Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2022 r., VIII K 168/21

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2022 r., VIII K 168/21

Tekst

1 Sygn. akt VIII K 168/21

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 10 czerwca 2022 roku

3 Sąd Okręgowy w Warszawie VIII Wydział Karny w składzie:

4 Przewodniczący: SSO Janusz Zalewski

5 Sędziowie: SO Maciej Gruszczyński

6 Ławnicy: Anna Kobus

7 Andrzej Edmund Naglak

8 Iwona Wronka

9 Protokolant: sekr. sąd. Mikołaj Nowakowski, sekr. sąd Katarzyna Skarżyńska

10 w obecności Prokuratora: Natalii Zajc-Nowakowskiej

11 przy udziale oskarżycieli posiłkowych P. K. i M. K.

12 po rozpoznaniu w dniach 18 października 2021 roku, 24 listopada 2021 roku, 21 kwietnia 2022 roku i 7 czerwca 2022 roku

13 sprawy:

14 1. P. B. (1) , syna D. i K. z domu K., urodzonego (...) w W.

15 2. M. S. (1) , córki M. i M. z domu Ł., urodzonej (...) w W.

16 oskarżonych o to, że

17 w dniu 11 lutego 2020 r. w lesie przy rezerwacie Ł. O. gm. K., działając wspólnie i w porozumieniu, w zamiarze bezpośrednim dokonali zabójstwa K. K. (2), w ten sposób, że po uprzednim podstępnym zwabieniu pokrzywdzonej w ww. miejsce P. B. (1) zastosował wobec pokrzywdzonej przemoc w postaci duszenia za szyję, po czym M. S. (1) oddała do niej z bliskiej odległości trzy strzały w głowę z broni pneumatycznej tzw. wiatrówki, a następnie wspólnie wrzucili pokrzywdzoną do wcześniej wykopanego dołu, po czym P. B. (1) uderzył ją dwukrotnie w głowę łopatą

18 i przysypał ziemią, czym spowodowali uduszenie gwałtowne wywołane upośledzeniem drożności dróg oddechowych treścią ziemistą i unieruchomieniem klatki piersiowej, w następstwie czego nastąpił zgon pokrzywdzonej, tj. o czyn z art. 148 § 1 k.k.

19 orzeka

20 I. uznaje oskarżonego P. B. (1) za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia i za to na podstawie art. 148§1 k.k. skazuje go i wymierza mu karę 25 (dwadzieścia pięć) lat pozbawienia wolności;

21 II. uznaje oskarżoną M. S. (1) za winną popełnienia czynu zarzucanego jej aktem oskarżenia i za to na podstawie art. 148§1 k.k. w zw. z art. 10 § 2 k.k. skazuje ją, zaś na podstawie art. art. 148§1 k.k. wymierza jej karę 25 (dwadzieścia pięć) lat pozbawienia wolności;

22 III. na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 446 § 4 k.c. zasądza od oskarżonego P. B. (1) tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznane krzywdy kwoty po 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych na rzecz K. K. (3), P. K. i M. K.;

23 IV. na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 446 § 4 k.c. zasądza od oskarżonej M. S. (1) tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznane krzywdy kwoty po 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych na rzecz K. K. (3), P. K. i M. K.;

24 V. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonemu P. B. (1) na poczet orzeczonej katy pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 27 kwietnia 2020 roku do dnia 10 czerwca 2022 roku;

25 VI. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zalicza oskarżonej M. S. (1) na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 28 kwietnia 2020 roku do dnia 10 czerwca 2022 roku;

26 VII. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. J. kwotę 1380 (tysiąc trzysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o stawkę podatku VAT tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu P. B. (1),

27 VIII. zasądza od oskarżonych P. B. (1) i M. S. (1) na rzecz oskarżycieli posiłkowych M. K. i P. K. kwoty po 1328,40 (tysiąc trzysta dwadzieścia osiem i 40/100) złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie;

28 IX. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonych w całości od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa.

Uzasadnienie

29 Formularz UK 1

30 Sygnatura akt

31 VIII K 168/21

32 Je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niekt ó rych czyn ó w lub niekt ó rych oskar ż onych, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do cz ęś ci wyroku obj ę tych wnioskiem. Je ż eli wyrok zosta ł wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo je ż eli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygni ę cie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, s ą d mo ż e ograniczy ć uzasadnienie do informacji zawartych w cz ęś ciach 3–8 formularza.

33 1.USTALENIE FAKTÓW

34 0.1.Fakty uznane za udowodnione

35 Lp.

36 Oskarżony

37 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

38 1.1.1.

39 P. B. (1)

40 M. S. (1)

41 P. B. (1) i M. S. (1) uznano za winnych tego, że w dniu 11 lutego 2020 r. w lesie przy rezerwacie Ł. O. gm. K., działając wspólnie i w porozumieniu, w zamiarze bezpośrednim dokonali zabójstwa K. K. (2), w ten sposób, że po uprzednim podstępnym zwabieniu pokrzywdzonej w ww. miejsce P. B. (1) zastosował wobec pokrzywdzonej przemoc w postaci duszenia za szyję, po czym M. S. (1) oddała do niej z bliskiej odległości trzy strzały w głowę z broni pneumatycznej tzw. wiatrówki, a następnie wspólnie wrzucili pokrzywdzoną do wcześniej wykopanego dołu, po czym P. B. (1) uderzył ją dwukrotnie w głowę łopatą

42 i przysypał ziemią, czym spowodowali uduszenie gwałtowne wywołane upośledzeniem drożności dróg oddechowych treścią ziemistą i unieruchomieniem klatki piersiowej, w następstwie czego nastąpił zgon pokrzywdzonej.

43 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

44 Dowód

45 Numer karty

46 1. K. K. (2) i M. S. (1) były rówieśniczkami i uczęszczały do tej samej szkoły, tj. Zespołu Szkół (...) Zaraz po poznaniu dziewczyny zaczęły się spotykać także poza szkołą, a ich relacje były dobre, koleżeńskie.

47 zeznania K. W.

48 k. 801v-802v

49 k. 3677v-3678

50 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

51 k. 354v-355

52 zeznania J. M.

53 k. 804v-805

54 k. 3679

55 zeznania N. B.

56 k. 809

57 k. 3680

58 zeznania M. K.

59 k. 3604v

60 6. M. S. (1) poznała o 9 lat starszego P. B. (1) w czerwcu 2018 roku i po niedługim czasie zostali parą. P. B. (1) edukację zakończył na szkole podstawowej i pracował jako logistyk w markecie budowlanym.

61 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

62 k. 431

63 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

64 k. 354v

65 zeznania M. S. (2)

66 k. 3986

67 zeznania K. W.

68 k. 801v

69 zeznania M. S. (3)

70 k. 3982

71 11. Rodzice M. S. (1) wyrażali dezaprobatę wobec relacji ich córki z P. B. (1), początkowo nie pozwalali na ich wspólne spotkania, stosowali środki mające na celu wykluczenie, bądź ograniczenie jej możliwości spotykania się z oskarżonym.

72 zeznania M. S. (2)

73 k. 3986

74 k. 3987

75 zeznania M. S. (3)

76 k. 3982

77 k. 3983v

78 zeznania P. R.

79 k. 130v

80 14. Na początku 2020 roku K. K. (2) wraz z jej chłopakiem K. W. za pomocą komunikatora (...) zamieszczali ogłoszenia o sprzedaży środków odurzających w postaci marihuany i mefedronu. Według relacji K. W., wraz z pokrzywdzoną oszukiwali klientów i zamiast marihuany sprzedawali susz konopny CBD, a zamiast mefedronu – sól i koci żwirek sylikonowy.

81 zeznania K. W.

82 k. 802

83 k. 3678

84 15. P. B. (1) zajmował się sprzedażą marihuany, a klientów wśród znajomych szukała M. S. (1).

85 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

86 k. 291

87 k. 2279

88 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

89 k. 354v-355

90 k. 2279

91 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

92 k. 395

93 k. 547-556

94 zeznania P. R.

95 k. 130v

96 zeznania K. W.

97 k. 802v

98 k. 3678

99 zeznania J. M.

100 k. 3679

101 zeznania P. O.

102 k. 133v

103 k. 2417

104 k. 3674v

105 22. Oskarżeni planowali rozwinąć handel środkami odurzającymi, a K. K. (2) traktowali jak potencjalną konkurencję. W związku z tym relacje między M. S. (1) a pokrzywdzoną uległy pogorszeniu.

106 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

107 k. 291

108 k. 2038

109 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

110 k. 345-350

111 k. 557-561

112 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

113 k. 355,

114 k. 358

115 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

116 k. 395

117 k. 547-556

118 26. Na początku 2020 roku P. B. (1) i M. S. (1) opracowali plan zabójstwa K. K. (2). Uzgodnili, że zwabią pokrzywdzoną do K. pod pozorem imprezy urodzinowej oskarżonej, wcześniej wykopią dół, zastrzelą ją i zakopią.

119 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

120 k. 291

121 k. 2039

122 Wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

123 k. 345-350

124 k. 557-561

125 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

126 k. 356

127 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

128 k. 395

129 k. 547-556

130 30. W dniu 10 lutego 2020 roku P. B. (1) i M. S. (1) udali się do lasu przy rezerwacie Ł. O., w miejsce odosobnione i trudno dostępne dla osób postronnych, gdzie P. B. (1) wykopał dół. Łopatę wziął z domu, po czym zostawił ją w lesie.

131 Tego samego dnia oskarżony skontaktował się również ze swoim przyjacielem P. O., z którym ustalił, że następnego dnia P. O. zawiezie M. S. (1) do P., a stamtąd zabiorą K. K. (2) i wrócą do K..

132 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

133 k. 291

134 k. 431

135 k. 2269

136 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

137 k. 356

138 k. 2269,

139 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

140 k. 395

141 k. 547-556

142 zeznania P. O.

143 k. 133v

144 k. 2413

145 k. 3673v

146 34. W dniu 11 lutego 2020 roku około godziny 18:30, tj. dzień przed urodzinami M. S. (1), P. O. przyjechał do K. wraz ze swoją dziewczyną P. R. pod blok, w którym mieszkał P. B. (1), gdzie czekał wyżej wymieniony wraz z M. S. (1).

147 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

148 k. 291

149 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

150 k. 356

151 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

152 k. 395

153 k. 547-556

154 zeznania P. R.

155 k. 129

156 k. 2676

157 zeznania P. O.

158 k. 122v

159 k. 134

160 k. 2413

161 k. 3673v

162 39. Następnie P. B. (1) dał P. O. 50 zł na paliwo, po czym M. S. (1) wsiadła do samochodu i we trójkę pojechali do P. na parking obok kościoła, gdzie miała na nich czekać K. K. (2).

163 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

164 k. 291

165 k. 2039

166 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

167 k. 356

168 zeznania P. R.

169 k. 2677

170 zeznania P. O.

171 k. 122v

172 k. 134

173 k. 3673v-3674

174 43. Pokrzywdzona spóźniła się około 25-30 minut. Kiedy się pojawiła, M. S. (1) wyszła z auta i chwilę ze sobą rozmawiały.

175 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

176 k. 356

177 zeznania P. O.

178 k. 122v

179 k. 3673v

180 zeznania P. R.

181 k. 129

182 k. 2676

183 46. Następnie, około godziny 20:00 M. S. (1) i K. K. (2) wsiadły do samochodu, po czym kierujący P. O. odwiózł do domu P. R. i we troje pojechali do K. na ul. (...), za garaże znajdujące się niedaleko miejsca zamieszkania P. B. (1), gdzie wymieniony już czekał.

184 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

185 k. 291

186 k. 2040

187 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

188 k. 356

189 zeznania P. O.

190 k. 122v

191 k. 134

192 k. 3673v-3674

193 zeznania P. R.

194 k. 129

195 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

196 k. 395

197 k. 547-556

198 51. M. S. (1) i K. K. (2) wysiadły z samochodu, a P. O. pojechał do domu. Mężczyzna widział jak cała trójka udała się w stronę polany i lasu.

199 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

200 k. 291

201 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

202 k. 356

203 zeznania P. O.

204 k. 122v-123

205 k. 134

206 k. 2413

207 k. 3673v

208 54. P. B. (1), M. S. (1) oraz K. K. (2) poszli do lasu przy rezerwacie L. O. pod pretekstem strzelania z wiatrówki i imprezy w lesie.

209 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

210 k. 291

211 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

212 k. 345-350

213 k. 557-561

214 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

215 k. 356-357

216 57. P. B. (1) szedł pierwszy, a M. i K. za nim. Dziewczyny w trakcie drogi rozmawiały. Kiedy dotarli na miejsce, gdzie poprzedniego dnia P. B. (1) wykopał dół, wyciągnął on broń i wycelował w kierunku K. K. (2). Wiatrówka jednak nie wystrzeliła, a jedynie ulotnił się z niej dym. Pokrzywdzona zaczęła się śmiać myśląc, że to żarty, zaś oskarżony stwierdził, że był to test.

217 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

218 k. 291

219 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

220 k. 345-350

221 k. 557-561

222 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

223 k. 357

224 k. 1399

225 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

226 k. 395

227 k. 547-556

228 61. P. B. (1) zapytał pokrzywdzoną, czy potrafiłaby się bronić, gdyby ktoś zaatakował ją od tyłu. K. K. (2) wskazała, że nie wie i żeby to sprawdził. Wtedy P. B. (1) zaczął dusić K. K. (2) zgiętym łokciem od tyłu za szyję. Najpierw lekko, a później coraz mocniej, następnie upadli na ziemię, a P. B. (1) usiadł na jej nogach w rozkroku.

229 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

230 k. 291

231 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

232 k. 345-350

233 k. 557-

234 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

235 k. 356-357

236 k. 1400

237 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

238 k. 395

239 k. 547-556

240 65. Pokrzywdzona zaczęła się bronić, wbijając P. B. (1) paznokcie w prawą rękę. Widząc to M. S. (1) wzięła wiatrówkę, wsypała kulki do magazynku i strzeliła trzy razy w głowę K. K. (5). P. B. (1) nabył tę broń od znajomego T. W. za kwotę 50 złotych.

241 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

242 k. 291

243 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

244 k. 345-350

245 k. 557-561

246 zeznania T. W.

247 k. 351v

248 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

249 k. 395

250 k. 547-556

251 69. Następnie oskarżeni wrzucili pokrzywdzoną do dołu. K. K. (2) spadła twarzą do podłoża.

252 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

253 k. 292

254 k. 2274

255 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

256 k. 345-350

257 k. 557-561

258 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

259 k. 359

260 k. 2274

261 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

262 k. 395

263 k. 547-556

264 73. Widząc, że pokrzywdzona jeszcze się rusza, P. B. (1) uderzył ją dwukrotnie w głowę łopatą i przysypał ziemią.

265 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

266 k. 292

267 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

268 k. 345-350

269 k. 557-561

270 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

271 k. 356-357

272 k. 1400

273 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

274 k. 395

275 k. 547-556

276 77. M. S. (1) pozbierała rzeczy K.. Następnie oskarżeni ruszyli w drogę powrotną, po drodze pozbywając się łopaty.

277 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

278 k. 292

279 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1)

280 z dokumentacją wideo

281 k. 345-350

282 k. 557-561

283 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

284 k. 360

285 k. 1400

286 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

287 k. 395

288 k. 547-556

289 81. Po dotarciu do garaży przy ul. (...) w K. do kosza na śmieci wyrzucili portfel i torebkę pokrzywdzonej. W międzyczasie do K. K. (6) dzwonił cały czas jej chłopak K. W., z którym umówiła się na wieczór. M. S. (1) napisała do niego z telefonu pokrzywdzonej SMS o treści: „z nami koniec”. Następnie P. B. (1) zniszczył telefon pokrzywdzonej.

290 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

291 k. 292

292 k. 2041

293 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

294 k. 345-350

295 k. 557-561

296 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

297 k. 360

298 k. 1400

299 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

300 k. 395

301 k. 547-556

302 85. O godzinie 21:07 oskarżeni poszli do pobliskiej apteki, gdzie kupili wodę utlenioną oraz opatrunek. M. S. (1) opatrzyła P. B. (1) ranę na prawej ręce, po czym U. wróciła do domu, a P. B. (1) udał się do swojego mieszkania.

303 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

304 k. 292

305 k. 2041

306 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

307 k. 345-350

308 k. 557-561

309 protokół oględzin zapisu monitoringu z apteki z dnia 11 lutego 2020 roku

310 k. 338-344

311 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

312 k. 361

313 k. 1400

314 wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

315 k. 395

316 k. 547-556

317 90. W dniu 26 kwietnia 2020 r. w lesie przy rezerwacie Ł. O. przypadkowy świadek znalazł zwłoki kobiety. Z ziemi wystawała część kurtki pokrzywdzonej, a także widoczne były spodnie. Na podstawie badań DNA ustalono, że jest to K. K. (2).

318 opinia z zakresu badań genetycznych opinia z zakresu badań genetycznych (...)

319 k. 618-621

320 zeznania A. S.

321 k. 13-14

322 k. 813

323 stwierdzenie tożsamości

324 k. 525

325 protokół oględzin miejsca znalezienia zwłok

326 k. 4-6

327 protokół zewnętrznych oględzin zwłok na miejscu ich znalezienia

328 k. 7-12

329 protokół okazania zdjęć M. K.

330 k. 49-56

331 0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

332 Lp.

333 Oskarżony

334 Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

335 1.2.1.

336 Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

337 Dowód

338 Numer karty

339 1.OCena DOWOdów

340 0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

341 Lp. faktu z pkt 1.1

342 Dowód

343 Zwięźle o powodach uznania dowodu

344 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

345 Wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

346 Wyjaśnienia oskarżonego w toku całego postępowania ewoluowały. Wraz ze wzrostem stopnia zaawansowania postępowania karnego prowadzonego przeciwko niemu, coraz bardziej minimalizował swoją rolę w zdarzeniu objętym aktem oskarżenia, próbując przerzucić odpowiedzialność na współoskarżoną.

347 Sąd dał wiarę pierwszym wyjaśnieniom P. B. (1) złożonym w toku postępowania przygotowawczego oraz tym złożonym w trakcie czynności eksperymentu procesowego. Zdaniem Sądu, P. B. (1) opisał przebieg zdarzenia będący przedmiotem niniejszego postępowania, w sposób wiarygodny i najbliższy prawdzie. Wyjaśnienia te zostały złożone w sposób spontaniczny, w niedługim czasie po przedstawieniu mu zarzutu, zanim zapoznał się jeszcze z aktami sprawy i zgromadzonym materiałem dowodowym, a w szczególności z wyjaśnieniami współoskarżonej oraz zanim przemyślał swoją sytuację procesową i przygotował linię obrony. W swoich pierwszych depozycjach P. B. (1) w sposób przejrzysty i spójny, szczegółowo opisał zarówno przygotowania, motywy, jak i wydarzenia, które miały miejsce rzeczonego dnia, przedstawiając kolejne etapy postępowania oskarżonych z pokrzywdzoną, co potwierdził podczas eksperymentu procesowego, wskazując precyzyjnie drogę, którą poruszali się wraz z M. S. (1). O szczerości przedmiotowych wyjaśnień świadczy także sama ich treść. P. B. (1) nie miał żadnego racjonalnego motywu, aby relacjonując prokuratorowi przebieg wypadków przedmiotowego dnia, przedstawiać w nich okoliczności dla siebie niekorzystne, tj. podduszanie czy uderzenia łopatą. Doświadczenie życiowe uczy, że w tego typu przypadkach sprawca próbuje się „wybielić”, wytłumaczyć, aby przedstawić swoją osobę w jak najkorzystniejszym świetle i ukryć fakty najbardziej obciążające.

348 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

349 Wyjaśnienia złożone podczas eksperymentu procesowego z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

350 Wyjaśnienia oskarżonej M. S. (1) co do przebiegu zdarzeń Sąd uznał za wiarygodne jedynie w części odpowiadającej zebranemu w sprawie materiałowi dowodowemu, a odnoszącej się do okoliczności kontaktów z pokrzywdzoną, handlu narkotykami, a także chronologii zdarzeń przedmiotowego dnia.

351 zeznania M. K.

352 Sąd uznał zeznania M. K. – matki pokrzywdzonej K. K. (2) za spójne, konsekwentne i logiczne, a zatem wiarygodne.

353 M. K. szczegółowo opisała działania podejmowane przez nią i szereg innych osób w toku poszukiwań K. K. (2). Wskazała także, iż oskarżona M. S. (1) wprowadzała ją w błąd co do okoliczności spotkania z K. K. (2) w dniu 11 lutego 2020 roku, na co zeznając wskazywał także P. K..

354 zeznania P. K.

355 Sąd uwzględnił depozycje P. K. – ojca pokrzywdzonej K. K. (2) w całości, jako spójne, konsekwentne, a zatem wiarygodne.

356 Z zeznań P. K. wyłania się obraz przebiegu poszukiwań pokrzywdzonej oraz nieprawdziwych informacji przekazywanych jemu oraz jego żonie M. K. przez oskarżoną M. S. (1), dotyczących jej spotkania z pokrzywdzoną w dniu 11 lutego 2020 roku. Zeznania P. K. korelują w tym zakresie z relacją M. K..

357 zeznania P. O.

358 Zeznania tego świadka Sąd uznał w zasadniczych kwestiach za spójne, konsekwentne, a zatem wiarygodne. Nieścisłości świadek wyjaśnił i doprecyzował podczas kolejnych przesłuchań.

359 P. O. wskazał, że o podwiezienie w dniu 11 lutego 2020 roku K. K. (2) i M. S. (1) z P. do K. poprosił go P. B. (1), za co otrzymał 50 złotych. Świadek opisał przebieg podróży z P. do K., kiedy podwiózł K. K. (2) i M. S. (1), na które w umówionym miejscu czekał P. B. (1). Widział, jak ww. udali się w stronę lasu, w którym w dniu 26 kwietnia 2020 ujawniono zwłoki poszukiwanej K. K. (2). Świadek potwierdził również, że P. B. (1) zajmował się handlem narkotykami.

360 Zeznania świadka w tym zakresie korespondują z zeznaniami P. R., częściowo wyjaśnieniami P. B. (1) i częściowo wyjaśnieniami M. S. (1).

361 zeznania P. R.

362 Sąd dał wiarę zeznaniom P. R. w całości. Są one bowiem spójną, konsekwentną i spontaniczną relacją. Nadto korespondują z zeznaniami P. O., częściowo wyjaśnieniami P. B. (1) i częściowo wyjaśnieniami M. S. (1).

363 Świadek podała, że w dniu 11 lutego 2020 roku jej chłopak P. O. był umówiony z P. B. (1), że przywiezie M. S. (1) z P. do K., gdzie oskarżony będzie na nich oczekiwał w umówionym miejscu. Świadek dodała, że po odebraniu K. K. (2) z parkingu pod jednym z kościołów w P., ona sama musiała udać się na spotkanie z właścicielem wynajmowanego przez nią i P. O. mieszkania, zatem wysiadła w P. i nie brała udziału w dalszej podróży do K., którą kontynuowali P. O., M. S. (1) i K. K. (2). W swoich zeznaniach świadek wskazała nadto, iż wiedziała, że P. B. (1) zajmował się handlem narkotykami.

364 zeznania T. W.

365 Sąd uwzględnił zeznania tego świadka jako wiarygodne, bowiem są one spójne z wyjaśnieniami P. B. (1) w zakresie okoliczności nabycia przez wymienionego broni, z której oddano strzały do pokrzywdzonej K. K. (2). T. W. wskazał, że nabył przedmiotową broń w okolicach świąt Bożego Narodzenia w 2019 roku, zaś później P. B. (1) kupił od niego wskazany pistolet – wiatrówkę za kwotę 50 złotych. Dodał, że po jakimś czasie P. B. (1) zwrócił mu tę broń, którą świadek następnie sprzedał osobie o pseudonimie (...).

366 zeznania K. W.

367 Sąd uznał zeznania tego świadka za wiarygodne i uwzględnił je w całości. Są one logiczne, spójne i konsekwentne, korespondują z pozostałymi uznanymi za wiarygodne dowodami, tj. częściowo wyjaśnieniami M. S. (1) i zeznaniami J. M..

368 Świadek K. W. zeznał, że jego dziewczyna K. K. (2) przyjaźniła się z oskarżoną M. S. (1). Dodał, że znał również P. B. (1) i spotykali się we czworo, tj. świadek, pokrzywdzona i oskarżeni. Świadek opisał dzień zaginięcia i przebieg poszukiwań K. K. (2). Podkreślił, że wraz z pokrzywdzoną nie zajmowali się sprzedażą narkotyków, oszukiwali potencjalnych nabywców i sprzedawali im susz CBD jako marihuanę oraz sól i sylikonowy koci żwirek zamiast mefedronu.

369 zeznania M. S. (2)

370 Zeznania świadka M. S. (2) zasługują zdaniem Sądu, co do zasady, na przyznanie im waloru wiarygodności. Korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, przede wszystkim z zeznaniami M. S. (3).

371 Świadek M. S. (2) zeznał, że wraz z żoną nie akceptowali związku córki z oskarżonym P. B. (1), który miał na nią bardzo duży wpływ i starali się doprowadzić do ich rozstania. Wskazał, że M. S. (1) nie pomagała w domowych obowiązkach, nie potrafiła samodzielnie zawiązać butów. Dodał, że w trakcie poszukiwań K. K. (2) zachowanie oskarżonej uległo zmianie – nie spała w nocy, odmawiała jedzenia, jednak wraz z żoną uznali, że powodem takiej sytuacji jest pierwszy lockdown wywołany pandemią koronawirusa.

372 zeznania M. S. (3)

373 Sąd uznał zeznania świadka M. S. (3) za wiarygodne, korespondują one bowiem z zeznaniami M. S. (4) i opiniami biegłych dotyczącymi oskarżonej M. S. (1).

374 Świadek w swoich depozycjach wskazała, że wraz z mężem nie akceptowali związku córki M. S. (1) ze znacznie starszym oskarżonym P. B. (1). Dodała, że oskarżona była bardzo niesamodzielna, jak na swój wiek, była przez rodziców wyręczana w domowych obowiązkach. M. S. (3) wskazała również, że po zdarzeniu, tj. zaginięciu K. K. (2), oskarżona była nadpobudliwa, nerwowa, nie chciała jeść, mówiła, że boi się spać i chciała zerwać z oskarżonym, który zdaniem świadka kontrolował jej córkę, był zazdrosny i nastawiał ją przeciwko rodzicom.

375 zeznania J. M.

376 Sąd uwzględnił zeznania tego świadka w całości jako spójne, konsekwentne, a zatem wiarygodne. W złożonych depozycjach J. M. przedstawiła charakter swojej znajomości z pokrzywdzoną K. K. (2) oraz oskarżonymi M. S. (1) oraz P. B. (1). Świadek podała, że utrzymywała koleżeńskie relacje z pokrzywdzoną i oskarżoną – spędzały wspólnie czas.

377 Świadek wskazała również, że zachowanie M. S. (1) uległo pogorszeniu po poznaniu P. B. (1) – oskarżona stała się agresywna. Nadto J. M. opisała sytuację, podczas której w obecności P. B. (1) została zaatakowana przez M. S. (1). Oskarżona szarpała świadka za włosy i użyła w jej kierunku gazu pieprzowego. Informacje o tym zdarzeniu potwierdziła w swoich zeznaniach N. B..

378 zeznania N. B.

379 Sąd ocenił zeznania N. B. złożone w toku postępowania przygotowawczego jako spójne, spontaniczne i dał im wiarę w całości, bowiem były najbardziej zbliżone do zdarzeń objętych niniejszym postępowaniem. Zeznania złożone w toku postępowania sądowego w zasadniczych kwestiach nie są spójne ze złożonymi w postępowaniu przygotowawczym, zatem Sąd nie brał ich pod uwagę.

380 Świadek w swojej relacji przedstawiła znajomość z oskarżoną M. S. (1), którą poznała w gimnazjum – uczęszczały do jednej klasy. Dziewczęta utrzymywały sporadyczne kontakty towarzyskie. Świadek dodała, że znała także pokrzywdzona K. K. (2), ale nie miała z nią bliżej relacji.

381 W swoich zeznaniach N. B. określiła M. S. (1) jako dziwną osobę, która była agresywna i „mówiła, że ma chęć kogoś pobić, poprzebijać koła”. Według relacji świadka, oskarżona S. początkowo określała pokrzywdzona jako „fajną” i spędzała z nią wolny czas, jednak później nastawienie oskarżonej uległo zmianie – zaczęła deklarować, że K. K. (2) ją denerwuje.

382 Świadek opisała również zachowanie oskarżonej M. S. (1) po zaginięciu K. K. (2).

383 protokoły (oględzin zwłok, oględzin miejsca znalezienia zwłok z dokumentacją fotograficzną, okazania zdjęć, pobrania materiału porównawczego, zatrzymania osób i rzeczy, przeszukania, oględzin miejsca, osób i rzeczy z materiałem poglądowym, oględzin zapisu z monitoringu z płytami, terenu i rzeczy z dokumentacją fotograficzną, oględzin akt sprawy o sygn. (...) z załącznikami, oględzin danych informatycznych zabezpieczonych na dysku zewnętrznym)

384 Ustalenia z przeprowadzonych czynności, które zostały utrwalone procesowo wskazanymi protokołami – niekwestionowane przez strony.

385 opinia z zakresu badań genetycznych (...)

386 Opinia jest jasna, pełna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności. Z wniosków opinii wynika, iż ujawnione w dniu 26 kwietnia 2020 roku zwłoki należały do K. K. (2).

387 protokół oględzin i otwarcia zwłok

388 protokół sądowo-lekarskich oględzin i sekcji zwłok wraz z opinią

389 wynik badania histopatologicznego

390 sprawozdanie z badań na zawartość alkoholu etylowego

391 protokół badania chemiczno-toksykologicznego materiału biologicznego pobranego w dniu 28 kwietnia 2020 r. podczas sekcji zwłok

392 materiał poglądowy do sekcji zwłok

393 Opinia sporządzona przez (...) Medyczny –Zakład Medycyny Sądowej jest pełna, jasna i nie budzi żadnych zastrzeżeń Sądu, co do fachowości i rzetelności jej sporządzenia. Biegły dr n. med. M. F. określił w sposób jednoznaczny przyczynę zgonu K. K. (6), a także najbardziej prawdopodobne wersje zdarzeń, co było znacznie utrudnione z uwagi na stan, w jakim znajdowały się zwłoki pokrzywdzonej.

394 Przyczyną zgonu K. K. (2) było uduszenie gwałtowne wywołane upośledzeniem drożności dróg oddechowych treścią ziemistą i dodatkowo unieruchomieniem klatki piersiowej w wyniku przysypania ciała w wykopie ziemnym. Badania wykazały zaawansowane zmiany gnilne w zakresie powłok i narządów wewnętrznych z zatarciem ich struktury i częściową rozpływnością tkanek, jak również obecność trzech metalicznych ciał obcych w postaci śrucin ujawnionych w tkance podskórnej głowy w okolicy czołowej prawej, obecność rany tłuczonej w okolicy potylicznej lewej, przebarwienia tkanki podskórnej głowy odpowiadające podbiegnięciom krwawym w okolicy ujawnionych śrucin oraz w okolicy rany tylnej części głowy, brak uszkodzeń w zakresie kości sklepienia i podstawy czaszki, brak jednoznacznych śladów obrażeń wenątrzczaszkowych na tle bardzo silnej rozpływności tkanki mózgowej, pęknięcie śluzówki wargi dolnej, ukruszenie fragmentu korony siekacza przyśrodkowego szczęki po stronie prawej. Nadto oględziny i sekcja zwłok wykazały makroskopowe cechy rozdęcia miąższu płucnego z obecnością ciemnej, odpowiadającej ziemistej treści w przełyku oraz w tchawicy, zasinienie na przedniej powierzchni lewego uda, drobne punktowate ranki na tułowiu w zakresie grzbietu i bocznej lewej części tułowia, bez otaczających przebarwień mogących odpowiadać podbiegnięciom krwawym. Nie stwierdzono uszkodzeń mechanicznych w zakresie narządów wewnętrznych oraz kośćca tułowia i kończyn. Obrażenia zadane bronią pneumatyczną i łopatą nie były obrażeniami śmiertelnymi, ani zagrażającymi życiu na co wskazuje brak uszkodzeń kości czaszki, czy mogących im odpowiadać obrażeniom wewnątrzczaszkowym, skutkowały jednak co najmniej zamroczeniem i prowadziły do utraty przytomności.

395 opinia sądowo-psychiatryczna dot. P. B. (1)

396 Opinia biegłego jest dowodem, podlegającym – jak każdy dowód – kontroli i ocenie organu procesowego. Dlatego też obowiązuje ustawowy wymóg, aby opinia zawierała sprawozdanie z przeprowadzonych przez biegłego czynności i dokonanych spostrzeżeń, w szczególności zawierała opis metod i sposobu przeprowadzenia badań. Wnioski opinii powinny dotyczyć jej przedmiotu, wskazanego przez organ procesowy w postanowieniu o powołaniu biegłego, a ponadto odpowiadać na wszystkie postawione pytania. Jeżeli wyniki badań nie pozwalają na wysunięcie kategorycznych wniosków, biegły powinien wypowiedzieć się co do stopnia ich prawdopodobieństwa. Znajdujące się w aktach sprawy opinie sądowo-psychiatryczne i sądowo-psychologiczne dotyczące oskarżonych zlecone przez Prokuraturę Okręgową w (...) spełniają powyższe wymogi i uzupełniają się. Z tych względów Sąd uznał je za jasne, pełne i nie zawierające sprzeczności.

397 Po przeprowadzonej obserwacji sądowo psychiatrycznej M. S. (1) biegli stwierdzili, że jakość kontaktu z badaną, w tym zasób słownictwa, zdolność do rozumienia zadawanych pytań, a także sposób formułowania myśli i dotychczasowa zdolność do przyswajania wiedzy nie budziły wątpliwości w zakresie poziomu intelektualnego. Oznacza to, że nie jest ona niepełnosprawna intelektualnie. W czasie obserwacji, zarówno w trakcie prowadzonych rozmów, jak i funkcjonowaniu w oddziale, nie ujawniała cech świadczących o objawach zespołu psychoorganicznego. Z zebranych informacji, opinii i świadectw szkolnych wynika, że rozwój funkcjonalny M. S. (1) przebiegał prawidłowo i harmonijnie. Jest ona zdolna do prawidłowej oceny zachowań społecznie dostosowanych, akceptowanych, rozumienia norm społecznych i przewidywania skutków działań. W okresie objętym zarzutem oskarżona nie znajdowała się pod wpływem substancji psychoaktywnych, nie występowały u niej objawy choroby psychicznej ani inne objawy mogące wpływać na zdolność do rozumienia zarzucanego jej czynu jak i pokierowania swoim postępowaniem. W konkluzji biegli nie stwierdzili u oskarżonej niepełnosprawności intelektualnej, a obecność dyskretnych objawów nieprawidłowości w obrębie ośrodkowego układu nerwowego, bez istotnego wpływu na jej funkcjonowanie. Stwierdzili również niedojrzałość w obrębie mechanizmów osobowości, kształtowanie się osobowości w kierunku nieprawidłowym. Wskazali na brak przesłanek do stwierdzenia w trakcie zarzucanego czynu takich zakłóceń czynności psychicznych, które mogłyby wpływać na jej zdolność do rozumienia i podejmowanych działań, przewidywania ich konsekwencji i do kontroli własnych zachowań.

398 U P. B. (1) biegli nie stwierdzili objawów choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego, ani innych zakłóceń czynności psychicznych znoszących lub w znacznym stopniu ograniczających możliwość rozpoznania znaczenia zarzucanego mu czynu lub pokierowania swoim postępowaniem. P. B. (1) miał w czasie czynu poczytalność zachowaną. Biegli rozpoznali mieszane zaburzenia osobowości o typie osobowości unikającej i zależnej, co nie daje podstaw do kwestionowania jego poczytalności w stosunku do zarzucanego mu czynu.

399 opinia sądowo-psychiatryczna dot. M. S. (1)

400 opinia sądowo-psychiatryczno-psychologiczna dot. P. B. (1)

401 opinia biegłej z zakresu psychologii i seksuologii dot. M. S. (1) i P. B. (1)

402 opinia sądowa psychiatryczno - psychologiczna dot. M. S. (1)

403 kopie materiałów sprawy (...)

404 Treść i autentyczność dowodów nie była kwestionowana przez strony.

405 stwierdzenie tożsamości

406 Treść i autentyczność dokumentu nie była kwestionowana przez strony.

407 korespondencja w aplikacji M. M. K.

408 Treść i autentyczność dowodów nie była kwestionowana przez strony.

409 sprawozdania dokumentujące:

410 -badania poligraficzne,

411 -czynności z zakresu badań cyfrowych nośników danych

412 - analizy połączeń telefonicznych

413 Czynności udokumentowane wskazanymi sprawozdaniami nie były kwestionowane przez strony pod względem treści, jak i jej autentyczności.

414 kwestionariusz wywiadu środowiskowego dot. P. B. (1)

415 Dokumenty pod względem treści i autentyczności niekwestionowane przez strony.

416 wywiad środowiskowy dot. P. B. (1)

417 kwestionariusz wywiadu środowiskowego dot. M. S. (1)

418 Dokument pod względem treści i autentyczności niekwestionowany przez strony.

419 opinia nr (...) z przeprowadzonych badań broni i balistyki

420 Opinia biegłego z zakresu broni i balistyki, któremu przekazano do badań trzy metalowe kulki zabezpieczone w dniu 28 kwietnia 2020 roku podczas sekcji zwłok oraz pistolet z napisem R. (...) kal.4,5mm nie budziła zastrzeżeń Sądu.

421 Po przeprowadzonych badaniach biegły stwierdził, iż wyżej wymieniony pistolet pneumatyczny nie jest bronią pneumatyczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji i jako taki nie podlega rejestracji.

422 karta karna M. S. (1)

423 karta karna P. B. (1)

424 Dokumenty niekwestionowane przez strony.

425 zeznania A. S.

426 Sąd uwzględnił zeznania tego świadka w całości. A. S. jest osobą, która w dniu 26 kwietnia 2020 roku w lesie przy rezerwacie Ł. O. odkrył zakopane zwłoki poszukiwanej K. K. (2).

427 0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

428 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

429 Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

430 Dowód

431 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

432 częściowo wyjaśnienia P. B. (1)

433 eksperyment procesowy z udziałem P. B. (1) z dokumentacją wideo

434 Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w których formalnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, próbując przerzucić winę na współoskarżoną M. S. (1). Należy uznać je za próbę umniejszenia swojej roli w przypisanym czynie, a co za tym idzie, de facto złagodzenia kary.

435 częściowo wyjaśnienia M. S. (1)

436 eksperyment procesowy z udziałem M. S. (1) z dokumentacją wideo

437 W pozostałym zakresie Sąd uznał wyjaśnienia M. S. (1) za przyjętą przez oskarżoną linię obrony, mającą na celu doprowadzenie do uniknięcia odpowiedzialności za popełniony czyn. W tej części wyjaśnienia są nielogiczne i sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, w tym wyjaśnieniami współoskarżonego, zeznaniami świadków i opiniami biegłych. Wyjaśnienia te są także niezgodne z doświadczeniem życiowym, jak również z zasadami logiki, którymi Sąd winien kierować się oceniając dowody. M. S. (1) wyjaśniła, że kiedy P. B. (1) dowiedział się, że K. handluje narkotykami, to odebrał to w ten sposób, że stanowi konkurencję. B. miał jej oznajmić, że trzeba nastraszyć pokrzywdzoną pistoletem. 10 lutego 2020 roku poszli razem do lasu, wówczas P. B. (1) pokazał jej miejsce, gdzie przyprowadzą K. K. (2) i za pomocą łopaty wykopał dół. Była przekonana, że P. B. (1) chce tylko nastraszyć K. K. (2). Widziała broń, ale nie przeczuwała, że stanie się coś złego. Nie wiedziała, że P. B. (1) jest tak złym człowiekiem. Podkreśliła, że współoskarżony „zwala” wszystko na nią, żeby się wybielić. Nie strzelała do K. K. (2), tylko stała i patrzyła. Nie wiedziała co zrobić. M. S. (1) wskazała, iż to P. B. (1) strzelił do pokrzywdzonej oraz przyduszał ją. Dodała również, że uderzył ją pięścią w głowę. To P. B. (1) powiedział jej, że trzeba zakopać pokrzywdzoną, krzyczał, żeby mu pomogła. M. S. (1) oznajmiła, że pamięta tylko urywki tego. Pamięta, że kazał jej załapać za ręce i pomóc przesunąć ciało, co też zrobiła, kazał jej pozbierać rzeczy pokrzywdzonej i napisać sms do jej chłopaka. Ze złożonych wyjaśnień wyłania się obraz zależnego od oskarżonego dziecka, nie mającego na nic wpływu, zszokowanego całą traumatyczną sytuacją. Powyższe wyjaśnienia są sprzeczne nie tylko z wyjaśnieniami współoskarżonego, zeznaniami słuchanych świadków, opiniami sądowo psychiatrycznymi, ale również zasadami logiki i doświadczeniem życiowym. Gdyby oskarżeni planowali jedynie wystraszenie K. nie wykopaliby dołu w środku lasu, w miejscu całkowicie odosobnionym, nieoświetlonym czy też nie pozostawiliby łopaty dzień wcześniej. M. S. (1) umówiła się z K. na godzinę 19.00 w dniu 11 lutego 2020 roku, czyli praktycznie w środku kalendarzowej zimy, kiedy zachód słońca nastąpił o 16.39. W jaki sposób K. K. (2) miałaby dostrzec w lesie, po zmierzchu wykopany dół, skoro oskarżeni mieli ze sobą jedynie telefony komórkowe, a nie latarki? Miał być to wszak element psychologicznego oddziaływania na nią. Tego M. S. (1) w żaden sposób nie tłumaczy. Podobnie rzecz się ma z rzekomym oddaniem strzałów w głowę pokrzywdzonej przez P. B. (1). Miał to wg. oskarżonej zrobić jednocześnie dusząc K. K. (2), która się szarpała. W ocenie Sądu jest to praktycznie niewykonalne. Duże znaczenie dla oceny wiarygodności wyjaśnień oskarżonych miały opinie sądowo psychiatryczne. Wg biegłych P. B. (2) jest osobą wycofaną, skrytą, o niskiej samoocenie i poczuciu niedostosowania, wrażliwą na negatywną ocenę otoczenia i odrzucenie, z trudem podejmującą dojrzałe role życiowe. Z obawy przez krytyką niechętnie wchodzi on w nowe relacje, unika aktywności wymagających kontaktów z innymi ludźmi, jest powściągliwy przy wchodzeniu w bliższe związki, gdyż obawia się ujawniania słabości. Jako dziecko był ofiarą agresywnych zachowań kolegów, co utrwaliło w nim przekonanie o własnej słabości. Sam doświadczał lęku w sytuacjach konfliktowych, zwykle tłumił złość, unikał agresji. Do czasu zdarzenia nie ujawniał zaburzeń zachowania, nie wchodził w konflikty z prawem, nie był karany ani jako małoletni, ani jako osoba dorosła. W trakcie prowadzonej obserwacji sądowo- psychiatrycznej również prezentował się jako osoba podporządkowana, spokojna, biernie dostosowująca się otoczenia, unikająca sytuacji konfrontacyjnych. W codziennym funkcjonowaniu bardziej typowe są dla niego postawy zależne, uległe. Osoby, które postrzega jako silniejsze od siebie (w tym agresywne) traktuje jako źródło opieki i wsparcia. Oskarżony ma potrzebę polegania na osobach bliskich przy realizacji wymagających zadań, z powodu braku pewności siebie ma trudności z samodzielnym działaniem, przejmowaniem inicjatywy w kontaktach z ludźmi. Przeżywa silny lęk przed rozłąką i koniecznością samodzielnego radzenia sobie w życiu. Co bardzo istotne, z obawy przed utratą wsparcia i odrzuceniem jest skłonny nawet do zachowań, z którymi się nie zgadza, np. uważa je za zbyt ryzykowne lub niezgodne z deklarowanymi wartościami. Jednocześnie w dorosłości imponowały mu postawy agresywne. Identyfikował też z grupami o wyraźnych przekonaniach, gloryfikujących siłę. Biegli podkreślili silny związek emocjonalny oskarżonego z M. S. (1). Ich relacja miała być źródłem pozytywnych emocji, czuł się kochany i wspierany przez partnerkę, planował z nią wspólną przyszłość. Jednocześnie odczuwał silny lęk przed odrzuceniem, co powodowało że był skłonny postępować zgodnie z jej oczekiwaniami a nawet je wyprzedzać. Relacjonował, iż lęk ten był potęgowany przez dziewczynę, która w różnych sytuacjach „szantażowała go, że go zostawi” jeśli nie postąpi tak, jak ona tego oczekuje. P. B. (1) pytany o motywację zarzucanego mu czynu podawał, iż nie znał wcześniej ofiary i nie miał do niej negatywnego stosunku emocjonalnego, który mógłby być podłożem pozbawienia jej życia. Jako powód wskazywał niechęć M. S. (1) do pokrzywdzonej oraz chęć spełnienia oczekiwań partnerki podyktowaną bliskim związkiem emocjonalnym z nią, „zrobił to, bo kochał M.” oraz obawą przed rozpadem związku. Odnośnie M. S. (1) biegli wprost wskazali, że analiza stanu poznawczego i emocjonalnego pozwala na wykluczenie wystąpienia u M. S. (1) tak silnej reakcji stresowej jaką deklarowała podczas przesłuchania. Krytycznie także należy odnieść się do twierdzenia oskarżonej, jakoby dopiero po pewnym czasie odzyskała szczegółowo wspomnienia zdarzeń i w efekcie mogła je odtworzyć w odroczeniu czasowym. W czasie silnej reakcji stresowej spiętrzenie emocji zakłóca sprawność funkcji poznawczych, a tym samym pamięci. Oznacza to, że już w czasie konkretnego zdarzenia, kiedy dominują silne, negatywne emocje zakłóceniu uległaby percepcja rzeczywistości, sam przebieg sytuacji nie zostałby zarejestrowany i umieszczony w magazynach pamięci. W takiej sytuacji reakcje emocjonalne powodowałyby również chaotyczność, dezorganizację w zachowaniu, czego nie można stwierdzić w przypadku oskarżonej, co oznacza że albo reakcja w trakcie przedmiotowego zdarzenia nie wystąpiła u niej, albo przebieg zdarzenia był istotnie inny od tego jaki relacjonowała. M. S. (1) wyjaśniła, że sprawdzała godzinę przed i po zdarzeniu, nie krzyczała, bo mogła być usłyszana, szukała nożyka, pomogła umieścić ciało w dole, pozbierała rzeczy pokrzywdzonej, napisała sms do chłopaka pokrzywdzonej, analizowała sytuację w odniesieniu do reakcji zarówno denatki, jak i P. B. (1). Po powrocie do domu P. B. (2) udała się z nim do apteki po opatrunek i wodę utleniona, a następnie opatrzyła mu ranę. Biegli wykluczyli także możliwość postrzegania roli oskarżonej w relacji z P. B. (2) jako kompletnie zależnej, uległej i bezkrytycznie podporządkowującej się jego wymaganiom i oczekiwaniom. Powyższe wnioski wyciągnięte przez dwa zespoły różnych biegłych, po przeprowadzonych kilkutygodniowych obserwacjach sądowo-psychiatrycznych, znalazły potwierdzenie także w opinii biegłej z zakresu psychologii i seksuologii obecnej przy czynności konfrontacji oskarżonych. Wg niej analiza zachowania i wyjaśnień oskarżonych podczas konfrontacji, wskazuje na dość dużą asymetrię w zakresie ich wspólnego funkcjonowania - M. S. (1) prezentowała się jako osoba dość pewna siebie, błyskotliwa o widocznych zasobach intelektualnych, w przeciwieństwie do P. B. (1), który unikowo reagował na zadawane pytania, przyjął postawę pasywną, wycofaną. Biegła wskazała, iż ww. była silnie skupiona na sposobie, w jaki wywiera wrażenie na rozmówcy, pragnęła się zaprezentować jako osoba bardzo silnie uspołeczniona i poprawna pod każdym względem. Odnośnie P. B. (1) stwierdziła, iż prezentował się jako osoba zależna od ocen i rad innych ludzi, nieco bezradna i zagubiona. Wciąż nie pogodził się z zakończeniem związku z M. S. (1), życzeniowo chciałby wciąż z nią być. Analogiczne wnioski wyciągnął Sąd odtwarzając na rozprawie wyjaśnienia oskarżonych z eksperymentów procesowych. Prawidłowość wniosków wyciągniętych przez biegłych psychiatrów i psychologów potwierdzają także zeznania świadków J. M. czy N. B., a także wydruki rozmów między oskarżonymi z komunikatora M. znajdujące się w tomie XV akt sprawy. Oczywiście zabezpieczona w tym zakresie dokumentacja nie ma charakteru zupełnego, bowiem część konwersacji między oskarżonymi została przez nich usunięta. I tak. np. M. S. (1) pisała do oskarżonego „. Żałuję, że kiedyś byłam taka miękka, teraz by się szybko skończyło takie coś dla ciebie i dla kurwy z którą pisałeś, Tylko ty miałbyś gorzej bo byś się zabił”, Myślisz, że możesz sobie ze mnie debila robić? Na oświadczenie P. B. (2) : „Nie chcesz ze mną mieć rodziny to ja nie mam po co żyć”. Oskarżona odpisała „Aha. Tylko po to żyjesz? Żeby mieć bachora?” Z całą pewności takich słów nie używa osoba zależna, uległa i bezkrytycznie podporządkowana swojemu chłopakowi.

438 Opinia prywatna wydana przez Schronisko dla nieletnich i Zakład (...) z dnia 22 lipca 2020 roku

439 W aktach sprawy znajduje się opinia prywatna wydana przez schronisko dla nieletnich i zakład poprawczy z dnia 22 lipca 2020 roku odnośnie M. S. (1), na którą powołuje się obrońca oskarżonej przedstawiając ją jako osobą zupełnie nieporadną życiowo, nie potrafiącą zawiązać butów czy zasłać łózka. Pomijając fakt, że nie została ona zlecona przez uprawniony organ procesowy, co już dyskredytuje jej wartość dowodową, to jej autorzy nie dysponowali nawet aktami sprawy, trudno więc odnieść się do niej merytorycznie. Na marginesie należy zauważyć, że biegli psychiatrzy i psychologowie sporządzający opinie na zlecenie Prokuratury Okręgowej w (...) dysponowali jej odpisem i wyciągnęli spójne wnioski, że M. S. (1) nie jest niepełnosprawna intelektualnie, w jej osobowości zaznacza się niedojrzałość, a w rozwoju pewna nieharmonijność, która nie przekłada się bezpośrednio na jej funkcjonowanie, zdolność do postrzegania i rozumienia świata, w tym zasad społecznych i prawnych, co oznacza, że może ponieść odpowiedzialność stosownie do treści art. 10 § 2 kk.

440 opinia wydana na podstawie przeprowadzonych badań ze specjalności techniczne badania dokumentów - (...)

441 Opinia jest jasna, pełna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, jednak zawarte w niej wnioski nie dostarczyły istotnych dla postępowania informacji.

442 opinia wydana na podstawie przeprowadzonych badań daktyloskopijnych - (...)

443 Opinia jest jasna, pełna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, jednak zawarte w niej wnioski nie dostarczyły istotnych dla postępowania informacji.

444 opinia wydana na podstawie przeprowadzonych badań daktyloskopijnych – (...)

445 Opinia jest jasna, pełna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, jednak zawarte w niej wnioski nie dostarczyły istotnych dla postępowania informacji.

446 opinia wydana na podstawie przeprowadzonych badań z zakresu

447 genetyki sądowej - (...)

448 Opinia jest jasna, pełna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, jednak zawarte w niej wnioski nie dostarczyły istotnych dla postępowania informacji.

449 opinia wydana na podstawie przeprowadzonych badań daktyloskopijnych - (...)

450 Opinia jest jasna, pełna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, jednak zawarte w niej wnioski nie dostarczyły istotnych dla postępowania informacji.

451 opinia z zakresu genetyki i daktyloskopii

452 Opinia jest jasna, pełna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, jednak zawarte w niej wnioski nie dostarczyły istotnych dla postępowania informacji.

453 opinia wydana na podstawie przeprowadzonych badań z zakresu genetyki sądowej

454 Opinia jest jasna, pełna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, jednak zawarte w niej wnioski nie dostarczyły istotnych dla postępowania informacji.

455 opinia biegłego sądowego z zakresu informatyki i teleinformatyki

456 Opinie pod względem merytorycznym nie budzą zastrzeżeń Sądu, jednak nie dostarczyły istotnych dla postępowania informacji.

457 opinia biegłego z zakresu informatyki i teleinformatyki

458 opinia z zakresu informatyki i teleinformatyki

459 odpowiedzi od operatorów sieci (...) S.A., (...) S.A. i (...) Sp. z o.o.

460 Przedmiotowa dokumentacja nie stanowi dowodu istotnego dla poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie.

461 odpowiedź od (...) sp. z o.o.

462 zeznania A. R.

463 Zeznania A. R. nie dostarczyły istotnych dla niniejszego postępowania informacji.

464 zeznania M. M. (3)

465 Zeznania tego świadka nie dostarczyły istotnych dla niniejszego postępowania informacji.

466 zeznania A. M.

467 Zeznania tego świadka nie dostarczyły istotnych dla niniejszego postępowania informacji.

468 zeznania J. C.

469 Świadek brała udział w poszukiwaniach pokrzywdzonej K. K. (2), jednak jej zeznania nie dostarczyły istotnych dla przedmiotowego postępowania informacji.

470 zeznania D. M.

471 Zeznania tego świadka nie dostarczyły istotnych dla niniejszego postępowania informacji.

472 zeznania P. D. (biegły)

473 Zeznania tego świadka nie dostarczyły doniosłych dla prowadzonego postępowania informacji.

474 1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

475 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

476 Oskarżony

477 ☒

478 3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

479 I i II

480 P. B. (1), M. S. (1)

481 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

482 Całokształt zgromadzonego i ocenionego w sprawie materiału dowodowego wykazał, że P. B. (1) i M. S. (1) w dniu 11 lutego 2020 roku w lesie przy rezerwacie Ł. O. gm. K., działając wspólnie i w porozumieniu, w zamiarze bezpośrednim dokonali zabójstwa K. K. (2), w ten sposób, że po uprzednim podstępnym zwabieniu pokrzywdzonej w ww. miejsce P. B. (1) zastosował wobec pokrzywdzonej przemoc w postaci duszenia za szyję, po czym M. S. (1) oddała do niej z bliskiej odległości trzy strzały w głowę z broni pneumatycznej tzw. wiatrówki, a następnie wspólnie wrzucili pokrzywdzoną do wcześniej wykopanego dołu, po czym P. B. (1) uderzył ją dwukrotnie w głowę łopatą i przysypał ziemią, czym spowodowali uduszenie gwałtowne wywołane upośledzeniem drożności dróg oddechowych treścią ziemistą i unieruchomieniem klatki piersiowej, w następstwie czego nastąpił zgon pokrzywdzonej, czym wypełnili znamiona czynu z art. 148 § 1 k.k.

483 Przechodząc do uzasadnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wskazać należy, że zarzucane oskarżonym przestępstwo z art. 148 § 1 k.k. popełnia ten, kto zabija człowieka. Na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, przypisanie oskarżonym przedmiotowej zbrodni nie budzi żadnych wątpliwości Sądu. Oskarżeni najpierw zaplanowali, a następnie podjęli szereg następujących po sobie czynności, które doprowadziły ostatecznie do zgonu pokrzywdzonej. Dzień przed zbrodnią wykopali w lesie dół, umówili kierowcę, następnie zwabili K. K. (2) do lasu przy rezerwacie Ł. O., pod pozorem świętowania siedemnastych urodzin oskarżonej, po czym zaprowadzili ją na miejsce zabójstwa. Pokrzywdzona była duszona, strzelano do niej z wiatrówki, została wrzucona do grobu, uderzona dwukrotnie łopatą w głowę, a następnie przysypana piaskiem. Działania podejmowane przez oskarżonych ewidentnie zmierzały do pozbawienia K. K. (2) życia. Przyczyną zgonu pokrzywdzonej było uduszenie gwałtowne wywołane upośledzeniem drożności dróg oddechowych treścią ziemistą i dodatkowo unieruchomieniem klatki piersiowej w wyniku przysypania ciała w wykopie ziemnym. Po uderzeniach łopatą oskarżeni byli pewni, że K. nie żyje, dlatego P. B. (1) przysypał ją niewielką ilością ziemi. To swoiste „niedopatrzenie” oskarżonych pozwoliło de facto na wykrycie tej makabrycznej zbrodni i pociągnięcie jej sprawców do odpowiedzialności karnej.

484 Wskazać przy tym należy, że oskarżeni popełnili przypisany im czyn w warunkach współsprawstwa, co z kwestionuje obrońca oskarżonej M. S. (1). Działali bowiem wspólnie i zgodnie z zawartym wcześniej porozumieniem, mając pełną świadomość wspólnego popełniania czynu zabronionego. Zbrodnia, której dopuścili się oskarżeni, została wcześniej przez nich zaplanowana, razem realizowali kolejne jej etapy, porozumiewając się co do tego w trakcie dokonywania czynu. Z wyjaśnień P. B. (1) wynika, że to M. S. (1) była głównym inicjatorem popełnienia przestępstwa, jednak oskarżony nie podjął jakiejkolwiek próby odwiedzenia jej od tego pomysłu, a wręcz przeciwnie – wspólnie ze współoskarżoną realizował kolejne jej części i był głównym sprawcą czynności wykonawczych. W związku z tym uznać należy, że udział każdego z oskarżonych w dokonaniu zarzucanego im czynu był istotny, a działania przez nich podejmowane uzupełniały się nawzajem. Każdy z oskarżonych traktował przedmiotowy czyn jako własny. Zgodnie bowiem z dominującą w orzecznictwie i doktrynie obiektywno–materialną koncepcją współsprawstwa, za współsprawcę na gruncie art. 18 § 1 k.k. może być uznany nie tylko ten, kto wykonuje całość lub część znamion wykonawczych, lecz także ten, którego zachowanie dopełniało zachowanie innych uczestników porozumienia w stopniu, który zgodnie z porozumieniem i podziałem ról współdecydował o popełnieniu przestępstwa (por. m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2014 roku, V KK 241/13, LEX nr 1422128 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2014 roku, II AKa 309/14, LEX nr 1548578). W związku z tym w wypadku współdziałania dwóch, działających w zamiarze pozbawienia życia pokrzywdzonej, ponoszą one odpowiedzialność za zabójstwo niezależnie od tego, czyj cios lub ciosy spowodowały ostatecznie skutek śmiertelny. Z istoty współsprawstwa wynika, iż każdy ze współdziałających odpowiada także za to, co uczynili pozostali współsprawcy, pod tym jednakże warunkiem, że mieści się to w granicach zawartego porozumienia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 17 czerwca 2014 roku, II AKa 108/14, KZS 2014/12/61). Oskarżeni zgodnie wyjaśnili, że wrzucili pokrzywdzoną do wykopanego wcześniej dołu wspólnie. Razem również podejmowali kolejne kroki zmierzające do pozbawienia pokrzywdzonej życia, a następnie podjęli działania zmierzające do ukrycia śladów swojego postępowania. Cały czas działali przy tym wspólnie i pozostawali ze sobą w kontakcie, także próbując ukryć dowody zbrodni. Mając to wszystko na uwadze, nie sposób przyjąć, że zachowanie M. S. (1) nie wyczerpało znamion współsprawstwa zbrodni zabójstwa i uznać za wiarygodne wynikające z jej depozycji oświadczenie, że de facto znalazła się jedynie w niewłaściwym miejscu, w niewłaściwym czasie i z osobą, którą źle wcześniej oceniła. Jej zachowanie stanowiło konieczny element całokształtu przestępczej działalności obojga sprawców, albowiem gdyby nie współdziałała z P. B. (1), zabicie pokrzywdzonej nie byłoby możliwe.

485 Poza znamionami strony przedmiotowej zarzucanego im czynu, oskarżeni wyczerpali również znamiona strony podmiotowej, dopuszczając się go umyślnie, w zamiarze bezpośrednim. Planowanie, rodzaj podjętych przez nich czynności, ich sekwencja oraz konsekwencja oskarżonych w podejmowaniu poszczególnych kroków, świadczą jednoznacznie o tym, że P. B. (1) i M. S. (1) chcieli pozbawić pokrzywdzoną życia. Ani M. S. (1), ani P. B. (1) po całym zdarzeniu nie próbowali nawet w żaden sposób zapobiec konsekwencjom swojego działania. Nie sprawdzili nawet, czy K. K. (2) żyje. Nie udzielili jej żadnej pomocy, ani nie wezwali odpowiednich służb. Po całym zdarzeniu zabrali jedynie rzeczy i oddalili się z miejsca zdarzenia. Upływ czasu także nie spowodował u oskarżonych żadnego poczucia winy, starali się bowiem żyć tak, jakby nie doszło do tego zdarzenia. W trakcie poszukiwań K. K. (2), prowadzonych przez zrozpaczonych rodziców, oskarżeni również nie przyznali się do popełnionego czynu, zaś M. S. (1) nawet nie zasugerowała im, że ich córka może nie żyć.

486 Każde zabójstwo z uwagi na fakt, że godzi w najwyższą z chronionych przez prawo wartości, jaką jest życie ludzkie wywołuje uczucie potępienia o bardzo dużym, zdecydowanie wyższym niż w przypadku innych przestępstw, nasileniu. Pełnomocnicy oskarżycieli posiłkowych wnieśli o zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonym. Art. 148 § 2 pkt 1 k.k. można stosować wyłącznie wtedy, gdy analiza stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że sprawca przedsięwziął działania ze swej natury zbędne dla zabicia człowieka, a mające przy tym na celu zadanie ofierze dodatkowych cierpień fizycznych, poprzez na przykład stosowanie tortur, poniżenie jej, czy też wywołanie udręczenia psychicznego. Dla stwierdzenia przesłanki szczególnego okrucieństwa nie jest wystarczające bazowanie na samym drastycznym sposobie działania zabójcy, jeżeli nie można wykazać jego woli okazania ofierze zbędnego okrucieństwa i to w dodatku ocenianego, jako szczególne. Jeśli brak jest opisanej przesłanki, to wówczas wybrana przez sprawcę forma uśmiercenia, a w szczególności jej drastyczność, powinna znaleźć odzwierciedlenie w wymiarze kary, ale już na podstawie art. 148 § 1 k.k., a nie art. 148 § 2 pkt 1 k.k. (vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 10 maja 2017 roku, II AKa 547/17, LEX nr 2613995), jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Niewątpliwie działanie oskarżonych były drastyczne i brutalne, jednak nie uprawnia to do przypisania im działania ze szczególnym okrucieństwem. Poszczególne czynności sprawcze nie miały na celu zadania pokrzywdzonej dodatkowych cierpień, a jedynie szybkie pozbawienie jej życia, na co także wskazuje duszenie i zadawanie ciosów w okolice głowy. Ich działania nie wykraczały ponad to, co było potrzebne do osiągniecia zamierzonego celu. Oskarżeni nie dręczyli ofiary przed zabójstwem, nie zdawali jej dodatkowych cierpień, a działali jedynie, aby szybko ją wyeliminować. Po uderzeniach łopatą oskarżeni byli pewni, że K. nie żyje, dlatego P. B. (1) przysypał ją niewielką ilością ziemi, którą potem zmył deszcz.

487 W chwili dokonania czynu nie zachodziły wobec oskarżonych żadne okoliczności wyłączające winę, bądź bezprawność czynów. Nie stwierdzono u nich choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Nie znajdowali się oni w stanie wyłączającym ani ograniczającym zdolność rozpoznania znaczenia czynu ani też pokierowania swoim postępowaniem.

488 Z opinii biegłych psychiatrów jednoznacznie wynika, że M. S. (1) nie jest niepełnosprawna intelektualnie. Co prawda w jej osobowości zaznacza się niedojrzałość, a w rozwoju pewna nieharmonijność, która jednak nie przekłada się bezpośrednio na jej funkcjonowanie i na jej zdolność do postrzegania i rozumienia świata, w tym zasad społecznych i prawnych. Nie stwierdzono u niej cech zaburzeń świadomości, cech epizodu maniakalnego, czy cech psychozy, prawidłowo rozumiała normy i sytuacje społeczne. Nie występowało u niej również w okresie objętym zarzutem poczucie oddzielenia się od rzeczywistości, charakterystyczne dla zaburzeń dysocjacyjnych. Powyższa konkluzja biegłych pozwala, mimo nieukończenia przez M. S. (1) 17 roku życia w chwili czynu (czyn został popełniony 11 lutego 2020 roku, a oskarżona kończyła 17 lat następnego dnia), na przypisanie jej winy i pociągnięcie jej do odpowiedzialności karnej na zasadach określonych w Kodeksie karnym (art. 10 § 2 k.k.).

489 ☐

490 3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

491 Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

492 ☐

493 3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

494 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

495 ☐

496 3.4. Umorzenie postępowania

497 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

498 ☐

499 3.5. Uniewinnienie

500 Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

501 1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i

502 środki związane z poddaniem sprawcy próbie

503 Oskarżony

504 Punkt rozstrzygnięcia

505 z wyroku

506 Punkt z wyroku odnoszący się

507 do przypisanego czynu

508 Przytoczyć okoliczności

509 P. B. (1)

510 M. S. (1)

511 I.

512 II.

513 Kierując się dyrektywami określonymi w art. 53 k.k. Sąd wymierzył oskarżonym kary po 25 lat pozbawienia wolności. Dolegliwość wynikająca z wymierzenia tych kar odpowiada bowiem stopniowi społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonych i nie przekracza stopnia ich winy. Jako okoliczności obciążające przy wymiarze kary Sąd uznał przede wszystkim rodzaj naruszonego dobra prawnego w postaci życia pokrzywdzonej oraz brak ku temu de facto jakikolwiek motywów. Okoliczność dopuszczenia się zamachu na życie człowieka i to bez racjonalnego powodu dowodzi występowania po stronie oskarżonych całkowitego braku szacunku do drugiej osoby i lekceważenia obowiązującego porządku nie tylko prawnego, ale również społecznego i moralnego. Na wymiar kary obciążająco wpłynęły także okoliczności przedmiotowej zbrodni, w tym brutalny sposób jej popełnienia i postępowanie oskarżonych bezpośrednio po jej dokonaniu polegające na zacieraniu śladów przestępstwa. Upływ czasu także nie spowodował u oskarżonych żadnego poczucia winy, żyli tak jakby nie doszło w ogóle do zdarzenia. W trakcie poszukiwań K. K. (2) M. S. (1) perfidnie wprowadzała jej zrozpaczonych rodziców w błąd. Powyższe okoliczności świadczą o wysokim poziomie ich demoralizacji i lekceważeniu przezeń porządku prawnego.

514 Stopień społecznej szkodliwości przedmiotowego czynu Sąd zakwalifikował jako wielki. Oskarżeni godzili bowiem w najistotniejsze chronione przez polski porządek prawny dobro, jakim jest ludzkie życie, którego pozbawili K. K. (6). Działali przy tym z premedytacją, kierowani chęcią wyeliminowania wyimaginowanej konkurencji w handlu narkotykami. Także tłumaczenie P. B. (1), że „zrobił to, bo kochał M.” oraz obawiał się rozpadu związku, zasługuje na szczególną dezaprobatę, bowiem miłość do drugiej osoby nie może być żadnym usprawiedliwieniem przestępstwa, a tym bardziej tak okrutnej zbrodni. Co więcej oskarżeni działali w zamiarze bezpośrednim, metodycznie i racjonalnie. Nie mieli przy tym żadnych hamulców związanych choćby z faktem, że osobą, którą pozbawili życia, była młoda dziewczyna, na początku drogi życiowej, słabsza i bezbronna. Oskarżeni zwabili K. na miejsce zbrodni pod pozorem imprezy urodzinowej, wykorzystując jej zaufanie.

515 M. S. (1) w trakcie postępowania karnego wyraziła skruchę, ale nie przyznała się do popełnionej zbrodni. Zdaniem Sądu „przeproszenie” rodziców K. K. (2) nie ma charakteru rzeczywistego, wynikającego z pobudek moralnych. Podyktowane jest wyłącznie koniunkturalizmem, obliczonym na doraźny użytek procesowy i dowodzi, że oskarżona nie uzmysławia sobie całej etycznej i prawnej naganność swojego postępowania ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2014 roku, II AKa 383/14 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2011 roku, II AKa 173/11). Rację mają rodzice zmarłej, że przepraszając ich, oskarżona nawet nie skierowała wzroku w ich stronę, de facto przepraszając sąd, a nie ich.

516 Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, zawarty w art. 54 § 2 k.k. zakaz orzekania wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, kary dożywotniego pozbawienia wolności, nie wyklucza wymierzenia nieletniemu, odpowiadającemu w warunkach art. 10 § 2 k.k. za przestępstwo zagrożone taką karą, kary 25 lat pozbawienia wolności. Przepis art. 54 k.k. nie zawiera dyrektywy pobłażliwego, czy nawet łagodnego traktowania sprawców nieletnich i młodocianych, a więc wynikające z tej szczególnej dyrektywy wymiaru kary pierwszeństwo celów wychowawczych nie oznacza nakazu orzekania wobec takich sprawców kar łagodnych"' (tak Sąd Apelacyjny w Warszawie, wyrok z dnia 6 listopada 2015 roku, sygn. akt II AKa 306/15, Lex nr 1950287). Innymi słowy, prawidłowa wykładnia art. 54 § 1 k.k. nie pozwala w szczególności na rezygnację z ustawowych dyrektyw wymiaru kary, a jedynie na pierwszym miejscu - spośród dyrektyw określonych w art. 53 k.k. stawia względy wychowawcze (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 maja 2005 roku, II KK 454/04). Położenie akcentu na prewencję specjalną nie eliminuje zatem wcale ogólnego wymagania kierowanego do sądu, zgodnie z którym wymierzona sprawcy - również młodocianemu czy nieletniemu - kara powinna odpowiadać stopniowi jego winy i społecznej szkodliwości czynu, a także względom prewencji generalnej, rozumianej jako kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa. Każda kara wymierzona przez sąd w następstwie procesu karnego zawiera element odwetu Państwa na sprawcy naruszenia reguł rządzących funkcjonowaniem danego społeczeństwa. Zaistnienie przestępstwa pociąga więc za sobą konieczność wymierzenia kary, która jest odpowiedzią na czyn sprawcy ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2009 roku, V KK 366/08). Sąd nie znalazł po stronie oskarżonej jakichkolwiek okoliczności łagodzących.

517 Wobec powyższego Sąd doszedł do przekonania, że karą adekwatną w stosunku do popełnionego przez oskarżoną M. S. (1) czynu będzie jedynie najsurowsza przewidziana przez polski system prawny, kara 25 lat pozbawienia wolności. Sąd chce w tym miejscu zaznaczyć, że orzeczenie kary 25 pozbawienia wolności nie musi oznaczać eliminacji na taki okres, gdyż oskarżona po upływie 15 lat odbywania kary nabędzie formalne uprawnienie do ubiegania się o przedterminowe zwolnienie i do niej będzie należało udowodnienie, że zasługuje na prawo do nadziei i przebaczenia. Natomiast nieuzasadniona wyrozumiałość wywołałaby wrażenie pobłażliwości wobec zachowań niezrozumiale brutalnych, co spowodowałoby ich eskalację (tak wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2013 roku, II AKa 97/13). Ograniczenie, o którym mowa w art. 77 § 2 k.k. ustanawia surowsze ograniczenia dla skorzystania przez skazanego z warunkowego przedterminowego zwolnienia wobec osoby nieletniej lub młodocianej, winno być stosowane jedynie w wyjątkowych, szczególnie uzasadnionych przypadkach. Skorzystanie z możliwości przewidzianej w przepisie art. 77 § 2 k.k. może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy już na etapie wymiaru kary prognoza kryminologiczna jest niekorzystna dla sprawcy danego przestępstwa, gdyż są namacalne podstawy do twierdzenia, że cele kary w zakresie indywidualnego oddziaływania nie zostaną osiągnięte po upływie okresów przewidzianych w art. 78 k.k. Z taką sytuacją w przypadku M. S. (1) nie mamy do czynienia. Oskarżona dopiero kształtuje swoją osobowość, choć niestety w kierunku nieprawidłowym, na co zwrócili uwagę biegli.

518 Mając na względzie postawę P. B. (1) w toku postępowania, polegającą na ujawnieniu okoliczności przestępstwa i roli M. S. (1), wyrażeniu skruchy, a także dotychczasową niekaralność, Sąd wymierzył mu karę 25 lat pozbawienia wolności.

519 Niewątpliwie obie kary mają charakter eliminacyjny, zabezpieczający społeczeństwo przed oskarżonymi. W przypadku M. S. (1) brak jest jakichkolwiek okoliczności łagodzących (oprócz niekaralności), zaś w odniesieniu do P. B. (1) okoliczności obciążające zdecydowanie przeważają nad okolicznościami łagodzącymi.

520 Zdaniem Sądu jedynie kary pozbawienia wolności w orzeczonym wymiarze zrealizują także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, gdyż zostaną odebrane jako sprawiedliwe w odniesieniu do szczególnie poważnej wagi czynu, udziału każdego z oskarżonych w jego dokonaniu, ukażą one społeczeństwu, że sprawcy tak poważnej zbrodni, jaką jest zabójstwo zostają wykryci, pociągnięci do odpowiedzialności karnej i właściwie ukarani.

521 P. B. (1)

522 M. S. (1)

III.

523 IV.

524 Na podstawie art. 46 § 1 k.k. w zw. z art. 446 § 4 k.c. zasądzono od oskarżonego P. B. (1) i oskarżonej M. S. (1) tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznane krzywdy kwoty po 50.000 (pięćdziesiąt tysięcy) złotych na rzecz K. K. (3), P. K. i M. K..

525 Sąd zasądził od każdego z oskarżonych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę kwoty po 50.000 złotych na rzecz matki, ojca i brata zmarłej K. K. (2). Sąd, kompletując reakcję karną w tym zakresie, miał świadomość, że tak ustalone zadośćuczynienie nie może stanowić realnej i pełnej rekompensaty i wynagrodzenia krzywd, jakich doznali członkowie najbliższej rodziny pokrzywdzonej. Jak wskazuje się jednak w orzecznictwie, celem odszkodowania w związku ze śmiercią poszkodowanego, przewidzianego w art. 446 § 4 k.c., jest złagodzenie cierpienia psychicznego wywołanego śmiercią osoby najbliższej i pomoc członkom jego rodziny w dostosowaniu się do zmienionej sytuacji życiowej (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 stycznia 2021 r., I CSKP 23/21).

526 Sąd nie mógł zasądzić na rzecz uprawnionych kwot w żądanym rozmiarze, wymagałoby to bowiem przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego w tym zakresie, nie mógł również orzec nawiązki, bowiem stosownie do treści art. 46 § 2 k.k. beneficjentem nawiązki może być wyłącznie sam pokrzywdzony, a nie tzw. strona zastępcza, której sytuacja życiowa wskutek śmierci pokrzywdzonego nie uległa znacznemu pogorszeniu.

527 1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

528 Oskarżony

529 Punkt rozstrzygnięcia

530 z wyroku

531 Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

532 Przytoczyć okoliczności

533 P. B. (1)

534 V.

535 Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono oskarżonemu P. B. (1) na poczet orzeczonej katy pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 27 kwietnia 2020 roku do dnia 10 czerwca 2022 roku.

536 M. S. (1)

537 VI.

538 Na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczono oskarżonej M. S. (1) na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 28 kwietnia 2020 roku do dnia 10 czerwca 2022 roku.

539 1.inne zagadnienia

540 W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,

541 a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosowa ł określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

542 Zgodnie z art. 43b k.k. Sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w określony sposób, jeżeli uzna to za celowe, w szczególności ze względu na społeczne oddziaływanie skazania, o ile nie narusza to interesu pokrzywdzonego.

543 Na gruncie niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, iż wymierzone oskarżonym surowe kary pozbawienia wolności będą stanowiły adekwatną reakcję karną i wystarczająco spełniały rolę ogólnoprewencyjnego oddziaływania na społeczeństwo, zatem podanie wyroku do publicznej wiadomości należy uznać za niecelowe i de facto godzące w rodziny oskarżonych.

544 7. KOszty procesu

545 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

546 Przytoczyć okoliczności

VII.

547 W trakcie niniejszego postępowania oskarżony P. B. (1) korzystał z usług obrońcy z urzędu, Sąd na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 i § 2 k.p.k. w zw. z § 4 ust. 3, § 17 ust. 1 pkt 2) i ust. 2 pkt 5) w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 listopada 2018 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 18) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18) zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata B. J. kwotę 1380 złotych powiększoną o stawkę podatku tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

VIII.

548 Zwrot wydatków związanych z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie na rzecz oskarżycieli posiłkowych ustalono na podstawie § 11 ust. 2 i § 17 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800), ustalając, że oskarżeni P. B. (1) i M. S. (1) winni uiścić na rzecz oskarżycieli wskazane wydatki w kwocie po 1328,40 złotych.

549 IX.

550 Orzeczenie o kosztach sądowych Sąd oparł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i zwolnił oskarżonych od ich zapłaty na rzecz Skarbu Państwa. Z uwagi na wymierzenie oskarżonym surowych kar pozbawienia wolności ich możliwości zarobkowe będą bardzo ograniczone z powodu przebywania przez nich w zakładzie karnym. Ponadto przebywając do tej pory w warunkach izolacji penitencjarnej nie byli zatrudnieni, co uniemożliwiło im też poczynienie oszczędności.

551 1.Podpis