Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 24 listopada 2021 r., VI Ka 74/21

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 24 listopada 2021 r., VI Ka 74/21

Tekst

1 Warszawa, dnia 24 listopada 2021 r.

2 Sygn. akt VI Ka 74/21

3 1

4 2WYROK

5 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

6 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

7 Przewodniczący:SSR (del.) Izabela Kościarz - Depta

8 protokolant: protokolant sądowy Marta Herc

9 przy udziale oskarżyciela publicznego w imieniu Urzędu Skarbowego W. (...) – R. G.

10 po rozpoznaniu dnia 24 listopada 2021 r.

11 4sprawy K. M. (1) z d. S., córki L. i E., ur. (...) w J.

12 5oskarżonej o przestępstwo z art. 77 § 2 kks w zw. z art. 6 § 2 kks

13 6na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej

14 7od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie

15 8z dnia 17 września 2020 r. sygn. akt VIII K 370/20

16 10utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zwalnia oskarżoną od uiszczenia kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

17 Formularz UK 2

18 Sygnatura akt

19 VI Ka 74/21

20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

21 1

22 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

23 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

24 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 17 września 2020 roku o sygn. VIII K 370/20

25 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

26 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

27 ☐ oskarżyciel posiłkowy

28 ☐ oskarżyciel prywatny

29 ☒ obrońca

30 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

31 ☐ inny

32 0.11.3. Granice zaskarżenia

33 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

34 ☒ na korzyść

35 ☐ na niekorzyść

36 ☒ w całości

37 ☐ w części

38 ☐

39 co do winy

40 ☐

41 co do kary

42 ☐

43 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

44 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

45 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

46 ☒

47 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

48 ☐

49 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

50 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

51 ☒

52 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

53 ☒

54 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

55 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

56 ☐

57 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

58 ☒

59 art. 439 k.p.k.

60 ☐

61 brak zarzutów

62 0.11.4. Wnioski

63 ☒

64 uchylenie

65 ☒

66 Zmiana

67 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

68 0.12.1. Ustalenie faktów

69 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

70 Lp.

71 Oskarżony

72 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

73 Dowód

74 Numer karty

75 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

76 Lp.

77 Oskarżony

78 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

79 Dowód

80 Numer karty

81 0.12.2. Ocena dowodów

82 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

83 Lp. faktu z pkt 2.1.1

84 Dowód

85 Zwięźle o powodach uznania dowodu

86 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

87 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

88 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

89 Dowód

90 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

91 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

92 Lp.

93 Zarzut

94 Nieuwzględnienia i całkowitego pominięcia przez Sąd zarzutu Oskarżonej wniesienia skargi przez nieuprawniony podmiot, to jest Urząd Skarbowy zamiast Prokuratora (por. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt IIIKK 365/19)

95 ☐ zasadny

96 ☐ częściowo zasadny

97 ☒ niezasadny

98 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

99 Stosownie do treści art. 155 k.k.s. - W sprawie, w której finansowy organ postępowania przygotowawczego prowadził śledztwo, oraz w sprawie o przestępstwo skarbowe, w której prowadził on dochodzenie objęte nadzorem prokuratora, organ ten, jeżeli nie umarza postępowania, sporządza w ciągu 14 dni od zakończenia dochodzenia lub śledztwa akt oskarżenia i przesyła go wraz z aktami prokuratorowi, ze wskazaniem, jaki materiał dowodowy przedstawiono stronom podczas czynności, o której mowa w art. 154a, jako przekazywany do sądu wraz z aktem oskarżenia, przekazując jednocześnie prokuratorowi także ewentualne wnioski, o których mowa w § 7, oraz dowody rzeczowe.

100 Stosownie do treści § 2 tegoż przepisu - Akt oskarżenia zatwierdza i wnosi do sądu prokurator. W akcie oskarżenia należy także wskazać finansowy organ postępowania przygotowawczego, który prowadził postępowanie przygotowawcze, któremu przysługują przed sądem uprawnienia oskarżyciela publicznego. Organ ten zawiadamia się o wniesieniu aktu oskarżenia przez doręczenie jego odpisu.

101 § 4 tegoż przepisu stanowi natomiast, iż w pozostałych sprawach, w których finansowy organ postępowania przygotowawczego prowadził dochodzenie, sporządza on w ciągu 14 dni od jego zakończenia akt oskarżenia albo wniosek o warunkowe umorzenie postępowania i wnosi go do właściwego sądu oraz popiera przed tym sądem albo wydaje postanowienie o umorzeniu lub o zawieszeniu postępowania przygotowawczego lub zarządza uzupełnienie dochodzenia.

102 Przepisy te w sposób precyzyjny określają organ właściwy do wniesienia i popierania aktu oskarżenia przed sądem. Niewątpliwie słuszny jest też pogląd wyrażany w przywołanym przez obrońcę postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2020 r. sygn. akt III KK 365/19, jednakże nie ma on zastosowania w niniejszej sprawie. Akt oskarżenia został sporządzony i wniesiony przez uprawniony podmiot.

103 Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy dostrzec należy, iż postępowanie zostało wszczęte w dniu 24 stycznia 2020 roku (k.1), a zakończone w dniu 24 kwietnia 2020 roku (k.19). Co więcej zostało ono wszczęte w formie dochodzenia (k.1 i k.19). Nie ulega zatem wątpliwości, iż czas jego trwania nie przekroczył trzech miesięcy jak tego wymaga art. 153 § 1 k.k.s. ani nie zostało ono przedłużone powyżej tego okresu, co zgodnie z poglądem wyrażonym w w/w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2020 r., można by było traktować jako objęcie nadzorem postępowania przez Prokuratora. Z tych przyczyn Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (...) był uprawnionym z mocy art. 155 § 4 k.k.s. w zw. z art. 53 § 37 pkt 1 k.k.s.

104 Jedynie ubocznie należy wskazać, iż w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 325i § 1 k.p.k. określający co do zasady 2 miesięczny termin trwania dochodzenia i dopuszczający jego przedłużenie do 3 miesięcy za zgodą Prokuratora, albowiem kodeks karny skarbowy w tym zakresie ma swoje uregulowania. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ma także zastosowania art. 127b k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. który w sposób szczególny określa liczenie terminów, bowiem przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do środków przymusu procesowego.

105 Powyższe prowadziło do wniosku, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania, którego efektem miało być zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej nie był zasadny.

106 Wniosek

107 Umorzenie postępowania z uwagi na wniesienie aktu oskarżenia przez nieuprawniony podmiot z uwagi na treść art. 155 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. (por. Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2020 r. sygn. akt III KK 365/19).

108 ☐ zasadny

109 ☐ częściowo zasadny

110 ☒ niezasadny

111 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

112 Wobec bezzasadności podniesionego zarzutu, wniosek nie był zasadny. Brak było bowiem enumeratywnie wskazanych w art. 437 § 1 k.p.k. okoliczności, które uzasadniałyby rozstrzygnięcie zgodnie ze złożonym wnioskiem. Na marginesie należy dostrzec, iż wniosek obrońcy był niepełny i nie korespondował z przepisami kodeksu. Przepis art. 437 § 1 zd. 1 k.p.k. określając rozstrzygnięcia sądu wyraźnie posługuje się zwrotem „ uchyla je i umarza postępowanie”, tymczasem wniosek obrońcy ograniczał się do „umorzenia postępowania”.

113 Zarzut

114 Obrazy przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia i nienadanie właściwego sensu ustaleniu, że Oskarżona „ po 2015 roku dobrowolnie spłacała wierzyciela, cały czas środki do Urzędu Skarbowego wpływały i sukcesywnie były księgowane na dane zobowiązania” – co ma istotne znaczenie w kontekście analizy braku znamion czynu zabronionego, który dla uznania Oskarżonej winną wymaga, by – „art. 77 § 1 k.k.s. Płatnik lub inkasent, który pobranego podatku nie wpłaca w terminie na rzecz właściwego organu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności do lat 3, albo obu tym karom łącznie. § 2 Jeśli kwota niewpłaconego podatku jest małej wartości, sprawca czynu zabronionego określonego w § 1 podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych”.

115 ☐ zasadny

116 ☐ częściowo zasadny

117 ☒ niezasadny

118 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

119 Zgodnie z treścią przywołanego przepisu, penalizowane przezeń zachowanie polega na niewpłacaniu podatku w terminie. Obrońca w sposób całkowicie nieuprawniony usiłuje wywieźć, iż czynność następcza w postaci uiszczenia zaległości podatkowej depenalizuje uprzednie zaniechanie, co jest pozbawione podstaw prawnych.

120 Zgodnie z treścią art. 2 § 1 k.k.s. - c zyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym nastąpiło zachowanie sprawcy, chyba że kodeks stanowi inaczej.

121 Mając na uwadze, iż zgodnie z treścią art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, płatnik obowiązany jest uiścić zaliczkę na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych na rachunek urzędu skarbowego do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki - pierwszy dzień następujący po terminie zapłaty podatku jest datą popełnienia czynu stypizowanego w art. 77 § 1 k.k.s. polegającego na niewpłacaniu podatku w terminie na rzecz właściwego organu. Biorąc pod uwagę, iż zarzucony czyn jest czynem ciągłym w rozumieniu art. 6 § 2 k.k.s. dniem jego popełnienia jest pierwszy dzień ostatniego okresu rozliczeniowego za który nie wpłacono zaliczki na podatek dochodowy.

122 Fakt sukcesywnego wpłacania zaliczek we właściwej wysokości i we właściwym terminie przerywa jedność czynu, o ile kolejne zaniechanie nie zostało popełnione w terminie określonym w art. 6 § 2 k.k.s. - co implikowałoby przyjęcie jedności czynu dla obydwu zaniechań. Z drugiej strony wpłata w późniejszym terminie zaległości nie powoduje wyłączenia karalności, ani nie depenalizuje uprzedniego zachowania. Czynność następcza nie współkształtuje uprzednio popełnianego zachowania a może jedynie wpływać na wymiar kary przy ocenie postawy po popełnieniu czynu zabronionego.

123 Z tych przyczyn zarzut obrońcy należy uznać za chybiony. Dowodzi on jedynie niezrozumienia przez skarżącego różnicy pomiędzy czynem a zachowaniem po jego popełnieniu. Na marginesie należy wskazać, że obrońca wskazuje w zarzucie na naruszenie przepisów postępowania, ale nie wskazuje żadnego konkretnego naruszonego przepisu ani formy naruszenia, natomiast zidentyfikowane w treści zarzutu uchybienie w istocie jest błędem w ustaleniach faktycznych.

124 Wniosek

125 Zmiana zaskarżonego w całości wyroku i uniewinnienie Oskarżonej.

126 ☐ zasadny

127 ☐ częściowo zasadny

128 ☒ niezasadny

129 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

130 Wobec bezzasadności podniesionego zarzutu, wniosek nie był zasadny.

131 Zarzut

132 Obrazy przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia i uznanie za nieudowodniony fakt „ braku możliwości wpłacenia przez K. M. (2) zaliczek na podatek dochodowy za miesiące od stycznia 2014 roku do grudnia 2014 roku pobranych od wypłaconych pracownikom wynagrodzeń”, w sytuacji gdy niemożliwość ta wynika wprost z przepisów prawa i ratio legis postępowania upadłościowego:

133 a) Po pierwsze, oskarżona jako osoba niewypłacalna nie mogła w okresie „od stycznia 2014 roku do grudnia 2014 roku” spłacać Oskarżyciela, bowiem to naraziłoby Oskarżoną na odpowiedzialność z art. 302 § 1 k.k. („Kto, w razie grożącej mu niewypłacalności lub upadłości, nie mogąc zaspokoić wszystkich wierzycieli, spłaca lub zabezpiecza tylko niektórych, czym działa na szkodę pozostałych, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2”)

134 b) Po drugie, po ogłoszeniu upadłości, Oskarżona utraciła prawo zarządu nad swoim majątkiem na rzecz syndyka masy upadłości na podstawie art. 75 ust 1 ustawy – Prawo upadłościowe, co oznacza, że Oskarżona jako osoba pozbawiona zarządu nad swoim majątkiem nie jest upoważniona do jego rozporządzania również w części obejmującej spłatę zobowiązań.

135 ☐ zasadny

136 ☐ częściowo zasadny

137 ☒ niezasadny

138 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

139 W tym przypadku również obrońca wskazuje w zarzucie na naruszenie przepisów postępowania, ale nie wskazuje żadnego konkretnego naruszonego przepisu ani formy naruszenia, natomiast zidentyfikowane w treści zarzutu uchybienie w istocie jest błędem w ustaleniach faktycznych. Zarzut ten również nie jest zasadny, a ustalenia faktyczne sądu, są w pełni prawidłowe.

140 W tym przypadku ponownie ujawnia się nieodróżnianie przez skarżącego zarzucanego czynu od czynności następczych. Art. 75 ust. 1 ustawy – Prawo upadłościowe stanowi, iż z dniem ogłoszenia upadłości upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania z mienia wchodzącego do masy upadłości i rozporządzania nim. Fakt prawnej utraty możliwości zarządzania majątkiem z dniem ogłoszenia upadłości (tj. datą wydania postanowienia o ogłoszeniu upadłości - 11 grudnia 2018 roku) w żaden sposób prawnie nie ograniczał upadłej (oskarżonej) w regulowaniu należności przed tą datą. Fakt niemożności uiszczenia należności z masy upadłości od dnia 11 grudnia 2018 roku nie miał zatem żadnego wpływu na ocenę czynu popełnionego w dniu 21 stycznia 2015 roku. Naruszenie wskazane w pkt b zarzutu jest więc w okolicznościach sprawy nieuzasadnione.

141 Ewentualne narażenie się przez oskarżoną na odpowiedzialność karną z innego przepisu ustawy w tym wypadku art. 302 § 1 k.k. - mogłoby mieć teoretycznie znaczenie, jednakże nie w okolicznościach niniejszej sprawy.

142 Po pierwsze wymagałoby to bowiem wykazania, iż w zarzucanym czasookresie oskarżona już znajdowała się w sytuacji grożącej niewypłacalności lub upadłości - czego nie wykazano. Przeciwnie, skoro oskarżona „ po 2015 roku dobrowolnie spłacała wierzyciela, cały czas środki do Urzędu Skarbowego wpływały i sukcesywnie były księgowane na dane zobowiązania” to wskazuje to, iż nie była ona w sytuacji wskazanej w treści przepisu art. 302 § 1 k.k. Po drugie wymagałoby to wykazania, iż w okolicznościach sprawy działanie to byłoby na szkodę pozostałych wierzycieli. Powyższe natomiast implikowało konieczność szczegółowej weryfikacji stanu majątkowego i kolejności zaspokajania wierzycieli. Wobec jednak faktu, iż samo istnienie w relewantnym czasookresie stanu niewypłacalności lub zagrożenia upadłością nie tylko nie zostało w żadnej mierze uprawdopodobnione, ale pośrednio zaprzeczone - to ustalenie działania na szkodę innych wierzycieli było zbędne.

143 Z tych przyczyn naruszenie wskazane w pkt a zarzutu również jest w okolicznościach sprawy nieuzasadnione.

144 Wniosek

145 Zmiana zaskarżonego w całości wyroku i uniewinnienie Oskarżonej.

146 ☐ zasadny

147 ☐ częściowo zasadny

148 ☒ niezasadny

149 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

150 Wobec bezzasadności podniesionego zarzutu, wniosek nie był zasadny.

151 Zarzut

152 Obrazy przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia – to jest art. 410 k.p.k. poprzez orzeczenie bez wszechstronnej oceny materiału dowodowego i nienadanie właściwego sensu ogłoszonej upadłości konsumenckiej wobec K. M. (2) i pominięcie kwestii tego, że brak winy Oskarżonej został oceniony przez Sąd upadłościowy, który był zobowiązany na podstawie art. 491⁴ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe z dnia 28 lutego 2003 r. (Dz.U. 2003 nr 60 poz. 535), zbadać czy dłużnik doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej stopień umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa, a zatem Sąd karny swoim orzeczeniem doprowadził do sytuacji gdzie w obrocie prawnym pozostają sprzeczne ze sobą orzeczenia odnoszą się do winy Oskarżonej.

153 ☐ zasadny

154 ☐ częściowo zasadny

155 ☒ niezasadny

156 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

157 Wskazany zarzut również nie jest zasadny. Skarżący w sposób całkowicie nieuprawniony zrównuje kwestię winy w różnych postępowaniach jurysdykcyjnych. Pomija przy tym po pierwsze przedmiot poszczególnych postępowań, po drugie bazując na elemencie odpowiedzialności w postaci winy, nie dostrzega odmienności obydwu przesłanek odpowiedzialności prawnej. Nie ulega wątpliwości, iż kwestia winy jest przesłanką odpowiedzialności prawnej na gruncie różnych postępowań prawnych – cywilnego, karnego czy upadłościowego. W każdym jednak przypadku pojęcie winy odnosi się do określonej okoliczności. Na gruncie prawa karnego wyróżniamy pojęcie winy zarówno w znaczeniu braku okoliczności wpływających na zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem jak też w znaczeniu procesowym jako odpowiednik realizacji znamion czynu zabronionego. W postępowaniu cywilnym wina odnosi się do spowodowania zdarzenia szkodzącego, natomiast w postępowaniu upadłościowym jak wskazuje art. 491⁴ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe z dnia 28 lutego 2003 r. (obowiązujący w chwili czynu), odnosił się natomiast do doprowadzenia do swojej niewypłacalności lub istotnego jej zwiększenia. Podkreślenia przy tym wymaga, iż ogłoszenie upadłości wymagało istnienia co najmniej dwóch wierzycieli, a zatem braku możliwości wykonania - co najmniej dwóch zobowiązań.

158 Brak jest zatem tożsamości pomiędzy winą na gruncie prawa karnego oraz prawa upadłościowego. Brak jest także podstaw do wywodzenia z faktu ogłoszenia upadłości (a więc niezawinionego stanu niewypłacalności) wniosku, iż dłużnik nie ponosi winy w niezrealizowaniu wszystkich swoich poszczególnych zobowiązań. Nie da się bowiem wykluczyć sytuacji, iż jedno z zobowiązań zostało rozmyślnie niezrealizowane, jednakże nie wpływało ono na istnienie stanu niewypłacalności, który to wynika natomiast z innych zobowiązań upadłego.

159 Wobec odmienności przedmiotów postępowań oraz braku tożsamości pojęcia winy na gruncie różnych postępowań – postawiony zarzut należy uznać za niezasadny. Sąd pierwszej instancji zasadnie i w pełni prawidłowo nie wyciągnął wskazanego przez apelującego wniosku.

160 Nie sposób również pominąć okoliczności, iż czyn będący przedmiotem niniejszego postępowania miał miejsce w 2014 r., natomiast ogłoszenie upadłości w grudniu 2018 r.

161 Na marginesie należy dostrzec, iż nawet gdyby pojęcie winy było tożsame, to Sąd karny dysponując swobodą jurysdykcyjną może, a wręcz powinien dokonać samodzielnych ustaleń faktycznych. Nie jest on bowiem związany ani rozstrzygnięciem deklaratoryjnym sądu, ani oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia, ani dokonanymi przez inny sąd ustaleniami faktycznymi. Jedyny wyjątek w tym zakresie wynika z treści art. 8 § 2 k.p.k. i dotyczy prawomocnych rozstrzygnięcia sądu kształtujących prawo lub stosunek prawny.

162 Wniosek

163 Zmiana zaskarżonego w całości wyroku i uniewinnienie Oskarżonej.

164 ☐ zasadny

165 ☐ częściowo zasadny

166 ☒ niezasadny

167 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

168 Wobec bezzasadności podniesionego zarzutu, wniosek nie był zasadny.

169 Zarzut

170 Obrazy przepisu prawa materialnego – to jest art. 4 § 1 i 2 k.k.s. w zw. z art. 77 § 2 k.k.s. – poprzez niezastosowanie i brak odniesienia się przez Sąd meritii do ewentualnej winy Oskarżonej, przy czym należy podkreślić, że delikty karnoskarbowe z art. 77 k.k.s. mogą być popełnione tylko umyślnie z zamiarem bezpośrednim i ewentualnym.

171 ☐ zasadny

172 ☐ częściowo zasadny

173 ☒ niezasadny

174 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

175 Zarzut nie jest zasadny i jest błędnie skonstruowany. Na wstępie ponownie należy przypomnieć, iż kwestia winy ma dwojakie znaczenie na gruncie prawa karnego. Może ona być rozumiana w znaczeniu braku okoliczności wpływających na zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem, jak też w znaczeniu procesowym jako odpowiednik realizacji znamion czynu zabronionego. Czym innym jest jednak wina, a czym innym zamiar. Analiza zarzutu wskazuje, iż apelujący utożsamia obydwa odrębne elementy struktury przestępstwa.

176 W okolicznościach niniejszej sprawy brak było okoliczności podważających winę w znaczeniu prawa materialnego tj. istnienia okoliczności wpływających na zdolność rozpoznania znaczenia swojego czynu i pokierowania swoim postępowaniem. W tym też zakresie na gruncie prawa karnego istnieje domniemanie faktyczne braku winy. W znaczeniu procesowym natomiast wbrew twierdzeniu skarżącego uzasadnienie zawierało odniesienie się do poszczególnych elementów struktury przestępstwa z wyjątkiem zamiaru popełnienia czynu.

177 Zamiar jest jednak elementem strony podmiotowej czynu, a zatem okolicznością natury faktycznej i wyłącznie przez ten pryzmat może być on podważany. Jeżeli natomiast intencją obrońcy było kwestionowanie prawidłowości sporządzenia uzasadnienia przez sąd pierwszej instancji, to winno to nastąpić przez pryzmat zarzutu naruszenia przepisu prawa procesowego i wiąże się z koniecznością wskazania konkretnego naruszonego przepisu. W żadnej jednak mierze nie może to nastąpić przez pryzmat zarzutu naruszenia prawa materialnego.

178 Wskazać na marginesie należy, iż błędnie sporządzone uzasadnienie jako czynność następcza po wydaniu wyroku nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

179 W zakresie samego zamiaru istotnym jest jednak zwrócenie uwagi, iż jest to fakt nieuchwytny, którego empiryczne stwierdzenie nie jest możliwe. O jego istnieniu wnioskujemy pośrednio z innych ustalonych faktów. Oskarżona prowadziła działalność gospodarczą, zatrudniała pracowników i miała świadomość wiążących się z tym obowiązków. Co więcej uiszczała ona zaliczki za okres poprzedzający okres wskazany w zarzucie i jak sama przyznała po 2015 roku dobrowolnie spłacała wierzyciela, cały czas środki do Urzędu Skarbowego wpływały i sukcesywnie były księgowane na dane zobowiązania. Niewątpliwie zatem miała świadomość istnienia tych zobowiązań, konieczności terminowego wpłacania zaliczek i świadomie nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku. Zarzut ten zatem nawet przy prawidłowej jego konstrukcji - nie mógł doprowadzić do odmiennego wniosku.

180 Wniosek

181 Zmiana zaskarżonego w całości wyroku i uniewinnienie Oskarżonej.

182 ☐ zasadny

183 ☐ częściowo zasadny

184 ☒ niezasadny

185 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

186 Wobec bezzasadności podniesionego zarzutu, wniosek nie był zasadny.

187 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

188 1.

189 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

190 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

191 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

192 0.11.

193 Przedmiot utrzymania w mocy

194 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 17 września 2020 roku o sygn. VIII K 370/20 – w całości.

195 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

196 Stwierdzić należy, że zgromadzone w sprawie dowody Sąd meriti poddał wszechstronnej analizie i ocenie. Także przeprowadzone w oparciu o tę analizę wnioskowanie jest logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i przekonująco uzasadnione w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego uznaniem oskarżonej za winną popełnienia zarzucanego jej czynu. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikają powody takiego rozstrzygnięcia, a Sąd Okręgowy w pełni podziela przedstawioną tam argumentację. Wniesiona apelacja nie zawiera zaś argumentacji zasługującej na uwzględnienie, a lektura jej treści na tle analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego świadczy o charakterze jej niezasadności.

197 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

198 0.0.11.

199 Przedmiot i zakres zmiany

200 Zwięźle o powodach zmiany

201 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

202 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

203 1.1.

204 ☐ art. 439 k.p.k.

205 Zwięźle o powodach uchylenia

206 2.1.

207 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

208 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

209 Zwięźle o powodach uchylenia

210 3.1.

211 Konieczność umorzenia postępowania

212 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

213 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

214 4.1.

215 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

216 Zwięźle o powodach uchylenia

217 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

218 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

219 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

220 Przytoczyć okoliczności

221 6. Koszty Procesu

222 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

223 Przytoczyć okoliczności

224 Stosowanie do treści art. 624. § 1. K.p.k. Sąd może zwolnić oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności.

225 Przepis ten stosownie do treści art. 634 k.p.k. stosuje się odpowiednio do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze.

226 Przenosząc powyższe na grunt sprawy i mając na uwadze:

227 1) iż wobec oskarżonej została ogłoszona upadłość,

228 2) przedmiot niniejszego postępowania

229 3) wymierzoną karę oraz jej rodzaj,

230 - sąd doszedł do wniosku, iż w aktualnej sytuacji majątkowej oskarżonej, nie jest ona w stanie bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i swojej rodziny uiścić kosztów postępowania, co uzasadniało zwolnienie jej od tego obowiązku w całości.

231 7. PODPIS

232 0.11.3. Granice zaskarżenia

233 Kolejny numer załącznika

234 1

235 Podmiot wnoszący apelację

236 Obrońca

237 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

238 Całość rozstrzygnięcia

239 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

240 ☒ na korzyść

241 ☐ na niekorzyść

242 ☒ w całości

243 ☐ w części

244 ☐

245 co do winy

246 ☐

247 co do kary

248 ☐

249 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

250 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

251 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

252 ☒

253 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

254 ☐

255 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

256 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

257 ☒

258 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

259 ☒

260 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

261 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

262 ☐

263 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

264 ☒

265 art. 439 k.p.k.

266 ☐

267 brak zarzutów

268 0.11.4. Wnioski

269 ☒

270 uchylenie

271 ☒

272 zmiana