Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 30 maja 2023 r., X Ka 333/23

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 30 maja 2023 r., X Ka 333/23

Tekst

1 0.1.Sygn. akt X Ka 333/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 19 maja 2023 r.

3 Sąd Okręgowy w Warszawie, X Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

4 Przewodniczący: sędzia Przemysław Dziwański

5 Protokolant: prot. sądowy Karolina Popowska

6 przy udziale prokuratora: Roberta Makowskiego

7 po rozpoznaniu 17.5.2023 r. sprawy

8 P. S., B. W., R. W., oskarżonych o czyny z art. 278 § 1 k.k. i in.

9 na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych P. S., B. W., R. W.,

10 od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z 21.12.2022 r. sygn. akt V K 875/19

11 orzeka

12 I. w stosunku do oskarżonych P. S., B. W., R. W. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

13 II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. Ł., adw. K. P. (2) po 420 (czterysta dwadzieścia) zł powiększone o podatek od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu odwoławczym;

14 III. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. P. (2) 770 (siedemset siedemdziesiąt) złotych 50 (pięćdziesiąt) groszy tytułem zwrotu wydatków poniesionych przez obrońcę w postępowaniu odwoławczym;

15 IV. zwalnia oskarżonych P. S., B. W., R. W. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając nimi Skarb Państwa.

Uzasadnienie

16 Formularz UK 2

17 Sygnatura akt

18 X Ka 333/23

19 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

20 3

CZĘŚĆ WSTĘPNA

21 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

22 Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z 21.12.2022 r. sygn. akt V K 875/19

23 1.2. Podmiot wnoszący apelację

24 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

25 ☐ oskarżyciel posiłkowy

26 ☐ oskarżyciel prywatny

27 ☒ obrońca

28 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

29 ☐ inny

30 1.3. Granice zaskarżenia

31 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

32 ☒ na korzyść

33 ☐ na niekorzyść

34 ☒ w całości

35 ☐ w części

36 ☐

37 co do winy

38 ☐

39 co do kary

40 ☐

41 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

42 1.1.2. Podniesione zarzuty

43 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

44 ☒

45 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

46 ☐

47 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

48 ☒

49 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

50 ☒

51 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

52 ☒

53 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

54 ☐

55 art. 439 k.p.k.

56 ☐

57 brak zarzutów

58 1.4. Wnioski

59 ☒

60 uchylenie

61 ☒

62 zmiana

63 Ustalenie faktów w związku z dowodami

64 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

65 1.5. Ustalenie faktów

66 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

67 Lp.

68 Oskarżony

69 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

70 Dowód

71 Numer karty

72 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

73 Lp.

74 Oskarżony

75 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

76 Dowód

77 Numer karty

78 1.6. Ocena dowodów

79 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

80 Lp. faktu z pkt 2.1.1

81 Dowód

82 Zwięźle o powodach uznania dowodu

83 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

84 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

85 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

86 Dowód

87 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

88 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

89 Lp.

90 Zarzut

91 3.1.

92 apelacja obrońcy P. S.:

93 I. obraza prawa materialnego - art. 279 § 1 k.k. popełniona wskutek błędnej wykładni znamienia „włamania” wyrażającą się w uznaniu, iż czynów opisanych w tym przepisie dopuścił się oskarżony, który pokonał zabezpieczenie w postaci stalowej linki mocującej rowery, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, iż występek kradzieży z włamaniem może być popełniony wyłącznie wtedy, gdy sprawca pokonuje zabezpieczenie chroniące dostęp do pomieszczenia, a nic tylko do rzeczy ruchomej;

94 II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na:

95 a) nadaniu nieprawidłowego znaczenia istotnej okoliczności obciążającej w postaci wielokrotnej karalności oskarżonego P. S., podczas gdy karalność ta po 2018 roku nie była związana z popełnianiem nowych przestępstw przeciwko mieniu, a dotyczyła wyłącznic drobnych przestępstw, za które to oskarżony był karany karami nieizolacyjnymi,

96 b) pominięciu istotnych okoliczności łagodzących, takich jak:

97 • fakt, że czyn został popełniony niemal 5 lat temu, a od tego momentu oskarżony nie powrócił do popełniania przestępstw przeciwko mieniu, kilka lat temu podjął i do dziś kontynuuje pracę zarobkową, co świadczy o negatywnym nastawieniu oskarżonego do popełnienia przestępstwa kradzieży,

98 • relatywnie niska wartość mienia będącego przedmiotem zaboru, które na dodatek zostało skradzione wspólnie i w porozumieniu z innymi oskarżonymi, a nie wyłącznie przez samego oskarżonego,

99 • niski stopień użytej siły, determinacji i środków technicznych niezbędnych do dokonania zaboru mienia,

100 • pozytywna opinia środowiskowa sporządzona przez kuratora sądowego z 29 września 2018 r.,

101 • ujawnienie przez oskarżonego wszystkich okoliczności związanych z popełnieniem przez niego czynu zabronionego,

102 • złożenie przez oskarżonego w toku postępowania deklaracji naprawienia szkody i zadośćuczynienia pokrzywdzonym w wyniku kradzieży,

103 co świadczy o pozytywnej prognozie kryminologicznej wobec oskarżonego i powinno skutkować orzeczeniem kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze pozwalającym na jej warunkowe zawieszenie;

104 c) pominięciu okoliczności przemawiających za zastosowaniem w stosunku do P. S. nadzwyczajnego złagodzenia kary, tj. jego młodocianości w myśl art. 115 § 10 k.k.. stanowiącej samodzielną przesłankę do zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary i wynikającej z art. 54 § 1 k.k. szczególnej dyrektywy wychowawczej,

105 co w konsekwencji doprowadziło do uznania oskarżonego P. S. winnym popełnienia czynu z art. 279 § 1 k.k. zamiast przypisania mu kwalifikacji prawnej z art. 278 § 1 k.k. oraz wymierzenia mu kary 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności zamiast kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze pozwalającym na jej warunkowe zawieszenie z uwagi na młodocianość oskarżonego i okoliczności łagodzące występujące w sprawie;

106 III. z ostrożności procesowej, na wypadek przyjęcia przez Sąd Okręgowy kwalifikacji prawnej z art. 279 § 1 k.k. dodatkowo błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na pominięciu okoliczności, że działanie oskarżonego charakteryzowało się zmniejszonym ładunkiem społecznej szkodliwości, w stosunku do przeciętnego przestępstwa kradzieży z włamaniem, do czego prowadzi bilans elementów przedmiotowo-podmiotowych, tj.

107 • niższa od typowej skala szkód wyrządzonych przestępstwami (czyli wartości rzeczy będącej przedmiotem zaboru oraz zakresu przełamania przeszkód zabezpieczających dostęp do tej rzeczy),

108 • brak naruszenia integralności zabezpieczeń cudzego lokalu, czy ogrodzenia, a zamiast tego zabór rzeczy z powszechnie dostępnej przestrzeni;

109 • niski stopień użytej siły i środków technicznych niezbędnych do przełamania zabezpieczeń rzeczy stanowiącej przedmiot zaboru;

110 • popełnienie przestępstwa przy wykorzystaniu dogodnej sposobności, polegającej na słabych zabezpieczeniach przed kradzieżą i braku nadzoru pokrzywdzonego nad przedmiotem wykonawczym kradzieży w momencie popełnienia czynu, brak znaczącego stopnia determinacji w postaci konieczności długotrwałej obserwacji przedmiotu wykonawczego kradzieży czy użycia znacznego stopnia siły lub skomplikowanych urządzeń do przełamania zabezpieczeń,

111 co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że czyn oskarżonego należy zaliczyć jako kradzież w włamaniem z art. 279 § 1 k.k. bez jednoczesnego przypisania oskarżonemu sprawstwa zarzucanych mu czynów w typie uprzywilejowanym, stypizowanym w art. 283 k.k. i wymierzenia kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze pozwalającym na jej warunkowe zawieszenie z uwagi na młodocianość oskarżonego i okoliczności łagodzące występujące w sprawie.

112 apelacja obrońcy B. W.:

113 I. odnośnie pkt III wyroku (w którym oskarżony został uznany za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt 1, 2, 3 i 4 aktu oskarżenia tj. czynów z art. 279 § 1 k.k.) obraza przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść wyroku tj. art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do przeciwnego wniosku,

114 ewentualnie gdyby Sąd nie uwzględnił powyższego zarzutu zarzucam:

115 II. Odnośnie pkt III wyroku (w którym oskarżony został uznany za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt 1, 2, 3 i 4 aktu oskarżenia tj. czynów z art. 279 § 1 k.k.) rażąca niewspółmierność kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy po stronie oskarżonego występowały okoliczności łagodzące, które zostały uwzględnione jedynie w niewielkim stopniu, takie jak współpraca z organami ścigania co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia kary zbyt surowej;

116 III. odnośnie pkt V wyroku (obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody) obraza przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść wyroku tj. art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wyrażającej się w przyjęciu, że szkoda wyrządzona przestępstwem wynosi 1.070 zł na rzecz P. A., wynosi 1.270 zł na rzecz M. M.. wynosi 5.000 zł na rzecz J. Z., wynosi 1.000 zł na rzecz A. S. podczas gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż wyrządzona szkoda jest mniejszych rozmiarów.

117 apelacja obrońcy R. W.:

118 obraza przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie obrazę art. 7 k.p.k. , polegająca na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów przez ocenianie dowodów bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, skutkiem czego Sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mających wpływ na jego treść, polegających na stwierdzeniu, iż oskarżony R. W. stosował przemoc oraz groźby bezprawne, a także znieważył słowami powszechnie uważanymi za obelżywe funkcjonariuszy Policji - mimo braku dowodów w tym zakresie, co sugeruje, iż w świetle przeprowadzonych dowodów okoliczność ta jako co najmniej wątpliwa winna być rozpatrywana przy uwzględnieniu zasady wyrażonej w art. 5 § 2 k.p.k.

119 ☐ zasadny

120 ☐ częściowo zasadny

121 ☒ niezasadny

122 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

123 apelacja obrońcy P. S.

124 Zarzut obrazy art. 279 § 1 k.k. nie jest zasadny. Zdaniem sądu okręgowego włamanie jako sposób działania sprawcy kwalifikowanego typu kradzieży określonej w art. 279 § 1 k.k. nie polega wyłącznie na przeniknięciu sprawcy do wnętrza zamkniętego pomieszczenia na skutek przełamania jego zabezpieczeń, lecz może polegać na przełamaniu zabezpieczeń zamykających dostęp do mienia i jednoznacznie manifestujących wolę właściciela (użytkownika) mienia niedopuszczenia do niego niepowołanych osób.

125 Sąd okręgowy dostrzega, że na przestrzeni lat doszło do ewolucji interpretacji pojęcia „włamania”. W XX wieku Sąd Najwyższy w uchwale z 25 czerwca 1980 r. w sprawie o sygn. VII KZP 48/79, przyjął, że kradzież z włamaniem zachodzi wtedy, gdy jej sprawca zabiera mienie w celu przywłaszczenia w następstwie usunięcia przeszkody materialnej, będącej częścią konstrukcji pomieszczenia zamkniętego lub specjalnym zamknięciem tego pomieszczenia utrudniającym dostęp do jego wnętrza (OSNKW 1980, z. 8, poz. 65). Uznano wówczas, że z istoty włamania wynika, iż jego obiektem może być tylko pomieszczenie zamknięte. Jednakże już wtedy przyjmowano, że sposób dostępu do tego pomieszczenia jest dla bytu przestępstwa kradzieży z włamaniem obojętny i wskazywano na m.in. posłużenie się skradzionymi bądź znalezionymi oryginalnymi kluczami, czy też skradzionymi lub znalezionymi hasłami szyfrowymi.

126 Pogląd taki był często przyjmowany po wejściu w życie Kodeksu karnego z 1997 r. Sąd Najwyższy w wyroku z 9 września 2004 r. w sprawie o sygn. V KK 144/04 orzekł, że nie ma podstaw do wykładni rozszerzającej w porównaniu z poprzednio ukształtowaną pojęcia kradzieży z włamaniem, w szczególności przez objęcie nim zaboru rzeczy zabezpieczonej wprawdzie przed zaborem stosownym urządzeniem mechanicznym, ale znajdującej się poza zamkniętym pomieszczeniem.

127 Jednakże później w XXI wieku ów pogląd zaczął znacznie ewoluować. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 6 grudnia 2006 r. w sprawie III KK 358/06 doszedł do wniosku, że zabór w celu przywłaszczenia samochodu znajdującego się na otwartej przestrzeni, po uprzednim usunięciu zabezpieczenia uniemożliwiającego przedostanie się do jego wnętrza (otwarciu drzwi przy pomocy tzw. łamaka) wyczerpuje znamiona kradzieży z włamaniem w rozumieniu art. 279 § 1 k.k. Stwierdził też, z czym sąd okręgowy całkowicie się zgadza, że określenie "włamanie" jest pojęciem prawnym, którego treść jest ustalana autonomicznie w obszarze prawa karnego, zgodnie z przyjmowanymi regułami wykładni i może odbiegać od jego potocznego rozumienia. Tak więc judykat ten odchodzi od rozumienia „włamania” jako zaboru rzeczy znajdującej się w zamkniętym, zabezpieczonym pomieszczeniu.

128 Kolejny wyłom w dwudziestowiecznym rozumieniu „włamania” przyniosło postanowienie Sądu Najwyższego z 24 czerwca 2010 r. w sprawie V KK 388/09. Sąd orzekł, że pokonanie, przez zniszczenie (uszkodzenie) przeszkody w postaci ogrodzenia zabezpieczającego mienie, dokonane w celu zaboru cudzego mienia, może być uznane za przestępstwo kradzieży z włamaniem w rozumieniu art. 279 § 1 k.k. Tak więc ten judykat jeszcze bardziej odchodzi od rozumienia „włamania” jako zaboru rzeczy znajdującej się w zamkniętym pomieszczeniu.

129 Rozwój zabezpieczeń elektronicznych w XXI wieku skłaniał z biegiem lat w coraz większym stopniu orzecznictwo i doktrynę do odchodzenia od warunku ulokowania rzeczy w pomieszczeniu zamkniętym, szczególnie w razie przełamania tego rodzaju zabezpieczeń, choć niekiedy też niezależnie od rodzaju zabezpieczeń (tak wyrok Sądu Najwyższego z 22.3.2017 r., sygn. akt III KK 349/16, OSNKW 2017, Nr 9, poz. 50; wyrok SA w Szczecinie z 14.10.2008 r., II AKa 120/08, OSA 2010, Nr 12, poz. 3; M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, w: Zoll (red.), Kodeks karny, t. 3, 2016, s. 85–87; S. Łagodziński, Glosa do wyroku Sądu Najwyższego z 22.3.2017 r., s. 100–101, komentarz do art. 279 k.k. pod red. Grześkowiak 2021, wyd. 7/Gałązka).

130 Ostatecznie jednoznacznie w powyższej kwestii wypowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z 22 marca 2017 r. w sprawie o sygn. III KK 349/16. Orzekł, że włamanie jako sposób działania sprawcy kwalifikowanego typu kradzieży określonej w art. 279 § 1 k.k. nie polega wyłącznie na przeniknięciu sprawcy do wnętrza zamkniętego pomieszczenia na skutek przełamania jego zabezpieczeń, lecz może polegać na przełamaniu zabezpieczeń zamykających dostęp do mienia i jednoznacznie manifestujących wolę właściciela (użytkownika) mienia niedopuszczenia do niego niepowołanych osób. Warto zaznaczyć, że choć orzeczenie to wydano na kanwie sprawy płatności kartą płatniczą w formie tzw. płatności zbliżeniowej przez osobę nieuprawnioną, to ma ono odniesienie znacznie szersze.

131 Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanego orzeczenia stwierdził, że uchwała pełnego składu Izby Karnej Sądu Najwyższego z 25 czerwca 1980 r. w sprawie o sygn. VII KZP 48/79 nie ma mocy wiążącej, ponieważ zgodnie z uchwałą pełnego składu sędziów Sądu Najwyższego z 5 maja 1992 r. uchwały Sądu Najwyższego zawierające wytyczne w zakresie wykładni prawa i praktyki sądowej nie mają mocy zasad prawnych. Orzekł również, z czym sąd okręgowy całkowicie się zgadza, że klasyczna definicja kradzieży z włamaniem była wynikiem nadinterpretacji tekstu ustawy. Wszak ani w przepisie art. 208 k.k. z 1969 r., ani w przepisie art. 279 § 1 k.k. nie ma żadnego wskazania pozwalającego na zwężającą interpretację włamania jako usunięcia przeszkody materialnej będącej częścią pomieszczenia zamkniętego.

132 Reasumując, sąd rejonowy dokonał prawidłowej subsumpcji art. 279 §1 k.k. Nieistotne z punktu widzenia niniejszej sprawy jest jaką kwalifikację prawną przyjął Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII K 827/17.

133 Również zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych nie były zasadne. Sąd rejonowy nadał prawidłowe znacznie okolicznościom powołanym w apelacji. Swoje stanowisko przedstawił w uzasadnieniu wyroku. Sąd rejonowy słusznie uznał, bacząc na karalność, wielość zachowań, działanie wspólnie i w porozumieniu, że oskarżony jest zdemoralizowany i niesłusznym byłoby nadzwyczajne złagodzenie kary. Prawidłowo również ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu, poprawnie uzasadniając swoje stanowisko. Uwzględnił szereg okoliczności łagodzących (w tym te wyszczególnione przez obrońcę) wymierzając karę blisko dolnej granicy zagrożenia ustawowego.

134 Choć apelujący nie postawił zarzutu obrazy prawa materialnego – art. 283 k.k. poprzez jego niezastosowanie, wspomnieć należy, że sąd rejonowy prawidłowo uznał, że czyn P. S. wypełnia znamiona typu podstawowego przestępstwa kradzieży z włamaniem. Sąd rejonowy ocenił prawidłowo wszystkie znamiona przedmiotowe i podmiotowe czynu, nadając im prawidłowe znaczenie procesowe.

135 apelacja obrońcy B. W..

136 Zarzuty obrazy art. 7 k.p.k. i art. 4 k.p.k. nie są zasadne. Sąd rejonowy prawidłowo przeprowadził, a następnie swobodnie ocenił dowody. Zbadał oraz uwzględniał wszelkie okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Obrońca nie wskazał ani który z dowodów, ani w jakim zakresie został oceniony dowolnie. Nie wskazał też jakie okoliczności na korzyść oskarżonego sąd meriti nie zbadał i nie uwzględnił.

137 Również zarzut rażącej niewspółmierności kary nie jest zasadny. Sąd rejonowy wymierzając ją prawidłowo zastosował ustawowe dyrektywy jej wymiaru. Uwzględnił przyznanie się oskarżonego do popełnienia czynu i złożenie wyjaśnień.

138 Sąd rejonowy również prawidłowo orzekł o naprawieniu szkód. Apelacja nie zawiera argumentacji w jakim zakresie popełnił błąd i jaka powinna być prawidłowa wysokość szkód.

139 apelacja obrońcy R. W..

140 Zarzut obrazy art. 7 k.p.k. nie jest zasadny. Sąd rejonowy prawidłowo przeprowadził dowody, a następnie swobodnie je ocenił. Wyniki analizy poprawnie przedstawił w uzasadnieniu wyroku. O tym, że R. W. stosował przemoc oraz groźby bezprawne, a także znieważył słowami powszechnie uważanymi za obelżywe funkcjonariuszy Policji zeznawali wiarygodnie funkcjonariusze w trakcie postępowania przygotowawczego. Zeznania potwierdzili przed sądem.

141 Sąd rejonowy nie rozstrzygnął się na niekorzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości, gdyż takich wątpliwości nie miał. Nie obraził więc art. 5 § 2 k.p.k.

142 Wniosek

143 apelacja obrońcy P. S.:

144 1) zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, że oskarżony popełnił czyn z art. 278 § 1 k.k. zamiast czynu z art. 279 § 1 k.k. oraz wymierzenie najniższego przewidzianego prawem wymiaru kary, umożliwiającego orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jak również rozważenie zastosowania instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary;

145 ewentualnie, na wypadek nieuwzględnienia zarzutu z pkt III,

146 2) zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, że oskarżony popełnił czyn z art. 279 § 1 k.k. w typie uprzywilejowanym, określonym w art. 283 k.k. oraz o wymierzenie oskarżonemu najniższego przewidzianego prawem wymiaru kary umożliwiającego orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jak również rozważenie zastosowanie instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary.

147 apelacja obrońcy B. W.:

148 - uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów; ewentualnie

149 - wymierzenie oskarżonemu łagodniejszej kary oraz

150 - orzeczenie obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę niższych kwot niż w zaskarżonym wyroku.

151 apelacja obrońcy R. W.:

152 zmiana wyroku w części dotyczącej R. W. i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy przez uniewinnienie oskarżonego R. W. od popełnienia zarzucanych mu czynów,

153 względnie o uchylenie wyroku odnośnie R. W. i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania

154 ☐ zasadny

155 ☐ częściowo zasadny

156 ☒ niezasadny

157 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

158 Zarzuty apelacji nie zasługiwały na uwzględnienie, tak więc jej wnioski były niezasadne.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

159 4.1.

160 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

161 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

162 5.1.1

163 Przedmiot utrzymania w mocy

164 wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z 21.12.2022 r. sygn. akt V K 875/19 w stosunku do oskarżonych P. S., B. W., R. W.

165 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

166 Wnioski apelacji nie zasługiwały na uwzględnienie.

167 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

168 5.2.1

169 Przedmiot i zakres zmiany

170 Zwięźle o powodach zmiany

171 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

172 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

173 5.3.1.1.1.

174 ☐ art. 439 k.p.k.

175 Zwięźle o powodach uchylenia

176 5.3.1.2.1.

177 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

178 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

179 Zwięźle o powodach uchylenia

180 5.3.1.3.1.

181 Konieczność umorzenia postępowania

182 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

183 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

184 5.3.1.4.1.

185 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

186 Zwięźle o powodach uchylenia

187 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

188 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

189 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

190 Przytoczyć okoliczności

191 Koszty Procesu

192 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

193 Przytoczyć okoliczności

194 II

195 Sąd zasądził koszty nieopłaconej pomocy prawnej na rzecz na rzecz adw. M. Ł., adw. K. P. (2), gdyż nie zostały uiszczone.

III

196 Sąd zasądził wydatki poniesione przez adw. K. P. (2), gdyż zostały poniesione.

197 IV

198 Sąd zwolnił oskarżonych P. S., B. W., R. W. od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze ze względów słuszności.

PODPIS

199 1.11. Granice zaskarżenia

200 Kolejny numer załącznika

201 1

202 Podmiot wnoszący apelację

203 obrońca P. S.

204 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

205 wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z 21.12.2022 r. sygn. akt V K 875/19 w stosunku do oskarżonego P. S.

206 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

207 ☒ na korzyść

208 ☐ na niekorzyść

209 ☒ w całości

210 ☐ w części

211 ☐

212 co do winy

213 ☐

214 co do kary

215 ☐

216 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

217 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

218 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

219 ☒

220 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

221 ☐

222 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

223 ☐

224 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

225 ☒

226 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

227 ☐

228 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

229 ☐

230 art. 439 k.p.k.

231 ☐

232 brak zarzutów

233 0.1.1.4. Wnioski

234 ☐

235 uchylenie

236 ☒

237 Zmiana

238 1.12. Granice zaskarżenia

239 Kolejny numer załącznika

240 2

241 Podmiot wnoszący apelację

242 obrońca B. W.

243 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

244 wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z 21.12.2022 r. sygn. akt V K 875/19 w stosunku do oskarżonego B. W.

245 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

246 ☒ na korzyść

247 ☐ na niekorzyść

248 ☒ w całości

249 ☐ w części

250 ☐

251 co do winy

252 ☐

253 co do kary

254 ☐

255 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

256 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

257 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

258 ☐

259 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

260 ☐

261 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

262 ☒

263 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

264 ☐

265 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

266 ☒

267 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

268 ☐

269 art. 439 k.p.k.

270 ☐

271 brak zarzutów

272 0.1.1.4. Wnioski

273 ☐

274 uchylenie

275 ☒

276 zmiana

277 1.13. Granice zaskarżenia

278 Kolejny numer załącznika

279 3

280 Podmiot wnoszący apelację

281 obrońca R. W.

282 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

283 wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z 21.12.2022 r. sygn. akt V K 875/19 w stosunku do oskarżonego R. W.

284 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

285 ☒ na korzyść

286 ☐ na niekorzyść

287 ☒ w całości

288 ☐ w części

289 ☐

290 co do winy

291 ☐

292 co do kary

293 ☐

294 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

295 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

296 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

297 ☐

298 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

299 ☐

300 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

301 ☒

302 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

303 ☒

304 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

305 ☐

306 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

307 ☐

308 art. 439 k.p.k.

309 ☐

310 brak zarzutów

311 0.1.1.4. Wnioski

312 ☒

313 uchylenie

314 ☒

315 zmiana