Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2022 r., IV Ka 1241/21

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2022 r., IV Ka 1241/21

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 IV Ka 1241/21

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 2

6 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Wyrok Sądu Rejonowego w Oleśnicy z dnia 30 czerwca 2021 r., sygn. akt II K 1105/20, uniewinniający oskarżonego E. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt

9 1.2. Podmiot wnoszący apelację

10 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

11 ☒ oskarżyciel posiłkowy

12 ☐ oskarżyciel prywatny

13 ☐ obrońca

14 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

15 ☐ inny

16 1.3. Granice zaskarżenia

17 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

18 ☐ na korzyść

19 ☒ na niekorzyść

20 ☒ w całości

21 ☐ w części

22 ☐

23 co do winy

24 ☐

25 co do kary

26 ☐

27 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

28 1.3.2. Podniesione zarzuty

29 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

30 ☒

31 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

32 ☐

33 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

34 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

35 ☒

36 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

37 ☒

38 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

39 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

40 ☐

41 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

42 ☐

43 art. 439 k.p.k.

44 ☐

45 brak zarzutów

46 1.4. Wnioski

47 ☒

48 uchylenie

49 ☐

50 zmiana

51 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 2.1. Ustalenie faktów

53 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 2.1.1.1.

60 E. K.

61 Ustalenie, że oskarżony znęcał się nad klaczą M. w ten sposób że pomimo doznania rany ciętej długości ok. 20 cm obejmującej skórę oraz mięśnie na wysokości ramienia prawej przedniej kończyny, zmusił zwierzę do wykonywania pracy polegającej na ciągnięciu wozu obciążonego ładunkiem.

62 Uzupełniająca opinia biegłego z zakresu weterynarii prof. dr. hab. A. N.

63 319 - 320

64 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

65 Lp.

66 Oskarżony

67 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

68 Dowód

69 Numer karty

70 2.1.2.1.

71 2.2. Ocena dowodów

72 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

73 Lp. faktu z pkt 2.1.1

74 Dowód

75 Zwięźle o powodach uznania dowodu

76 1.

77 Uzupełniająca opinia biegłego z zakresu weterynarii prof. dr. hab. A. N.

78 Opinia jest rzetelna, pełna i jasna, wydana przez podmiot profesjonalny i nie budzi żadnych wątpliwości co do zawartej w niej treści.

79 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

80 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

81 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

82 Dowód

83 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

84 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

85 Lp.

86 Zarzut

87 3.1.

88 Zarzuty pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych:

89 1. obrazy prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 a ustawy o ochronie zwierząt w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 10 tej ustawy poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie przez Sąd Rejonowy, że nie można oskarżonemu przypisać sprawstwa i winy przestępstwa znęcania się nad zwierzętami gdyż brak jest znamienia umyślności w postaci zamiaru bezpośredniego bądź ewentualnego - podczas gdy dla bytu przestępstwa znęcania się nad zwierzętami nie jest konieczne dążenie sprawcy wprost do zadania zwierzęciu bólu i cierpienia. Co prawda bowiem przestępstwo znęcania się nad zwierzętami w swojej konstrukcji wymaga zaistnienia po stronie sprawcy winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, to zamiar ten należy badać w odniesieniu do samej czynności sprawczej, nie zaś woli sprawcy do zadania bólu i cierpienia zwierzęciu.

90 2. mającej wpływ na treść wyroku obrazy przepisów postępowania, poprzez naruszenie art. 4 k.p.k. art. 7 k.p.k., art. 366§1 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 k.p.k. wyrażającej się tym, że Sąd Rejonowy dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego nie opierając swojego rozstrzygnięcia na całkowicie ujawnionych okolicznościach w sprawie, pomijając lub przeinaczając istotne dowody poprzez:

91 1) dowolne uznanie, że zeznania świadków: J. G., N. Z. oraz A. K. są niewiarygodne a właściwie zostały w istocie w ocenie sądu pominięte, pomimo iż właściwa ich ocena w korelacji z innymi dowodami w sprawie, a w szczególności z dokumentacją weterynaryjną 2 lekarzy weterynarii oraz opinią biegłego odnoszącą się do stanu i warunków hodowlanych koni, ich kondycji zdrowotnej, powinna prowadzić do odmiennej oceny tych zeznań;

92 2) dowolną ocenę opinii biegłego i niezrozumiałe wyprowadzenie przez Sąd Rejonowy z tej opinii wniosku o braku znęcania się nad zwierzętami podczas gdy biegły wyraźnie wskazał, iż:

93 „ całość sytuacji wynikająca z analizy akt, zeznań świadków oraz dokumentacji fotograficznej, wskazuje na przetrzymywanie zwierzęcia w warunkach rażącego zaniedbania i niechlujstwa i pozwala na zakwalifikowanie w/w nieprawidłowości jako naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy o chronię zwierząt;

94 3) niewskazanie w uzasadnieniu z jakich przyczyn sąd obdarzył pełną wiarą zeznania oskarżonego m. in. o jego planach wizyty u weterynarza i kowala podczas gdy brak było dowodów na jakiekolwiek kontakty oskarżonego z weterynarzami i kowalami;

95 4) pominięcie w uzasadnieniu powodów dla jakich sąd pominął niekorzystne dla oskarżonego opinie lekarzy weterynarii: K. K. oraz K. S.,

96 - naruszenia te w efekcie skutkowały uniewinnieniem oskarżonego, podczas gdy prawidłowe przeprowadzenie oceny powyższych dowodów oraz procedowania w myśl zasad ujętych w wymienionych normach prowadziłoby sąd do odmiennych winsoków co do winy oskarżonego i przypisania mu popełnienia czynu z art. 35 ust. la ustawy o ochronie zwierząt.

97 ☒ zasadny

98 ☐ częściowo zasadny

99 ☐ niezasadny

100 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

101 Apelacja pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych okazała się zasadna i doprowadzić musiała do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

102 Kontrola odwoławcza wykazała, że Sąd Rejonowy poczynił w sprawie właściwe i trafne ustalenia faktyczne, jednakże nie dokonał właściwej oceny prawnej czynu oskarżonego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne nie dają bowiem podstawy do wydania wyroku uniewinniającego. Sąd Okręgowy podzielił zdanie skarżących, że z treści przeprowadzonych w sprawie dowodów, w szczególności z przeprowadzonej na potrzeby postępowania opinii biegłego z zakresu weterynarii prof. dr. hab. A. N. wynika, że oskarżony E. K. dopuścił się zarzuconego mu czynu kwalifikowanego z art. 35 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt.

103 Przestępstwo polega na znęcaniu się nad zwierzęciem. Przez znęcanie się nad zwierzętami w myśl ustawy o ochronie zwierząt należy rozumieć przede wszystkim przypadki wymienione w jej art. 6 ust. 2, tj. zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania zwierzęciu bólu lub cierpień, w tym m. in.:

104 - używanie do pracy albo w celach sportowych lub rozrywkowych zwierząt chorych, a także zbyt młodych lub starych oraz zmuszanie ich do czynności, których wykonywanie może spowodować ból;

105 - utrzymywanie zwierząt w niewłaściwych warunkach bytowania, w tym utrzymywanie ich w stanie rażącego zaniedbania lub niechlujstwa, bądź w pomieszczeniach albo klatkach uniemożliwiających im zachowanie naturalnej pozycji.

106 Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, wyrażonym w wyroku z dnia 13 grudnia 2016 roku, II KK 281/16 104, za znęcanie się nad zwierzętami może być uznane każde zadawanie lub dopuszczenie do zadawania bólu lub cierpienia, gdy wykaże się że zachowanie to było niehumanitarne, a więc nieuwzględniające potrzeb zwierzęcia lub niezapewniające mu opieki czy też ochrony. W praktyce, przy ocenie, czy dane zachowanie stanowi znęcanie się nad zwierzęciem, należy stosować posiłkowo poglądy wypracowane w tym zakresie przez doktrynę i orzecznictwo na gruncie przepisu art. 207 k.k., oczywiście przy uwzględnieniu specyfiki przedmiotu czynności wykonawczej. Przykładowo, bazując na orzecznictwie Sądu Najwyższego, można stwierdzić, że ustawowe określenie „znęca się nad zwierzęciem” oznacza działanie albo zaniechanie polegające na umyślnym zadawaniu bólu fizycznego.

107 W niniejszej sprawie, zgodnie z ustalonym przez Sąd Rejonowy stanem faktycznym, w dniu 3 sierpnia 2019 roku oskarżony E. K. zaprzągł klacz M. do wozu i udał się do lasu po drewno. Po załadunku drewna, kiedy to oskarżony manewrował wozem, klacz zahaczyła prawą przednią kończyną o drut, w wyniku czego doznała rany ciętej przedniej kończyny o długości ok. 20 cm. Oskarżony, pomimo że zauważył ranę u konia, kontynuował jazdę załadowanym wozem do klienta. Deklarował przy tym zamiar wezwania weterynarza do zranionej klaczy po zakończeniu pracy i powrocie do domu.

108 Oceniając przedmiotowe zachowanie oskarżonego Sąd Rejonowy nie dopatrzył się w dopuszczeniu zranionej klaczy do dalszej pracy znamion przestępstwa znęcania się nad zwierzęciem. Uzasadniając wydanie wyroku uniewinniającego, Sąd ten wskazał m. in., że skoro klacz miała zdolność dalszego poruszania się, która umożliwiała jej dotarcie do domu, to decyzja oskarżonego o dokończeniu pracy, tj. kontynuowaniu przewożeniu drewna przy pomocy zaprzęgniętego do wozu zranionego i krwawiącego konia, była w pełni słuszna. Rzecz jednak w tym, że jak wynika z treści opinii biegłego z zakresu weterynarii prof. dr. hab. A. N. z Wydziału (...) Weterynaryjnej (...) Przyrodniczego we W. - specjalisty od chorób koni, dalsze użytkowanie pociągowe konia, pomimo posiadanej przez oskarżonego wiedzy dotyczącej masywnego zranienia zwierzęcia, było niedopuszczalne. Biegły kategorycznie stwierdził, że ujawnienie powstania rany ciętej u klaczy obligowało oskarżonego do niezwłocznego podjęcia kroków zmierzających do zaopatrzenia powstałej rany oraz nie obciążania zwierzęcia pracą i wysiłkiem fizycznym. Znamiennym jest przy tym, że Sąd Rejonowy oceniając przedmiotową opinię biegłego za jasną, pełną i kategoryczna, podzielił wszystkie wnioski w niej zawarte.

109 W postępowaniu odwoławczym Sąd Okręgowy postanowił przeprowadzić dowód z uzupełniającego przesłuchania biegłego z zakresu weterynarii prof. dr. hab. A. N., czemu dano wyraz w pkt 2 niniejszego uzasadnienia. Biegły, opiniując uzupełniająco na rozprawie apelacyjnej w dniu 6 kwietnia 2022 roku podtrzymał wnioski sformułowane w sporządzonej przez siebie opinii pisemnej z dnia 17 grudnia 2020 roku. Wyjaśnił, że jego wniosek o wypełnieniu przez oskarżonego znamion czynu z art. u art. 35 ust. 1a ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt, oparty został na ujawnionej w sprawie okoliczności dotyczącej zmuszania rannego konia do wykonywania pracy polegającej na ciągnięciu wozu obciążonego ładunkiem. Biegły po raz kolejny kategorycznie stwierdził, że oskarżony nie powinien w drodze powrotnej obciążać konia ładunkiem.

110 W tych okolicznościach, stanowisko Sądu Rejonowego o braku podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa i winy przestępstwa znęcania się nad zwierzęciem, nie mogło zostać zaakceptowane. Zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, oskarżony bowiem nie tylko nie zapewnił klaczy należytej opieki, nie opatrując niezwłocznie powstałej rany, ale przede wszystkim zmuszał ją do czynności, których wykonywanie mogło spowodować u niej ból, tj. ciągnięcia wozu obciążonego ładunkiem. Dopuścił się zatem zachowania polegającego na zadawaniu zwierzęciu bólu i cierpienia w sposób wskazany w art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie zwierząt, które to zachowanie stanowi formę znęcanie się nad zwierzętami z art. 35 ust. 1a ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt.

111 W tym stanie rzeczy, rozstrzygnięcie Sądu meriti nie mogło się ostać, przy czym zasada dwuinstancyjności postępowania oraz zawarta w art. 454 § 1 k.p.k. reguła ne peuis stała na przeszkodzie wydaniu przez Sąd odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego, pozwalając jedynie na uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

112 Wniosek

113 Uchylenie wyroku sądu I instancji oraz przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

114 ☒ zasadny

115 ☐ częściowo zasadny

116 ☐ niezasadny

117 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

118 Wobec przyczyn omówionych przy rozpatrywaniu zarzutów, wniosek uznać należało za zasadny.

119 Lp.

120 Zarzut

121 3.2.

122 Zarzut oskarżyciela publicznego błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na jego treść, polegającego na niesłusznym uznaniu, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, że oskarżony dopuścił się przestępstwa z art. 35 ust. la ustawy o ochronie zwierząt - podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku przeciwnego.

123 ☒ zasadny

124 ☐ częściowo zasadny

125 ☐ niezasadny

126 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

127 Apelacja oskarżyciela publicznego zasługiwała na uwzględnienie, choć, jak wyjaśniono powyżej, poczynione przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne okazały się prawidłowe. Z uwagi na to, że argumentacja przytoczona na poparcie podniesionego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych jest w istocie tożsama z treścią apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych, motywy jakimi kierował się Sąd Okręgowy, uwzględniając obie wniesione apelacje i uchylając wyrok do ponownego rozpoznania, zawarte zostały w sekcji 3.1 niniejszego uzasadnienia. Sąd Okręgowy odsyła do ich lektury wskazując, że odnoszą się one także do okoliczności podniesionych w apelacji oskarżyciela publicznego.

128 Wniosek

129 Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Oleśnicy II Wydział Karny do ponownego rozpoznania.

130 ☒ zasadny

131 ☐ częściowo zasadny

132 ☐ niezasadny

133 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

134 Sąd Okręgowy, podzielił zdanie oskarżyciela publicznego, że przeprowadzone w sprawie dowody świadczą o tym, że oskarżony E. K. dopuścił się czynu kwalifikowanego z art. 35 ust. 1 a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt., wobec czego wniosek uznać należało za zasadny.

135 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

136 4.1.

137 Nie dopatrzono się uchybień, które podlegają uwzględnieniu niezależnie od kierunku i granic zaskarżenia orzeczenia.

138 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

139 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

140 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

141 5.1.

142 Przedmiot utrzymania w mocy

143 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

144 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

145 5.2.

146 Przedmiot i zakres zmiany

147 Zwięźle o powodach zmiany

148 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

149 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

150 5.3.1.1.1.

151 ☐ art. 439 k.p.k.

152 Zwięźle o powodach uchylenia

153 5.3.1.2.1.

154 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

155 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

156 Zwięźle o powodach uchylenia

157 5.3.1.3.1.

158 Konieczność umorzenia postępowania

159 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

160 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

161 5.3.1.4.1.

162 Konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenia

163 ☒ art. 454 § 1 k.p.k.

164 Zwięźle o powodach uchylenia

165 W ocenie Sądu Okręgowego, całokształt przeprowadzonego w sprawie materiału dowodowego i ustalony na ich podstawie stan faktyczny nie dawał podstaw do uznania, że zarzucone oskarżonemu zachowanie nie wypełniło znamion zarzuconego mu czynu z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt.

166 W tym stanie rzeczy zaskarżony wyrok musiał ulec wzruszeniu, przy czym zasada dwuinstancyjności postępowania oraz zawarta w art. 454 § 1 k.p.k. reguła ne peuis stała na przeszkodzie wydaniu przez Sąd odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego, pozwalając jedynie na uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

167 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

168 Rozpoznając przedmiotową sprawę po raz kolejny, Sąd Rejonowy, mając na uwadze kwestie sygnalizowane w powyższych rozważaniach, po raz kolejny podda wszechstronnej analizie, całokształt przeprowadzonych w sprawie dowodów, dążąc do poczynienia precyzyjnych ustaleń w zakresie wszystkich elementów stawianego oskarżonemu zarzutu i bacząc na istotę znamion przestępstwa z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt. Następnie Sąd ustali prawidłowy stan faktyczny sprawy, wyprowadzi prawidłowe wnioski odnośnie sprawstwa i winy oskarżonego oraz wyda trafny wyrok.

169 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

170 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

171 Przytoczyć okoliczności

172 6. Koszty Procesu

173 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

174 Przytoczyć okoliczności

175 7. PODPIS

176 1.3. Granice zaskarżenia

177 Kolejny numer załącznika

178 1

179 Podmiot wnoszący apelację

180 Pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych

181 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

182 Uniewinnienie oskarżonego E. K. od zarzucanego mu czynu.

183 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

184 ☐ na korzyść

185 ☒ na niekorzyść

186 ☒ w całości

187 ☐ w części

188 ☐

189 co do winy

190 ☐

191 co do kary

192 ☐

193 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

194 1.3.2. Podniesione zarzuty

195 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

196 ☒

197 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

198 ☐

199 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

200 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

201 ☒

202 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

203 ☐

204 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

205 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

206 ☐

207 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

208 ☐

209 art. 439 k.p.k.

210 ☐

211 brak zarzutów

212 1.4. Wnioski

213 ☒

214 Uchylenie

215 ☐

216 zmiana

217 1.3. Granice zaskarżenia

218 Kolejny numer załącznika

219 2

220 Podmiot wnoszący apelację

221 Oskarżyciel publiczny

222 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

223 Uniewinnienie oskarżonego E. K. od zarzucanego mu czynu

224 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

225 ☐ na korzyść

226 ☒ na niekorzyść

227 ☒ w całości

228 ☐ w części

229 ☐

230 co do winy

231 ☐

232 co do kary

233 ☐

234 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

235 1.3.2. Podniesione zarzuty

236 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

237 ☐

238 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

239 ☐

240 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

241 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

242 ☐

243 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

244 ☒

245 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

246 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

247 ☐

248 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

249 ☐

250 art. 439 k.p.k.

251 ☐

252 brak zarzutów

253 1.4. Wnioski

254 ☒

255 Uchylenie

256 ☐

257 zmiana