, czym spowodował u pokrzywdzonego naruszenie czynności narządu ciała i rozstrój zdrowia. Powyższe zeznania pokrzywdzonego korespondują przy tym w pełni z zeznaniami przybyłych na miejsce zdarzenia około 17.15 funkcjonariuszy policji – świadków P. J. i L. Ł. (2), którym to pokrzywdzony bezpośrednio po ww. zdarzeniu zdał relacje z jego przebiegu i którzy to następnie dokonali także zatrzymania oskarżonego, podczas którego to oskarżony wezwany do wydania rzeczy pochodzące z przestępstwa i służące do jego popełnienia – przekazał im nożyce do żywopłotu oraz woreczki strunowe z zwartością suszu roślinnego, a także banknot o nominale 100 zł. Relacja wyłaniająca się z zeznań pokrzywdzonego oraz wskazanych wyżej świadków (osób obcych dla stron i mających z nimi kontakt jedynie w ramach wykonywania obowiązków służbowych), co do przebiegu inkryminowanego zdarzenia z dnia 30 lipca 2019r. jest spójna i logiczna. Zeznania wskazanych wyżej świadków i pokrzywdzonego korespondują wzajemnie ze sobą, a nadto pozostają także zgodne z pozostałym pozyskanym do sprawy materiałem dowodowym, w tym w szczególność w postaci protokołów zatrzymania oskarżonego, przeszukania osoby, jej odzieży i podręcznych przedmiotów, zatrzymania rzeczy, użycia wagi, użycia testera narkotykowego, badania stanu trzeźwości, opinii biegłego z zakresu fizykochemii, dokumentacji medycznej pokrzywdzonego oraz świadectwa sądowo-lekarskich oględzin ciała.

111 Spójne i konsekwentne zeznania pokrzywdzonego oraz wskazywanych wyżej świadków w zestawieniu z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności w postaci opinii biegłego z zakresu fizykochemii, dokumentacji medycznej pokrzywdzonego, świadectwa sądowo-lekarskich oględzin ciała, protokołów zatrzymania rzeczy oraz badania stanu trzeźwości - przesądziły o uznaniu oskarżonego M. P. (1) za winnego popełnienia obu zarzuconych mu czynów, a to przestępstwa z art. 191§2k.k. i art.157§2k.k. w zw. z art.11§2k.k., polegającego na tym, że w dniu 30 lipca 2019 r., we W. przy ul. (...), działając w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności w kwocie 200 zł, trzymając w ręku nożyce typu sekator, groził M. (...) uszkodzeniem ciała oraz przemocą polegającą na szarpaniu, czym spowodował obrażenia ciała w postaci rozchwiania dużego stopnia siekacza dolnego prawego przy ubytkach w uzębieniu i zmianie chorobowej w postaci przyzębicy, gojących się otarć naskórka na paluchu stopy lewej, obrażenia te spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała i rozstroju zdrowia na okres nie dłuższy niż 7 dni oraz przestępstwa z art.62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającego na tym, że w dniu 30 lipca 2019 r. we W. przy ul. (...), posiadał przy sobie wbrew przepisom ustawy środki odurzające w postaci trzech woreczków (...) z zawartością(...) koloru zielonego w postaci (...) w łącznej ilości 2,47 grama.

112 Powyższe jednocześnie przesądziło także o odmowie nadania przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego M. P. (1), który jak już wyżej wskazano przyznał się do posiadania zakazanych substancji, wskazując jednocześnie konsekwentnie, że to on, nie pokrzywdzony M. Pasieka jest w przedmiotowej sprawie pokrzywdzonym i to on został zaatakowany przez pokrzywdzonego, kiedy to upomniał się o zwrot należności za paliwo. Przy czym powyższe wyjaśnienia oskarżonego nie wytrzymują konfrontacji tak z uznanymi za spójne i szczere zeznaniami pokrzywdzonego i wskazywanych wyżej świadków, a nadto także pozostają wewnętrznie sprzeczne- na co słusznie zwrócił uwagę Sąd Rejonowy. W tym także w zakresie wskazywanego przez obronę użycia sekatora. Oskarżony w swych wyjaśnieniach podał tu początku, że pokrzywdzony rzucił się na niego, przewrócił go i przewrócił się na niego, po czym trzymał go przyblokowanego na ziemi. W momencie gdy pokrzywdzony z niego zszedł, podbiegł do auta, wyciągnął sekator i powiedział, że „zaraz mu potne tą budkę za to co zrobił” (k.58), podobnie wskazując także w toku przeprowadzonej w postępowaniu przygotowawczym z pokrzywdzony konfrontacji, po czym przed Sądem oskarżony wskazał, że podszedł do pokrzywdzonego, po czym ten go odepchnął, z czego powstała szarpanina, po czym wywrócili się. Pokrzywdzony go obezwładnił, przyduszał, trzymał, oskarżony miał krzyczeć, by go puścił, próbował się wyślizgnąć. Gdy pokrzywdzony w końcu go puścił, jak wyjaśnił oskarżony „podbiegłem do samochodu, otwierając drzwi od strony pasażera, bo zawsze na środku trzymam telefon komórkowy. Nie wiem, odruchowo chwyciłem ten sekator w ręce, odwróciłem się i powiedziałem, że gdybym chciał mu coś zrobić, to mógłbym mu podziurawić budkę” (k.153v), wskazując dalej, że pokrzywdzony miał po tych słowach ruszyć w jego stronę, oskarżonemu zaś wydawało się, że miał coś w ręce, więc uciekł do samochodu i odjechał. Pytany o powyższe rozbieżności przed Sądem oskarżony wskazał, że nie podtrzymuje wcześniejszych wyjaśnień, lakonicznie podając, że być może to źle sformułował i nie wie czemu tego nie poprawił. W tym miejscu nie sposób nie zauważyć tu także, że jak wynika z zeznań świadka P. I., partnerki oskarżonego, która przebieg ww. zdarzenia zna wyłącznie z relacji oskarżonego – relacjonując jej ww. zdarzenia oskarżony w ogóle nie wspomniał o użyciu w czasie zdarzenia sekatora. Podobnie świadka N. K. (1) oskarżony zapewniał, że nie groził pokrzywdzonemu, ani nie używał sekatora.

113 W kontekście zarzutów obrony, ustosunkowując się dalej co do pewnych drobnych nieścisłości w zeznaniach pokrzywdzonego, w ocenie Sądu Odwoławczego powyższe uwzględniając bardzo dynamiczny przebieg zdarzenia, którym to pokrzywdzony został całkowicie zaskoczony oraz, które wzbudziło w nim obawę o utratę zdrowia i życia – pozostawało bez wpływu na ocenę wiarygodności zeznań pokrzywdzonego. W tym zakresie podkreślić trzeba, że mniejsza szczegółowość relacji składanych przez pokrzywdzonego w dalszym toku postępowania nie może być uznawana za świadczącą o nieszczerości jej wypowiedzi, albowiem pamięć ludzka ma charakter generatywny, a nie jest wierną kopią rzeczywistości. Naturalnym pozostaje proces zacierania się śladów pamięciowych związany z upływem czasu od zdarzenia. Stad też naturalnym jest, że zeznając w pewny odstępie czasowym od inkryminowanego zdarzenia, pokrzywdzony - dla którego ww. zdarzenie było dużym zaskoczeniem, które wywołało w nim silne emocje, strach i szok - nie pamiętał już wszystkich szczegółów swojej rozmowy z oskarżonym, które to podał słuchany bezpośrednio po zdarzeniu. W tym zakresie podkreślić należy tu, że wbrew odmiennym twierdzeniom obrony, słuchany 4 września 2019 r. pokrzywdzony nie podał, że oskarżony posługiwał się wyłącznie pojedynczymi słowami, a pokrzywdzony zeznał, że pamięta jedynie pojedyncze wypowiadane przez oskarżonego słowa – wskazując, że kojarzę pojedyńcze słowa od niego, jakiś samochód, paliwo, coś tam (…)przeraził mnie swoim wyglądem, byłem zaskoczony (k.80v). Odnosząc się do zeznań złożonych przez pokrzywdzonego przed Sądem w dniu 21 czerwca 2021 r. – zauważyć zaś trzeba, że pokrzywdzony wskazał tu wyraźnie, że ok. godz. 17 został napadnięty przez mężczyznę z nożycami , który zażądał od niego pieniędzy, który jak podkreślił najpierw przyłożył mi te nożyce (k.161).

114 Dalej odnosząc się co zeznań świadka N. K. (1), zaznaczyć należy, że świadek nie był bezpośrednim obserwatorem inkryminowanego zdarzenia i jego przebieg wiadomym jest mu jedynie z relacji innych osób. Nadto jak słusznie podkreśla tu Sąd Rejonowy złożone przez tegoż świadka zeznania przed Sądem, ponad 2 lata po zdarzeniu były dużo bardziej szczegółowe i bogatsze, niż te złożone uprzednio w toku postępowania przygotowawczego, stąd też uznano je słusznie za budzące duże wątpliwości, co do ich wiarygodności i uznano za wiarygodne jedynie zeznania złożone w toku dochodzenia. Podkreślić nadto należy, że zeznania świadka, wbrew twierdzeniom obrony, nie pokrywają się z wersją wydarzeń zaprezentowaną przez oskarżonego, choćby już w zakresie użycia przez oskarżonego sekatora. M. P. (1) zapewniać miał wszak świadka N. K., że nie groził pokrzywdzonemu, ani nie używał sekatora czasie zdarzania. W zakresie zaś zeznań P. llskiej, partnerki oskarżonego podkreślić trzeba tu także, że świadkowi przebieg inkryminowanego zdarzenia znany jest jedynie z relacji oskarżonego, który to przy tym, jak już wyżej podkreślano, opisując jej ww. zdarzenie pominą pewne niewygodne dla niego kwestie, stąd też nie sposób tu uznać jej zeznań za w pełni wiarygodne i mogące stanowić podstawę do dokonywania istotnych ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie.

115 Następnie w kontekście podnoszonego przez skarżącego naruszenia art. 410 k.p.k. wskazać należy, że naruszenie treści tego przepisu następuje poprzez oparcie orzeczenia na okolicznościach nieujawnionych w toku rozprawy głównej, bądź też przez pominięcie przy wyrokowaniu ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności tak korzystnych, jak i niekorzystnych dla podsądnego. Nie stanowi zaś naruszenia przepisu art.410k.p.k. dokonanie takiej czy innej oceny dowodu przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 maja 2021 r., II AKa 16/21). Odnosząc się tu do podnoszonej przez obronę okoliczności, iż zgodnie z zeznaniami świadka L. Ł. (2), w chwili zatrzymania oskarżony był spokojny, co przeczy w ocenie skarżącego twierdzeniom pokrzywdzonego o agresywnym zachowaniu oskarżonego oraz pozostawaniu przez niego pod wpływem środków (...) – wskazać należy, że do zatrzymania oskarżonego nie doszło bezpośrednio po zdarzeniu, a dopiero po pewnym czasie, a to ok. godzinie od zdarzenia. W swych zeznaniach pokrzywdzony zaś konsekwentnie twierdził, że oskarżony był wobec niego agresywny oraz, że w ocenie pokrzywdzonego mógł on znajdować się pod wpływem jakiś środków. Powyższe zeznania pokrzywdzonego korespondują z zeznaniami przybyłych na miejsce zdarzenia około 17.15 funkcjonariuszy policji - P. J. i L. Ł. (2), którym to pokrzywdzony bezpośrednio po ww. zdarzeniu zdał relacje z jego przebiegu, wyraźnie wskazując na agresywne zachowanie mężczyzny, który go zaatakował, co sprawiło, że w obawie o swoje życie i zdrowie wydał mu żądane pieniądze. Badanie stanu trzeźwości oskarżonego, wykazało zaś, że był on pod wpływem alkoholu, co również koresponduje z zeznaniami pokrzywdzonego.

116 Na końcu w kontekście podnoszonego przez obronę zarzutu naruszenia przez Sąd Rejonowy wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k. reguły rozstrzygania niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego ( in dubio pro reo) - podkreślić należy, że dla oceny, czy w sprawie nie doszło do naruszenia ww. przepisu nie są miarodajne wątpliwości zgłaszane przez stronę, ale to jedynie, czy orzekający w sprawie Sąd powziął wątpliwości, co do treści ustaleń faktycznych i wobec braku możliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, względnie czy w realiach sprawy wątpliwości takie powinien był powziąć. Natomiast gdy pewne ustalenia faktyczne zależne są od np. dania wiary lub odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonego, bądź też zeznaniom pokrzywdzonego - nie można mówić o naruszeniu zasady in dubio pro reo, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów rozstrzygane mogą być jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez Sąd meriti w granicach sędziowskiej swobody ocen wynikającej z art.7k.p.k. Norma art.5 § 2 k.p.k. nie oznacza bowiem obowiązku mechanicznego wyboru wersji wydarzeń najbardziej korzystnej dla oskarżonego bez poddania wszystkich dowodów krytycznej weryfikacji.

117 Wniosek

118 Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu z art. 191 § 2 k.k.

119 Ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji.

120 ☐ zasadny

121 ☐ częściowo zasadny

122 ☒ niezasadny

123 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

124 Wobec stwierdzenia niezasadności podniesionych zarzutów oraz nie dopatrzenia się w sprawie uchybień, które podlegały by uwzględnieniu niezależnie od kierunku i granic zaskarżenia, brak było podstaw do wnioskowanej przez obronę zmiany zaskarżonego wyroku.

125 Jedynie na marginesie w kontekście sformułowanego przez obronę wniosku ewentualnego podkreślić trzeba, że w obecnym stanie prawnym z uwagi na treść art.437§2k.p.k. uchylenie przez Sąd Odwoławczy orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art.439§1k.p.k., art.454 k.p.k. lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.

126 3.2.

127 Błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść polegający na:

128 a) uznaniu, iż oskarżony M. P. w dniu 30 lipca 2019 r. we W. przy ul. (...), działając w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności uszkodzeniem ciała oraz przemocą, polegającą na szarpaniu, czym spowodował obrażenia ciała w postaci rozchwiania dużego stopnia siekacza dolnego prawego przy ubytkach w uzębieniu i zmianie chorobowej w postaci przyzębicy, gojących się otarć naskórka na paluchu stopy lewej, w sytuacji gdy oskarżony nie groził (...) w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności, a nożyce typu sekator wziął do ręki już po szarpaninie, jaka wywiązała się pomiędzy oskarżonym a pokrzywdzonym i nie miało to na celu wyegzekwowanie długu;

129 b) uznaniu, że oskarżony M. P. zwrócił się do (...) o zwrot kwoty 200 zł, w sytuacji gdy Oskarżony chciał odebrać wyłącznie należne mu 160 zł

130 c) błędnym przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn, podczas gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie i sprawstwie oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania za przestępstwo stypizowane w art. 191 § 2 k.k., a prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie mógł doprowadzić wyłącznie do uznania, że oskarżony w wyniku szarpaniny z (...) naruszył czynności narządu jego ciała i rozstroju na zdrowiu na okres nie dłuższy niż 7 dni.

131 ☐ zasadny

132 ☐ częściowo zasadny

133 ☒ niezasadny

134 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

135 Zarzut obrony uznać należy za niezasadny.

136 Nie powielając w tym miejscu argumentacji zaprezentowanej w pkt 3.1, która odnosi się także do powyższego zarzutu obrony, podkreślić trzeba, że błąd w ustaleniach faktycznych ( error facti) przyjętych za podstawę orzeczenia to błąd, który wynika bądź to z niepełności postępowania dowodowego (tzw. błąd "braku"), bądź też z przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (błąd "dowolności"). Może on więc być wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub nieprzestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ocenie dowodów (art.7k.p.k.), np. błąd logiczny w rozumowaniu, zlekceważenie niektórych dowodów, danie wiary dowodom nieprzekonującym, bezpodstawne pominięcie określonych twierdzeń dowodowych, oparcie się na faktach w istocie nieudowodnionych itd. Przy czym błędne ustalenia faktyczne są konsekwencją wadliwych wniosków wywiedzionych z właściwie ocenionych dowodów lub pominięcia wynikających z tych dowodów okoliczności. Nie jest więc wewnętrznie spójne zarzucanie jednocześnie dowolnej oceny dowodów i błędu w ustaleniach faktycznych co do tego samego rozstrzygnięcia ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2018 r., II AKa 379/18;wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2019 r.,II AKa 296/19).

137 Jak już zaś wyżej wykazano skarżący nie wykazał w skuteczny i przekonywający sposób aby Sąd I instancji naruszył przepis art. 7 k.p.k. i dopuścił się tym samym błędu dowolności. Autor apelacji opiera stawiane w tym zakresie zarzuty wyłącznie na bezpodstawnej polemice z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego.

138 Odnosząc się do zarzutów apelacji zaznaczyć należy, że kwota z żądaniem zwrotu której wystąpił oskarżony do pokrzywdzonego – ustalona została w oparciu o konsekwentne zeznania pokrzywdzonego, który twierdził w toku całego postepowania, że było to 200 zł oraz zeznania świadków funkcjonariuszy policji P. J. i L. Ł. (2), którym relacjonując przebieg inkryminowanego zdarzenia pokrzywdzony wyraźnie wskazał, że agresor zażądał od niego zwrotu 200 zł.

139 Wniosek

140 Zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu z art. 191 § 2 k.k.

141 Ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi I instancji.

142 ☐ zasadny

143 ☐ częściowo zasadny

144 ☒ niezasadny

145 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

146 Wobec stwierdzenia niezasadności podniesionych zarzutów oraz nie dopatrzenia się w sprawie uchybień, które podlegały by uwzględnieniu niezależnie od kierunku i granic zaskarżenia, brak było podstaw do wnioskowanej przez obronę zmiany zaskarżonego wyroku.

147 3.3.

148 Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, a mający wpływ na jego treść, polegający na bezpodstawnym uznaniu sprawstwa oskarżonego M. P. w zakresie posiadania ilości środków (...) w postaci 2,71 grama (...), podczas gdy z całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w tym uznanej za wiarygodną opinię biegłego sądowego z zakresu fizykochemii, ilość posiadanych przez oskarżonego środków (...) winna wynieść 2,47 g.

149 ☒ zasadny

150 ☐ częściowo zasadny

151 ☐ niezasadny

152 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

153 Zarzut obrony jest w pełni zasadny.

154 Bezsprzecznym pozostaje, że w toku zatrzymania u oskarżonego odnaleziono trzy woreczki strunowe z zawartością (...) koloru zielono- brązowego o łącznej masie 2,71 grama, które to jak wyjaśnił sam oskarżony stanowią substancje zakazane, co potwierdziła także pozyskana do sprawy opinia biegłego z zakresu fizykochemii. Przy czym jak wskazują wnioski płynące z ww. opinii zatrzymana u oskarżonego substancja roślinna w jednym z woreczków stanowiła mieszankę środka (...) innych niż (...) i tytoniu, a masa netto (...) w tej mieszance wynosiła ok. 0, 13 gram.

155 Stąd też wskazać należy, że w dniu 30 lipca 2019 r. we W. przy ul. (...), oskarżony posiadał przy sobie wbrew przepisom ustawy środki odurzające w postaci trzech woreczków (...) z zawartością suszu roślinnego koloru zielonego w postaci (...) w łącznej ilości nie 2,71 grama, a 2,47 grama.

156 Wniosek

157 Zmiana zaskarżonego wyroku w zakresie czynu pkt II części wstępnej wyroku poprzez zmianę w opisie czynu ilości posiadanego przez oskarżonego suszu roślinnego w postaci (...) z ilości 2,71 grama przyjąć ilość 2,47 grama.

158 ☒ zasadny

159 ☐ częściowo zasadny

160 ☐ niezasadny

161 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

162 Wobec stwierdzenia zasadności podniesionego przez obronę zarzutu, dokonano stosownej korekty zaskarżonego orzeczenia o czym wypowiedziano się w pkt 5.2.

163 3.4.

164 Rażącą niewspółmierność kary w postaci kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku, gdy analiza przepisów związanych z dyrektywami wymiaru kary art. 53 § 1 k.k. oraz art. 115 § 2 k.k. prowadzi do wniosku, że wobec oskarżonego zostały wymierzone sankcje niewspółmierne do okoliczności niniejszej sprawy - albowiem oskarżony prowadzi ustabilizowany tryb życia, posiada stałe zatrudnienie, nie utrudniał postępowania karnego, a nadto biorąc pod uwagę niski stopień społecznej szkodliwości oraz okoliczności czynów, orzeczenie kary 1 roku pozbawienia wolności znacząco przekracza stopień winy oskarżonego.

165 ☐ zasadny

166 ☐ częściowo zasadny

167 ☒ niezasadny

168 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

169 Zarzut obrony jest niezasadny.

170 Sąd Rejonowy, uznając M. P. (1) za winnego popełnienia obu przypisanych mu czynów- a to po pierwsze przestępstwa z art.191§2k.k. i art.157§2k.k. w zw. z art.11§2k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, zaś za drugie z przypisanych mu przestępstwa, a to czyn z art.62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzekając ostatecznie wobec oskarżonego karę łączną 1 roku pozbawienia wolności - i wysokość tak zarówno poszczególnych orzeczonych oskarżonemu za przypisane mu czyny kar jednostokowych, jak i orzeczonej na ich podstawie kary łącznej - jako nadmiernie surowych, jest przedmiotem zarzutu apelacji obrony.

171 Przepis art. 53 § 1 i 2 k.k. stanowi, iż Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, Sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Orzekając zaś karę łączną, zgodnie z art. 85a k.k., Sąd bierze pod uwagę przede wszystkim cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Mając nadto na uwadze relacje zachodzące pomiędzy poszczególnymi popełnionymi przez oskarżonego przestępstwami, a to łączący je związek przedmiotowo-podmiotowy. Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku i akta sprawy należy stwierdzić, iż Sąd I Instancji uczynił zadość wszystkim wymienionym wyżej dyrektywom ujętym w art. 53 § 1 i 2 k.k., jak również art. 85 a k.k., a co za tym idzie tak orzeczonych oskarżonemu za poszczególne przypisane mu czyny kar jednostkowych, jak i orzeczonej mu ostatecznie kary łącznej – nie sposób uznać na nadmiernie surowych.

172 Podkreślić należy tu przy tym, że na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k. nie chodzi o każdą różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - uznać za rażąco niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2016 r., sygn. II AKa 217/16).

173 Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, zauważyć trzeba, że art.191§1k.k. w zw. z art.11§ 3 k.k., który stał się podstawą wymiaru orzeczonej oskarżonemu za przypisany mu w pkt I czyn kary - przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności do lat 3, a więc kara 10 miesięcy pozbawienia wolności orzeczona oskarżonemu przez Sad Rejonowy oscyluje zdecydowanie w dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

174 Sąd meriti argumentując wymiar kary orzeczonej oskarżonemu słusznie wskazał tu stopień winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego, mając na uwadze, zgodnie z art. 115 § 2 k.k., w szczególności rodzaj i charakter naruszonego dobra – a to nie tylko wolność człowieka w ujęciu decyzyjnym, a zatem wolność podejmowania decyzji oraz ich realizacji, ale i w przedmiotowym przypadku także zdrowie człowieka, rozmiary wyrządzonej pokrzywdzonemu szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, w tym zwłaszcza agresywny sposób działania oskarżonego, jak również postać zamiaru i motywację sprawcy. Uwzględniając nadto także, właściwości i warunki osobiste oskarżonego, w tym zwłaszcza jego wcześniejszą karalność. Mając także na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które orzeczona kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w tym zwłaszcza przekonanie, że nie można przy pomocy gróźb i przemocy dokonywać samowolnej egzekucji długów.

175 Odnosząc się zaś do drugiego z przypisanych oskarżonemu czynów (pkt II części dyspozytywnej skarżonego wyroku) – wskazać należy, że art.62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, który stał się podstawą wymiaru orzeczonej oskarżonemu kary - przewiduje zagrożenie karą pozbawienia wolności do lat 3, stad też również tu wskazać należy, że kara orzeczona oskarżonemu przez Sąd Rejonowy w wymiarze 6 miesięcy pozbawienia wolności oscyluje zdecydowanie w dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

176 Argumentując wymiar kary orzeczonej oskarżonemu za ww. czyn słusznie wskazano tu na stopień winy i społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego, mając na uwadze, w szczególności rodzaj i charakter naruszonego dobra – tak życie i zdrowie publiczne, jak również – w przypadku posiadania zakazanych środków– życie i zdrowie konkretnej osoby, sposób i okoliczności popełnienia czynu, w tym rodzaj i ilość posiadanych zakazanych substancji. Uwzględniając nadto także, właściwości i warunki osobiste oskarżonego, w tym zwłaszcza jego wcześniejszą karalność, a nadto także przyznanie się oskarżonego do popełnienia ww. czynu. Mając także na uwadze cele zapobiegawcze i wychowawcze, które orzeczona kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

177 Przy orzekaniu kary łącznej uwzględniono tu zaś w szczególności bark ścisłego związku przedmiotowo-podmiotowego pomiędzy przypisanymi oskarżonemu czynami, co przemawiać musiało, przy uwzględnieniu oczywiście celów zapobiegawczych i wychowawczych kary, za orzeczeniem kary łącznej na zasadzie asperacji – a to w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności.

178 Reasumując powyższe należy stwierdzić, iż zarówno stopień winy jak i społecznej szkodliwości czynu uzasadniały wymierzenie oskarżonemu tak orzeczonych mu za poszczególne przypisane mu czyny kar jednostkowych, jak i orzeczonej mu przy zastosowaniu zasady asperacji kary łącznej 1 roku pozbawienia wolności. Mając na uwadze okoliczność przypisanych mu czynów oraz sylwetkę osobowościową sprawcy, kara ta, prócz sprawiedliwościowych i prewencyjnych, zrealizuje również cele wychowawcze, uświadamiając oskarżonemu wagę jego czynu, a także jednocześnie przekonując, że nie można bezkarnie lekceważyć przepisów prawa.

179 Wniosek

180 Uchylenie orzeczenia o karze łącznej i wymierzenie oskarżonemu następujących kar:

181 -

182 za czyn opisany w punkcie I części wstępnej wyroku, na podstawie art. 157 § 2 k.k. - kary grzywny;

183 -

184 za czyn opisany w punkcie II części wstępnej wyroku na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.- 1 miesiąca pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres próby 1 roku

185 ☐ zasadny

186 ☐ częściowo zasadny

187 ☒ niezasadny

188 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

189 Wobec stwierdzenia niezasadności podniesionego zarzutu oraz nie dopatrzenia się w sprawie uchybień, które podlegały by uwzględnieniu niezależnie od kierunku i granic zaskarżenia, brak było podstaw do wnioskowanej przez obronę zmiany zaskarżonego wyroku.

190 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

191 4.1.

192 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

193 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

194 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

195 0.15.1.1.

196 Przedmiot utrzymania w mocy

197 Wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia - Fabrycznej z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. akt II K 1267/19.

198 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

199 Apelacja obrońcy oskarżonego - co do zasady - nie zasługiwała na uwzględnienie. W kwestii dokonanej zmiany zaskarżonego wyroku oraz jej powodów wypowiedziano się w pkt. 5.2.

200 W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonanych na podstawie oceny tych dowodów ustaleń faktycznych, Sąd Odwoławczy uznał bowiem, że sprawstwo i wina oskarżonego M. P. (1) w zakresie obu przypisanych mu czynów, a to przestępstwa z art. 191§ 2 k.k. i art.157§2k.k. w zw. z art.11§2k.k. oraz z art.62 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - nie budzi wątpliwości. Omówione wyżej zarzuty obrony mające na celu zakwestionowanie sprawstwa i winy oskarżonego, okazały się nieskuteczne, gdyż za ich pomocą obrońca nie zdołał podważyć dokonanej przez Sąd I instancji oceny w tym przedmiocie.

201 W sprawie nie dopatrzono się nadto uchybień, które podlegałyby uwzględnieniu niezależnie od kierunku i granic zaskarżenia - wobec czego wyrok Sądu Rejonowego utrzymano w mocy.

202 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

203 0.0.15.2.1.

204 Przedmiot i zakres zmiany

205 Zmiana zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w części opisowej pkt II wskazano, iż ilość posiadanego (...) w postaci (...) stanowi 2,47 grama zamiast wskazanej tam ilości 2,71 grama.

206 Zwięźle o powodach zmiany

207 Bezsprzecznym pozostaje, że w toku zatrzymania u oskarżonego odnaleziono trzy woreczki strunowe z zawartością(...) koloru (...) o łącznej masie 2,71 grama, które to jak wyjaśnił sam oskarżony stanowią substancje zakazane, co potwierdziła także pozyskana do sprawy opinia biegłego z zakresu fizykochemii. Przy czym jak wskazują wnioski płynące z ww. opinii zatrzymana u oskarżonego substancja roślinna w jednym z woreczków stanowiła mieszankę środka (...) innych niż (...) a masa netto (...) w tej mieszance o łącznej masie 0,27 grama - wynosiła ok. 0, 13 gram. Stąd też wskazać należy, że w dniu 30 lipca 2019 r. oskarżony posiadał przy sobie środki odurzające w postaci trzech woreczków (...) z zawartością (...) koloru (...) w postaci (...) w łącznej ilości 2,47 grama (0,13 g +0,73 g+ 1,61 g).

208 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

209 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

210 5.3.1.1.1.

211 ☐ art. 439 k.p.k.

212 Zwięźle o powodach uchylenia

213 5.3.1.2.1.

214 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

215 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

216 Zwięźle o powodach uchylenia

217 5.3.1.3.1.

218 Konieczność umorzenia postępowania

219 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

220 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

221 5.3.1.4.1.

222 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

223 Zwięźle o powodach uchylenia

224 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

225 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

226 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

227 Przytoczyć okoliczności

228 6. Koszty Procesu

229 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

230 Przytoczyć okoliczności

III.

231 Orzeczenie oparto na podstawie art.624 §1 k.p.k.

232 7. PODPIS

233 SSO Marcin Sosiński

234 0.11.3. Granice zaskarżenia

235 Kolejny numer załącznika

236 1.

237 Podmiot wnoszący apelację

238 Obrońca oskarżonego.

239 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

240 Przypisanie oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie popełnienia przypisanych mu czynów.

241 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

242 ☒ na korzyść

243 ☐ na niekorzyść

244 ☒ w całości

245 ☐ w części

246 ☐

247 co do winy

248 ☐

249 co do kary

250 ☐

251 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

252 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

253 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

254 ☐

255 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

256 ☐

257 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

258 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

259 ☒

260 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

261 ☒

262 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

263 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

264 ☒

265 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

266 ☐

267 art. 439 k.p.k.

268 ☐

269 brak zarzutów

270 0.11.4. Wnioski

271 ☒

272 uchylenie

273 ☒

274 zmiana