Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 15 września 2026 r., VI Ka 1720/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 15 września 2026 r., VI Ka 1720/25

Tekst

1 Warszawa, dnia 15 września 2026 r.

2 Sygn. akt VI Ka 1720/25

3 1

4 2WYROK

5 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

6 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

7 4 Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz

8 6protokolant: sekretarz sądowy Dominika Mroczka

9 7bez udziału oskarżyciela prywatnego U. Ł.

10 8po rozpoznaniu dnia 15 września 2026 r.

11 9sprawy U. I. córki Z. i U., ur. (...) w F.

12 10oskarżonej o przestępstwo z art. 212 § 1 i 2 kk w zw. z art. 12 kk

13 11na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela prywatnego

14 12od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie

15 13z dnia 7 sierpnia 2025 r. sygn. akt IV K 480/22

16 16zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi oskarżyciel prywatny i zasądza od oskarżyciela prywatnego U. Ł. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (stu) złotych tytułem opłaty.

Uzasadnienie

17 Formularz UK 2

18 Sygnatura akt

19 VI Ka 1720/25

20 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

21 1

22 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

23 1.1 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

24 Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2025 r. w sprawie o sygn. akt IV K 480/22.

25 1.2 Podmiot wnoszący apelację

26 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

27 ☐ oskarżyciel posiłkowy

28 ☒ oskarżyciel prywatny

29 ☐ obrońca

30 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

31 ☐ inny

32 0.11.3. Granice zaskarżenia

33 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

34 ☐ na korzyść

35 ☒ na niekorzyść

36 ☒ w całości

37 ☐ w części

38 ☐co do winy

39 ☐co do kary

40 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

41 0.11.3.2. Podniesione zarzuty

42 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

43 ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

44 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

45 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

46 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

47 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

48 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

49 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

50 ☐art. 439 k.p.k.

51 ☐brak zarzutów

52 0.11.4. Wnioski

53 ☒uchylenie

54 ☐zmiana

55 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

56 0.12.1. Ustalenie faktów

57 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

58 Lp.

59 Wskazać oskarżonego.

60 Wskazać fakt.

61 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

62 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

63 Lp.

64 Wskazać oskarżonego.

65 Wskazać fakt.

66 Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód.

67 0.12.2. Ocena dowodów

68 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

69 Wskazać fakt

70 Dowód

71 Zwięźle o powodach uznania dowodu.

72 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

73 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

74 Wskazać fakt

75 Dowód

76 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu.

77 . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

78 Lp.

79 Zarzut

80 Naruszenie przepisu prawa procesowego tj. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za postawę orzeczenia, które miały wpływ na treść orzeczenia. Z ostrożności procesowej pełnomocnik oskarżyciela prywatnego zarzucił także obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 212 § 1 i § 2 k.k. poprzez jego błędną wykładnię.

81 ☐ zasadny

82 ☐ częściowo zasadny

83 ☒ niezasadny

84 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny.

85 Apelacja pełnomocnika oskarżyciela prywatnego nie zasługiwała na uwzględnienie. Żaden z zarzutów nie okazał się trafny a argumentacja na ich poparcie stanowiła tylko i wyłącznie własną ocenę materiału dowodowego i prezentował ustalenia zgodne interesem procesowym strony, nie zaś wykazanie uchybień w procesie wyrokowania przez sąd rejonowy.

86 Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów art. 7 i 410 k.p.k. (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16).

87 To, czy dane stwierdzenia noszą cechy zniesławienia, każdorazowo uzależnione jest od ich swobodnej oceny, uwzględniającej kontekst sytuacyjny, w jakim zostały użyte. Ocena ta należy natomiast do sądów orzekających w konkretnej sprawie. Kiedy zatem zaistnieje spór o to, czy owe ustalone stwierdzenia wykazują cechy zniesławienia, winien on być rozstrzygnięty w zgodzie z regułami z art. 7 k.p.k., a więc w granicach swobodnego sędziowskiego uznania. Postanowienie SN z 5.06.2024 r., I KK 337/23, LEX nr 3721383.

88 Przeprowadzona przez Sąd Okręgowy kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia pozwala na stwierdzenie, że Sąd Rejonowy nie dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów prawa procesowego, błędu w ustaleniach faktycznych, czy też obrazy prawa materialnego z art. 212 § 1 i § 2 k.k. poprzez jego błędną wykładnię.

89 Zniesławieniem w rozumieniu przepisu art. 212 § 1 k.k. jest tylko taka wypowiedź charakteryzująca negatywnie inną osobę i przedstawiającą ją w niekorzystnym świetle, która przy uwzględnieniu zarówno prawa pokrzywdzonego do ochrony czci, jak i praw oskarżonego - do swobody wypowiedzi, krytyki, obrony - stanowi element czynu, którego społeczna szkodliwość musi być uznana za większą od znikomej. Realizowanie funkcji ochronnej przepisu art. 212 § 1 k.k. nie może prowadzić do kryminalizacji życia społecznego, którego nieodłączną cechą jest występowanie sytuacji konfliktowych, wzbudzających emocje. Ich negatywny odbiór przez innych uczestników życia społecznego nie zawsze musi być oceniany w kategoriach przestępstwa.

90 W treści art. 212 KK, zarówno w § 1, jak i w § 2, przewidziana jest jedna postać czynności sprawczej, czyli pomówienie. W znaczeniu potocznym „pomówić” to bezpodstawnie zarzucić lub niesłusznie przypisać coś komuś, posądzić kogoś bądź oskarżyć. Pomówienie to przypisanie komuś w publicznej wypowiedzi cech, poglądów lub czynów, które psują mu dobrą opinię, powodują utratę zaufania do niego. Słowniki języka polskiego wskazują, że pomówienie to synonim zniesławienia (S. Dubisz (red.), Uniwersalny, t. 3, 2003, s. 338; M. Szymczak (red.), Słownik, t. 2, 1988, s. 797).

91 Przechodząc na grunt niniejszej sprawy w ocenie Sądu Odwoławczego, Sąd I instancji zasadnie uniewinnił oskarżoną U. I. od zarzucanego jej czynu zniesławienia. W pierwszej kolejności należy podnieść, że zachowanie oskarżonej nie wyczerpywało znamion przedmiotowych zarzucanego jej czynu. Oskarżona, wypowiadając się publicznie za pośrednictwem platformy (...), przedstawiła przede wszystkim własne odczucia i subiektywne spostrzeżenia dotyczące zakończonej relacji z U. Ł.. Należy przy tym mieć na uwadze, że oskarżona i oskarżyciel prywatny wspólnie prowadzili działalność w charakterze influencerów, której głównym elementem było publiczne prezentowanie ich życia prywatnego, w tym również łączącej ich relacji. W tych okolicznościach publiczne poinformowanie odbiorców o zakończeniu związku stanowił naturalną i przewidywalną konsekwencje dotychczasowego sposobu prowadzenia tej działalności. Nie sposób zatem oderwać przedmiotowych wypowiedzi od kontekstu, w jakim zostały one wypowiedziane. Odnosiły się one do strefy życia prywatnego, którą oboje wcześniej dobrowolnie uczynili przedmiotem publicznego przekazu, a przestawienie przez oskarżoną własnych odczuć związanych z zakończeniem relacji nie może być utożsamiane z zamiarem poniżenia pokrzywdzonego w opinii publicznej czy też podważenia zaufania niezbędnego do wykonywania przez jego działalności. Sąd nie dopatrzył się okoliczności wskazujących na umyślne działanie U. I. ukierunkowane na zniesławienie pokrzywdzonego, podważenie jego wiarygodności zawodowej oraz wywołania utraty zaufania wśród odbiorców w szczególności dzieci i młodzieży. Nie wykazano również, aby wypowiedzi te miały na celu doprowadzenie do pogorszenia jego sytuacji zawodowej, w tym utraty lub ograniczenia możliwości współpracy reklamowych kierowanych do tej kategorii wiekowej. Jednocześnie jak trafnie ustalił sąd rejonowy treść przedmiotowych wypowiedzi, oceniana z obiektywnego punktu widzenia nie daje podstaw do przyjęcia, że mogłoby one poniżyć U. Ł. w opinii publicznie bądź narazić go na utratę zaufania potrzebnego do wykonywania prowadzonej przez niego działalności zawodowej jako influencera. Użycie przez oskarżoną sformułowań, że U. Ł. „ robił straszne, straszne rzeczy”, że „ została przez niego perfidnie oszukana”, czy też „ no nie bił mnie, ale inne rzeczy” miało charakter ogólny i niekonkretny. Z treści tych wypowiedzi nie sposób ustalić, jakich konkretnie zachowań miałyby ono dotyczyć, a tym samym nie można domniemywać, że odnosiły się do takich zachowań U. Ł., które mogłyby obiektywnie podważyć jego wiarygodność lub zaufanie. Wnioskowanie skarżącego , że należy je traktować jako równoznaczne z pomawianiem o zachowanie wysoce naganne, społecznie nieakceptowalne, równoznaczne biciu jest dowolne i nieuprawnione. Ma charakter niedopuszczalnych w procesie karnym domniemań na niekorzyść oskarżanego . Nie można przy tym abstrahować od osobistego charakteru wypowiedzi oraz kontekstu zakończonej relacji. Oskarżona jako była partnerka pokrzywdzonego, mogła subiektywnie czuć się przez niego oszukana, zawiedziona czy skrzywdzona, a określenie że oskarżyciel prywatny „robił straszne rzeczy”, mogło stanowić wyłącznie wyraz jej negatywnej, emocjonalnej oceny jego zachowania w ramach relacji osobistej. Podobnie należy odebrać stwierdzenia o możliwych kontaktach z inną kobietą. Samo posłużenie się takimi ogólnymi i wartościującymi sformułowaniami nie pozwala natomiast na przyjęcie, że oskarżona przypisywała U. Ł. konkretne zachowania, które mogłoby skutkować utratą zaufania potrzebnego do wykonywania przez niego działalności jako influencer.

92 Dobrem chronionym przez treść art. 212 KK jest cześć, pojmowana jako godność, dobre imię, dobra sława, świadomość własnej wartości, szacunek dla samego siebie, honor, reputacja i duma (zob. uw. przed art. 212, Nb 2). Cześć stanowi moralną wartość, z której jednostka zdaje sobie sprawę (szacunek dla siebie) i której poszanowania ma prawo wymagać od innych (S. Hanausek, Rola, s. 11). W judykaturze wskazano, że przedmiotem ochrony przepisu art. 212 § 1 KK jest cześć i godność osoby pomawianej o postępowanie lub właściwości, które są sprzeczne z prawem, z zasadami etyki, w tym etyki zawodowej oraz np. o brak kompetencji lub zdolności do wykonywania danego zawodu. Podkreślono, że prawo do krytyki nie może być utożsamiane z prawem do zniesławiania, a krytyczne oceny powinny być wyrażone w odpowiedniej formie, zwłaszcza gdy nie są wyrażane w sposób spontaniczny lub w toku szybkiej wymiany słów, a w sposób zaplanowany i przemyślany (uchw. SN z 10.5.2022 r., I DI 10/22, Legalis). Nie sposób również przyjąć, aby działalność prowadzona przez oskarżyciela prywatnego korzystała ze szczególnego poziomu ochrony w zakresie dobrego imienia. Oskarżyciel nie pełni bowiem funkcji publicznej ani nie prowadzi działalności o szczególnym znaczeniu społecznym czy publicznym, w ramach której zaufanie odbiorców stanowiłoby szczególnie istotny element jej wykonywania. Nie prowadzi również działalności utylitarnej w ramach fundacji czy innego podmiotu, w przypadku którego przypisanie mu określonych zachowań mogłoby w sposób realny i konkretny wpłynąć na jego reputację. Tym samym samo posiadanie przez oskarżyciela grona odbiorów w mediach społecznościowych nie może być utożsamiane z istnieniem szczególnego rodzaju zaufania o którym mowa w art. 212 § 1 kk. Dla realizacji tego znamienia konieczne jest bowiem wykazanie, że wypowiedź mogła narazić pokrzywdzonego na utratę zaufania potrzebnego dla konkretnego rodzaju prowadzonej przez niego działalności, a nie jedynie spowodować ogólne pogorszenie jego wizerunku.

93 Konkludując powyższe rozważania, biorąc pod uwagę treści i kontekst wypowiedzi, które zostały rozpowszechnione w mediach społecznościowych przez oskarżoną, Sąd Okręgowy uznał, że zachowanie oskarżonej U. I. nie nosiło znamion zarzucanego jej przestępstwa.

94 W ocenie Sądu Okręgowego, apelacja stanowi w istocie jedynie polemikę ustaleniami faktycznymi oraz oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, która to ocena nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów i pozostaje zgodna z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego. Uzasadnienie orzeczenia sądu I instancji jest logiczne, rzeczowe i precyzyjnie wyjaśnia powody rozstrzygnięcia w kontekście przepisów ustawy.

95 Wniosek

96 uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

97 ☐ zasadny

98 ☐ częściowo zasadny

99 ☒ niezasadny

100 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny.

101 Wobec uznania przez Sąd odwoławczy zarzutów apelacji za niezasadne z przedstawionych wyżej powodów, koniecznym stało się stwierdzenie, iż skorelowane z nim wnioski także nie zasługują na uwzględnienie

102 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

103 Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia

104 i podniesionych zarzutów (art. 439 k.p.k., art. 440 k.p.k.).

105 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności.

106 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

107 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

108 1.3 1

109 Przedmiot utrzymania w mocy

110 0.1Uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego czynu

111 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy.

112 Zarzuty zawarte w apelacji pełnomocnika oskarżyciela prywatnego w sekcji 3.1 nie mogły wpłynąć na zmianę rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w powyższym zakresie. Powody utrzymania zaskarżonego wyroku wynikają z sekcji 3.2 niniejszego uzasadnienia, dlatego też zbędnym jest powielanie zaprezentowanej argumentacji w tym miejscu.

113 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

114 1.3.1 1.

115 Przedmiot i zakres zmiany

116 Zwięźle o powodach zmiany.

117 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

118 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

119 ☐ art. 439 k.p.k.

120 Zwięźle o powodach uchylenia.

121 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

122 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

123 Zwięźle o powodach uchylenia.

124 Konieczność umorzenia postępowania

125 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

126 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia.

127 4.

128 Konieczność warunkowego umorzenia postępowania

129 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

130 Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania.

131 5.

132 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

133 Zwięźle o powodach uchylenia.

134 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

135 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku

136 Lp.

137 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

138 Przytoczyć okoliczności.

139 6. Koszty Procesu

140 Wskazać oskarżonego.

141 Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku.

142 Przytoczyć okoliczności.

143 U. I.

144 Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji wniesionej od wyroku uniewinniającego, Sąd Okręgowy obciążył kosztami procesu za postepowanie odwoławcze oskarżyciela prywatnego poprzez zapłatę na rzecz Skarbu Państwa kwoty 100 (sto) złotych tytułem opłaty na podstawie art. 632 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 i 3 kpk, art. 13 § 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych

145 7. PODPIS

146 0.11.3 Granice zaskarżenia

147 Wpisać kolejny numer załącznika 1

148 Podmiot wnoszący apelację

149 Pełnomocnik oskarżyciela prywatnego

150 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

151 wyrok Sądu Rejonowego w całości

152 0.11.3.1 Kierunek i zakres zaskarżenia

153 ☐ na korzyść

154 ☒ na niekorzyść

155 ☒ w całości

156 ☐ w części

157 ☐co do winy

158 ☐co do kary

159 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

160 0.11.3.2 Podniesione zarzuty

161 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji.

162 ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

163 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

164 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

165 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

166 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

167 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

168 ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

169 ☐art. 439 k.p.k.

170 ☐brak zarzutów

171 0.11.4. Wnioski

172 ☒Uchylenie

173 ☐zmiana