Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 24 listopada 2023 r., II Ka 586/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 24 listopada 2023 r., II Ka 586/23

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 II Ka 586/23

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 2

CZĘŚĆ WSTĘPNA

6 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

7 Wyrok Sądu Rejonowego w Zamościu z dnia 5 czerwca 2023r., sygn. akt II K 820/22

8 Podmiot wnoszący apelację

9 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

10 ☐ oskarżyciel posiłkowy

11 ☐ oskarżyciel prywatny

12 ☒ obrońca

13 ☒ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

14 ☐ inny

15 Granice zaskarżenia

16 Kierunek i zakres zaskarżenia

17 ☒ na korzyść

18 ☐ na niekorzyść

19 ☒ w całości

20 ☐ w części

21 ☒

22 co do winy

23 ☒

24 co do kary

25 ☐

26 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

27 Podniesione zarzuty

28 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

29 ☒

30 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

31 ☐

32 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

33 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

34 ☒

35 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

36 ☒

37 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

38 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

39 ☒

40 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

41 ☐

42 art. 439 k.p.k.

43 ☐

44 brak zarzutów

45 Wnioski

46 ☒

47 uchylenie

48 ☒

49 zmiana

50 Ustalenie faktów w związku z dowodami

51 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 Ustalenie faktów

53 Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 2.1.1.1.

60 Fakty uznane za nieudowodnione

61 Lp.

62 Oskarżony

63 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

64 Dowód

65 Numer karty

66 2.1.2.1.

67 Ocena dowodów

68 Dowody będące podstawą ustalenia faktów

69 Lp. faktu z pkt 2.1.1

70 Dowód

71 Zwięźle o powodach uznania dowodu

72 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

73 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

74 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

75 Dowód

76 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

77 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

78 Lp.

79 Zarzut

80 3.1.

81 Apelacja obrońcy

82 błąd w ustaleniach faktycznych polegający na :

83 1. przyjęciu, że oskarżony popełnił zarzucony mu czyn, ponieważ w okresie objętym zarzutem nie pracował i odrzucał oferty pracy, w sytuacji kiedy oskarżony pracował dorywczo, zaś odmowa podjęcia oferowanego przez Urząd Pracy zatrudnienia wynikała z braku możliwości dotarcia do pracy o określonej godzinie, a w drugim przypadku podjęcie pracy u niesolidnego pracodawcy powodowałby dalszy okres nie alimentacji, ponieważ nie wypłacał wynagrodzenia w terminie,

84 2. przyjęciu, że oskarżony w okresie objętym aktem oskarżenia mógł znaleźć pracę i przyczyniać się do utrzymania dzieci w sytuacji, w której na terenie kraju panowała wówczas pandemia, a większość zakalców pracy zatrzymywała swoją działalność;

85 II. obraza przepisów postępowania w postaci art 2 § 2 , art. 4, art 5 § 2, art 193 § 1 i art 7 w zw. z art 410 kpk polegająca na :

86 braku wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego poprzez nieuwzględnienie wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadka E. Z. w przedmiocie sytuacji materialnej oskarżonego i ciążącego na nim również obowiązku utrzymania ich dwójki małoletnich dzieci,

87 wybiórczą ocenę dowodów nakierowaną na przyjęcie winy oskarżonego, z pominięciem okoliczności dla niego korzystnych,

88 3. naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez błędną ocenę znamion szkodliwości społecznej zarzucanego oskarżonemu czynu i stopnia jej nasilenia oraz nie oparcie wyroku na całokształcie okoliczności sprawy;

89 III. obraza prawa materialnego w postaci :

90 art 209 § 1 kk w zw. z art 209 §1 1a kk polegająca na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona czynu zabronionego,

91 art 115 § 2 kk polegająca na przyjęciu, że dowody zgromadzone w sprawie dały podstawę do przyjęcia, że zachowanie oskarżonego cechowało się wysokim stopniem szkodliwości społecznej, że prognoza kryminologiczna wobec niego jest negatywna, że jest sprawcą zdemoralizowanym i zasadne jest jego odizolowanie od społeczeństwa;

92 IV. rażąca niewspółmierność kary poprzez wymierzenie kary 7 miesięcy pozbawienia wolności.

93 Apelacja oskarżonego

94 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieustaleniu wszystkich okoliczności mających wpływ na treść skazującego wyroku,

95 2. rażąca niewspółmierność kary poprzez skazanie oskarżonego na surową karę w sytuacji kiedy bez swojej winy i z przyczyn od niego niezależnych nie mógł znaleźć pracy, zaś pracy proponowanej przyjąć nie mógł.

96 ☒ zasadny

97 ☐ częściowo zasadny

98 ☐ niezasadny

99 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

100 Ponieważ zarzuty apelacyjne obu środków odwoławczych są takie same, to podlegają łącznemu rozważeniu. Przede wszystkim za zasadne należy uznać te zarzuty, które powołują podstawę odwoławczą opisana w art 438 pkt 3 kpk w postaci błędu w ustaleniach faktycznych dotyczących błędnego ustalenia znamienia przedmiotowego w postaci uchylania się przez oskarżonego Ł. K. (1) w zarzucanym mu okresie od wykonywania obowiązku alimentacyjnego. Rację bowiem mają skarżąc wydany w pierwszej instancji wyrok oskarżony oraz jego obrońca kiedy dowodzą, że w rzeczywistości oskarżonemu nie można było przypisać takiego uchylania się, zaś oceny oraz wnioski w tym zakresie sądu orzekającego in meriti nie są trafne, a wręcz są błędne . W tym miejscu, dla zobrazowania tak rozpoczętego wywodu koniecznym jest poczynienie uwag natury ogólnej odnoszących się do rozumienia owego ustawowego terminu w postaci „uchylania się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego” w postaci łożenia rat alimentacyjnych przeznaczonych na utrzymanie osób uprawnionych do alimentacji. Mianowicie, uchylanie się od obowiązku łożenia na utrzymanie osoby uprawnionej do alimentacji zachodzi wtedy, gdy zobowiązany - mając obiektywną możliwość wykonania tego obowiązku, nie dopełnia go ze złej woli. Występku tego może zatem dopuścić się tylko ten, kto mógłby wykonać ciążący na nim obowiązek, a tego nie czyni, mimo realnych możliwości. Konieczna jest więc weryfikacja wysokości osiąganych przez oskarżonego dochodów i jego możliwości zarobkowych oraz ustalenie, czy i w jakim stopniu wywiązywał się z ciążących na nim obowiązków, a także jakie podjął starania, aby się z nich wywiązać ( por. wyrok z dnia 24 listopada 2022r. , sygn akt IV KK 405/22- Lex 3557040 ). Jak słusznie zauważa Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 9.06.1976 r., sygn. akt VI KZP 13/75 - OSNKW 1976/7–8, poz. 86 : uchylanie się od obowiązku łożenia na utrzymanie osoby uprawnionej do alimentacji zachodzi wtedy, gdy zobowiązany mając obiektywną możliwość wykonania tego obowiązku, nie dopełnia go ze złej woli ( por. też wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5.01.2001 r., sygn. akt V KKN 504/00, Prok. i Pr.-wkł. 2001/6, poz. 3, oraz wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 16.03.2016 r., sygn. akt II AKa 7/16 - LEX nr 2025526). Podobny pogląd wyraził też Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 17.04.1996 r., sygn. akt II KRN 204/96, Prok. i Pr.-wkł. 1996/11, poz. 4, który brzmi „w pojęciu «uchyla się» mieści się negatywny stosunek psychiczny osoby zobowiązanej do wykonania nałożonego na nią obowiązku, który sprawia, że mimo obiektywnej możliwości jego wykonania, sprawca tego obowiązku nie wypełnia, gdyż wypełnić go nie chce lub też zlekceważył obowiązek nałożony wyrokiem. Ten negatywny stosunek winien być wykazany stosownymi dowodami”. por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7.11.2017 r., sygn. akt II KK 211/17 - LEX nr 2417590. Znamiona przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. wyczerpuje sprawca, który uchyla się od wykonania obowiązku alimentacyjnego. Uchylanie się nakłada obowiązek wykazania, że sprawca miał obiektywną możliwość dostarczania środków utrzymania, lecz tego nie czynił (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9.05.1995 r., sygn akt III KRN 29/95 - OSNKW 1995/9–10, poz. 64). Nie każde niepłacenie alimentów jest efektem „uchylania się”. Brak możliwości wykonania obowiązku łożenia może bowiem wynikać z tego, że sprawca w okresie objętym zarzutem miał status bezrobotnego bez prawa do zasiłku, że nie było dla niego ofert pracy, że był obłożnie chory albo wymagał kosztownego leczenia, na które musiał przeznaczyć środki, którymi dysponował. Źródłem niemożliwości wykonania obowiązku mogą być również liczne zobowiązania publicznoprawne, powstałe zwłaszcza przed okresem niealimentacji, a przede wszystkim zajęcia komornicze oraz toczące się egzekucje dotyczące tych zobowiązań. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9.11.2011 r., sygn akt IV KK 321/11 - LEX nr 1044059). Jak wynika z przedstawionego tutaj, jakkolwiek autorsko, to jednakże reprezentatywnego nurtu orzeczniczego, powołanego zresztą w ślad za doktryną ( zob Komentarze do art 209 kodeksu karnego autorstwa Violety Konarskiej Wrzosek, Marka Mozgawy czy Jacaka Giezka opublikowane w systemie informacji prawnej Lex ), to niezbędnym warunkiem skazania za przestępstwo z art 209 § 1 kk jest ustalenie wystąpienia negatywnego stosunku psychicznego u osoby zobowiązanej do wykonania nałożonego na nią obowiązku, który to stosunek powoduje, że pomimo obiektywnej możliwości jego wykonania, sprawca tego obowiązku nie wypełnia, ponieważ wypełnić go nie chce lub też zlekceważył obowiązek nałożony wyrokiem. Mówiąc inaczej - osoba zalegająca ze spłatą alimentów powinna podlegać odpowiedzialności karnej nie dlatego, że alimentów nie płaci, ale dlatego, że mogąc mu podołać obowiązku tego wykonywać nie chce ( zamiar bezpośredni ) lub jest on jej zupełnie obojętny ( zamiar ewentualny ). Jak natomiast wynika z prawidłowo zgromadzonego przez sąd pierwszej instancji materiału dowodowego oskarżony Ł. K. (1) w zarzuconym mu okresie, czyli od 23 stycznia 2021r. do 23 maja 2022r. był osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku ( k. 24 ). Utrzymywał się z prac dorywczych, z których uzyskiwał średni dochód w wysokości 500 zł. miesięcznie. W tym samym czasie zamieszkiwał z E. Z., z którą wychowywał ich dwoje małoletnich dzieci, które również wymagały środków utrzymania ( k. 112V, 165V ). Na dzieci ze związku z B. K. nie zaprzestał jednakże zupełnego płacenia alimentów, tyle że regulował je w niższych wysokościach ( k. 13 - 14 ). W swoich wyjaśnieniach oskarżony wskazał na to, że nie mógł znaleźć odpowiedniego zatrudnienia ze względu na pandemię Sars Cov II. Jakkolwiek, z informacji Powiatowego Urzędu Pracy w Z. wynika, że w zarzuconym mu okresie Ł. K. (1) odrzucił dwie oferty pracy, to jednakże wyjaśnił powody takiego postąpienia, zaś wyjaśnienia te w świetle zaświadczenia Urzędu Pracy, z którego wynika, że przez okres rejestracyjny oskarżony w większości przyjmował przedstawiane mu oferty pracy, jego wyjaśnienia należało uznać za przekonujące. W świetle tych dowodów nie da się zasadnie obronić zaprezentowanego w zaskarżonym wyroku stanowiska, że niepłacenie przez oskarżonego pełnych rat alimentacyjnych było efektem jego negatywnego stosunku psychicznego, wynikającego nie z przyczyn obiektywnych ale wypływającego z jego negatywnego nastawienia psychicznego do wykonywania obowiązku alimentacyjnego. Końcowo należy jeszcze zauważyć, że zgromadzone przez sąd a quo w toku postępowania rozpoznawczego dowody nie przełamały linii obrony oskarżonego, kiedy wyjaśniał, że nie miał w zarzuconym mu okresie obiektywnej możliwości wywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego w pełnym zakresie i tym samym nie dowodziły faktycznego uchylania się oskarżonego Ł. K. (2) od wykonywania obowiązku alimentacyjnego na rzecz jego trzech synów : B. , N. i D. braci K., a które to zachowanie w sposób niewątpliwy świadczyłoby o jego zawinieniu.

101 Wniosek

102 zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnianie oskarżonego od popełnienia zarzuconego mu czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sądzie pierwszej instancji

103 ☒ zasadny

104 ☐ częściowo zasadny

105 ☐ niezasadny

106 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

107 Wnioski o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego Ł. K. (1) od popełnienia zarzuconego mu czynu zasługiwały na uwzględnienie. Znamiona przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. wyczerpuje bowiem sprawca, który uchyla się od wykonania obowiązku alimentacyjnego. Uchylanie się nakłada obowiązek wykazania, że sprawca miał obiektywną możliwość dostarczania środków utrzymania, lecz tego nie czynił (zob. wyrok SN z 9.05.1995 r., III KRN 29/95 - OSNKW 1995/9–10, poz. 64). Brak możliwości wykonania obowiązku łożenia rat alimentacyjnych może wynikać z tego, że sprawca w okresie objętym zarzutem miał status bezrobotnego bez prawa do zasiłku i nie było dla niego ofert pracy w urzędzie pracy ( por. wyrok SN z 9.11.2011 r., IV KK 321/11 - LEX nr 1044059). Oskarżony Ł. K. (1) w inkryminowanym mu czasie był osobą bezrobotna bez prawa do zasiłku. Jak wynika z informacji Powiatowego Urzędu Pracy w Z. z dnia 25 kwietnia 2022r. w zarzuconym oskarżonemu okresie otrzymał on dwie oferty pracy. W dniu 7 stycznia 2021r. w Firmie (...) oraz w dniu 8 czerwca 2021r. u bliżej nieustalonego pracodawcy. Jakkolwiek faktycznie oskarżony nie przyjął tych ofert, to jednakże fakt odmowy pracy nie był podyktowany nieustępliwością w niepłaceniu alimentów, tylko logicznie i życiowo uzasadniony. W ocenie sądu odwoławczego, skoro w toku postępowania pierwszoinstancyjnego nie udowodniono ( np. poprzez uzyskanie stosownych informacji od oferentów pracy ), że oskarżony nie wyjaśniał prawdy, to w tych okolicznościach sąd ad quem nie miał podstaw do zakwestionowania jego wyjaśnień, które usprawiedliwiały odmowę podjęcia zaoferowanego zatrudnienia, a szczególnie kiedy na rozprawie apelacyjnej oskarżony powołał się na dokumenty potwierdzające jego stanowisko ( k. 142 - 147 ). Ustalenia sprawy wskazują na to, że oskarżony w owym czasie pracował dorywczo i na tyle, na ile pozwalały mu uzyskiwane dochody, w miarę regularnie uiszczał raty alimentacyjne, na dzieci ze związku z B. K. ( k. 13 - 23 ). Te okoliczności nakazywały stwierdzić w zachowaniu oskarżonego brak znamion uchylania się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego w czasie objętym zarzutem aktu oskarżenia. Stwierdzenie braku znamion czynu zabronionego prowadziło do uwzględnienia wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie Ł. K. (1) od popełnienia zarzuconego mu czynu.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

108 4.1.

109 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

110 Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

111 5.1.1.

112 Przedmiot utrzymania w mocy

113 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

114 Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

115 5.2.1.

116 Przedmiot i zakres zmiany

117 Orzeczenie co do winy.

118 Zwięźle o powodach zmiany

119 Zmianę zaskarżonego wyroku ze skazania na uniewinnienie uzasadniała okoliczność braku w zachowaniu oskarżonego podstawowego znamienia przedmiotowego przestępstwa z art 209 § 1 kk w postaci uchylenia się od wykonywania obowiązku alimentacyjnego.

120 Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

121 Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

122 5.3.1.1.1.

123 ☐ art. 439 k.p.k.

124 Zwięźle o powodach uchylenia

125 5.3.1.2.1.

126 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

127 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

128 Zwięźle o powodach uchylenia

129 5.3.1.3.1.

130 Konieczność umorzenia postępowania

131 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

132 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

133 5.3.1.4.1.

134 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

135 Zwięźle o powodach uchylenia

136 Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

137 Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

138 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

139 Przytoczyć okoliczności

140 Koszty Procesu

141 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

142 Przytoczyć okoliczności

143 II

144 W sytuacji uniewinnienia oskarżonego Ł. K. (1) od popełnienia zarzuconego mu czynu, to zgodnie z treścią art 632 pkt 2 kpk koszty procesu za obie instancje powinien ponieść Skarb Państwa.

PODPIS

145 /-/ Na oryginale właściwy podpis.

146 Granice zaskarżenia

147 Kolejny numer załącznika

148 1

149 Podmiot wnoszący apelację

150 obrońca

151 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

152 skazanie

153 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

154 ☒ na korzyść

155 ☐ na niekorzyść

156 ☒ w całości

157 ☐ w części

158 ☒

159 co do winy

160 ☒

161 co do kary

162 ☐

163 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

164 1.3.2. Podniesione zarzuty

165 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

166 ☒

167 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

168 ☐

169 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

170 ☒

171 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

172 ☒

173 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

174 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

175 ☒

176 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

177 ☐

178 art. 439 k.p.k.

179 ☐

180 brak zarzutów

181 1.4. Wnioski

182 ☒

183 uchylenie

184 ☒

185 zmiana

186 Granice zaskarżenia

187 Kolejny numer załącznika

188 2

189 Podmiot wnoszący apelację

190 oskarżony

191 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

192 skazanie

193 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

194 ☒ na korzyść

195 ☐ na niekorzyść

196 ☒ w całości

197 ☐ w części

198 ☐

199 co do winy

200 ☐

201 co do kary

202 ☐

203 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

204 1.3.2. Podniesione zarzuty

205 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

206 ☐

207 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

208 ☐

209 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

210 ☐

211 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

212 ☒

213 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

214 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

215 ☒

216 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

217 ☐

218 art. 439 k.p.k.

219 ☐

220 brak zarzutów

221 1.4. Wnioski

222 ☒

223 uchylenie

224 ☒

225 zmiana