Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2019 r., XII K 40/19

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2019 r., XII K 40/19

Tekst

1 Sygn. akt XII K 40/19

WYROK ŁĄCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 14 czerwca 2019 roku

3 Sąd Okręgowy w Warszawie XII Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSO Danuta Kachnowicz

5 Protokolant: sekr. sądowy Urszula Karasewicz , Mikołaj Żaboklicki

6 przy udziale Prokuratora: Marii Syta

7 po rozpoznaniu w dniach 11 czerwca 2019 i w dniu 14 czerwca 2019r.

8 sprawy

9 skazanego D. T. (T.), syna W. i H. z domu M., urodzonego w dniu (...) w miejscowości Ł.,

10 skazanego prawomocnymi wyrokami:

11 1. Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 15 listopada 2006 roku w sprawie

12 o sygn. akt V K 847/05 za czyn popełniony w dniu 5 kwietnia 2005 roku

13 z art. 278 § 3 k.k. na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu

14 5 kwietnia 2005 roku oraz wykonywania kary pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 maja 2007 roku do dnia 15 lipca 2007 roku;

15 2. Sądu Rejonowego dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie z dnia 11 maja 2007 roku w sprawie o sygn. akt III K 184/07 za czyn popełniony w dniu

16 22 lipca 2005 roku z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 3 lat

17 i 4 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 05 października 2005 roku do dnia 17 maja 2007 roku i od dnia 16 lipca 2007 roku do dnia 29 lutego 2008 roku, a także okres wykonywania kary pozbawienia wolności w sprawie od dnia 1 marca 2008 roku do dnia 6 października 2008 roku;

18 wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie

19 z dnia 6 października 2008 roku w sprawie o sygn. akt III K 187/08 połączył opisane wyżej wyroki w pkt. 1 (sygn. akt V K 847/05) i w pkt. 2 (III K 184/07)

20 i orzekł karę łączną 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w obu sprawach w dniu

21 05 kwietnia 2005 roku, od dnia 18 maja 2007 roku do dnia 15 lipca 2007 roku,

22 od dnia 5 października 2005 roku do dnia 17 maja 2005 roku, od dnia 16 lipca 2007 roku do dnia 29 lutego 2008 roku oraz od dnia 1 marca 2008 roku do dnia

23 6 października 2008 roku;

24 Postanowieniem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 1 grudnia 2008 roku warunkowo zwolniony z okresu próby do dnia 1 grudnia 2011 roku.

25 3. Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 30 maja 2011 roku w sprawie

26 o sygn. akt II K 169/09 za czyny popełnione w okresie od dnia 23 grudnia 2008 roku do dnia 13 stycznia 2009 roku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na karę 6 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia

27 22 stycznia 2009 roku do dnia 23 stycznia 2009 roku oraz okres

28 od dnia 11 marca 2009 roku do dnia 30 maja 2011 roku;

29 z dniem 10 marca 2015 roku wykonano karę pozbawienia wolności;

30 4. Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 16 listopada 2016 roku w sprawie

31 o sygn. akt II K 798/15 za czyn popełniony w dniu 18 maja 2015 roku za czyn z art. 266 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 maja 2015 roku godz. 22:10 do dnia

32 20 maja 2015 roku godz. 13:45, jako równoważny 3 dniom kary pozbawienia wolności;

33 karę pozbawienia wolności odbył w okresie 20 grudnia 2016 roku – 17 marca 2017 roku;

34 5. Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2018 roku w sprawie

35 o sygn. akt XII K 128/16, częściowo zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2018 roku w sprawie

36 o sygn. akt II AKa 208/18 za czyn popełniony w dniu 8 grudnia 2015 roku

37 z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 4 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 10 grudnia 2015 roku do dnia 20 grudnia 2016 roku, od dnia 17 marca 2017 roku do dnia 18 kwietnia 2017 roku;

38 karę pozbawienia wolności odbywa od dnia 10 grudnia 2018 roku

39 orzeka:

40 I. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 lipca 2015 roku, łączy jednostkowe kary pozbawienia wolności orzeczone wyrokami Sądu Rejonowego w Wołominie, sygn. akt II K 798/15 i Sądu Okręgowego w Warszawie, sygn. akt XII K 128/16 i wymierza skazanemu D. T. karę łączną w wymiarze 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

41 II. na podstawie art. 577 k.pk. na poczet orzeczonej w pkt. I wyroku kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności zalicza skazanemu D. T. okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie Sądu Rejonowego w Wołominie, sygn. akt II K 798/15 tj. od dnia 18 maja 2015 roku godz. 22:10 do dnia 20 maja 2015 roku godz. 13:45, jako równoważne 3 dniom kary pozbawienia wolności oraz od dnia 20 grudnia 2016 roku do dnia 17 marca 2017 roku, a także Sądu Okręgowego w Warszawie, sygn. akt XII K 128/16, tj. od dnia 10 grudnia 2015 roku do dnia 20 grudnia 2016 roku, od dnia 17 marca 2017 roku do dnia 18 kwietnia 2017 roku oraz od dnia 10 grudnia 2018 roku do dnia 14 czerwca 2019 roku;

42 III. na podstawie art. 576 § 1 k.p.k. w pozostałym zakresie połączone wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu;

43 IV. na podstawie art. 572 k.p.k. w pozostałym zakresie postępowanie

44 w przedmiocie wydania wyroku łącznego umarza;

45 V. na podstawie art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k. w zw. z art. 619 § 1 i 3 k.p.k.

46 w zw. z § 2 w zw. z § 17 ust. 5 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2019.18 t.j.) zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. K. kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia złotych) powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów obrony skazanego wykonywanej z urzędu;

47 VI. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., art. 616 § 1 pkt. 1 i § 2 pkt. 1 i 2 k.p.k. zwalnia skazanego D. T. od ponoszenia kosztów postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego i obciąża nimi Skarb Państwa.

48 Sygn. akt XII 40/19

Uzasadnienie

49 Wnioskiem z dnia 4 marca 2019 roku (data nadania w zakładzie karnym – k. 2) D. T. zwrócił się do tut. Sądu o wydanie wobec niego wyroku łącznego przy zastosowaniu pełnej absorpcji i połączenia kary 4 lat pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie w sprawie o sygn. akt

50 XII K 128/16 z karą 3 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem

51 Sądu Rejonowego w Wołominie w sprawie o sygn. akt II K 798/15 (k. 1).

52 Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019 roku prokurator wniósł o wydanie wyroku łącznego i orzeczenie kary łącznej w wymiarze 4 lat i 2 miesięcy. Obrońca skazanego poparł wniosek skazanego i wniósł o wydanie wyroku łącznego na zasadzie pełnej absorpcji, jak również wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej skazanemu z urzędu (k. 55v).

53 Sąd ustalił, że D. T. został skazany następującymi prawomocnymi wyrokami:

54 1. Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 15 listopada 2006 roku w sprawie

55 o sygn. akt V K 847/05 za czyn popełniony w dniu 5 kwietnia 2005 roku

56 z art. 278 § 3 k.k. na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu

57 5 kwietnia 2005 roku oraz wykonywania kary pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 maja 2007 roku do dnia 15 lipca 2007 roku;

58 2. Sądu Rejonowego dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie z dnia 11 maja 2007 roku w sprawie o sygn. akt III K 184/07 za czyn popełniony w dniu

59 22 lipca 2005 roku z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 3 lat

60 i 4 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 05 października

61 2005 roku do dnia 17 maja 2007 roku i od dnia 16 lipca 2007 roku do dnia

62 29 lutego 2008 roku, a także okres wykonywania kary pozbawienia wolności

63 w sprawie od dnia 1 marca 2008 roku do dnia 6 października 2008 roku;

64 wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie

65 z dnia 6 października 2008 roku w sprawie o sygn. akt III K 187/08 połączył opisane wyżej wyroki w pkt. 1 (sygn. akt V K 847/05) i w pkt. 2 (III K 184/07)

66 i orzekł karę łączną 3 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w obu sprawach w dniu

67 05 kwietnia 2005 roku, od dnia 18 maja 2007 roku do dnia 15 lipca 2007 roku,

68 od dnia 5 października 2005 roku do dnia 17 maja 2005 roku, od dnia 16 lipca 2007 roku do dnia 29 lutego 2008 roku oraz od dnia 1 marca 2008 roku

69 do dnia 6 października 2008 roku; Postanowieniem Sądu Okręgowego w Olsztynie

70 z dnia 1 grudnia 2008 roku warunkowo zwolniony z okresu próby do dnia

71 1 grudnia 2011 roku.

72 3. Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 30 maja 2011 roku w sprawie

73 o sygn. akt II K 169/09 za czyny popełnione w okresie od dnia 23 grudnia 2008 roku do dnia 13 stycznia 2009 roku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. na karę 6 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia

74 22 stycznia 2009 roku do dnia 23 stycznia 2009 roku oraz okres

75 od dnia 11 marca 2009 roku do dnia 30 maja 2011 roku; z dniem 10 marca 2015 roku wykonano karę pozbawienia wolności;

76 4. Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 16 listopada 2016 roku w sprawie

77 o sygn. akt II K 798/15 za czyn popełniony w dniu 18 maja 2015 roku za czyn

78 z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono mu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 18 maja 2015 roku godz. 22:10 do dnia 20 maja 2015 roku godz. 13:45, jako równoważny 3 dniom kary pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności odbył w okresie 20 grudnia 2016 roku

79 – 17 marca 2017 roku;

80 5. Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2018 roku w sprawie

81 o sygn. akt XII K 128/16, częściowo zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2018 roku w sprawie o sygn. akt II AKa 208/18 za czyn popełniony w dniu 8 grudnia 2015 roku

82 z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 4 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 10 grudnia 2015 roku do dnia 20 grudnia 2016 roku, od dnia 17 marca 2017 roku do dnia 18 kwietnia 2017 roku;

83 karę pozbawienia wolności odbywa od dnia 10 grudnia 2018 roku.

84 Obecnie skazany D. T. przebywa w Zakładzie Karnym

85 w P., gdzie od dnia 10 grudnia 2018 roku odbywa karę 4 lat pozbawienia wolności orzeczoną przez Sąd Okręgowy w Warszawie w sprawie o sygn. akt XII K 128/16. Zakończenie odbywania tej kary przypada na dzień 26 października 2021 roku.

86 Z opinii o skazanym nadesłanej przez Zastępcę Dyrektora ZK w P. wynika, że skazany jest kawalerem, pozostającym od kilkunastu lat

87 w nieformalnym związku z I. W., z którą wychowują dwoje dzieci (młodszy syn jest ich wspólnym dzieckiem). Przed osadzeniem skazany pracował

88 w zakładzie (...) oraz łożył na utrzymanie domu i syna.

89 Ma wykształcenie zawodowe – ślusarz. Aktualnie jest to dziesiąty pobyt skazanego

90 w warunkach izolacji penitencjarnej, w sumie w zakładach karnych spędził

91 połowę swojego życia, tj. ponad 20 lat.

92 Z opinii o skazanym wynika, że D. T. funkcjonuje w warunkach izolacji prawidłowo, jego zachowanie nie budzi zastrzeżeń. Był 4 – krotnie nagradzany regulaminowo. Jest krytyczny w ocenie swojego zachowania.

93 Wprawdzie deklaruje przynależność do podkultury przestępczej, lecz nie odnotowano negatywnych zachowań na tym tle. Relacje interpersonalne ze współosadzonymi układa poprawnie. W stosunku do przełożonych jest grzeczny i regulaminowy.

94 W okresie od dnia 21 do 27 grudnia 2018 roku był zatrudniony nieodpłatnie jako pomoc kuchenna, zaś od dnia 28 grudnia 2018 roku został zatrudniony odpłatnie

95 w tym charakterze. W opinii przełożonych jest sumiennym pracownikiem.

96 Wobec skazanego nie stosowano środków przymusu bezpośredniego.

97 Karę pozbawienia wolności odbywa w systemie programowego oddziaływania,

98 jest osobą uzależnioną od alkoholu. W przeszłości, w 2015 roku odbył terapię

99 i od tego czasu deklaruje abstynencję. Kontakt poprzez widzenia, korespondencje

100 i rozmowy telefoniczne utrzymuje z konkubiną, dziećmi i dalszą rodziną.

101 Prognoza penitencjarna co do dalszego odbywania kary kształtuje się pozytywnie

102 (k. 14).

103 Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił na podstawie następujących dowodów: wniosku skazanego (k. 1, k. 8), opinii o skazanym (k. 14),

104 informacji o pobytach i orzeczeniach (k. 15 – 18), danych o karalności (k. 21 – 23), kopii wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie o sygn. akt XII K 128/16 (24 – 27) wraz z aktami sprawy, wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie o sygn. akt

105 II K 798/15 wraz z postanowieniem (k. 30 – 31), odpisu wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt II AKa 208/18 (k. 36 – 38), odpisu wyroku

106 Sądu Rejonowego w Wołominie o sygn. akt II K 169/09 (k. 39 – 41, k. 47 – 49)

107 wraz z aktami, odpisu wyroku łącznego Sądu Rejonowego dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie w sprawie o sygn. akt II K 187/08 (k. 42 – 43), odpisu postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie z dnia 19 listopada 2008 roku w sprawie o sygn. akt II K 187/08 (k. 44), odpis wyroku Sądu Rejonowego

108 dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie w sprawie o sygn. akt II K 184/07 (k. 45 – 46) i informacji z systemu N. (k. 50 – 55).

109 W zakresie czynienia ustaleń faktycznych i karnoprawnej oceny przypisanych D. T. przestępstw Sąd związany był treścią prawomocnych wyroków skazujących, natomiast odnośnie danych o karalności nie znalazł żadnych podstaw,

110 aby kwestionować ich autentyczność, zgodność z rzeczywistością i rzetelność.

111 Dowodom z dokumentów dano wiarę albowiem zostały sporządzone przez osoby

112 do tego uprawnione i nie były kwestionowane przez strony.

113 Sąd zważył, co następuje.

114 Wniosek skazanego o wydanie wyroku łącznego zasługuje na uwzględnienie

115 w całości.

116 Niniejsze postępowanie wszczęte zostało z wniosku skazanego, na co zezwala przepis art. 570 k.p.k. Sąd przeanalizował dotychczasowe skazania D. T.

117 pod kątem wydania wyroku łącznego i uznał, że tak konfiguracja dotychczasowych skazań, jak i opinia o skazanym – w pełni uzasadniają wszczęcie postępowania

118 o wydanie wyroku łącznego.

119 Zgodnie z treścią art. 569 § 1 i 2 k.p.k. wyrok łączny wydaje się, jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów. Jeżeli w pierwszej instancji orzekały sądy różnego rzędu, wyrok łączny wydaje sąd wyższego rzędu. Zgodnie z art. 570 k.p.k. wyrok łączny wydaje sąd z urzędu lub na wniosek skazanego albo prokuratora. Także w wypadku złożenia wniosku przez skazanego lub prokuratora sąd z urzędu sprawdza czy istnieje możliwość połączenia innych wyroków niż te, które zostały wskazane we wniosku.

120 Z uwagi na daty wydania wyroków w sprawach D. T.,

121 na wstępie należało ustalić jaki porządek prawny winien być uwzględniany

122 przy ocenie warunków do wydania wobec skazanego wyroku łącznego.

123 W związku ze zmianą od dnia 1 lipca 2015 roku przepisów ustawy

124 Kodeks karny, w tym przepisów rozdziału IX odnośnie kary łącznej, na wstępie zaznaczyć należy, że przepis art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku

125 o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r.,

126 poz. 396) uregulował kwestię tzw. intertemporalną, to jest wyłączył stosowanie przepisów rozdziału IX Kodeksu karnego w nowym brzmieniu, a więc przepisów dotyczących nowych zasad orzekania kary łącznej w wyroku łącznym, do spraw,

127 w których połączeniu podlegałyby wyłącznie kary prawomocnie orzeczone

128 przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku.

129 Zgodnie z tym przepisem – przepisów rozdziału IX ustawy Kodeks karny,

130 w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, nie stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy chyba,

131 że zachodzi potrzeba orzeczenia kary łącznej w związku z prawomocnym skazaniem po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.

132 W przypadku D. T. jedynie wyroki Sądu Okręgowego

133 w Warszawie w sprawie o sygn. akt XII K 128/16 oraz Sądu Rejonowego

134 w Wołominie z dnia 16 listopada 2016 roku w sprawie o sygn. akt II K 798/15 zapadły po dniu 1 lipca 2015 roku. Pozostałe prawomocne skazania zapadły wobec niego przed 1 lipca 2015 roku. W związku z tym faktem, iż kary, których połączenie

135 Sąd rozważał, zostały orzeczone wyrokiem wydanym po dniu 30 czerwca 2015 roku, niewątpliwie otwierała się droga do orzeczenia kary łącznej w oparciu o nowe regulacje, choć oczywiście dopiero po uprzednim przeprowadzeniu analizy tego zagadnienia poprzez pryzmat art. 4 § 1 k.k. Zatem Sąd dokonywał oceny z punktu widzenia sytuacji prawnej skazanego, mając na względzie uregulowania dotyczące kary łącznej w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku,

136 jak i w brzmieniu przepisów od dnia 1 lipca 2015 roku.

137 Zważyć należy, że stosowanie kryterium „ustawy względniejszej” w rozumieniu

138 art. 4 § 1 k.k. polega na porównaniu konsekwencji, jakie hipotetycznie zostałyby orzeczone na gruncie jednej i drugiej ustawy, przy stosowaniu wszystkich jej regulacji.

139 Ustawą względniejszą jest bowiem ta ustawa, która przewiduje łagodniejsze konsekwencje w konkretnym przypadku. Podkreślenia nadto wymaga,

140 że w orzecznictwie Sądu Najwyższego dominuje pogląd, że art. 4 § 1 k.k. w zakresie orzekania kary łącznej obejmuje wszelkie zmiany ustawodawcze, jakie nastąpiły pomiędzy czasem popełnienia przestępstwa a czasem wydawania rozstrzygnięcia

141 o karze łącznej (por. Nowelizacja prawa karnego 2015. Komentarz pod red. W. Wróbla, Krakowski Instytut Prawa Karnego Fundacja 2015, s. 912 – 915).

142 Stosując w prawidłowy sposób art. 4 § 1 k.k. w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego, sąd winien rozważyć „względność” ustaw przy porównaniu

143 stanu normatywnego z daty orzekania w przedmiocie wydania wyroku łącznego

144 oraz stanu normatywnego z czasu popełnienia każdego z przestępstw wchodzących

145 w skład zbiegu (por. wyrok Sądu Najwyższego dnia 9 stycznia 2015 roku w sprawie

146 o sygn. akt IV KK 224/14).

147 Dokonując natomiast analizy pod kątem przepisów obowiązujących od dnia

148 1 lipca 2015 roku, stwierdzenia wymaga, że zgodnie z art. 85 § 2 k.k. wprowadzonym do ustawy Kodeks karny ustawą z dnia 20 lutego 2015 roku o zmianie ustawy

149 – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, podstawą orzeczenia kary łącznej są nie tylko wymierzone, ale podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem art. 89 k.k.,

150 w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, za które wymierzono kary tego samego rodzaju lub inne podlegające łączeniu. Oznacza to, że łączeniu,

151 w myśl znowelizowanych przepisów, nie podlegają kary, które już zostały wykonane.

152 Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy kary orzeczone wyrokami Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 30 maja 2011 roku w sprawie

153 o sygn. akt II K 169/09 – 6 lat pozbawienia wolności i Sądu Rejonowego

154 w Wołominie z dnia 16 listopada 2016 roku w sprawie o sygn. akt II K 798/15

155 – 3 miesiące pozbawienia wolności – zostały wykonane – odpowiednio z dniem

156 10 marca 2015 roku oraz w okresie od dnia 20 grudnia 2016 roku do dnia 17 marca 2017 roku. Tym samym kary takie nie podlegają łączeniu.

157 Stąd też Sąd doszedł do przekonania, że ustawą względniejszą dla skazanego jest Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku.

158 Zgodnie z brzmieniem art. 85 k.k. obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 roku, karę łączną wymierza się gdy sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw.

159 Zwrot: „ zanim zapadł pierwszy wyrok” odnosi się do pierwszego chronologicznie wyroku, który zapadł przed popełnieniem przez sprawcę kolejnego (kolejnych) przestępstwa. Każdy „pierwszy” wyrok stanowi swoistą cezurę czasową,

160 zamykającą kolejny okres przestępczej aktywności skazanego. Takie przestępstwa popełnione przed wydaniem pierwszego wyroku pozostawały w zbiegu realnym,

161 co umożliwiało połączenie orzeczonych za nie kar i wymierzenie kary łącznej. Oczywiście też możliwe było wystąpienie nie tylko jednego zbiegu realnego,

162 ale i dalszych, przy spełnieniu warunków wskazanych w art. 85 k.k.

163 W pierwszej kolejności należy podkreślić, że kary orzeczone wyrokami opisanymi wyżej w punktach od 1 do 2 zostały objęte wyrokiem łącznym

164 Sądu Rejonowego dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie z dnia 6 października

165 2008 roku w sprawie o sygn. akt III K 187/08. Wyrokiem tym rozważono wszystkie skazania D. T. do dnia wyrokowania, a kolejne skazania – opisane powyżej wyrokami w punktach 3 – 5 – nastąpiły za czyny popełnione po wydaniu wszystkich wyroków jednostkowych (z punktów 1 – 2), tak więc co do kar orzeczonych tymi wyrokami zachodziła tzw. powaga rzeczy osądzonej

166 i dlatego postępowanie należałoby umorzyć, stosując przepisy rządzące karą łączną przed dniem 1 lipca 2015 roku.

167 Pierwszy wyrok skazujący (na karę pozbawienia wolności lub inną podlegającą łączeniu, który wyznacza datę „końcową” realnego zbiegu przestępstw) D. T. został wydany w dniu 30 maja 2011 roku w sprawie Sądu Rejonowego

168 w Wołominie o sygn. akt II K 169/09, jednakże czyny jakich dopuścił się skazany opisane wyrokami w pkt. 4 i 5 nie mogły zostać z nim połączone. Tym samym kolejnym, chronologicznym wyrokiem podlegającym badaniu jest wyrok Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 16 listopada 2016 roku w sprawie o sygn. akt

169 II K 798/15 – przestępstwa popełnione przed tą datą tworzą zbieg, obejmujących rozstrzygnięcia o karach zasadniczych zawartych w wyrokach:

170 1. Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 16 listopada 2016 roku w sprawie

171 o sygn. akt II K 798/15 za czyn z art. 226 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. popełniony w dniu 18 maja 2015 roku

172 2. Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2018 roku w sprawie

173 o sygn. akt XII K 128/16, częściowo zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2018 roku w sprawie

174 o sygn. akt II AKa 208/18 za czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k.

175 w zw. z art. 64 § 1 k.k. popełniony w dniu 8 grudnia 2015 roku

176 Łączeniu podlegały zatem kary:

177 –

178 3 miesięcy pozbawienia wolności,

179 –

180 4 lat pozbawienia wolności.

181 Zgodnie z dyspozycją art. 86 § 1 k.k. granice kary łącznej wyznaczają najwyższa z kar jednostkowych oraz ich suma. W analizowanym przypadku ta granica wynosi 4 lata pozbawienia (przy zastosowaniu absorpcji) wolności

182 oraz 4 lata i 3 miesiące pozbawienia wolności (przy zastosowaniu kumulacji).

183 Mając na względzie zaś to, że wyrok łączny ma stanowić swoiste podsumowanie przestępczej działalności skazanego, Sąd rozważał, czy wymierzona wobec D. T. kara łączna, zostałaby wymierzona również wtedy,

184 gdyby wszystkie te czyny osądzone zostały w jednym postępowaniu.

185 Zarówno w judykaturze, jak i doktrynie ugruntowany jest pogląd, iż kara łączna winna być orzekana odpowiednio do stopnia związku podmiotowo – przedmiotowego

186 i czasowego występującego pomiędzy zbiegającymi się realnie przestępstwami

187 (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2013 roku,

188 sygn. akt II AKa 159/13, wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 27 marca 2013 roku, sygn. akt II AKa 52/13). Zastosowanie zasady absorpcji, asperacji czy kumulacji przy orzekaniu tak kary łącznej, jak i wydawaniu wyroku łącznego, uwarunkowane jest przede wszystkim relacjami zachodzącymi pomiędzy prawomocnie osądzonymi czynami, objętymi tymże skazaniem. Relacje te sprowadzają się do określenia,

189 jak bliski związek przedmiotowo – podmiotowy łączy te czyny oraz w jakich odstępach czasu zostały one popełnione. Natomiast przez związek przedmiotowo

190 – podmiotowy rozumieć należy przede wszystkim podobieństwo rodzajowe zbiegających się przestępstw, motywację i czas popełnienia każdego z nich.

191 Im większe jest powiązanie pomiędzy zbiegającymi się przestępstwami, tym pełniej wymiar kary łącznej winien uwzględniać zasadę absorbcji (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 28 lutego 2008 roku, sygn. akt II AKa 246/07).

192 Uwzględniając powyższe, a więc popełnienie czynów, za które orzeczone kary podlegały łączeniu w stosunkowo nieodległym od siebie czasie, a także pozytywną opinię o skazanym z zakładu karnego, z której wynika, że w zakładzie karnym zachowuje się w sposób regulaminowy, zarówno wobec pracowników Służby Więziennej, jak i współosadzonych, pracuje, Sąd doszedł do przekonania,

193 że zastosowanie w sprawie znajdzie zasada pełnej absorpcji kar, o co wnioskował skazany i jego obrońca. Wprawdzie przestępstwa, za które D. T. został skazany w sprawie II K 798/15 (art. 226 § 1 k.k.) i XII K 128/16 (art. 282 k.k.)

194 nie należą do tego samego rodzaju przestępstw, jednak zostały popełnione w bliskiej odległości czasowej (w dniu 18 maja 2015 roku i w dniu 8 grudnia 2015 roku).

195 W ocenie Sądu, okoliczności te przemawiały za zastosowaniem zasady pełnej absorpcji w odniesieniu do kary łącznej pozbawienia wolności wobec skazanego.

196 Tym samym Sąd uznał, że karą łączną sprawiedliwą, realizującą dyrektywy prewencji indywidualnej i ogólnej, będzie kara łączna 4 lat pozbawienia wolności. Kara ta jest na tyle surowa, że ani nie spowoduje w jej odbiorze społecznym wrażenia nadmiernej pobłażliwości wobec sprawców wielu przestępstw, ani też nie będzie powodować przekonania u skazanego o jego faktycznej bezkarności za popełnione przestępstwa.

197 Jest to kara, która z jednej strony powstrzyma skazanego od popełnienia przestępstw w przyszłości, z drugiej zaś strony daje nadzieję na uzmysłowienie skazanemu naganności jego dotychczasowego życia i może spowodować chęć poprawy w przyszłości, chociażby poprzez wskazanie, że zachowanie pozytywne, prezentowane w zakładzie karnym, przynosi realną korzyść. Jako okoliczność przemawiającą na korzyść D. T., Sąd wziął bowiem, jak wspomniano, pod uwagę dobrą opinię o nim w zakładzie karnym, która dowodzi, iż dotychczas przeprowadzony wobec niego proces resocjalizacji w warunkach izolacyjnych przebiega w sposób prawidłowy i daje podstawy do pozytywnej prognozy

198 na przyszłość, jak również jego krytyczny stosunek do popełnionych czynów

199 i prowadzenie przed osadzeniem ustabilizowanego trybu życia (k. 14v).

200 W pozostałym zakresie Sąd uznał, że połączone wyroki podlegają odrębnemu wykonaniu.

201 Z uwagi na brak podstaw do objęcia wyrokiem łącznym, na podstawie

202 art. 572 k.p.k. Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym kary pozbawienia wolności orzeczone przez Sąd Rejonowy w Wołominie

203 (sygn. akt V K 847/05) i Sądu Rejonowego dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie (sygn. akt III k 184/07), bowiem stanowiły one przedmiot rozpoznania i zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego dla Warszawy – Żoliborza w Warszawie

204 z dnia 6 października 2008 roku w sprawie o sygn. akt III K 187/08.

205 Powyżej omówiono również powody, dla których umorzono postępowanie

206 w przedmiocie objęcia wyrokiem łącznym kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 30 maja 2011 roku w sprawie

207 o sygn. akt II K 169/09.

208 Na rzecz adw. P. K. obrońcy z urzędu Sąd zasądził stosowne wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skazanemu D. T..

209 W oparciu o przepis art. 624 § 1 k.p.k., Sąd zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa. W tym zakresie uwzględniono stan osobisty, rodzinny i majątkowy skazanego, wprawdzie skazany – jak wynika

210 z załączonej opinii penitencjarnej – jest odpłatnie zatrudniony w charakterze pomocy kuchennej, to jednak na jego utrzymaniu jest małoletni syn, który pozostał

211 z konkubiną.

212 W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.