Wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2022 r., III K 18/22

wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2022 r., III K 18/22

Tekst

1 Sygn. akt III K 18/22

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 29 czerwca 2022 roku

3 Sąd Okręgowy we Wrocławiu III Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: Sędzia Zbigniew Muszyński

5 Ławnicy: Stanisława Szydłowska

6 Grażyna Słowik

7 Protokolant: Małgorzata Foj

8 przy obecności Prokuratora Roberta Remiszewskiego

9 po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 23 marca 2022 roku, 25 kwietnia 2022 roku, 6 czerwca 2022 roku, 20 czerwca 2022 roku,

10 we Wrocławiu

11 sprawy:

12 R. M. (1), syna M. i A. z domu S., urodzonego w dniu (...) w O.,

13 oskarżonego to, że:

14 w dniu 01 lipca 2021 r. w mieszkaniu przy ul. (...) w T., będąc właścicielem psa rasy mieszanej o imieniu (...), sprawując nad nim

15 nadzór i opiekę, doprowadził do zaatakowania małoletniej J. S. (1) lat 6 przez ww. psa, w wyniku czego zwierzę wielokrotnie gryzło ją po całym ciele,

16 drapało pazurami, szarpało za części ciała i wlokło po podłożu, w wyniku czego doznała ona obrażeń w postaci licznych, wielomiejscowych, rozległych otarć naskórka i ran gryzionych- kąsanych w zakresie całego ciała z następczymi

17 bliznami, a także z następczym masywnym krwawieniem, które skutkowało wstrząsem oligowolemicznym, złamania obu obojczyków, złamań w zakresie kości mózgo- i twarzoczaszki oraz następczej odmy przymózgowej, co spowodowało u pokrzywdzonej ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie

18 zagrażającej życiu i trwałe, istotne zeszpecenie, czym jednocześnie naraził ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia

19 tj. czynu z art. 156 § 1 pkt 2 kk i art. 160 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

20 *******************

21 I. uznaje oskarżonego R. M. (1) za winnego popełnienia czynu polegającego na tym, że w dniu 01 lipca 2021 r. w mieszkaniu przy ul.

22 P. (...) w T., będąc posiadaczem psa rasy mieszanej o

23 imieniu (...), oraz zobowiązany do sprawowania nad nim nadzoru i opieki, działając nieumyślnie, nie zachował reguł ostrożności wymaganych w danych okolicznościach, w ten sposób, że nie zapewnił prawidłowej kontroli nad

24 reakcjami psa, nie poddał go specjalistycznej opiece ze strony zoopsychologa i behawiorysty, przez co nieprawidłowo ukształtowany pies zaatakował

25 sześcioletnią J. S. (1), wielokrotnie gryzł ją po całym ciele, drapał pazurami, szarpał za części ciała i wlókł po podłożu, w następstwie czego doznała ona obrażeń w postaci licznych, wielomiejscowych, rozległych otarć naskórka i

26 ran gryzionych - kąsanych w zakresie całego ciała z następczymi bliznami, a także

27 z następczym masywnym krwawieniem, które skutkowało wstrząsem oligowolemicznym, złamaniem obu obojczyków, złamaniem w zakresie kości

28 mózgo- i twarzoczaszki oraz następczej odmy przymózgowej, co spowodowało u pokrzywdzonej ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie

29 zagrażającej życiu i trwałe, istotne zeszpecenie, czym naraził ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, mimo że możliwość popełnienia tego czynu mógł przewidzieć, uznając, że stanowi przestępstwo z art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156

30 § 1 pkt 2 k.k., i za to na podstawie art. 156 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 37b

31 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności i 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego w tym czasie do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

32 II. na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzeka przepadek psa o imieniu (...), mieszańca

33 w typie rasy (...), o maści niebieskiej, którego posiadaczem jest oskarżony

34 R. M. (1), na rzecz Ośrodka (...) (...) z siedzibą w P., (...)-(...) O.;

35 III. na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka od oskarżonego R. M. (1) zadośćuczynienie za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonej J. S. (1)

36 w kwocie 10.000 (dziesięć tysięcy) złotych;

37 IV. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k. zwraca uprawnionym:

38 - J. S. (1) dowody rzeczowe wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych nr I/12/22/P pod pozycjami 3-5,

39 - R. M. (1) dowody rzeczowe wyszczególnione w wykazie

40 dowodów rzeczowych nr I/12/22/P pod pozycjami 8-13,

41 uznając je za zbędne dla postępowania karnego;

42 V. na podstawie art. 195 k.k.w. orzeka przepadek dowodu rzeczowego wyszczególnionego w wykazie dowodów rzeczowych nr I/12/22/P pod pozycją 2 w postaci foli medycznej, zarządzając jego zniszczenie, i w tym celu przekazanie właściwej jednostce policji;

43 VI. pozostawić w aktach sprawy ślady kryminalistyczne wyszczególnione w wykazie śladów kryminalistycznych nr I/12/22/P pod pozycjami 1-4;

44 VII. zasądza od Skarbu Państwa na rzez Kancelarii Adwokackiej adwokata T. K. kwotę 2.361,60 (dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt jeden złotych i sześćdziesiąt groszy) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej obrony

45 udzielonej oskarżonemu z urzędu;

46 VIII. obciąża oskarżonego kosztami sądowymi w kwocie 6.519,79 (sześć tysięcy pięćset dziewiętnaście złotych i siedemdziesiąt dziewięć groszy) złotych oraz wymierza mu opłatę sądową w kwocie 180 (sto osiemdziesiąt) złotych.

47 Stanisława Szydłowska Sędzia Zbigniew Muszyński Grażyna Słowik

Uzasadnienie

48 Formularz UK 1

49 Sygnatura akt

50 III K 18/22

51 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

52 1. USTALENIE FAKTÓW

53 1.1. Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

57 1.1.1.

58 R. M. (1)

59 Czyn przypisany w punkcie I części dyspozytywnej wyroku.

60 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

61 Dowód

62 Numer karty

63 1.

64 Małoletnia J. S. (1) mieszkała wraz z matką J. S. (2) w mieszkaniu przy ul. (...) w T.. Do mieszkania wprowadził się kilka lat temu konkubent matki- R. M. (1), którego małoletnia J. traktowała jak ojca. Wraz z nim wprowadził się jego pies mieszaniec w typie rasy (...), wabiący się (...). Psa traktowali jako członka rodziny, wychodzili z nim na spacer, wspólnie zajmowali. J. S. (1) bawiła się z nim, a także szarpała go za uszy, ogon. Sprawowany był nadzór kuratora nad wykonywaniem władzy rodzicielskiej przez matkę. Władza rodzicielska była ograniczona poprzez ustanowienie nadzoru kuratora. Osoby sprawujące nadzór i opiekę nad rodziną, pracownicy pomocy socjalnej, wielokrotnie wskazywali, że jest to pies niebezpieczny, mieszkanie jest za małe na tak dużego psa i nie powinno się trzymać takiego psa przy małym dziecku.

65 częściowe wyjaśnienia R. M. (1)

66 35-36,

67 675-678, 802v-804

68 zeznania

69 J. S. (1)

70 591,

71 583-584,

72 804

73 zeznania J. S. (2)

74 12-13,

75 296-307,

76 842v-843v

77 zeznania

78 M. Ż.

79 443-444,

80 806

81 zeznania

82 M. L.

83 564-565,

84 806v-807

85 zeznania E. B.

86 420-421,

87 807

88 zeznania

89 B. D.

90 376-377,

91 807v- 808

92 Zeznania

93 J. Ż.

94 330-331

95 zeznania

96 E. S.

97 347,

98 868

99 zeznania

100 M. O. (1)

101 87-88,

102 847v

103 zeznania

104 Ł. S.

105 437-438,

106 847v

107 opinia pisemna sądowo - psychologiczna wraz z opinią ustną biegłej A. C.

108 592-594,

109 804v-805

110 Protokół oględzin akt Sądu Rejonowego w O. Wydział

111 III Rodzinny i Nieletnich sygn. akt III Nsm 649/15

112 92-153

113 Protokół oględzin akt Sądu Rejonowego w O. Wydział

114 III Rodzinny i Nieletnich sygn. akt III Nsm 426/19

115 154-162

116 Protokół oględzin akt Sądu Rejonowego w O. sygn. akt IOpmk7/16

117 163-287

118 akta sprawy dot. przekazania małoletniej J. S. (1) rodzinie zastępczej

119 818- 839, 809

120 2.

121 R. M. (1) otrzymał psa od K. Ł., która oddała psa, gdyż była w drugim miesiącu ciąży i spodziewała się dziecka. Pies miał być rasowym (...), bez rodowodu.

122 częściowe wyjaśnienia R. M. (1)

123 35-36,

124 675-678, 802v-804

125 zeznania K. Ł.

126 428-429, 578,

127 868

128 3.

129 R. pitbul jest na liście ras niebezpiecznych, ale pies, należący do R. M. (1) jest mieszańcem, więc nie można go za takiego uznać. W konsekwencji nie ciążył obowiązek jego zarejestrowania. Zachodziła jednak konieczność skierowania psa do zoopsychologa i behawiorysty. Pies prawidłowo prowadzony i wychowany jest nauczony inhibicji gryzienia. Brak informacji, czy ten pies był tego nauczony. Pies przy prawidłowej kontroli opiekuna, powinien reagować na komendę "puść, zostaw, dosyć". Pies nie znajdował się pod stała opieką lekarza weterynarii i nie miał aktualnych obowiązkowych szczepień.

130 Pies przebywał w mieszkaniu J. S. (2), niezależnie od tego, czy w danym czasie przebywał tam R. M. (1). Zdarzało się bowiem, że oskarżony wyjeżdżał do pracy poza granice kraju. W ostatnim czasie, R. M. (1) ukrywał się przed organami ścigania, gdyż był poszukiwany w celu odbycia kary pozbawienia wolności.

131 częściowe wyjaśnienia R. M. (1)

132 35-36,

133 675-678, 802v-804

134 zeznania J. S. (2)

135 12-13,

136 296-307,

137 842v-843v

138 zeznania A. S. (1)

139 353-354, 808

140 opinia zoopsychologiczna i opinia ustna biegłego M. M.

141 687-689, 727,

142 791-793,

143 805-806

144 4.

145 R. M. (1) straszył inne osoby swoim psem, którego nazwał (...), mówiąc do niego „bierz go”. Pies reagował nerwowo na komendy typu „bierz”. W obecności dzieci pies zaczynał się spinać oraz reagował nerwowo.

146 zeznania K. Ł.

147 428-429, 578,

148 868

149 zeznania A. S. (1)

150 353-354, 808

151 pośrednio

152 zeznania J. S. (2)

153 12-13,

154 296-307,

155 842v-843v

156 zeznania

157 D. Ł.

158 535-536,

159 844

160 zeznania A. P. (1) wraz z matką U. P.

161 432-433,

162 542-543,

163 845v

164 zeznania W. D. wraz z opiekunem prawnym K. J. (1)

165 531-532,

166 847

167 zeznania W. K.

168 334-335,

169 573,

170 866v-867

171 pośrednio

172 E. S.

173 347,

174 868

175 opinia zoopsychologiczna i opinia ustna biegłego M. M.

176 687-689, 727,

177 805-806

178 Protokół oględzin akt Sądu Rejonowego w O. sygn. II K 494/21

179 539- 558

180 5.

181 W dniu 1 lipca 2021 r., w godzinach popołudniowych, R. M. (1), który przebywał w mieszkaniu J. S. (2) odwiedził M. H.. Razem spożyli alkohol w postaci piwa. Wówczas w mieszkaniu przebywała także J. S. (2), jej córka J. S. (1) i pies wabiący się (...). M. H. opuścił mieszkanie po godzinie siedemnastej. W czasie jego pobytu w mieszkaniu nie wydarzyło się nic szczególnego, pies należący do R. M. (1) był spokojny i spał na posłaniu w przedpokoju.

182 częściowe wyjaśnienia R. M. (1)

183 35-36,

184 675-678, 802v-804

185 zeznania M. K. (1)

186 569,

187 847v

188 zeznania J. S. (2)

189 12-13,

190 296-307,

191 842v-843v

192 zeznania J. S. (2)

193 12-13,

194 296-307,

195 842v-843v

196 6.

197 Około godziny dwudziestej tego dnia J. S. (2) wyszła z mieszkania do toalety, znajdującej się piętro niżej, na korytarzu budynku. Wychodząc zamknęła drzwi kluczem na jeden z dwóch zamków. R. M. (1) z kolei, zamknął od środka drzwi na górny zamek, którego nie można było otworzyć z zewnątrz mieszkania.

198 Oskarżony przebywał w większym pokoju zaś J. S. (1) znajdowała się w swoim pokoju, oglądała bajki na telefonie, który należał do R. M. (1). Pies leżał na podłodze pomiędzy tymi pomieszczeniami.

199 Gdy zadzwonił telefon, który miała w ręku dziewczynka, podeszła wraz z nim do oskarżonego siedzącego na sofie w pokoju. Wówczas R. M. (1) uderzył ją kilkakrotnie ręką w twarz. Krzyczał na nią, zwracając się do niej per A.. A. nazywa się jego biologiczny syn. Wówczas pies rzucił się na dziecko i je zaatakował. Pies zaczął szarpać małoletnią J. S. (1), co spowodowało jej upadek na podłogę. Gryzł ją po twarzy i całym ciele, drapał pazurami, szarpał za części ciała i wlókł po podłożu. Miała pogryzioną szyję, twarz, głowę, klatkę piersiową, nogę, policzek był przegryziony na wylot. Miała odgryzione ucho. Mięśnie z klatki piersiowej były wręcz powyrywane. Na głowie było widać zęby na czaszce dziecka. To był atak, nie było ugryzienia i odpuszczenia, ale gryzienie, by zagryźć. R. M. (1) prosił psa, aby przestał. Następnie oskarżony przykrył J. S. (1) kocem, poszedł otworzyć drzwi i położył się obok niej.

200 częściowe wyjaśnienia R. M. (1)

201 35-36,

202 675-678, 802v-804

203 zeznania

204 J. S. (1)

205 591,

206 583-584,

207 804

208 zeznania J. S. (2)

209 12-13,

210 296-307,

211 842v-843v

212 zeznania E. B.

213 420-421,

214 807

215 zeznania

216 A. S. (1)

217 353-354, 808

218 zeznania

219 M. P.

220 53-54,

221 843v-844

222 zeznania

223 W. S.

224 69-70,

225 845

226 Zeznania

227 K. B. (1)

228 360-361,

229 846v-847

230 zeznania D. K.

231 614-615,

232 867

233 zeznania

234 M. K. (2)

235 482-483,

236 868

237 zeznania J. R.

238 469-471,

239 847v

240 pośrednio zeznania A. S. (2)

241 653-654, 847v

242 zeznania

243 M. C.

244 341-342,

245 847v

246 pośrednio zeznania

247 M. O. (2)

248 363-364

249 zeznania

250 K. B. (2)

251 609-610

252 zeznania

253 S. T.

254 612

255 opinia pisemna sądowo - psychologiczna wraz z opinią ustną biegłej A. C.

256 592-594,

257 804v-805

258 nagrania z miejsca zdarzenia

259 32a

260 protokół oględzin mieszkania T. ul. (...)

261 31-32,

262 32a,

263 46-47,

264 85-86,

265 86a

266 protokół zatrzymania rzeczy

267 80-82,

268 289-291 293-295,

269 326-328

270 dokumentacja fotograficzna

271 499-507

272 karta konsultacji psychologicznej J. S. (1)

273 599

274 protokół oględzin odzieży J. S. (3)

275 604

276 protokół oględzin odzieży R. M. (1)

277 605-606

278 dane telekomunikacyjne

279 625,

280 627-631

281 7.

282 J. S. (2) w trakcie zdarzenia próbowała dostać się do mieszkania, otwierając dolny zamek. Drzwi były jednak zamknięte od środka, a R. M. (1) nie reagował na pukanie i wezwania, aby je otworzyć. Uderzając mocniej w drzwi mieszkania, usłyszała krzyki i płacz swojego dziecka, w tym wzywanie pomocy. Wybiegła przed budynek, by lepiej usłyszeć J. S. (1), i wtedy usłyszała, że pies ją pogryzł. J. S. (2) biegała po budynku i głośno wzywała pomocy. Nie słyszała już głosu córki. W drzwi pukał i głośno uderzał również jeden z sąsiadów. Nie miała ze sobą telefonu komórkowego. Sąsiedzi wezwali pomoc, i na miejsce zdarzenia przyjechali funkcjonariusze Komisariatu Policji w T., którzy usiłowali dostać się do środka mieszkania. Z jego wnętrza nie dochodziły wówczas żadne odgłosy. Na miejsce przyjechały dwa zastępy Ochotniczej Straży Pożarnej w T., którzy mieli wyważyć drzwi do mieszkania. Gdy przystąpili do działania, oskarżony otworzył od wewnątrz górny zamek drzwi, zaś J. S. (2) dolny, i weszli do środka. Na miejsce przyjechali też ratownicy medyczni z (...) Zespołu (...) w O..

283 Do lokalu pierwsza weszła J. S. (2), która przytrzymała znajdującego się tam psa. Zwierzę było wówczas spokojne. Po wejściu do środka mieszkania, funkcjonariusze Policji i Straży Pożarnej zobaczyli leżące na środku pokoju zakrwawione dziecko. Dziewczynka okryta była kocem zabrudzonym substancją brunatnego koloru. Plamy takiej samej substancji znajdowały się na większej części podłogi tego pomieszczenia, futrynie drzwi i meblach. Jeden ze strażaków wyniósł J. S. (1) na zewnątrz i przekazał ratownikom z zespołu Pogotowia (...), którzy udzielali jej pierwszej pomocy. Następnie J. S. (3) została przetransportowana do Wojewódzkiego Szpitala (...) przy ul. (...) we W., gdzie udzielono jej pomocy medycznej. R. M. (2) został zatrzymany.

284 częściowe wyjaśnienia R. M. (1)

285 35-36,

286 675-678, 802v-804

287 zeznania J. S. (2)

288 12-13,

289 296-307,

290 842v-843v

291 zeznania

292 D. S.

293 57-58,

294 843v

295 zeznania

296 T. D.

297 65-66,

298 844v-845

299 zeznania

300 L. C.

301 368-370,

302 846

303 zeznania

304 D. P.

305 632-633,

306 867v-868

307 zeznania

308 K. K.

309 61-62,

310 847v

311 zeznania

312 P. M.

313 847v

314 nagrania z oględzin miejsca zdarzenia

315 33

316 Protokół oględzin zapisu rozmów z dyspozytorem numeru 112

317 409-410,

318 414

319 Protokół oględzin zapisu rozmów dyżurnego KPP w O.

320 415-416

321 8.

322 R. M. (1) nie był pod wpływem alkoholu w czasie zdarzenia, jednakże był pod wpływem środków odurzających.

323 W trakcie zdarzenia, znajdował się pod wpływem środka odurzającego w postaci delta-9-tetrahydrokannabinolu w stężeniu 3,9 ng/ml i kwasu 1 l-nor-6-karboksytetrahydrokannabinolego (metabolit delta-9-tetrahydrokannabinolu) w stężeniu 45,8 ng/ml. Natomiast delta-9-tetrahydrokannabinol (delta - 9 THC) jest substancją psychotropową z grupy II-P stanowiącą aktywny składnik ziela lub żywicy konopi. Oznaczone we krwi stężenie delta-9- tetrahydrokannabinolu oddziaływało na ośrodkowy układ nerwowy podejrzanego w sposób równoważny z działaniem alkoholu etylowego w stężeniu powyżej 0,5 ‰ w chwili pobrania próby.

324 protokół badania trzeźwości

325 10-11

326 sprawozdanie z przeprowadzonych badań chemiczno - toksykologicznych

327 458- 460

328 Protokół pobrania krwi

329 461

330 9.

331 W wyniku zdarzenia J. S. (1) doznała obrażeń w postaci licznych, wielomiejscowych, rozległych otarć naskórka i ran gryzionych - kąsanych w zakresie całego ciała z następczymi bliznami, a także z następczym masywnym krwawieniem, które skutkowało wstrząsem oligowolemicznym, złamaniem obu obojczyków, złamaniem w zakresie kości mózgo- i twarzoczaszki oraz następczej odmy przymózgowej, co spowodowało u pokrzywdzonej ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu i trwałe, istotne zeszpecenie, czym naraził ją na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia.

332 Opinia sądowo - lekarska dot. J. S. (3)

333 638-648

334 Protokół zatrzymania rzeczy

335 80-82,

336 289-291 293-295,

337 326-328

338 Dokumentacja medyczna J. S. (3)

339 84, 405, 528, 620

340 10.

341 R. M. (1) doznał na ciele obrażenia w postaci otarć z zakresie nadbrzusza i klatki piersiowej oraz nadgarstka lewego.

342 protokół oględzin osoby - R. M. (1)

343 20, 20a

344 Opinia sądowo - lekarska dot. R. M. (1)

345 671-672

346 11.

347 J. S. (1) przebywa w rodzinie zastępczej od 11 lutego 2022 r. Małoletnia bała się po zdarzeniu innych psów a także mężczyzn. Na ich widok cała sztywniała. Obecnie ma zapewnioną prawidłową opiekę, została jej zapewniona ochrona zdrowotna, w tym psychologiczna.

348 zeznania J. S. (2)

349 12-13,

350 296-307,

351 842v-843v

352 zeznania E. B.

353 420-421,

354 807

355 Akta sprawy Sądu Rejonowego w O., III Nsm 520/21 dot. postępowania w zakresie umieszczenia w rodzinie zastępczej

356 818-839

357 12.

358 Bezpośrednio po zdarzeniu pies rasy mieszanej o imieniu (...), który zaatakował J. S. (3) został przekazany osobom prowadzącym ośrodek adopcyjny dla zwierząt (...) w B., gdzie pozostaje do chwili obecnej. Pies jest posłuszny człowiekowi, reaguje na komendy, zachowuje czystość. Po tygodnia wydawał się być niezrównoważony psychicznie, jednakże po 9 miesiącach szkolenia, pies nie reaguje już na komendę „bierz”.

359 zeznania

360 A. S. (1)

361 353-354, 808

362 decyzja Burmistrza Miasta i Gminy T.

363 864-865, 869

364 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

365 Lp.

366 Oskarżony

367 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

368 1.2.1.

369 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

370 Dowód

371 Numer karty

372 2. OCena DOWOdów

373 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

374 Lp. faktu z pkt 1.1

375 Dowód

376 Zwięźle o powodach uznania dowodu

377 1.1.1.

378 częściowe wyjaśnienia R. M. (1)

379 Wyjaśnienia oskarżonego zasługują na wiarę jedynie w znikomym zakresie, a mianowicie w zakresie samej okoliczności pogryzienia J. S. (1) przez psa, tego, że to oskarżony był właścicielem psa, którego kupił od K. Ł., i którego nie szczepił, mimo że wiedział o tej konieczności. Ponadto przed Sądem oskarżony złożył wyjaśnienia, zgodne z ustalonym stanem faktycznym. Sąd daje wiarę spotkaniu się z M. K. (1) na kilka godzin przed zdarzeniem, podczas którego wypił piwo. Na walor wiarygodności zasługuje i to, że zamknął drzwi od wewnątrz oraz, że po ugryzieniu przykrył ją kocem. Wskazać należy, że oskarżony wyjaśnił, że wiedział, że przed drzwiami jest policja, ale nie wiedział czy dlatego, że miał stawić się do odbycia kary czy w związku ze zdarzeniem. Przed Sądem, oskarżony przyznał, że mieszkał tam cały czas.

380 1.1.1.

381 zeznania

382 J. S. (1)

383 Zeznania małoletniej J. S. (1), która podczas przesłuchania miała 6 lat (urodzona w dniu (...) zaś przesłuchanie odbyło się w dniu 20 września 2021 roku), Sąd uznał za szczere i spontaniczne. Sąd ma na względzie, że dziecko cechuje się brakiem dojrzałości psychicznej, inaczej postrzega, czuje i myśli. Wskazać należy, że przesłuchanie małoletniej odbyło się zgodnie z przepisami prawa. Zadawane pytania do świadka konstruowane były w sposób bardzo prosty i zrozumiały zaś forma przesłuchania pozwoliła małoletniej swobodnie opowiedzieć o przykrym wydarzeniu, jakim było zaatakowanie jej przez psa. Sąd nie dostrzegł żadnych zbędnych barier między dzieckiem a przesłuchującym. W pomieszczeniu znajdowały się zabawki dla dziecka, którym małoletnia zajmowała się w trakcie przesłuchania, co zapewniło jej warunki do swobodnej, nieskrępowanej wypowiedzi. Świadek posługiwała się własnym słownictwem, żywo relacjonując przebieg zdarzenia, przedstawiając zarówno to, co sama zapamiętała jak i informację, które uzyskała od innych osób. Tym niemniej zeznała, że sama pamięta, że tata-tak bowiem nazywała oskarżonego- zwrócił się do niej per A., gdyż tak nazywa się jego syn, uderzył ją w policzki i po tym, jak pies ją pogryzł mówił "o nie co ja zrobiłem", przykrył ją kocem i poszedł otworzyć drzwi. Wskazała, że tata nie położył się na niej, by Bestia jej nie atakował. Małoletnia J. S. (1), podczas przesłuchania starała sobie przypomnieć różne sytuację, by móc odpowiedzieć na pytania, jednakże po około kwadransie poprosiła o zakończenie przesłuchania, chcąc namalować rysunek. Długość przesłuchania również była odpowiednia- przesłuchanie dzieci, tym bardziej w jej wieku nie powinno trać dłużej niż 30 minut, z uwagi na niski stopień koncentracji oraz podzielność uwagi.

384 Sąd ma na względzie, że dzieci są bardzo podatne na sugestie, albowiem mają niski stopień krytycyzmu. Także prowadzący przesłuchanie uwzględnił tą okoliczność.

385 Podczas przesłuchania nie była obecna matka dziecka. J. S. (1) chciała bowiem, by matka wyszła. Obecność ta mogła ograniczać swobodę wypowiedzi, i w konsekwencji przesłuchanie odbyło się bez obecności przedstawiciela ustawowego. Regułą jest wprawdzie, że obecność bliskiej osoby stwarza poczucie bezpieczeństwa jednakże mając na względzie okoliczności sprawy, zwłaszcza sygnały płynące bezpośrednio od dziecka, w tym ograniczenie władzy rodzicielskiej, odstąpiono od jej obecności. Dziecko otwarcie odpowiadało na pytania i opisywało przebieg zdarzenia, nie będąc skrępowaną obecnością innych osób. Była ożywiona, chętna do rozmowy.

386 Co do zeznań świadka, opinię wydał biegły psycholog sądowy, który wskazał, że jest dzieckiem prawidłowo rozwijającym się intelektualnie i emocjonalnie. Odpowiednio rozumie i ocenia sytuację społeczne. Jest w stanie prawidłowo zapamiętywać i odtwarzać wspomnienia. Prawidłowo rozumie normy społeczne i właściwie się do nich odnosi. Jest żywiołowa, bardzo ekspresyjna. Jej wypowiedź jest spontaniczna. Zachowana jest logiczna przyczynowo- skutkowa struktura zdarzeń. Dziewczynka dość szczegółowo opisuje ciąg zdarzeń, ilustruje to mimiką i gestykulacją, uzupełnia o swoje wnioski, a także o wiedzę zdobytą po zdarzeniu. Dziewczynka bardzo szczegółowo zapamiętała przedmiotowe zdarzenie. Z informacji podanej przez małoletnią nie wynika, aby ktoś próbował bezpośrednio wpływać na jej zeznania. Relacja małoletniej spełnia kryteria wiarygodności.

387 Sąd przyznając walor wiarygodności tym zeznaniom miał na względzie także inne dowody zebrane w sprawie. Wskazać należy na dowody, z których wynika relacja pokrzywdzonej przekazywana innym osobom podczas swobodnej wypowiedzi. I tak chociażby podczas konsultacji psychologicznej (k. 599) wskazała, że tato kilka razy klepnął ją po policzku i wtedy pies zaatakował.

388 1.1.1.

389 zeznania J. S. (2)

390 Zeznania zasługują w większości na wiarę jako spójne i konsekwentne. Świadek wprawdzie zmieniła swoje zeznania odnośnie słów wypowiadanych przez jej córkę w trakcie zdarzenia, jednakże w pozostałym zakresie nie ulegały zasadniczym zmianom. Świadek pokazuje osobę R. M. (1) w lepszym świetle niż wynika o ze zgromadzonego materiału dowodowego jak np. z zeznań M. P., czy akt sprawy rodzinnej, lecz w żadnej mierze nie wynika to z mówienia nieprawdy przez świadka a jedynie z jej nieprawdziwego oglądu rzeczywistości a także ich relacji. Świadek bowiem broniła oskarżonego, i twierdziła, że u niej nie mieszka, chociaż było odmiennie. Sąd ma na względzie podejrzenie o stosowanie przemocy domowej przez R. M. (1). Świadek opisała zdarzenie ze swojej perspektywy oraz wersję zdarzenia przekazane jej przez pokrzywdzoną córkę, a także przez oskarżonego R. M. (1). Zeznania te korespondują z zeznaniami m.in. J. S. (1) i E. B..

391 1.1.1. (1)

392 zeznania

393 M. Ż.

394 Zeznania świadka, będącego kuratorem zawodowym zasługują na wiarę. Świadek wskazała, że o przebywaniu psa w domu dowiedziała się od J. S. (2) podczas rozmowy, na którą ją wezwała. M. Ż. wyczuliła matkę i poprosiła o zapewnienie córce bezpieczeństwa ze strony tego psa, kilkukrotnie zwracając uwagę, że pies może być niebezpieczny, zobowiązując ją do wzmożonej kontroli. Świadek potwierdziła zamieszkiwania R. M. (1) u J. S. (2) i J. S. (4).

395 zeznania

396 M. L.

397 Świadek będąca kuratorem społecznym, sprawująca nadzór nad J. S. (2) i J. S. (1), w związku z ograniczeniem władzy rodzicielskiej. Wskazała, że w czasie jej wizyt, pies był chowany na jej prośbę do komórki albo zamykany w kuchni. Wskazała, że wielokrotnie mówiła, że to za duży pies na taką powierzchnie i, że cyt. Pies jest psem. Nadto upominała, że należy go szczepić.

398 zeznania

399 E. B.

400 Świadek będąca asystentem rodziny złożyła wiarygodne zeznania. Jej zeznania znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach M. L. i M. Ż.. Świadek wskazała, że na czas jej wizyty, pies był przywiązywany w kuchni do mebli lub zamykany na zewnątrz w szopce. Wielokrotnie zwracała uwagę R. M. (1), że jest to pies niebezpieczny i nie powinien być trzymany w domu. Wskazała także, że po zdarzeniu dostała wiadomość od matki pokrzywdzonej z prośbą o kontakt. J. S. (2) opisała jej przebieg zdarzenia i wskazała, że wyszła do toalety, i usłyszała krzyki z mieszkania, ale nie mogła się do niego dostać, bo R. M. (1) zamknął z drugiej strony. Wskazała, że była roztrzęsiona podczas rozmowy i płakała. Ponadto zeznała, że J. S. (2) powiedziała do niej kiedyś słowa „lepiej, że się rozstaliśmy, bo Pani nie wiem co on zrobił”, miała pretensję do oskarżonego, że to jego wina.

401 zeznania

402 B. D.

403 Zeznania zasługują na wiarę. Korespondują z zeznaniami E. B., M. L. i M. Ż.. Świadek będąca asystentem rodziny przed pełnieniem tej funkcji przez E. B. tj. od 2015 do 2019 r., wskazała, że zaczęła widywać R. M. (1) na przełomie sierpnia- października 2017 r., zaś w czasie śledztwa że w 2018 r. Okoliczność ta jednak nie powoduje podważenia jej zeznań. Sąd uznał, że z uwagi na upływ czasu mogła nie precyzyjnie pamiętać dat. Wskazała także, że gdy wprowadził się pies, Świadek ostrzegała przed nim, wskazując że pies jest niebezpieczny- sama bowiem w dzieciństwie została pogryziona przez psa. Mówiła, by nigdy nie zostawał sam z dzieckiem, i by zakładali mu kaganiec. Jak przychodziła pies był przywiązywany lub zamykany. Świadek potwierdziła zeznania pozostałych świadków, ze J. S. (1) bawiła się z psem.

404 zeznania J. Ż.

405 Zeznania świadka, będącego pracownikiem socjalnym zasługują na wiarę. Również świadek bała się psa i ostrzegała przed nim z uwagi na dziecko.

406 zeznania

407 E. S.

408 Zeznania zasługują na wiarę. Świadek opisała relacje R. M. (1) z J. S. (1) oraz potwierdziła zeznania W. K. odnośnie szczucia psem.

409 zeznania M. O. (1)

410 Zeznania nie mają większego znaczenia dla sprawy, jednakże potwierdzają wspólne zamieszkiwanie oskarżonego z pokrzywdzoną i J. S. (2).

411 zeznania

412 Ł. S.

413 Zeznania zasługują na wiarę. Świadek wskazał, że R. M. (1) wraz z psem zamieszkiwali z jego córką. Powiedział również, że będąc w szpitalu słyszał rozmowę J. S. (2) z Ł. S., podczas której pytała go dlaczego zamknął drzwi i jak do tego doszło, ale nie usłyszał odpowiedzi.

414 (2 i 4)

415 zeznania K. Ł.

416 Zeznania K. Ł., zasługują na wiarę jako mające odzwierciedlenie w częściowych wyjaśnieniach oskarżonego. Świadek złożyła szczere i spontaniczne zeznania. Z zeznań świadka wynika, że kupiła psa, który według zapewnień sprzedawcy miał być rasowy i oddała go R. M. (1) z uwagi na spodziewanie się dziecka. Wiedziała, że to pies niebezpieczny. Świadek wskazała także, że słyszała od swojego taty, że wymieniony mówił do psa „bierz go”. Świadek wskazała także, że pies u niej był spokojnym i łagodnym psem, spała z nim w jednym łóżku. Posiadał szczepienia, książeczkę szczepień przekazała R. M. (1). Wabił się B..

417 1.1.1.

418 (3, 4, 5 i 12)

419 zeznania A. S. (1)

420 Świadek, która odebrała psa w dniu krytycznego zdarzenia, podczas śledztwa nie była w stanie opisać charakteru psa, jednakże wskazałam że jest to pies niezrównoważony psychicznie i mu nie ufa. Przed Sądem, już po 9 miesiącach wskazała, że po ciężkiej pracy, pies już nie reaguje na komendę bierz. Przedtem znał tę komendę i na nią robił się spięty. Do trzech miesięcy przebywania a ośrodku dziwnie reagował na obcych, w szczególności jak ktoś trzymał dziecko na rękach- wtedy także się spinał. Był przestraszony i zestresowany wobec obcych. Nadto wskazała, że znając L. (tak bowiem nazwano psa w ośrodku), musiał wykonać jakąś komendę podczas tego zdarzenia.

421 1.1.1. (4)

422 zeznania

423 D. Ł.

424 Zeznania zasługują na wiarę. Znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach K. Ł.. Świadek wskazał, że jak zobaczył znajomego psa i zawołał do niego (...), to mężczyzna upomniał go, że jest to (...). Następnie usłyszał słowa „Jak Ci coś nie pasuje, to Cię zaraz psem poszczuje”.

425 zeznania A. P. (1) wraz z matką U. P.

426 Zeznania A. P. (1) zasługują na wiarę. Świadek opisał zdarzenie, jak R. M. (1) zrzucił go ze skutera, następnie uderzył w głowę i kopnął w udo zaś jego pies przypominający pitbulla ugryzł go w pachwinę. R. M. (1) trzymał psa na smyczy i pozwolił, by go pogryzł. Pies ugryzł go od razu, jak oskarżony go uderzył. Po jakimś czasie pozwolił odejść pokrzywdzonemu. Zeznania znajdują odzwierciedlenie w protokole oględzin akt Sądu Rejonowego w O. sygn. II K 494/21, w których znajduję się wyrok nakazowy skazujący go za wykroczenia z art. 77 § 2 k.k.

427 zeznania W. D. wraz

428 z opiekunem prawnym K. J. (1)

429 Zeznania świadka nie miały większej wiedzy dla sprawy. Świadek zasłaniała się niepamięcią odnośnie pogryzienia A. P. (1) przez psa, jednakże potwierdziła, że zdarzenie miało miejsce, lecz dokładnie nie widziała, bo była odwrócona tyłem.

430 zeznania W. K.

431 Świadek wskazała, że jak przebywała w parku, R. M. (1) zwrócił się do niej ze słowami „Czego się lampisz”, po czym krzyknął do psa „bierz ją”. Wskazała, że wiele razy słyszała, że miał on straszyć i szczuć inne osoby.

432 1.1.1. (5)

433 zeznania M. K. (1)

434 Świadek wskazał, że w dniu 1 lipca 2021 r. był w mieszkaniu u J. S. (2), gdzie przebywał też pies, który należy do R. M. (1). Zeznał, że wówczas z ww. wypił alkohol w postaci piwa i wyszedł po godzinie siedemnastej.

435 1.1.1. (6)

436 zeznania

437 M. P.

438 Zeznania świadka zasługują na wiarę i pośrednio potwierdzają przebieg wydarzeń. Świadek będąca w chwili krytycznego zdarzenia w odwiedzinach u matki, usłyszała hałas, taki jakby coś było przestawiane, ciąganie i nagle nastąpiła cisza i zaczęły się krzyki na klatce schodowej. Wskazała także, że po korytarzu biegała J. S. (2) i krzyczała słowa „on się zamknął z moim dzieckiem i nie chce mnie wpuścić, on małą psem, on ją zabije”. Wskazała, że próbowała wezwać pomoc, dzwoniąc na numer 112 o godzinie 20:38, lecz bezskutecznie więc poprosiła matkę, by zadzwoniła bezpośrednio do komendanta policji.

439 zeznania

440 W. S.

441 Zeznania spójne z zeznaniami M. P.. Świadek wskazała, że 1 lipca 2021 r. około godz. 20 usłyszała hałasy, dobiegające z mieszkania powyżej, po czym po 10 minutach zapadła cisza. Świadek opisała przebieg zdarzenia, zgodnie z zeznaniami J. S. (2) i T. D..

442 zeznania

443 K. B. (1)

444 Zeznania świadków K. B. (1) i D. K. będących pielęgniarkami w szpitalu, do którego została przewieziona pokrzywdzona zasługują na wiarę. Świadkowie opisały relację J. S. (5), która została im przekazana. Wskazały m.in. że tatuś (R. M. (1)), uderzył ją kilka razy po twarzy i w pewnym momencie rzucił się na nią pies. Mówiła, że boi się ojca. Jednakże dziewczynka miała pytać o psa, przy czym D. K. zeznała, że dziewczynka pilnowała co mówi przy matce.

445 zeznania

446 M. K. (2)

447 Zeznania świadka, będącego chirurgiem dziecięcym, zasługują na wiarę. Świadek nie miał powodów do składania nieprawdziwych zeznań. Świadek podczas przesłuchania wskazał jedynie, że powiedziała mu, że pogryzł ją pies i jakiś mężczyzna szczuł tego psa na nią. Wskazał także, że określiła tego psa jako bestię, co znajduje odzwierciedlenie w nadanej przez R. M. (1) nazwie psa.

448 zeznania J. R.

449 Świadek, będąca lekarzem w szpitalu, w którym przebywała pokrzywdzona wskazała, że J. S. (1) podczas pobytu w szpitalu wskazała, że pogryzł ją jej własny piesek i jest jej bardzo przykro z tego powodu.

450 pośrednio zeznania A. S. (2)

451 Świadek przedstawiła relacje uzyskaną od J. S. (2). Nadto wskazała, że dzień przed zdarzeniem J. S. (1) powiedziała do niej „Ciociu ja się boje”. Chwilę wcześniej krzyczał na nią bez powodu R. M. (1).

452 zeznania

453 M. C.

454 Świadek nie miał większej wiedzy o zdarzeniu. Wskazał jedynie okoliczności otworzenia drzwi do mieszkania i wyniesienia dziewczynki. Nie słyszał relacji pokrzywdzonej co do zdarzenia. Wskazał, że otrzymała leki przeciwbólowe i mówiła bardzo mało.

455 pośrednio zeznania

456 M. O. (2)

457 Zeznania świadka znikomo przydały się do czynienia ustaleń. Świadek zadał J. S. (1) 3-4 pytania, będąc skupionym na jej stanie zdrowia.

458 zeznania K. B. (2)

459 Świadek będąca pielęgniarką na bloku operacyjnym opisała obrażenia J. S. (1), w tym wskazała, że na czaszce dziecka było widać zęby. Zeznała, że nigdy nie widziała tak pogryzionego dziecka.

460 zeznania

461 S. T.

462 Świadek będąca pielęgniarką na bloku operacyjnym zeznała, że dziewczynka miała złamany obojczyk i wskazała, że dziecko było wychudzone jak na swój wiek. J. S. (1) mówiła, że tego dnia w którym została pogryziona nic nie jadła.

463 1.1.1. (7).

464 zeznania

465 D. S.

466 Zeznania świadka, będącego ratownikiem medycznym z (...) Zespołu (...) w O. zasługują na wiarę. Sąd nie znajduje powodów, by zakwestionować te zeznania. Świadek niczego nie ubarwiał, składając rzeczowe zeznania. Wskazał, że po dostaniu się do wnętrza mieszkania, dziewczynka, która była przykryta kocem, została zniesiona przez strażaka do karetki, gdzie zaczęło się opatrywanie ran. Następnie przewieźli ją do szpitala na blok operacyjny.

467 zeznania

468 T. D.

469 Zeznania świadka będącego pracownikiem OSP, zasługują na wiarę. Zeznania znajdują odzwierciedlenie w zeznaniach M. P., J. S. (2) oraz w zeznaniach pozostałych świadków wezwanych na miejsce zdarzenia. Świadek wskazał, że gdy próbowali siłowo otworzyć drzwi, od środka otworzono górny zamek. Wskazał, że zakrwawione dziecko, leżało na środku w salonie i pytało „co się dzieje?”. Świadek wyniósł dziecko i przekazał je zespołowi ratownictwa medycznego. Świadek pamiętał też mężczyznę wyprowadzanego przez Policjantów w kajdankach- wcześniej widywał go z psem rasy (...).

470 zeznania

471 L. C.

472 Świadek będący lekarzem przyjmującym pokrzywdzoną wskazał, że przeprowadził zabiegi, głównie na zszyciu ran kąsanych i szarpanych. W pozostałym zakresie, Sąd nie wykorzystał zeznań świadka, który posiadał wiedze od innych, nieustalonych osób, przez co nie ma możliwości ich potwierdzenia.

473 zeznania

474 D. P.

475 Świadek, opisał sposób zachowywania się R. M. (1) w czasie zatrzymania i wskazał, że był wstrząśnięty i jak przebywał w pokoju dla zatrzymanych to mówił do siebie, i świadek odczuł to jakby przeżywał całą sytuację. Świadek dokonał zatrzymania oskarżonego i opisał relację zdarzenia znajdującą odzwierciedlenie w zeznaniach pozostałych osób które przybyły na miejsce zdarzenia.

476 zeznania

477 K. K.

478 Zeznania nie miały większego znaczenia dla sprawy, jednakże świadek potwierdził krzyki i bieganie J. S. (2) w dniu krytycznego zdarzenia i wskazał, że jak pukał do drzwi, to nic nie słyszał z mieszkania. Wskazał także, że J. S. (2) w pewnym momencie krzyczała, że R. M. (1) miał szczuć psem J. S. (1).

479 zeznania

480 P. M.

481 Świadek wskazał, że po przybyciu na miejsce zdarzenia i przedstawieniu relacji przez J. S. (2), próbowali bezskutecznie dostać się do mieszkania. W konsekwencji wezwali straż pożarną, która po przyjeździe przystąpiła do siłowego wejścia do mieszkania, w czasie trwania czego, R. M. (1) otworzył drzwi. Zeznania korespondują z zeznaniami D. P., J. S. (2) i T. D..

482 1.1.1.

483 opinia pisemna sądowo - psychologiczna wraz z opinią ustną biegłej A. C.

484 Opinia ustna biegłej A. C. wraz z opinią pisemną stanowią pełnowartościowy materiał dowodowy. Biegła była obecna podczas przesłuchania małoletniej pokrzywdzonej. Wskazała na fakt, że jej wersja wydarzeń się zmieniała z uwagi na to, że słyszała różne relacje. Biegła wskazała, że dziewczynka wie, że są nagrania zdarzenia a nie, że wiedziała, że jest nagrywana. W trakcie przesłuchania, nie wspomniała, że widziała oskarżonego nagrywającego ją. W przedstawionej relacji korzystała z wiedzy nabytej np. o tym, że tata nie został pogryziony tylko podrapany. Biegła wskazała, że pokrzywdzona została zaatakowana przez oskarżonego i myślała, że pies biegnie ją bronić. W ocenie biegłej, jest takim dzieckiem, że gdyby czuła zagrożenie, to by krzyczała. Wskazała, że z psychologicznego punktu widzenia jej wersję uznaje za wiarygodną. Wyjaśniła także, że to że w szpitalu przedstawiała różne wersje wydarzeń było spowodowane tym, że słyszała różne relację, na przykład matki. Według opinii, opiniowana jest dzieckiem prawidłowo rozwijającym się intelektualnie i emocjonalnie. Odpowiednio rozumie i ocenie sytuację społeczne. Jest w stanie prawidłowo zapamiętywać i odtwarzać wspomnienia. Jej wypowiedź jest spontaniczna. Zachowana jest logiczna przyczynowo- skutkowa struktura zdarzeń. Dziewczynka dość szczegółowo opisuje ciąg zdarzeń, ilustruje to mimiką i gestykulacją, uzupełnia o swoje wnioski, a także wiedzę zdobytą po zdarzeniu. Bardzo szczegółowo zapamiętała zdarzenie. Relacja małoletniej spełnia kryteria wiarygodności.

485 opinia zoopsychologiczna i opinia ustna biegłego M. M.

486 Opinia biegłego zarówno pisemna jak i ustna zasługuje na przyznanie jej waloru wiarygodności. Biegły wskazał, że pies jest mieszańcem w typie rasy (...). Wskazał, że psa należało odseparować od rodziny i umieścić w specjalistycznym ośrodku, pod fachowym okiem szkoleniowca- zoopsychologa- behawiorysty. Zgodnie z ustną opinią biegłego konieczność skierowania psa do behawiorysty i zoopsychologa są informacjami publicznie dostępnymi. Jeżeli ktoś nie ma wiedzy ani doświadczenia, winien zaciągnąć wiedzy od specjalisty. Wskazał także, że oskarżony mógł przypuszczać, że to się wydarzy. Biegły wskazał na różne możliwości przebiegu zdarzenia, tłumacząc zachowanie psa. Podczas składania ustnej opinii, podtrzymał w całości pisemną opinię.

487 1.1.1.

488 Protokół badania trzeźwości

489 Protokół oględzin osoby - R. M. (1)

490 Protokół oględzin mieszkania T. ul. (...)

491 Protokół zatrzymania rzeczy

492 Protokół oględzin akt Sądu Rejonowego w O. Wydział III Rodzinny i Nieletnich sygn. akt III Nsm 649/15

493 Protokół oględzin akt Sądu Rejonowego w O. Wydział III Rodzinny i Nieletnich sygn. akt III Nsm 426/19

494 Protokół oględzin akt Sądu Rejonowego w O. sygn. akt IOpmk7/16

495 Protokół oględzin telefonu komórkowego marki LG

496 Protokół oględzin telefonu komórkowego marki H.

497 Protokół oględzin zapisu rozmów z dyspozytorem numeru 112

498 Protokół oględzin zapisu rozmów dyżurnego KPP w O.

499 Protokół pobrania krwi

500 Protokół oględzin akt Sądu Rejonowego w O. sygn. II K 494/21

501 Protokół oględzin odzieży J. S. (3)

502 Protokół oględzin odzieży R. M. (1)

503 Protokół oględzin płyty DVD stanowiącej załącznik do opinii biegłego z zakresu informatyki

504 Wszelkie czynności procesowe podjęte w przedmiotowej sprawie odbyły się zgodnie z prawem, a z każdej z nich sporządzono stosowne protokoły, a ich wyniki nie budziły żadnych wątpliwości. Podjęte w sprawie czynności zostały przeprowadzone przez uprawnione podmioty zaś sposób przeprowadzenia tych czynności nie był kwestionowany przez żadną za stron postępowania.

505 Protokół oględzin akt Sądu Rejonowego w O. Wydział III Rodzinny i Nieletnich sygn. akt III Nsm 649/15

506 Protokół oględzin akt Sądu Rejonowego w O. Wydział III Rodzinny i Nieletnich sygn. akt III Nsm 426/19

507 Protokół oględzin akt Sądu Rejonowego w O. sygn. akt IOpmk7/16 akta sprawy dot. przekazania małoletniej J. S. (1) rodzinie zastępczej

508 Zgromadzone akta nie budzą wątpliwości. Przedstawiają zarówno prowadzone sprawy nad władzą rodzicielską nad J. S. (1) jak i sprawowany nadzór kuratora.

509 Kwestionariusz wywiadu środowiskowego

510 Nie budził wątpliwości opracowany wywiad środowiskowy, gdyż został sporządzony przez uprawniony podmiot i zawierał wszystkie niezbędne elementy. Wnioski z wywiadu odnośnie oskarżonego negatywne.

511 Dane o karalności

512 Ustalając wcześniejszą karalność oskarżonego, Sąd oparł się na odpowiedzi z Krajowego Rejestru Karnego, której przypisuje walor wiarygodności. Sąd nie znalazł żadnych podstaw, aby zakwestionować wiarygodność przedstawionych danych, które nie budzą najmniejszych zastrzeżeń, co do ich autentyczności i wiarygodności. Oskarżony był wielokrotnie karany.

513 Opinia o skazanym wraz z informacjach o okresach pozbawiania wolności

514 Dowód nie budzi wątpliwości, co do jego wiarygodności i autentyczności. Zgodnie z opinią dyrektora Zakładu Karnego, oskarżony może mieć problem z alkoholem, z uwagi na wyrok za przestępstwo z art. 178a k.k. Karany dyscyplinarnie za pozytywny wynik THC - obecność środków odurzających i psychotropowych.

515 Odpisy wyroków

516 Dowód nie budzi wątpliwości, co do jego wiarygodności i autentyczności. Ponadto wyroki znajdują odzwierciedlenie w danych o karalności.

517 Wykaz dowodów rzeczowych

518 Dowód nie budzi wątpliwości.

519 Dokumentacja medyczna J. S. (1)

520 Dowód nie budzi wątpliwości, co do jego wiarygodności i autentyczności.

521 Dokumentacja fotograficzna

522 Dowód nie budzi wątpliwości, co do jego wiarygodności i autentyczności.

523 Sprawozdanie z przeprowadzonych badań chemiczno - toksykologicznych

524 Opinia wydana przez uprawniony podmiot tj. przez biegłego sądowego z zakresu toksykologii i chemii sądowej. Wyniki badań nie budzą wątpliwości. Dowód zasługuje na przyznanie mu waloru wiarygodności.

525 Opinia sądowo - psychologiczna

526 Opinia zoopsychologiczna

527 Opinię stanowią pełnowartościowy materiał dowodowy. Jasne, klarowne, oparte na specjalistycznej wiedzy, wydane przez uprawniony podmiot. Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania.

528 Karta konsultacji psychologicznej J. S. (3)

529 Karta konsultacji psychologicznej J. S. (3)

530 Dane telekomunikacyjne

531 Dowód nie budzi wątpliwości, co do jego wiarygodności i autentyczności.

532 Opinia sądowo - lekarska dot. J. S. (3)

533 Biegły sądowy stwierdził, że J. S. (3) w wyniku zdarzenia doznała obrażeń w postaci licznych, wielomiejscowych, stosunkowo rozległych otarć naskórka i ran gryzionych (kąsanych) w zakresie całego ciała (z następczymi bliznami) z następczym masywnym krwawieniem, które skutkowało wstrząsem oligowolemicznym, złamania obu obojczyków, złamań w zakresie kości mozgo - i twarzoczaszki oraz odmy podskórnej w zakresie szyi i klatki piersiowej i niewielką odmy przymózgowej (które zdaniem biegłego uznać należy za pozostające w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym ze zdarzeniem). Obrażenie te powstały w następstwie działania narzędzi tępokrawędzistych i w pełni odpowiadają możliwości ich powstania w czasie i okolicznościach przedmiotowego zdarzenia, tj. jako następstwo działania na ciało pokrzywdzonej uzębienia zwierzęcia, np. psa - rany w zakresie głowy, klatki piersiowej, barków i uda prawego, a także pazurów zwierzęcia np. psa oraz wleczenia dziecka po twardym podłożu - otarcia w zakresie głowy, tułowia i kończyn. Zdaniem biegłego stwierdzone ran wstrząs oligowolemiczny uznać należy za ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby raźnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Ponadto w opinii wskazano, że biorąc pod uwagą charakter, lokalizację i zakres zmian urazowych w zakresie powłok twarzoczaszki należy przyjąć, że u J. S. (1) doszło w następstwie zdarzenia do trwałego, istotnego zeszpecenia w rozumieniu art. 156§ 1 pkt 2 k,k. Biegły stwierdził ponadto, że przedmiotowe zdarzenie naraziło pokrzywdzoną na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia w rozumieniu art. 160 k.k.

534 Opinia sądowo - lekarska dot. R. M. (1)

535 Biegły z zakresu medycyny sądowej stwierdził na ciele R. M. (1) obrażenia w postaci otarć z zakresie nadbrzusza i klatki piersiowej oraz nadgarstka lewego. Zdaniem biegłego mogły one postać w czasie odpowiadającym przedmiotowemu zdarzeniu. Charakter tych zmian i ich rozległość nakazuje przyjąć, że stanowią one następstwo stosunkowo statycznego działania narzędzia tępokrawędzistego, którego siła nie była znaczna. Zdaniem biegłego prawdopodobnym pozostaje, aby otarcia w zakresie nadbrzusza i klatki piersiowej stanowiły następstwo działania pazurów zwierzęcia.

536 karta konsultacji psychologicznej J. S. (1)

537 Na podstawie konsultacji psychologicznej przeprowadzonej w dniu 7 lipca 2021 r. w (...) Szpitalu (...) we W., opisanej w karcie konsultacji psychologicznej z dnia 10 września 2021 r. wynika, że podczas rozmowy z psychologiem J. S. (1) podała, że w czasie zdarzenia była z tatą i psem w jednym pokoju, siedzieli obok siebie na kanapie. Małoletnia powiedziała mu, że ktoś dzwoni i podała mu telefon, po czym kilka razy klepnął ją po policzku i wtedy pies ją zaatakował. J. S. (1) przyznała także, że była bita przez R. M. (1), o czym mówiła mamie.

538 Akta sprawy Sądu Rejonowego w O., I. N. 520/21 dot. postępowania w zakresie umieszczenia w rodzinie zastępczej

539 Zgodnie z treścią akt, J. S. (1) wykazuje emocjonalne oznaki doświadczania przemocy, po umieszczeniu w pieczy zastępczej powrócono na terapię psychologiczną, z jej opowieści przekazanych A. W. wynika, że była bita przez R. M. (1). Boi się szczekania psów, źle śpi w nocy, śni jej się krew, mama i R.. Opowiada o narkotykach, że brał je tato i R., wie co to jest lufka. Większość opowieści o R. (oskarżonym) to negatywne wydarzenia. Wykazuje paniczny lęk przed mężczyznami. W aktach znajduje się postanowienie Sądu o umieszczeniu J. S. (1) w rodzinnej pieczy zastępczej- niezawodowej rodzinie zastępczej u A. W..

540 decyzja Burmistrza Miasta i Gminy T.

541 Dowód nie budzi wątpliwości, co do jego autentyczności i wiarygodności. Decyzja o odebraniu psa R. M. (1) i przekazania go do ośrodka adopcyjnego z siedzibą w P..

542 postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych

543 Dowód nie budzi wątpliwości, co do jego autentyczności i wiarygodności.

544 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

545 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

546 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

547 Dowód

548 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

549 1.1.1.

550 częściowe wyjaśnienia R. M. (1)

551 Wyjaśnienia oskarżonego w większości nie zasługują na wiarę, jako sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, któremu Sąd przypisał walor wiarygodności. Sąd uznał, że w większości stanowią one przyjętą linię obrony. Przed Sądem oskarżony przyznał się do wydarzeń, których nie dało się zakwestionować. W pierwszej kolejności, Sąd kwestionuje okoliczność, jakoby pies miał ugryźć J. S. (1) na korytarzu podczas gdy szła do oskarżonego. Przeczy temu zebrany materiał dowodowy, m.in. zeznania pokrzywdzonej, jak i świadków, których przedstawiła przebieg zdarzenia, a z których wynika, że została kilkukrotnie uderzona w twarz przez oskarżonego, po czym zaatakowana przez psa. Nie sposób także uznać za wiarygodnego tego, że oskarżony nie otwierał drzwi do mieszkania z uwagi na bronienie J. S. (1). Oskarżony zamknął drzwi na górny zamek z uwagi na fakt, że był ścigany przez organy ścigania i przeraził się skutkami swojego czynu, przedkładając swoje dobro nad życiem i zdrowiem małoletniego dziecka. Nie wynikało to, z tego powodu, że pies mógł wyjść z domu, czego zgodnie z relacją oskarżonego miała się bać J. S. (2). Zgodnie z zeznaniami J. S. (2), mówiła ona oskarżonemu wychodząc, że zamyka drzwi. Nie miała wiedzy dlaczego on zamknął drzwi od środka, o czym świadczą zeznania Ł. S., który wskazał, że po zdarzeniu był świadkiem rozmowy telefonicznej J. S. (2) i R. M. (2), podczas której pytała go dlaczego zamknął górny zamek. Nadto nie sposób uznać, że zamknięcie na jeden zamek nie uchroniłoby możliwości wyjścia przez psa z domu. Jako niewiarygodne są też wyjaśnienia jakoby został ugryziony przez psa w lewą rękę i prawy bark. Przeczy temu uzyskana opinia sądowo- lekarska, zgodnie z którą oskarżony miał jedynie otarcia na ciele z zakresie nadbrzusza i klatki piersiowej oraz nadgarstka lewego. Zdaniem biegłego mogły one postać w czasie odpowiadającym przedmiotowemu zdarzeniu. Jednakże charakter tych zmian i ich rozległość nakazuje przyjąć, że stanowią one następstwo stosunkowo statycznego działania narzędzia tępokrawędzistego, którego siła nie była znaczna. Zdaniem biegłego prawdopodobnym pozostaje, aby otarcia w zakresie nadbrzusza i klatki piersiowej stanowiły następstwo działania pazurów zwierzęcia. Mając na względzie powyższą opinię oraz rozległość ran, których doznała pokrzywdzona i długość trwania gryzienia dziecka przez psa, nie sposób uznać, że oskarżony od razu do niej podbiegł i próbował odciągnąć psa. Sąd nie daje także wiary, że oskarżony krzyczał, że jest zamknięte na górze. Z zeznań wszystkich świadków, będących na miejscu zdarzenia wynika, ze z mieszkania nie dochodziły żadne odgłosy oskarżonego. Sąd nie daje wiary także w to, że nigdy nie uderzył pokrzywdzonej ani że nie widział momentu ataku. Nie sposób także uznać, że dbał o nią i chciał dla niej jak najlepiej, skoro w dniu zdarzenia nic nie jadła, a atak przez psa miał miejsce około godziny dwudziestej. Sąd nie daje też wiary w to, że nigdy nikogo nie szczuł psem. Stoi to w opozycji do zeznań A. S. (1), K. Ł., D. Ł., A. P. (1) i W. K..

552 zeznania

553 E. J., M. K. (3), T. B., J. Z.,

554 A. J.,

555 Świadkowie z personelu medycznego szpitala, w którym leżała pokrzywdzona, nie posiadali wiedzy o zdarzeniu. Nie rozmawiali z J. S. (1) na temat zdarzenia. Wiedzieli tylko, że została pogryziona przez psa.

556 zeznania

557 K. J. (2)

558 Zeznania świadka były nieprzydatne, bowiem K. J. (2) nie miał wiedzy na temat pogryzienia J. S. (1) przez psa.

559 Notatki urzędowe

560 Notatki urzędowe nie stanowiły podstawy do czynienia ustaleń w sprawie. Nie można bowiem notatką urzędową zastąpić czynności, z której winno się sporządzić stosowny protokół.

561 Protokół oględzin płyty DVD stanowiącej załącznik do opinii biegłego z zakresu informatyki

562 Protokół filmów na telefonie R. M. (1). Zgodnie z opinią biegłego, zachowanie oskarżonego ujawnione na filmie nie było nieprawidłowe.

563 Opinia biegłego z zakresu informatyki

564 Zgodnie z opinią nie udało się odczytać danych z pamięci telefonu oskarżonego. Telefon ma najprawdopodobniej złamaną płytę główną.

565 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

566 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

567 Oskarżony

568 ☐

569 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

570 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

571 ☒

572 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

573 I.

574 R. M. (1)

575 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

576 Sąd uznał, że wina i sprawstwo R. M. (1) nie budzi najmniejszych wątpliwości, uznając jednak, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Tym samym Sąd nie podzielił kwalifikacji prawnej przyjętej przez rzecznika oskarżenia publicznego w akcie oskarżenia.

577 Spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu może być popełnione zarówno umyślnie (art. 156 § 1 k.k.), jak i nieumyślnie (art. 156 § 2 k.k.). Pojęcie zamiaru zostało zdefiniowane w art. 9 § 1 k.k. Zgodnie z tym przepisem zamiar popełnienia czynu zabronionego obejmuje swym zakresem zarówno sytuację, gdy sprawca przewidując możliwość popełnienia czynu zabronionego godzi się na to. Wynika z tego, że dla ustalenie formy stadialnej należy stwierdzić, że sprawca działał z zamiarem bezpośrednim albo że działał z zamiarem wynikowym.

578 Ustalenie co do zamiaru sprawcy winno wynikać z całokształtu zarówno przedmiotowych, jak i podmiotowych okoliczności. W sytuacji gdy na podstawie wyjaśnień oskarżonego nie da się w sposób niebudzący wątpliwości ustalić zamiaru sprawcy, to dla prawidłowego ustalenia rzeczywistego zamiaru sąd powinien sięgnąć do najbardziej uchwytnych i widocznych elementów działania sprawcy, to jest okoliczności przedmiotowych (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2004 roku, IV KK 276/03 OSNwSK 2004/1/29).

579 Ustalenia dotyczące zamiaru nie mogą opierać się wyłącznie na fragmentarycznych faktach wiążących się ze stroną wykonawczą, lecz powinny być wnioskiem koniecznym, wynikającym z analizy całokształtu przedmiotowych i podmiotowych okoliczności zajścia, a w szczególności ze stosunku sprawcy do pokrzywdzonego, jego właściwości osobistych i dotychczasowego trybu życia, pobudek oraz motywów działania, siły ciosu, głębokości, kierunku rany i rozmiarów użytego narzędzia, oraz z wszelkich innych przesłanek wskazujących na to, że sprawca, chcąc spowodować uszkodzenie ciała, zgodą swą, stanowiącą realny proces psychiczny, obejmował tak wyjątkowo ciężki skutek, jakim jest śmierć ofiary (Wyrok Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 28 czerwca 1977 r. VI KRN 14/77, LEX nr 19376).

580 Przestępstwo określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.k. jest przestępstwem umyślnym kwalifikowanym przez następstwo. Przy przestępstwach przeciwko życiu i zdrowiu w orzecznictwie wskazuje się, że zamiar sprawcy może przyjmować postać tzw. zamiaru ogólnego, przy którym sprawca powinien uświadamiać sobie przynajmniej możliwość spowodowania swoim zachowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, lecz dokładna postać zadanych obrażeń nie musi być sprecyzowana w jego świadomości. Innymi słowy, zamiar ogólny obejmuje faktyczne skutki będące wynikiem zadawanych umyślnie obrażeń (zob. wyr. SA w Łodzi z 26.2.2002 r., II AKa 18/02, Prok. i Pr. 2004, Nr 4, poz. 21; wyr. SA w Warszawie z 29.11.2013 r., II AKa 388/13, L.; wyr. SA w Krakowie z 26.3.2015 r., II AKa 244/14, L.; wyr. SA we Wrocławiu z 26.6.2019 r., II AKa 173/19, L.). Postać ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, będąca skutkiem uderzenia oskarżonego, nie musiała być w jego w świadomości precyzyjnie skonkretyzowana. Sprawca może nie ogarniać swym zamiarem następstw uderzenia w postaci wystąpienia ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu. Te następstwa objęte są winą nieumyślną ze strony sprawcy. R. M. (1), co najmniej powinien był i mógł przewidzieć aż tak daleko idące następstwa. Wskazać należy, że oskarżony miał wiedzę, że pies należy do gatunku rasy agresywnych, tym samym jego obowiązkiem było ukształtowanie psa w taki sposób, by nie był on niebezpieczeństwem dla otoczenia. Konieczność skierowania psa do behawiorysty i zoopsychologa są informacjami publicznie dostępnymi. Jeżeli ktoś nie ma wiedzy ani doświadczenia, winien zaciągnąć wiedzy od specjalisty. Oskarżony jednak zaniechał temu obowiązkowi, co więcej nawet nie udał się na szczepienie z psem, mimo że jak sam wskazał, wiedział, że jest taka konieczność, a nadto uzyskał książeczkę szczepień od byłej właścicielki K. Ł.. Wiedział też od niej, że oddaje psa, bo jest w ciąży. Myślał, że jest to pies rasowy, gdyż i ona nie miała wiedzy, że jest to mieszaniec, choć kupiła go bez rodowodu. Oskarżonemu zdecydowanie nie zależało na prawidłowym szkoleniu psa. Jak wynika z zeznań świadków nie raz straszył inne osoby psem, mówiąc do niego „bierz go”. Ponadto wiedział, że pies atakuje po tym jak kogoś uderzy, ponieważ próbował podobnego zachowania już wcześniej. Podszedł bowiem do nieznanego mu nastolatka wraz z psem i zaczął go uderzać po głowie i udzie, co spowodowało, że automatycznie pies go ugryzł w pachwinie. R. M. (1) chciał, by pies był groźny, i doprowadził do tego, że stał się agresywny, ucząc go niewłaściwych zachowań. Pies przy prawidłowym wychowaniu powinien zatrzymać się na hasło jego właściciela. Każdy pies ma bowiem zęby, oskarżony choć pies jest mieszańcem, wiedział że należy do gatunku psów agresywnych. Oskarżony mógł zatem przypuszczać, że taka sytuacja się wydarzy. Tym samym przyjąć należy, że godził się na następstwa w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.

581 Przestępstwo to cechuje się winą kombinowaną, mieszaną- udział jest umyślny, a następstwa objęte są nieumyślnością. Oskarżony jest doświadczony życiowo i w pełni poczytalny. Doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że jego pies należy do gatunku psów agresywnych. W niniejszej sprawie, Sąd nie miał najmniejszych wątpliwości, że oskarżony działał umyślnie. Wydarzenie nie miało wprawdzie charakteru przemyślanego i planowanego i rozpoczęło się z powodu uderzenia pokrzywdzonej przez oskarżonego w policzki, co wywołało reakcję psa, który chciał chronić swojego opiekuna. Sąd nie uznał, że oskarżony wydał komendę do psa, by zaatakował J. S. (1). Wprawdzie wynika taka okoliczność z zeznań różnych świadków, jednakże była to ich relacja przekazana im przez J. S. (2), której sama później nie potwierdziła. Również zeznania osoby sprawującej obecnie pieczę nad psem, nie jest wystarczającym dowodem na takie uznanie, gdyż jest to wniosek na podstawie obserwacji psa. Sąd, oczywiście nie wyklucza, że taka sytuacja mogła mieć miejsce, jednakże z uwagi na przepis art. 5 § 1 k.p.k. uznać należało, że reakcja psa była wywołana uderzeniem oskarżonego w policzki pokrzywdzonej bez wypowiadania słów do psa, by ją zaatakował. Tym bardziej, że taka sytuacja już miała miejsce w sytuacji zaatakowania A. P. (2). W tym zdarzeniu, też pies ugryzł wymienionego, po tym jak zaatakował go oskarżony. Oskarżony szkolił także psa, by atakował innych ludzi. Straszył nim przypadkowe osoby. Dlatego też, pies był wyczulony na komendę „bierz”.

582 Nie należy jednak zapominać, że psy to zwierzęta przystosowane zarówno anatomicznie, jak i biologicznie do zachowań agresywnych, w związku z czym zachowania te nie powinny być traktowane wyłącznie jako patologiczne, gdyż mają charakter adaptacyjny, umożliwiający przetrwanie (J. Janikowski, Prawne aspekty posiadania niebezpiecznych psów, Prok.i Pr. 2019, nr 5, s. 111-128.).

583 Skutek określony w art. 156 § 2 k.k. może być sprawcy przypisany tylko wówczas, gdy był on wynikiem niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo iż możliwość zaistnienia takiego skutku przewidywał albo mógł przewidzieć (art. 9 § 2 k.k.) (R. A. Stefański (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2020, art. 156, s. 1011).

584 Chorobą realnie zagrażającą życiu jest taki stan, który przejawia się poważnymi zaburzeniami podstawowych czynności układów narządów, np. ośrodkowego układu nerwowego, układu oddechowego lub układu krążenia, z powodu których te czynności w każdej chwili mogą ustać, skutkując śmiercią człowieka. W post. z 21.4.2005 r. (IV KO 19/05, OSNwSK 2005, Nr 1, poz. 824) Sąd Najwyższy przedstawił następujący pogląd: "Każda choroba realnie zagrażająca życiu, niezależnie od czasu jej trwania, musi być uznana za ciężki uszczerbek na zdrowiu, ponieważ jest najdalej idącym – w porównaniu z innymi, zamieszczonymi w katalogu postaciami takiego uszczerbku – skutkiem działania sprawcy, odzwierciedlającym intensywność i efektywność bezpośredniego i umyślnego charakteru tego działania. Realność zagrożenia utratą życia nie zależy w żaden prosty sposób od czasu występowania takiego stanu – zawsze natomiast charakteryzuje znaczny stopień szkodliwości działania sprawcy powodującego chorobę, w której przebiegu w każdej chwili dojść może do zgonu ofiary przestępstwa. Nie ma więc racjonalnych podstaw do różnicowania odpowiedzialności karnej według niezależnego od sprawcy kryterium długości czasu stanu zagrożenia dla życia lub skuteczności działań ratujących życie – w sytuacji, w której o takiej samej odpowiedzialności karnej (na podstawie art. 156 § 1 k.k.) decydować powinien taki sam stopień szkodliwości czynu, odzwierciedlający przedmiotowe i podmiotowe okoliczności świadomego i zależnego od sprawcy zachowania zmierzającego do nastąpienia skutku w postaci ciężkiego uszczerbku na zdrowiu".

585 ☐

586 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

587 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

588 ☐

589 3.4. Umorzenie postępowania

590 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

591 ☐

592 3.5. Uniewinnienie

593 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

594 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

595 środki związane z poddaniem sprawcy próbie

596 Oskarżony

597 Punkt rozstrzygnięcia

598 z wyroku

599 Punkt z wyroku odnoszący się

600 do przypisanego czynu

601 Przytoczyć okoliczności

602 R. M. (1)

603 I.

604 I.

605 Sąd uznając, że czyn przypisany oskarżonemu stanowi przestępstwo z art. 156 § 2 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k., wymierzył na podstawie art. 156 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 37b k.k. karę 3 miesięcy pozbawienia wolności i 6 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego w tym czasie do wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym.

606 Sąd uznał na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, że wymierzenie kary na podstawie art. 156 § 2 k.k. będzie niewystarczające dla spełnienia celów kary. Sąd stoi na stanowisku, że kara wymierzona z zastosowaniem art. 37a k.k. byłaby z kolei zbyt łagodna, mając na względzie całokształt zdarzenia i zachowania się oskarżonego w jego trakcie.

607 W tym miejscu wskazać należy, że rzecznik oskarżenia publicznego postulował o wymierzenia kary w wysokości 8 lat pozbawienia wolności, jednakże przy przyjęciu odmiennej kwalifikacji prawnej, zgodnie z którą czyn miał być popełniony w zamiarze bezpośrednim.

608 Wymierzając karę, Sąd dokonał oceny całokształtu ujawnionych okoliczności obciążających i łagodzących charakteryzujących sprawcę i jego czyn istotnych dla wymiaru kary.

609 Sąd mając na względzie wszystkie okoliczności sprawy doszedł do przekonania, że kara wymierzona przy zastosowaniu instytucji z art. 37b k.k. będzie karą odpowiednia. W realiach sprawy mamy do czynienia z sytuacją wyjątkową. Pokrzywdzona została bowiem zaatakowana przez psa, który był niewłaściwie prowadzony przez oskarżonego. Zaniedbał jego prawidłowe ukształtowanie w sposób, który uchroniłby małoletnią J. S. (1) od tragicznego zdarzenia, które naraziło ją na niebezpieczeństwo utraty życia. Wskazać należy, że zgodnie z opinią biegłego psa, który należy do tego gatunku psów agresywny powinno się kierować do zoopsychologa i behawiorysty, i to są dostępne informację w przestrzeni publicznej. Mając na względzie wszelkie okoliczności ujawnione na rozprawie wymierzona kara mieści się w granicach sędziowskiego swobodnego uznania. Sąd ma w polu widzenia, że na skutek zdarzenia życie pokrzywdzonej diametralnie się zmieniło, i było okupione nieopisanym bólem, i trudną do wyobrażenia krzywdą zarówno psychiczną jak i fizyczną. Pokrzywdzona nadal odczuwa skutki doznanych obrażeń. Niemniej jednak okoliczność ta, nie może być jedyną przesłanką przy wymiarze kary. Przepis art. 115 § 2 k.k. zawiera zamknięty katalog okoliczności wpływających na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu: rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, waga naruszonych przez sprawcę obowiązków, postać zamiaru, motywacja sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu bez wątpienia był wysoki, bowiem godził w podstawowe dobra prawem chronione, jakim jest zdrowie i życie ludzkie. Zdarzenie spowodowało skutki wskazane w opisie czynu, które spowodowały ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu.

610 Podkreślić należy, że oskarżony miał już problemy z prawem, był uprzednio karany, a w trakcie zdarzenia ukrywał się przed organami ścigania. Przypuszczać przy tym można, że z tego względu nie otworzył drzwi służbie ratowniczej i policji, przedkładając swoje dobro nad dobrem i życiem małoletniej J. S. (1). Sąd ma również w polu widzenie okoliczność, że w tracie zdarzenia znajdował się pod wpływem środków odurzających. Sąd ma także na względzie, że to jego zachowanie w postaci uderzenia pokrzywdzonej, spowodowało reakcję psa, który ją zaatakował.

611 Oskarżony posiada negatywną opinię, nie przestrzega porządku prawnego, zaniedbuje obowiązek alimentacyjny, złe kontakty z rodzicami, nie utrzymuje kontaktu z synem. Podczas ustanowionego dozoru kuratora, również się uchylał od niego, nie współpracował z kuratorem.

612 Sąd przyjął jako okoliczności łagodzące, to, że w toku postępowania, oskarżony pośrednio przyznał się do zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia, choć w większości nieprawdziwe. W ocenie Sądu odczuwa jednak żal za popełniony czyn. Potwierdzają to również zeznania D. P., który dokonywał jego zatrzymania, bezpośrednio po zdarzeniu.

613 W konsekwencji, Sąd za przypisane oskarżonemu przestępstwo wymierzył mu karę trzech miesięcy pozbawienia wolności i sześciu miesięcy ograniczenia wolności. Sąd uznał, że wymierzona kara jest adekwatna do stopnia winy oskarżonego. Kara orzeczona w wyższym wymiarze byłyby karą nazbyt surową. Wymierzona oskarżonemu kara czyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także spełnia swe zadania w zakresie prewencji generalnej, polegające na kształtowaniu w społeczeństwie postawy poszanowania prawa. Wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności nie przekracza stopnia winy i społecznej szkodliwości zarzucanych przestępstw i realizuje powszechną zasadę sprawiedliwości społecznej i praworządności.

614 R. M. (1)

615 II.

616 I.

617 Sąd na podstawie art. 44 § 2 k.k. orzekł przepadek psa o imieniu (...), mieszańca w typie rasy (...), o maści niebieskiej, służącego jako narzędzie do popełnienia przestępstwa, którego posiadaczem jest oskarżony R. M. (1), na rzecz Ośrodka (...) (...) z siedzibą w P., (...)-(...) O.. Sąd kierując się przepadkiem psa, miał w polu widzenia, że pies od razu po zdarzeniu trafił do ww. schroniska, gdzie był szkolony i wychowywany.

618 Pies może być przedmiotem, który służył lub był przeznaczony do popełnienia przestępstwa (art. 44 § 2 k.k.). Co więcej, pies może być uznany za inny podobnie niebezpieczny przedmiot, o którym mowa w art. 223 k.k. i art. 280 § 2 k.k. (…) W uzasadnionych wypadkach nie można będzie cofnąć się przed orzeczeniem przepadku psa jako narzędzia przestępstwa. Nie jest przy tym tak, że wykonanie tego orzeczenia niezmiennie musi polegać na uśmierceniu psa. Może on być bowiem umieszczony (przez wykonujący to orzeczenie Urząd Skarbowy) w schronisku opieki nad zwierzętami lub sprzedany na licytacji. (A. Wąsek, Glosa do wyroku SN z dnia 18 lutego 2002 r., III KKN 280/99, OSP 2003, nr 5, s. 62.)

619 Właściciel niebezpiecznego psa zobowiązany jest do neutralizacji niebezpieczeństwa pochodzącego od tego zwierzęcia w stosunku do wszystkich osób i wszelkiego mienia (por. K. Buchała, A. Zoll: Kodeks karny - komentarz. Część ogólna, Kraków 2000, t. 1, s. 53).

620 Wskazać również należy, na obowiązek wynikający z treści przepisu art. 431 k.c., „Kto zwierzę chowa albo się nim posługuje, obowiązany jest do naprawienia wyrządzonej przez nie szkody niezależnie od tego, czy było pod jego nadzorem, czy też zabłąkało się lub uciekło, chyba że ani on, ani osoba, za którą ponosi odpowiedzialność, nie ponoszą winy".

621 Obowiązek oskarżonego do sprawowania właściwego nadzoru nad swoimi psem jest szczególnym obowiązkiem prawnym znajdującym oparcie ustawowe.

622 Wskazać również należy na treść uchwały Sądu Najwyższego I KZP 4/12, Opublikowano: OSNKW 2012/7/72:

623 Do tej opcji można też zaliczyć wypowiedź, w której autor, po analizie przestępstw z art. 35 ustawy o ochronie zwierząt i omówieniu wykonywania orzeczonego w oparciu o ten przepis przepadku zwierzęcia, a więc art. 38 tej ustawy, stwierdza następnie, że przepadek zwierzęcia może też nastąpić na podstawie innych przepisów omawianej ustawy, a także przepisów prawa łowieckiego i ustawy o doświadczeniach na zwierzętach, w tym w oparciu o art. 44 k.k. jako m.in. służących do popełnienia przestępstwa lub objętych zakazem m.in. posiadania (M. Goetel: "Czasowe odebranie" oraz "przepadek" jako szczególne środki ochrony zwierząt, op. cit., s. 142-144).

624 R. M. (1)

III.

625 I.

626 Sąd z urzędu na podstawie art. 46 § 1 k.k., orzekł obowiązek zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz J. S. (1) w kwocie 10.000 złotych. Zgodnie z dyspozycja przepisu art. 46 § 1 k.k. sąd orzeka zadośćuczynienie w przypadku złożenia wniosku przez pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej. Wniosek został złożony przez rzecznika oskarżenia publicznego po terminie, o którym mowa w art. 49a k.p.k. tj. do zamknięcia przewodu sądowego na rozprawie głównej, jednakże Sąd zdecydował się z urzędu orzec zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.

627 Zadośćuczynienie ma charakter cywilnoprawny, a zatem stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego. Jak wskazywano w doktrynie i orzecznictwie, zadośćuczynienie ma formę jednorazowego świadczenia pieniężnego, które pełni funkcję kompensacyjną. W art. 445 § 1 k.c. ustawodawca stanowi, że suma zadośćuczynienia powinna być odpowiednia, co oznacza, że powinna odzwierciedlać w pełni rozmiar doznanej krzywdy, tj. stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność, czas trwania, nieodwracalność następstw i inne okoliczności, których nie sposób wymienić wyczerpująco (por. m.in. wyroki SN: z 30.01.2004 r., I CK 131/03, OSNC 2005/2, poz. 40; z 27.02.2004 r., V CK 282/03, LEX nr 183777). Zadośćuczynienie winno być stosowne do doznanej krzywdy oraz uwzględniać wszystkie zachodzące okoliczności. W szczególności winny być wzięte pod uwagę takie okoliczności, jak nasilenie doznanej krzywdy i trwałe następstwa zdarzenia, przy czym nie może ono stanowić zapłaty symbolicznej, lecz również niewspółmiernej (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lipca 1977 r., IV CR 266/77, LEX Nr 7966). Sąd mając na względzie wszystkie powyższe zasady, uznał że kwota dziesięciu tysięcy będzie kwotą odpowiednią. Sąd uwzględnił wszystkie okoliczności zdarzenia, rozmiar doznanych cierpień, czas trwania dolegliwości bólowych, odczucia psychiczne związane ze zdarzeniem, trauma, trwałe, istotne oszpecenie, które wpływa na poczucie wartości u małoletniej i wywołuje wstyd, który objawił się chociażby strachem przed pójściem do szkoły, z obawy przed reakcją innych dzieci.

628 Wskazać należy, że przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia nie ma znaczenia sytuacja majątkowa oskarżonego gdyż nie wpływa ona ani na stopień winy sprawcy ani na rozmiar wyrządzonej krzywdy. Ponadto regulacja z art. 46 § 1 k.k. ma na celu ochronę interesów pokrzywdzonego w procesie karnym. Trudno zaś przyjąć, iż «wartość» tej samej krzywdy byłaby różna w zależności od zamożności bądź możliwości zarobkowych sprawcy przestępstwa. Do tego bowiem sprowadza się rozumowanie, iż wysokość zadośćuczynienia miałaby zależeć m.in. od kryteriów w postaci możliwości finansowych oskarżonego, co mija się z samą istotą zadośćuczynienia” (wyrok SA w Poznaniu z 26.09.2017 r., II AKa 142/17, LEX 2402488). Zasądzając bowiem zadośćuczynienie należy baczyć na to, że z jednej strony zadośćuczynienie musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną, z drugiej zaś powinno być utrzymane w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej. Wskazać należy, że wysokość przeciętnego wynagrodzenia w pierwszym kwartale 2022 roku wynosiło 6235,22 złotych (Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 maja 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w pierwszym kwartale 2022 r. dostępny na stronie (...)). W ocenie Sądu, zadośćuczynienie w kwocie dziesięciu tysięcy złotych nie ma charakteru symbolicznego. Zadośćuczynienie w przyznanej wysokości przedstawia odczuwalną wartość ekonomiczną i nie jest przy tym nadmierne, rekompensując doznaną przez poszkodowaną krzywdę.

629 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

630 Oskarżony

631 Punkt rozstrzygnięcia

632 z wyroku

633 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

634 Przytoczyć okoliczności

635 R. M. (1)

636 IV.

637 I.

638 Sąd zwrócił uprawnionym dowody rzeczowe w postaci części garderoby, uznając je za zbędne dla postępowania karnego, i tak J. S. (1) dowody rzeczowe wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych nr I/12/22/P pod pozycjami 3-5, a R. M. (1) dowody rzeczowe wyszczególnione w wykazie dowodów rzeczowych nr I/12/22/P pod pozycjami 8-13.

639 R. M. (1)

640 V.

641 I.

642 Sąd na podstawie 195 k.k.w. orzekł przepadek dowodu rzeczowego wyszczególnionego w wykazie dowodów rzeczowych nr I/12/22/P pod pozycją 2 w postaci foli medycznej, zarządzając jego zniszczenie, i w tym celu przekazanie właściwej jednostce policji.

643 R. M. (1)

644 VI.

645 I.

646 Ślady kryminalistyczne wyszczególnione w wykazie śladów kryminalistycznych nr I/12/22/P pod pozycjami 1-4 nakazano pozostawić w aktach sprawy.

647 R. M. (1)

VIII.

648 I.

649 Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata T. K. kwotę 2.361,60 (dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt jeden złotych i sześćdziesiąt groszy) złotych brutto tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu.

650 O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu sądowym orzeczono na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18), z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r. (SK 66/19, Dz. U. z 2020 r. poz. 769), a więc przy uwzględnieniu § 11 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. Zgodnie z powołanym orzeczeniem, analiza statusu adwokatów i radców prawnych oraz ich roli w postępowaniu, w którym występują jako podmioty powołane i zobowiązane do zastępstwa prawnego, prowadzi do uznania, że różnicowanie ich wynagrodzenia, tj. obniżenie pełnomocnikom z urzędu wynagrodzenia, które otrzymaliby, gdyby występowali w sprawie jako pełnomocnicy z wyboru, nie ma konstytucyjnego uzasadnienia.

651 Tym samym, Sąd zgodnie z § 11 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie zasądził za pierwszą rozprawę 1200 zł zaś zgodnie z § 17 pkt 1 rozporządzenia w świetle którego, w sprawach, w których rozprawa trwa dłużej niż jeden dzień, stawka minimalna ulega podwyższeniu za każdy następny dzień o 20%. W konsekwencji, za pierwszą rozprawę należna była kwota 1200 zł, zaś za kolejne 3 rozprawy kwoty po 240 zł, co łącznie stanowi 1920 zł. Wynagrodzenie powiększone o stawkę 23% podatku VAT w kwocie 441,60 zł, wyniosło łączne wynagrodzenie w kwocie 2361,60 zł brutto.

652 6. inne zagadnienia

653 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

654 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

655 7. KOszty procesu

656 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

657 Przytoczyć okoliczności

VIII.

658 Sąd obciążył oskarżonego kosztami sądowymi w kwocie 6.519,79 zł oraz wymierzył mu opłatę sądową w kwocie 180 zł. Koszty zostały wymierzone na podstawie art. 627 k.p.k. zaś opłata zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. Na sumę kosztów sądowych składa się suma wydatków poniesionych w trakcie śledztwa, w tym należności biegłych, w łącznej kwocie 2885,38 zł oraz koszty poniesione w trakcie postępowania sądowego tj. konwój 20 zł (k.801), 251,58 zł (k.859), należności świadków 93,61 zł (k.811), 119,92 zł (k. 812), 100, 30 zł, (k.853), 100,30 zł (k.854), 100,30 zł (k.855), 177,59 zł (k. 856), 101,97 zł (k. 857), 87,32 zł (k. 862) należności biegłych 119,92 zł (k. 816)= 1.272,81 zł, co łącznie stanowiło kwotę 4.158,19 zł, która powiększona o koszty obrony, udzielonej z urzędu w kwocie 2.361,60 zł, wyniosła finalną kwotę kosztów stanowiącą kwotę 6.519,79 zł.

659 7. Podpis

660 Sędzia Zbigniew Muszyński