Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2026 r., VIII K 8/23

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 2 marca 2026 r., VIII K 8/23

Tekst

1 7.Sygn. akt VIII K 8/23

2 9.

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

3 Dnia 2 marca 2026 roku

4 Sąd Okręgowy w Warszawie, VIII Wydział Karny w składzie:

5 Przewodniczący: sędzia SR (del. do SO) Justyna Koska – Janusz

6 Protokolant: Aleksandra Wiśniewska, Kaja Piazdecka, Michał Solski, Patryk Burak, Gabriela Osadzińska, Aleksandra Legierska

7 przy udziale Prokuratora -Aleksandry Piasty-Pokrzywy, Pawła Blachowskiego, Ryszarda Rafalskiego, Mariusz Kierebka;

8 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2025 roku, 17 czerwca 2025 roku, 9 września 2025 roku, 17 września 2025 roku, 8 października 2025 roku, 27 listopada 2025 roku i 24 lutego 2026 roku

9 sprawy C. C. (2), syna C. i D. z domu H., urodzonego (...) w H.,

10 oskarżonego o to, że:

11 I. w okresie od nieustalonego dnia na przełomie lipca i sierpnia 2011 r. do nieustalonego dnia w grudniu 2011 r., nie później jednak niż do wigilii Bożego Narodzenia 2011 r. w H. i w okolicznych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez K. R. (2) ps. (...) i N. I., mającej na celu dokonywanie przestępstw, w tym obrót wbrew przepisom ustawy znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych,

12 tj. o czyn z art. 258 § 2 kk;

13 II. w okresie od nieustalonego dnia na przełomie lipca i sierpnia 2011 r. do nieustalonego dnia w grudniu 2011 r., nie później jednak niż do wigilii Bożego Narodzenia 2011 r. w H., działając wspólnie i w porozumieniu z I. D., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie środkiem odurzającym w znacznej ilości w postaci 1 kg marihuany, w ten sposób, że wspólnie i w porozumieniu z I. D. nabył od K. R. (1) działającego wspólnie i w porozumieniu z N. I. i L. V. 1 kg marihuany w jednorazowej transakcji, celem dalszej odsprzedaży, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

14 tj. czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179 poz. 1485 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 65 § 1 kk;

15 orzeka

16 I. oskarżonego C. C. (2) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt I-ym z tym ustaleniem, że czynu tego dopuścił od nieustalonego dnia na przełomie lipca i sierpnia 2011 r. do nieustalonego dnia w grudniu 2011 r., który kwalifikuje jako występek z art. 258 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku i za to na tej podstawie skazuje go i wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

17 II. oskarżonego C. C. (2) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w pkt II-ym z tym ustaleniem, że czynu tego dopuścił od nieustalonego dnia na przełomie lipca i sierpnia 2011 r. do nieustalonego dnia w grudniu 2011 r., czyn ten kwalifikuje jako występek z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179 poz. 1485 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk i za to na tej podstawie skazuje go i wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50,00 zł (pięćdziesiąt złotych);

18 III. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179 poz. 1485 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. orzeka od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w H. nawiązkę w kwocie 1.000 zł (jeden tysiąc złotych);

19 IV. na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i wymierza oskarżonemu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

20 V. na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku wykonanie orzeczonej w pkt III-im kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata;

21 VI. na podstawie art. 73 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora;

22 VII. na podstawie art. 626 § 1 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 40,00 zł (czterdzieści złotych 00/100) tytułem zwrotu części wydatków oraz kwotę 1.500,00 zł (jeden tysiąc pięćset złotych 00/100) tytułem opłaty, a w pozostałej części na podstawie art. 624 § 1 kpk zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych.

23 sędzia Justyna Koska-Janusz

Uzasadnienie

24 Formularz UK 1

25 Sygnatura akt

26 VIII K 8/23

27 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

28 1. USTALENIE FAKTÓW

29 1.1. Fakty uznane za udowodnione

30 Lp.

31 Oskarżony

32 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

33 1.1.1.

34 C. C. (1)

35 w okresie od nieustalonego dnia na przełomie lipca i sierpnia 2011 r. do nieustalonego dnia w grudniu 2011 r. w H. i w okolicznych miejscowościach, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez K. R. (2) ps. (...) i N. I., mającej na celu dokonywanie przestępstw, w tym obrót wbrew przepisom ustawy znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych,

36 tj. o czyn z art. 258 § 2 k.k.

37 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

38 Dowód

39 Numer karty

40 Od około 2011 r. do dnia 4 grudnia 2013 roku r. na terenie H. oraz okolicznych miejscowości (...), V., U. działała zorganizowana grupa przestępcza, której członkowie posiadali broń palną, kierowana wówczas przez K. R. (1) ps. (...) oraz N. I., w skład której wchodził m.in. L. V.. Grupa ta miała na celu dokonywanie przestępstw głównie w zakresie obrotu środkami odurzającymi.

41 wyjaśnienia N. I.

42 133-136; 140;

43 170-173;

44 174-175;

45 683-684

46 wyjaśnienia K. R. (1)

47 260-268 ;

48 272-274;

49 289-295;

50 312-315;

51 744-745

52 wyjaśnienia L. V.

53 163-165;

54 193-198;

55 250-251;

56 684-685

57 zeznania H. O.

58 144-150, 158-160, 234-239,

59 764

60 wyjaśnienia I. E.

61 33-39,

62 117-128,

63 752

64 częściowo wyjaśnienia I. D.

65 355-357;

66 370-373;

67 433-435;

68 745-748

69 wyjaśnienia U. A.

70 329-332, 362-369,

71 752

72 1.1.2.

73 C. C. (1)

74 w okresie od nieustalonego dnia na przełomie lipca i sierpnia 2011 r. do nieustalonego dnia w grudniu 2011 r. w H., działając wspólnie i w porozumieniu z I. D. i U. A. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie środkiem odrzucającym w znacznej ilości w postaci 1 kg marihuany w ten sposób, że wspólnie i w porozumieniu z I. D. i U. A. nabył od K. R. (1) działającego wspólnie i w porozumieniu z N. I. i L. V. 1 kg marihuany w jednorazowej transakcji, celem dalszej odsprzedaży, przy czym, czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej ,

75 tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz 1485 z późn. zm.) w zw. z art. 65 § 1 k.k.

76 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

77 Dowód

78 Numer karty

79 W okresie przynależności do grupy K. R. (1) i N. I., L. V. zawiózł i przekazał C. C. (1) na polecenie tego pierwszego jeden kilogram marihuany. Do przekazania tych środków odurzających doszło na parkingu przy poczcie w H., na H., w pobliżu ulic (...). C. C. (1) zapłacił za tę marihuanę gotówką w kwocie około 16.000-18.000 zł.

80 wyjaśnienia N. I.

81 177,

82 231, 323

83 wyjaśnienia K. R. (2)

84 289-295

85 wyjaśnienia L. V.

86 318

87 1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

88 Lp.

89 Oskarżony

90 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

91 1.2.1.

92 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

93 Dowód

94 Numer karty

95 2. OCena DOWOdów

96 2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

97 Lp. faktu z pkt 1.1

98 Dowód

99 Zwięźle o powodach uznania dowodu

100 1.1.1

101 1.1.2

102 wyjaśnienia N. I.

103 Depozycje N. I. były rzeczowe, logiczne, nie zawierały informacji sprzecznych ani wzajemnie się wykluczających, natomiast stanowiły obszerne opisy działań i struktury grupy, w której sam uczestniczył. W swoich wyjaśnienia przyznał, że wraz z K. R. (1) stali na szczycie hierarchii grupy przestępczej funkcjonującej na terenie H. oraz miejscowości znajdujących się w pobliżu H.. Grupa ta miała charakter zbrojny, na co wskazują jego konsekwentne wyjaśnienia, w których podawał okoliczności dotyczące posiadania broni palnej przez osoby uczestniczące w tej grupie, jej rodzaju, ilości, miejsc, w których broń ta była przechowywania oraz osoby, która zajmowała się jej „serwisowaniem”. Szczególnego znaczenie nabierają w tym kontekście wyjaśnienia N. I. z dnia 29 kwietnia 2014 r. (k.133-136), w których szczegółowo opisał on mechanizm funkcjonowania zaplecza zbrojnego grupy. Wskazał na rolę H. O., zamieszkałego w D., zajmującego się naprawą, konserwacją oraz modyfikacją broni palnej dostarczanej przez N. I. na polecenie K. R. (1). Z depozycji N. I. wynika, że wykorzystywanie broni miało charakter zorganizowany, a jej serwisowanie odbywało się systematycznie i przy udziale odpowiednio przygotowanej osoby. N. I. wskazał również miejsca przechowywania broni oraz sposób jej przekazywania K. R. (1).

104 Przeprowadzenie eksperymentu procesowego w dniu 5 maja 2014 r. (k.151-152) wykazało, że N. I. był w stanie wskazać nie tylko miejsce zamieszkania rusznikarza i lokalizacje związane z przechowywaniem oraz serwisowaniem broni, lecz również miejsca wykorzystywane do działalności narkotykowej. Fakt, że przesłuchiwany potrafił precyzyjnie zlokalizować te miejsca w warunkach kontrolowanej czynności procesowej, potwierdza, iż posiadał rzeczywistą, osobistą i szeroką wiedzę o charakterze i zakresie działalności grupy. Uwiarygadnia to jego twierdzenie, że co do charakteru tej grupy i obszaru jej zainteresowań. Dodatkowo w dniu 9 maja 2014 r. (k. 140) podczas okazania tablicy poglądowej, N. I. bez wahania rozpoznał H. O. jako osobę odpowiedzialną za naprawę większości jednostek broni zabezpieczonych później przez Policję. Tak wysoki stopień uszczegółowienia depozycji, obejmujący zarówno dane personalne, lokalizacyjne, jak i finansowe, stanowiły istotny argument przemawiający za ich wiarygodnością.

105 Wyjaśnienia N. I., składane jeszcze w 2014 r. (k. k.170-173) pozwoliły też na ustalenie, czym grupa ta się zajmowała, jaki był obszar jej przestępczej działalności. N. I. podał wówczas, że: „oprócz działalności narkotykowej, z której E. czerpał zyski, duże wpływy przynosiły małe agencje towarzyskie, tzw. mieszkaniówki, z których pieniądze dla E. zbierali (...). (…)

106 Depozycje te (k. 170) pozwoliły także na określenie czasu, w jakim C. C. (1) przystąpił i działał w ramach grupy. Wyjaśnił wówczas, że: „ (...) którzy po wyjściu z aresztu skontaktowali się za pośrednictwem E. z R. i powiedzieli, że chcą z nim pracować. Przez jakiś czas, 4 miesiące, byli przy R. i pracowali ze E. (…) i po cichu z E. (…) W końcu (…) poszli wszyscy do (...)”.

107 Te depozycje N. I. konsekwentnie podtrzymywał, nie zmieniając ich i potwierdzając zarówno zakres działalności grupy, jak i rolę osób określanych przez niego jako (...). N. I. nie miał żadnego interesu w tym, aby przystąpieniem do grupy bezpodstawnie obciążać oskarżonego. Co więcej, im większy był skład osobowy tej grupy, tym większa też są konsekwencje prawnokarnego kierowania i udziału w takiej grupie. Zatem chociażby z tego punktu widzenia, ujawnianie przez N. I. osób, które tylko rzekomo do niej przystąpiły, nie leżało w jego procesowym interesie. Negatywne zweryfikowanie takich wyjaśnień odsuwało, a nie przybliżało perspektywę uzyskania korzyści na podstawie art. 60 § 3 kk.

108 Depozycje z 2014 roku jednoznacznie dowodzą, że N. I. dysponował szczegółową wiedzą na temat struktury i działalności grupy przestępczej. Jego wyjaśnienia obejmowały zarówno hierarchię grupy, podział ról wśród jej członków, jak i mechanizmy funkcjonowania poszczególnych ogniw, w tym działalność finansową, przestępczą i zbrojną. N. I. precyzyjnie wskazywał osoby pełniące konkretne funkcje, miejsca przechowywania i serwisowania broni, sposoby realizacji przestępczych przedsięwzięć oraz udział poszczególnych członków w operacjach grupy, co potwierdzało jego osobistą, bezpośrednią wiedzę o zakresie i charakterze aktywności przestępczej.

109 Składając uzupełniające wyjaśnienia (k. 174-175) N. I. odniósł się do spotkań członków grupy przestępczej, które odbywały się w restauracji (...) oraz w jej bezpośrednich okolicach. Wskazał wówczas imiennie osoby uczestniczące w tych spotkaniach, wymieniając osoby określane przez nich jako „(...)”, wśród których konsekwentnie identyfikował oskarżonego C. C. (1).

110 Dodatkowo N. I. niezmiennie identyfikował osoby pełniące kluczowe funkcje w grupie, jak również te, które określano jako (...), imiennie wskazując na U. A., C. C. (1) i I. D. (k. 231). Przytoczył także okoliczności dotyczącej jednej transakcji narkotykowej, którą z tymi osobami zrealizował wyjaśniając, że mężczyźni ci wzięli od niego, L. V. i K. R. (1) kilka próbek narkotyków, a następnie zakupili nie mniej niż jeden kilogram marihuany (k. 177). Towar ten – jak wyjaśnił - dostarczył L. V., a zysk podzielono między K. R. (1), L. V. i N. I. (k. 177). Powyższy opis sytuacji jest w pełni koherentny zarówno z wyjaśnieniami K. R. (1), który takiej transakcji narkotykowej nie wykluczył, ale – co istotne – także z wyjaśnieniami L. V., który potwierdził fakt dostarczenia takiego narkotyku i w takiej ilości (k. 318). Depozycje te były także spójne z wyjaśnieniami U. A., który w tej transakcji uczestniczył (k. 369), jak i z wyjaśnieniami złożonym na pewnym etapie przez I. D. (k. 373). Przymiotu wiarygodności nie pozbawia tych depozycji fakt, że N. I. nie ujawnił w ich treści źródła pochodzenia tych środków odurzających. Nie jest to okoliczność, która warunkuje możliwość przypisania sprawstwa przestępstwa udziału w obrocie środkami odurzającymi. Nie jest też ona niezbędna do pozytywnej weryfikacji depozycji danej osoby, jeżeli są także inne źródła dowodowe, które na zaistnienie takiej transakcji wskazują. W tym konkretnym przypadku dowodem są nie tylko wyjaśnienia N. I., ale także wyjaśnienia U. A., tudzież K. R. (1) i L. V., którzy mimo zmiany ich sytuacji procesowej, wynikającej z postawienia im także w odniesieniu do tego czynu zarzutów, konsekwentnie na przestrzeni lat swoich wyjaśnień nie zmienili i nadal je podtrzymują.

111 N. I. konfrontowany w 2019 r., a zatem pięć lat później, z L. V., konsekwentnie podtrzymywał swoje wcześniejsze wyjaśnienia dotyczące struktury grupy, roli (...) oraz sposobu funkcjonowania grupy przestępczej, w tym obszaru jej zainteresowania jakim był obrót środkami odurzającymi

112 N. I. wprawdzie nie może być uznany za osobę nieposzlakowaną, niemniej nie odbiera to wiarygodności jego depozycjom z tego powodu, że nie przedstawia swojej roli w grupie jako biernej czy marginalnej. Wręcz przeciwnie – konsekwentnie podkreślał uczestnictwo w zdarzeniach i realny wpływ na funkcjonowanie grupy. Dowodem tego są jego wyjaśnienia (k. 323), w których stwierdził: „ mówiąc o nawiązaniu współpracy z R. przez tzw. (...), miałem na myśli dołączenie ich do naszej grupy tj. mojej i K. R. (1) ”. Nie umniejszał zatem swojej roli, tylko osadzał ją w rzeczywistych ramach, podobnie pozycjonując inne osoby, które do tej grupy przystąpiły.

113 Reasumując, N. I. konsekwentnie na przestrzeni lat utrzymywał jedną wersję zdarzeń, mimo że jego sytuacja procesowa się zmieniła. W związku z ujawnianymi przez niego zdarzeniami, w tym tymi, w których uczestniczył C. C. (1), postawione zostały mu dodatkowe zarzuty.

114 W przypadku zatem zmiany sytuacji procesowej N. I. mógł zacząć modyfikować swoje relacje, przesuwając szalę odpowiedzialności na inne osoby. Nie czynił tego, mimo że wiedział, iż zarzuty opierają się w głównej mierze o jego własne depozycje, natomiast konsekwentnie wyjaśnienia te podtrzymywał.

115 W tych wyjaśnieniach opisywał nie tylko rolę C. C. (1), ale wskazywał też – i to konsekwentnie – na swój udział w tej grupie przestępczej. Nie przedstawiał siebie jako biernego obserwatora, ale osobę, która współdziałała i odgrywała konkretną rolę w ramach tej grupy. Wyjaśnienia N. I. były nie tylko wewnętrznie niesprzeczne, ale także w pełni korespondowały z wyjaśnieniami innych uczestników tej grupy, a mianowicie z wyjaśnieniami K. R. (1), L. V., czy z wyjaśnieniami H. O.. Relacje tych osób wzajemnie się uzupełniały, pozwalając na odtworzenie spójnego obrazu zdarzeń, w których osoby te, w tym także C. C. (1), brali udział. Warte odnotowania jest także to, że każda z osób uczestniczących w tej grupie, relacjonowała okoliczności przyłączenia się do grupy przez oskarżonego, czy też udziału przez niego w obrocie środkami odurzającymi pochodzącymi od grupy, w sposób spontaniczny, na co wskazuje ujawnianie poszczególnych faktów z własnej perspektywy. Język tych depozycji nie świadczył o tym, że relacje te są w jakimkolwiek stopniu wyuczone czy oparte na wcześniej przygotowanym scenariuszu.

116 wyjaśnienia K. R. (2)

117 Depozycje K. R. (1), aczkolwiek mniej obszerne niż N. I., ale również rzeczowe i konsekwentne pozwoliły na odtworzenie spójnego obrazu grupy przestępczej, jej charakteru i obszaru zainteresowań. Należy zauważyć, że K. R. (2) jako lider grupy posiadał bezpośrednią wiedzę o jej strukturze, sposobie działania oraz uczestnikach, w tym o oskarżonym C. C. (1). Składając wyjaśnienia 24 kwietnia 2015 roku (k. 260–268) nie tylko potwierdził fakt odbycia się spotkania w pensjonacie (...) w D., ale także powód, dla którego do niego doszło, a mianowicie wyjaśnienie spraw finansowych po okresie, kiedy K. R. (2) przebywał w więzieniu do 24 lipca 2010 roku. K. R. (2) potwierdził, że osobami, które w tym spotkaniu uczestniczyły byli (...). Podkreślił również obecność broni palnej u uczestników tego spotkania wyjaśniając: „ Tak, byli uzbrojeni. I. miał E., L. V. pistolet (...). Ja miałem kamizelkę kuloodporną i chyba N. I. też”. Wyjaśnienia K. R. (1) kategorycznie potwierdziły udział C. C. (1) w tym spotkaniu, a w związku z tym także jego świadomość co do charakteru zbrojnego tej grupy i w tym względzie były to wyjaśnienia spójne z twierdzeniami N. I..

118 W kolejnych wyjaśnieniach (15 stycznia 2016 roku) K. R. (2) rozpoznał mężczyzn określanych jako ps. (...), wskazując na C. i I. (k. 272–274). Podał, że w tym okresie odbywały się spotkania dotyczące spraw finansowych grupy, w tym rozliczeń tzw. pieniędzy grupowych, a także istniała możliwość przeprowadzania transakcji narkotykowych związanych z marihuaną. Szczegóły tych transakcji były – wedle jego twierdzeń - nadzorowane przez N. I. i L. V., którzy posiadali bezpośredni kontakt z uczestnikami grupy. W tym zatem zakresie wyjaśnienia K. R. (1) w pełni korespondowały z wyjaśnieniami N. I., który także wskazywał na udział C. C. (1) w grupie, i L. V., który w ramach działalności tej grupy dostarczył oskarżonemu środki odurzające w postaci jednego kilograma marihuany.

119 K. R. (2), składając wyjaśnienia 19 sierpnia 2016 r. (k. 289–295), określił czasokres aktywności grupy, wskazując na czas po opuszczeniu przez niego zakładu karnego w dniu 24 lipca 2010 r. oraz na osoby, które tę grupę wraz z nim współtworzyły, a mianowicie N. I., a następnie też na L. V., który pełnił rolę najbliższego współpracownika i zaufanego członka grupy. K. R. (2) opisał także obszar, w jakim grupa ta działała, a którym był obrót narkotykami na terenie D. oraz okolicznych miejscowości, w tym V. i U.. Przyznał też, że grupa posiadała broń palną, która była przechowywana i zabezpieczana w celu ochrony jej członków oraz dilerów przed ewentualnymi konfliktami zbrojnymi z innymi grupami przestępczymi.

120 Powyższe wyjaśnienia w połączeniu z wcześniejszymi depozycjami K. R. (1) (z 24 kwietnia 2015 r. oraz z 15 stycznia 2016 r.) pozwoliły nie tylko na ustalenie niewątpliwego czasu aktywności tej grupy i profilu jej działalności, lecz także potwierdziły aktywny udział C. C. (1) w tej strukturze przestępczej. Oceniając wartość dowodową tych wyjaśnień należy zauważyć, że – podobnie jak w przypadku N. R. nie przedstawiał w nich siebie jako osobę, która o podawanych okolicznościach pozyskała jedynie wiedzę, ale wskazywał na siebie jako na aktywnego członka tej grupy, odgrywającego wiodącą, kierowniczą rolę. Nie przerzucał zatem odpowiedzialności na inne osoby, umniejszając swoją rolę, lecz konsekwentnie na przestrzeni lat potwierdzał swój udział w tej strukturze.

121 Składając wyjaśnienia na kolejnym etapie postępowania (16 maja 2019 r. k. 312–315), zrelacjonował kiedy doszło do pierwszego spotkania jego i N. I. z tzw. (...), i jaki był faktyczny cel tego spotkania, a mianowicie wzajemne poznanie się oraz rozpoczęcie współpracy. K. R. (2) jednoznacznie wskazywał, że uczestnikami spotkania byli trzej mężczyźni o imionach C., I. i U., konsekwentnie też wskazał na mężczyznę o imieniu C., który jako jeden z tzw. (...) uczestniczył w spotkaniu członków grupy w pensjonacie (...), które miało na celu wyjaśnienie kwestii finansowych po osadzeniu K. E..

122 K. R. (2) potwierdził też, że wyrazili oni chęć współpracy z jego i N. I. grupą, przy czym zaznaczył też, że to N. I. utrzymywać miał i utrzymywał z nimi stały kontakt telefoniczny i się z nimi spotykał. Depozycje te w tym zakresie są niesprzeczne z wyjaśnieniami N. I..

123 Analiza depozycji K. R. (1) prowadzi do wniosku, że jego wyjaśnienia są konsekwentne i spójne, zarówno w odniesieniu do kluczowych okoliczności sprawy, dotyczących struktury grupy, jej działalności oraz kręgu osób w niej uczestniczących. Poszczególne relacje uzupełniają się wzajemnie i pozostają zgodne z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, w szczególności z depozycjami N. I..

124 Należy zauważyć, że K. R. (2) – jako osoba przez lata funkcjonująca w środowisku przestępczym i bezpośrednio zainteresowana wynikiem postępowania – nie negował okoliczności dla siebie obciążających, w tym udziału w organizowaniu spotkań, mechanizmów finansowania grupy oraz jej zbrojnego charakteru. Wyjaśnienia te miały zatem charakter autodenuncjacyjny, co przemawiało za przyznanie im waloru wiarygodności.

125 wyjaśnienia L. V.

126 Depozycje L. V. również należało ocenić jako spójne i konsekwentne. L. V. wielokrotnie potwierdzał swój udział w działalności grupy przestępczej kierowanej przez K. R. (1) i N. I., opisując mechanizmy jej funkcjonowania, role poszczególnych członków oraz zdarzenia istotne dla oceny jej działalności przestępczej. Depozycje te w pełni korespondowały z wyjaśnieniami N. I. i K. R. (1) w zakresie, w jakim wskazywali oni na okoliczności przemawiające za uznaniem, że grupa ta miała charakter zbrojny. W swoich wyjaśnieniach wskazał na osobę, która na potrzeby grupy zajmowała się bronią od strony technicznej, szczegółowo opisał przekazywanie broni H. O., który tę broń serwisował (k. 163–165)

127 L. V., składając wyjaśnienia 14 listopada 2014 roku, kategorycznie rozpoznał osoby określane przez K. R. (1) jako tzw. (...), wskazując na U. A., I. D. i C. C. (1). Wyjaśnił przy tym, kiedy widział tych mężczyzn, podając rok 2011, po ich wyjściu z aresztu, podczas spotkań w H. z K. R. (1) i N. I., co w pełni koresponduje z wyjaśnieniami tych ostatnich.

128 L. V. potwierdził także, że C. C. (1) uczestniczył również w spotkaniu w pensjonacie (...) w (...), które odbyło się po zatrzymaniu K. E.. (k. 249–251)

129 L. V., składając wyjaśnienia w 2019 roku, potwierdził swoje uczestnictwo w spotkaniach K. R. (1) i N. I. z tzw. (...). Przyznał także fakt, że do jego obowiązków należało m.in. dostarczenie 1 kg marihuany jednemu z mężczyzn o imieniu C., za co otrzymał zapłatę w kwocie 16–18 tys. zł, zgodnie z ustaleniami K. R. (1) i N. I.. Podkreślił również – co było niesprzeczne z wyjaśnieniami K. R. (1) i U. A., że była to jednorazowa transakcja. (k. 317–319)

130 wyjaśnienia H. O.

131 Depozycje świadka w zakresie, w jakim przyznawał on, że zajmował się na polecenie członków grupy serwisowaniem broni palnej, są w pełni spójne, rzeczowe i koherentne z wyjaśnieniami K. R. (1), L. V. i N. I..

132 wyjaśnienia I. E.

133 Depozycje te ocenić należało jako spójne, rzeczowe i wzajemnie uzupełniające się z wyjaśnieniami K. R. (1), N. I. i L. V., w szczególności w zakresie funkcjonowania tej grupy jako hermetycznej, o ukształtowanej strukturze i profilu działalności (k. 37)

134 wyjaśnienia U. A.

135 Depozycje U. A. uznać należało za rzeczowe i w pełni korespondujące z wyjaśnieniami N. I. i K. R. (1) w zakresie, w jakim odnosiły się one do ich spotkań, w których uczestniczył także C. C. (1). Przesłuchiwany wówczas U. A. wskazał na przybliżony czas, kiedy do nich dochodziło. Wprawdzie przesłuchiwany zaprzeczał jakoby należeć miał do grupy K. R. (1), niemniej w tym zakresie jego wyjaśnienia ocenić należało jako nielogiczne. Wyjaśnił bowiem, że z jednej strony „ mieli dalej odbierać pieniądze z agencji towarzyskich, bo wcześniej byli za to zatrzymani i aresztowani”, że K. R. (2) i N. I. mieli tego od nich żądać, ale że nie odmówili tego podczas pierwszego spotkania, bo „ nie wiedzieli z kim mają do czynienia”. Ponadto w ocenie Sądu, tak hermetyczne środowisko jak grupy przestępcze, działające jeszcze w określonych branżach i na ściśle określonych terenach, wzajemnie się znają i rozpoznają. Nieprzekonywujące jest zatem twierdzenie U. A., że nie odmówił, bo nie wiedział z kim ma do czynienia. Natomiast płynie z tego wniosek, że skoro nie odmówił, to działał w takim zakresie, w jakim grupa tego od niego oczekiwała. Konfrontowany następnie z K. R. (1) wyjaśnił powody, dla których wcześniej zaprzeczył swojemu udziałowi w tej grupie, stwierdzając, że nie wiedział, iż trzy lub cztery spotkania mogą być odebrane jako członkostwo w grupie. Powyższe jednoznacznie dowodzi, że przesłuchiwany wówczas U. A. dążył do umniejszenia wagi jego udziału w grupie, sprowadzając tę kwestię do kilku spotkań, niemniej nie zaprzeczył, że nie odmówił pobierania opłat, tak jak oczekiwali tego kierujący tą grupą. Innymi słowy w wyjaśnieniach tych sam dokonał krytycznej oceny swoich wcześniejszych wyjaśnień. W odniesieniu zaś do transakcji narkotykowej w ramach tej grupy i z udziałem C. C. (1), wprawdzie nie podał jej szczegółów, ale sytuacji tej nie wykluczył, co jest spójne z wyjaśnieniami N. I. i L. V..

136 częściowo wyjaśnienia I. D.

137 Depozycje I. D. w zakresie, w jakim potwierdził on swój udział w jednorazowej transakcji narkotykowej, w której obok niego uczestniczył też U. A. i C. C. (1), były w pełni kohernente z wyjaśnieniami K. R. (1) i L. V..

138 2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

139 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

140 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

141 Dowód

142 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

143 1.1.1

144 1.1.2

145 wyjaśnienia C. C. (1)

146 Wyjaśnienia oskarżonego, nie przyznającego się do popełnienia zarzucanych mu czynów, w świetle przeprowadzonych dowodów uznać należało za przyjętą przez niego linię obrony. Należy w tym miejscu podkreślić, że wprawdzie ustalenia faktyczne czynione są w oparciu o wyjaśnienia innych osób uczestniczących w popełnieniu tych przestępstw, to ich relacje pozostają niezmienne mimo upływu czasu i mimo zmiany ich sytuacji procesowej, wynikającej chociażby z postawienia im zarzutów na podstawie tych ich depozycji, w których ujawniali obciążające ich samych okoliczności. Należy podkreślić, że pierwsze wyjaśnienia osoby te składały w 2014 roku, następnie przesłuchiwane podtrzymały je w 2019 roku, a później także w toku postępowania sądowego – przesłuchiwani jako świadkowie – w 2025 roku. Skorzystanie przez te osoby z przysługującego im prawa do odmowy składania zeznań na podstawie art. 182 § 3 kpk nie pozbawia ich depozycji waloru wiarygodności, w szczególności, że wyjaśnienia ich był logiczne, spójne, wzajemnie uzupełniające się. Negowanie przez oskarżonego przystąpienia do grupy zbrojnej kierowanej przez K. R. (1) i N. I., nie wytrzymują konfrontacji z wyjaśnieniami tych ostatnich, którzy konsekwentnie i w miarę precyzyjnie opisali czas przystąpienia i odejścia oskarżonego z tej grupy. Osoby te nie miały też żadnego interesu w tym, aby swoimi wyjaśnieniami bezpodstawnie obciążać oskarżonego. Bezpodstawne rozszerzanie kręgu osób, które do grupy miałyby rzekomo tylko przystąpić i ramach jej działań popełniać przestępstwa, tym samym zwiększanie wagi popełnionych przestępstw nie kompensuje korzyści mogących płynąć z art. 60 § 3 kk. Mimo postawienia im dodatkowych zarzutów, wyjaśnienia swoje te osoby konsekwentnie podtrzymały. W ocenie Sądu wyjaśnień oskarżonego, negującego popełnienie zarzucanych mu przestępstw, nie wspierają zeznania przesłuchiwanego w charakterze świadka I. D.. Depozycje tej osoby są bowiem labilne, zmienne w zależności od jego sytuacji procesowej.

147 częściowo wyjaśnienia I. D.

148 Depozycjom I. D., w zakresie w jakim negował on popełnienie przestępstwa polegającego na obrocie środkami odurzającymi, Sąd odmówił waloru wiarygodności z uwagi na nich niespójność i niekonsekwencję. Należy zauważyć, że depozycje I. D. na przestrzeni lat, kiedy był przesłuchiwany, ulegały istotnym zmianom. Pierwotnie, jako podejrzany, nie przyznał się do popełnienia tego czynu, korzystając jednocześnie z możliwości odmówienia składania .

149 17 czerwca 2019 roku (k. 325-326v) I. D. zaprzeczył, jakoby działał w grupie przestępczej kierowanej przez K. R. (1), a także temu, że uczestniczył w handlu narkotykami. Jednak w trakcie konfrontacji z U. A., przeprowadzonej 19 sierpnia 2019 roku (k.370-373) w H., zmienił swoje stanowisko i przyznał się do zarzucanych mu czynów, potwierdzając swój udział w spotkaniach z K. R. (1) i N. I., których to nie postrzegał jako przystąpienia do grupy przestępczej, oraz potwierdził możliwą jednorazową transakcję narkotykową, której szczegółów nie pamiętał, uzasadniając to upływem czasu. Jednocześnie wyraził chęć dobrowolnego poddania się karze. W kolejnych wyjaśnieniach podtrzymał to swoje stanowisko (k .433-435) dodając, że z tytułu tej transakcji osiągnął korzyść majątkową w postaci 500 zł.

150 Składając natomiast zeznania przed Sądem stwierdził, że jego przyznanie się do popełnienia tych czynów było powodowane prośbą ze strony U. A., który chciał w ten sposób doprowadzić do szybkiego zakończenia postępowania na skutek dobrowolnego poddania się karze i że uczynił to idąc na rękę choremu już wówczas U. A.. W ocenie Sądu, wyjaśnienie tej zmiany stanowiska i zaprzeczenie udziałowi w transakcji dotyczącej kilograma marihuany, obliczone było jedynie na uwolnienie oskarżonego od odpowiedzialności karnej. Należy bowiem podkreślić, że możliwość skorzystania przez jednego ze sprawców z możliwości dobrowolnego poddania się karze nie jest warunkowana przyznaniem się wszystkich sprawców współdziałających w popełnieniu danego przestępstwa. Co więcej, możliwość taka istnieje także dla tych sprawców, którzy nie przyznają się do winy, a złożą wniosek o dobrowolne poddanie się karze, bo przyznanie się do winy nie jest warunkiem uwzględnienia wniosku składanego w trybie art. 335 § 2 kpk i art. 387 § 1 kpk. Skorzystanie przez świadka z możliwości dobrowolnego poddania się karze stanowiło natomiast dla niego wymierną korzyść procesową, co nie wpływało w żadnej mierze na warunki kary uzgadnianej przez U. A., poprawą sytuacji którego miał się kierować.

151 Jako sprzeczne z wyjaśnieniami pozostałych osób pozostają też twierdzenia I. D. co do tego, że mianem (...) miał być nazywany jedynie świadek i U. A. oraz że określenie to wymyślone zostało przez służby, żeby pogorszyć ich sytuację w zakładzie karnym. Jednocześnie przyznał też, że prawdopodobnie wynikało ono z faktu, że został skazany za pobieranie haraczy od agencji towarzyskich. W ocenie Sądu, w świetle wyjaśnień K. R. (1), N. I., L. V., z działalnością agencji towarzyskich, tzw. „(...)” kojarzony był także C. C. (1), który na spotkaniach pojawiał się w towarzystwie U. A. i I. D.. Stąd nieprzekonywujące jest kategoryczne twierdzenie świadka, że tylko tych dwóch ostatnich określano mianem (...). Także nieprzekonywujący jest też argument, że określenie to miało na celu uprzykrzenie życia w więzieniu, skoro wiadomym było, że osoby te nie są sprawcami przestępstw na tle seksualnym, lecz odpowiadają za pobieranie haraczy od agencji towarzyskich.

152 3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

153 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

154 Oskarżony

155 ☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

156 I

157 C. C. (1)

158 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

159 Penalizowany na podstawie art. 258 § 1 kk udział w grupie przestępczej jest przestępstwem formalnym, do wypełnienia znamion którego wystarcza sama bierna przynależność bez popełnienia innych czynów zabronionych. Stanowisko judykatury i doktryny w tym względzie jest już utrwalone, a tytułem przykładu wskazać należy postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2015 r. sygn. akt IV KK 364/15, wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 9 kwietnia 2025 r. sygn. akt II AKa 169/23.

160 Strona podmiotowa tego formalnego przestępstwa obejmuje obie odmiany umyślności, zatem wystarczające jest, że sprawca ma świadomość istnienia grupy, akceptuje jej cele przestępcze i godzi się, by je realizowano. Karalnym jest udział tylko w takiej grupie przestępczej, której struktura cechuje się wymaganym przez kodeks karny zorganizowaniem. Progiem karalnego zorganizowania grupy przestępczej jest natomiast istnienie między jej członkami chociażby niewysokiego, ale widocznego stopnia powiązań organizacyjnych i hierarchicznych. Wystarczająca dla przypisania tego przestępstwa jest świadomość owych powiązań organizacyjnych i hierarchicznych w odniesieniu do określonych członków grupy (vide: wyrok SA we Wrocławiu z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt II AKa 328/15).

161 Typem kwalifikowanym tego przestępstwa (art. 258 § 2 kk) jest branie udziału w grupie o charakterze zbrojnym, co oznacza że grupa taka na stałe wyposażona jest w broń, używa jej lub też zakłada jej użycie i w takim celu broń posiada lub gromadzi (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2003 r. sygn. akt V KK 193/02; wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 28 stycznia 2002 r. sygn. akt II AKa 570/01).

162 Dla przyjęcia, że sprawca bierze udział w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym nie jest wymagane, by posiadał broń osobiście, lub by stykał się z nią w jakikolwiek sposób. Wystarczy, że inni uczestnicy grupy działają z bronią, a sprawca ma tego świadomość i to akceptuje. O zbrojnym charakterze grupy decydują łącznie – objęcie celami zorganizowanej grupy popełnianie przestępstw przy użyciu broni, zaopatrywanie się w broń przynajmniej przez niektórych członków grupy, a uświadamianie sobie tego faktu przez tych członków, którzy osobiście bronią nie dysponują” ( vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 2 listopada 2004 r., sygn. akt II AKa 119/04).

163 Przenosząc powyższe tezy na grunt niniejszej sprawy, w świetle depozycji K. R. (1) i N. I. niewątpliwie stwierdzić należy, że grupa ta miała charakter zorganizowany, zorientowana była na popełnianie przestępstw w zakresie obrotu środkami odurzającymi. Dodatkowo z depozycji N. I. wynika też, że arsenał grupy obejmował m.in. karabiny typu D., pistolety maszynowe E. i (...), sztucery myśliwskie oraz liczne pistolety krótkie. Broń ta była nie tylko przechowywana, lecz także regularnie serwisowana i utrzymywana w gotowości do użycia. Okoliczności te jednoznacznie wskazują, iż grupa ta miała charakter zbrojny, a broń stanowiła stały element jej funkcjonowania.

164 Zbrojny charakter grupy potwierdzają również wyjaśnienia N. I. dotyczące spotkania w Pensjonacie (...) zorganizowanego przez K. R. (1), w którym osoby określane mianem (...) także uczestniczyły. Aby uwiarygodnić swoją pozycję N. I. nakazał L. V. i I. E. założenie kamizelek kuloodpornych oraz zajęcie stanowisk przy obu wyjściach z lokalu z bronią maszynową. W obecności wszystkich członków grupy polecono również pozostałym uczestnikom tego spotkania założenie kamizelek kuloodpornych oraz rozmieszczono osoby uzbrojone przy wyjściach z lokalu. Działania te miały charakter demonstracyjny, sygnalizujący hierarchię i organizację grupy, pokazując zbrojny charakter struktury przestępczej.

165 Osoby uczestniczące w tym spotkaniu, a zatem również oskarżony, miały pełną świadomość zbrojnego charakteru grupy. Obecność broni palnej, jej techniczne zabezpieczenie oraz sposób jej wykorzystywania jako instrumentu kontroli i podporządkowania wykluczają możliwość pozostawania w błędzie co do rzeczywistego charakteru tej organizacji.

166 Depozycje N. I. prowadzą do jednoznacznego wniosku, że obecność broni w strukturze grupy nie miała charakteru incydentalnego ani symbolicznego. Istnienie zaplecza technicznego w postaci rusznikarza, systematyczne naprawy i modyfikacje broni, jej przechowywanie w wyznaczonych miejscach oraz demonstracyjne eksponowanie podczas spotkań organizacyjnych świadczą o trwałości i profesjonalizacji działań grupy.

167 W konsekwencji należy uznać, że akceptacja udziału w strukturze, w której broń była utrzymywana w gotowości, serwisowana i wykorzystywana jako narzędzie realizacji celów przestępczych, oznaczała akceptację sposobu jej funkcjonowania. Tym samym świadomość zbrojnego charakteru grupy oraz gotowość posługiwania się przemocą jako środkiem realizacji jej celów należy uznać za obejmującą wszystkich jej aktywnych uczestników.

168 Określając czasokres udziału oskarżonego w grupie przestępczej dokonana została nieznaczna modyfikacja polegająca na wyeliminowaniu z opisu czynu przypisanego oskarżonemu stwierdzenia, że było to nie później jednak niż do wigilii Bożego Narodzenia 2011 r. Należy w tym miejscu zauważyć, że ustalenie to opiera się na wyjaśnieniach N. I., który przesłuchiwany w charakterze podejrzanego stwierdził, że współpraca ta trwała „ maksymalnie do okresu przedświątecznego w grudniu 2011 r. (…) (...) zostali zaproszeni na wigilię organizowaną prze członków tzw. grupy (...) ”. Z uwagi na skorzystanie przez N. I. przesłuchiwanego w toku niniejszego postępowania w charakterze świadka z prawa do odmowy składania zeznań na podstawie art. 182 § 3 kpk doprecyzowanie tej okoliczności nie było możliwe. W ocenie Sądu, niewskazanie zaś już na etapie tamtego przesłuchania (6 czerwca 2019 r.) daty końcowej podyktowane było tym, że od czasu aktywności oskarżonego w grupie K. R. (1) i N. I. minął znaczny czas, bo ponad 8-letni. Okolicznością wyznaczającą datę końcową był okres przedświąteczny w grudniu 2011 r., do którego zaliczyć można i Wigilię Bożego Narodzenia, a zatem dzień 24 grudnia, ale też przykładowo dzień 6 grudnia, czyli tzw. (...). Dodatkowo zauważyć należy, iż organizowanie tzw. wigilii nie zawsze też oznacza, że ma ona miejsce dokładnie w dniu 24 grudnia, ale najczęściej odbywa się przed tą datą. Co więcej, w odniesieniu do C. C. (1) należy odnotować, że uczestniczyć miał w wigilii organizowanej przez „grupę (...)”, do której przeszedł po czasie aktywności w grupie K. R. (1) i N. I.. Stąd też należało przyjąć, że udział oskarżonego w tej grupie trwał do nieustalonego dnia w grudniu 2011 r.

169 ☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

170 II

171 C. C. (1)

172 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

173 Z punktu widzenia odpowiedzialności karnej za czyn popełniony w ramach udziału w zorganizowanej grupie przestępczej ma to, że zakwalifikowanie zachowania sprawcy z art. 258 kk nie powoduje pochłonięcia przez ten przepis przestępstw popełnionych w trakcie przynależności sprawcy do zorganizowanej grupy i stanowiących realizację jej celu. Za przestępstwa takie sprawca odpowiada niezależnie od odpowiedzialności za przestępstwo określone w art. 258 § 1 kk ( vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2016 r. sygn. akt II KK 136/16). Tym samym odrębnej ocenie prawnokarnej podlegał w przypadku C. C. (1) jego czyn polegający na uczestniczeniu w obrocie środkami odurzającymi.

174 Znamię typu czynu zabronionego udziału w obrocie, o jakim mowa w art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2003 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jest ujmowane szeroko i "nie ogranicza się jedynie do sformalizowanych czynności kupna, czy sprzedaży środków i substancji (...), ale obejmuje także niesformalizowane (...) sposoby nabywania, przekazywania, czy dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych, nowych substancji psychoaktywnych lub słomy makowej ("Przestępstwa narkotykowe i dopalacze. Komentarz" pod red. W. Górowskiego i Dominika Zająca, Kraków 2019 r., str. 139). Pojęcie uczestniczenia w obrocie odnosi się nie tylko do zachowań związanych z bezpośrednim przekazywaniem środków odurzających innej osobie, ale także do zachowań składających się na funkcjonowanie takiej osoby w obrocie - np. magazynowanie środków czy też udostępnianie lokalu, w którym ma dojść do wprowadzenia środków do obrotu. ( vide postanowienie Sądu Najwyższego z 9 lutego 2011 r., sygn. akt V KK 288/10, podobnie postanowienie Sądu Najwyższego z 11 maja 2022 r., sygn. akt II KK 189/22). Uczestniczenie w obrocie może również przybierać formę bierną, polegającą na odebraniu takiego środka od osoby zajmującej się jego wprowadzaniem do obrotu z zamiarem dalszego przekazywania go kolejnym osobom - w tym konsumentom. Jedną z form uczestniczenia w obrocie środkami odurzającymi w rozumieniu art. 56 ust. 1 i 3 przywołanej ustawy może być również nabycie tychże środków od osoby wprowadzającej je do tego obrotu, niezależnie od tego, kto będzie kolejnym ich nabywcą (tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia18 listopada 2015 r., sygn. akt V KK 341/15, wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2017 r., sygn. akt II AKa 299/17)

175 Uczestniczeniem w obrocie środkami narkotycznymi będzie zatem tak czynne, jak i bierne umyślne zaangażowanie w proces obrotu tymi środkami, np. przekazywanie, nabywanie, magazynowanie, udostępnianie w tym celu pomieszczenia, przewożenie, dostawę innym podmiotom, gdzie druga strona nie jest konsumentem środka odurzającego, substancji psychotropowej, nowej substancji psychoaktywnej.

176 Nie budzi przy tym wątpliwości, że ilość środka odurzającego objętego czynem, tj. 1 kg marihuany, stanowi ilość znaczną w rozumieniu przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Dla ustalenia, czy przedmiotowa ilość środka była znaczna, zastosowano kryterium jakościowo-ilościowe, tzn. wielkość dawki środka odurzającego lub substancji psychotropowej wystarczającej do jednorazowego odurzenia. Taka zatem ilość środka odurzającego, jak kilogram marihuany, stanowi ilość znaczną, bo pozwala na odurzenie co najmniej kilkuset osób, nawet przy uwzględnieniu, że w odniesieniu do tego środka występują istotne, subiektywnie uwarunkowane różnice wynikające z indywidualnych preferencji, poziomu tolerancji czy celu, jaki zażyciem tego środka zamierza się uzyskać. Jako typową porcją na jednorazowe odurzenie przyjmuje się bowiem 1 gram (tak m.in. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 3 grudnia 2020 r. sygn. akt I KK 167/20).

177 W świetle powyższego należy uznać, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa polegającego na uczestnictwie w obrocie znaczną ilością środków odurzających, tj. czynu z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii , popełnionego w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, a zatem w związku z art. 65 § 1 k.k.

178 ☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

179 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

180 ☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

181 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

182 ☐3.4. Umorzenie postępowania

183 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

184 ☐3.5. Uniewinnienie

185 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

186 4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

187 środki związane z poddaniem sprawcy próbie

188 Oskarżony

189 Punkt rozstrzygnięcia

190 z wyroku

191 Punkt z wyroku odnoszący się

192 do przypisanego czynu

193 Przytoczyć okoliczności

194 C. C. (1)

195 I

196 I

197 Za występek z art. 258 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku wymierzona została oskarżonemu kara 1 (jednego) roku pozbawienia wolności.

198 Przy wymiarze kary Sąd kierował się dyrektywami wskazanymi w art. 53 kk. W odniesieniu do tego czynu podkreślić, należy, iż zarówno stopień winy, jak i stopień społecznej szkodliwości tego czynu był znaczny. Oskarżony dopuścił się tego czynu, mając pełną świadomość jego bezprawności, nie działał w żadnych szczególnych warunkach, które mogłyby usprawiedliwić jego działanie chociażby w części. Także stopień społecznej szkodliwości tego czynu był znaczny. Okolicznością łagodzącą była uprzednia niekaralność oskarżonego w dacie czynu. Również stosunkowo krótki czas, w jakim oskarżony popełnił to przestępstwo, nakazywał miarkowanie tej kary w dolnych ustawowych granicach. W odniesieniu do oskarżonego nie wystąpiły żadne szczególne okoliczności obostrzające.

199 C. C. (1)

200 II

201 II

202 Za występek z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179 poz. 1485 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk wymierzona została oskarżonemu kara 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz 120 (sto dwadzieścia) stawek dziennych grzywny, przy ustaleniu wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 50,00 zł (pięćdziesiąt złotych).

203 Również przy wymiarze kary za ten czyn Sąd kierował się dyrektywami wskazanymi w art. 53 kk. Także i w tym przypadku zarówno stopień winy, jak i stopień społecznej szkodliwości tego czynu był znaczny. Oskarżony dopuścił się tego czynu, mając pełną świadomość jego bezprawności, nie działał w żadnych szczególnych warunkach, które mogłyby usprawiedliwić jego działanie chociażby w części. Stopień społecznej szkodliwości tego czynu również był znaczny, mając na uwadze ilość środka odurzającego, który był przedmiotem tego przestępstwa, a która istotnie przekraczała wartości nakazujące uznać ją za znaczną.

204 Jako okoliczność łagodzącą Sąd uwzględnił uprzednią niekaralność oskarżonego w dacie czynu. W odniesieniu do C. C. (1) nie zachodziły natomiast żadne szczególne okoliczności obostrzające, stąd orzeczona kara mogła być ukształtowana w dolnym ustawowym zagrożeniu przewidzianym za ten kwalifikowany typ przestępstwa.

205 Odnosząc się zaś do wymiaru orzeczonej grzywny, to wskazać należy, że zawartość bezprawia w przypisanym sprawcy przestępstwie wyraża się w ilości stawek dziennych, zaś status majątkowy znajduje odzwierciedlenie w wysokości takiej stawki. Kodeks karny nakazuje bowiem uwzględniać przy określeniu stawki dziennej grzywny dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe, to niewątpliwie chodzi o potencjalne, legalne możliwości ekonomiczne.

206 Oceniając stopień społecznej szkodliwości należało wziąć pod uwagę, że w odniesieniu do

207 C. C. (1)

III

208 II

209 Na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179 poz. 1485 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. orzeczono od oskarżonego na rzecz Stowarzyszenia (...) w H. nawiązkę w kwocie 1.000 zł (jeden tysiąc złotych

210 Nawiązka z art. 70 ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ma charakter represyjno-kompensacyjny. Jej orzeczenie i wielkość wynika z rozważenia dyrektyw sądowego wymiaru kary (art. 53 k.k.) oraz rekompensowania społecznych konsekwencji przestępstwa popełnionego przez sprawcę, w szczególności kosztów leczenia osób uzależnionych i przeciwdziałania zjawisku narkomanii. Wysokość tej kwoty nie odwróci oczywiście w istotnym zakresie negatywnych następstw nielegalnego obrotu środkami odurzającymi, niemniej jej funkcja represyjna, zwłaszcza że odnosi się ona do czynu jednorazowego sprzed 15 lat, która w odniesieniu do osoby oskarżonego winna być spełniona zostanie zrealizowana. Kwota ta stanowi bowiem istotną część jego miesięcznych dochodów, będzie ona zatem dla niego odczuwalna, a jednocześnie przyczyni się do współfinansowania działań na potrzeby osób uzależnionych.

211 C. C. (1)

212 IV

213 I, II

214 Na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności Sąd połączył i wymierzył oskarżonemu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności. W odniesieniu do oskarżonego zastosowana została zasada asperacji, zważywszy na bliski związek czasowy pomiędzy popełnionymi przestępstwami. Jednakże fakt, że działaniem swoim oskarżony naruszył kilka dóbr chronionych prawem, to wymiar kary łącznej nie mógł się zbliżać do tego, jaki by był przy zastosowaniu zasady absorpcji kar. Orzeczona zaś kara łączna dwóch lat pozbawienia wolności jest karą spełniającą cele prewencji indywidulnej, ale też generalnej, kształtującej świadomość prawną społeczeństwa.

215 C. C. (1)

216 V

217 I, II

218 Na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku wykonanie orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności Sąd warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata. W odniesieniu do oskarżonego należało uznać, że zachodził wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Te szczególne okoliczności dotyczą prognozy kryminologicznej. Należy bowiem podkreślić, że czyny, których dopuścił się oskarżony, popełnione zostały piętnaście lat temu.

219 Mimo wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynów z przeszłości, analiza obecnej sytuacji życiowej oskarżonego wskazuje na trwałą i pozytywną zmianę jego postawy. C. C. (1) prowadzi obecnie ustabilizowany oraz spokojny tryb życia, całkowicie dystansując się od środowisk przestępczych, w których funkcjonował kilkanaście lat temu. Od zakończenia działalności objętej niniejszym postępowaniem oskarżony nie dopuścił się żadnych nowych naruszeń porządku prawnego. Dodatkowo, oskarżony wykazuje stałą aktywność zawodową, pracując dorywczo u brata w charakterze kierowcy i uzyskując z tego tytułu dochody w wysokości 3000–4000 zł miesięcznie, co pozwala mu na samodzielne utrzymanie oraz rzetelne wywiązywanie się z obowiązków alimentacyjnych wobec 7-letniego dziecka. Ponadto zamierza zdobyć dodatkowe wykształcenie, co świadczy o chęci pełnej reintegracji społecznej. Oskarżony aktywnie uczestniczy również w wychowaniu dziecka oraz prowadzeniu wspólnego gospodarstwa domowego.

220 W ocenie Sądu powyższe okoliczności pozwalają na przyjęcie wobec C. C. (1) pozytywnej prognozy kryminologicznej, gdyż choć czyny, których się dopuścił, były poważne, to stanowią one odległą przeszłość, od której oskarżony się odciął.

221 C. C. (1)

222 VI

223 I, II

224 Na podstawie art. 73 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015 roku oddanie oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora jest obligatoryjne ze względu na dyspozycję art. 65 § 1 kk.

225 5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

226 Oskarżony

227 Punkt rozstrzygnięcia

228 z wyroku

229 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

230 Przytoczyć okoliczności

231 6. inne zagadnienia

232 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

233 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

234 7. KOszty procesu

235 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

236 Przytoczyć okoliczności

VII

237 Na podstawie art. 626 § 1 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 4 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 40,00 zł (czterdzieści złotych 00/100) tytułem zwrotu części wydatków oraz kwotę 1.500,00 zł (jeden tysiąc pięćset złotych 00/100) tytułem opłaty, a w pozostałej części na podstawie art. 624 § 1 kpk oskarżony zwolniony został od ponoszenia kosztów sądowych, uiszczenie których to należności istotnie wpłynęłoby na ograniczenie możliwości zaspokojenia przez oskarżonego podstawowych potrzeb, w szczególności wobec ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego i stosunkowo niewysokich dochodów, jakie uzyskuje.

238 7. Podpis

239 sędzia Justyna Koska-Janusz