Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 maja 2026 r., I C 611/23

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 29 maja 2026 r., I C 611/23

Tekst

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

1 Dnia 29 maja 2026 r.

2 Sąd Okręgowy w Warszawie, I Wydział Cywilny w składzie:

3 Przewodniczący: Sędzia del. Agnieszka Onichimowska

4 po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2026 r. w Warszawie

5 na posiedzeniu niejawnym

6 sprawy z powództwa I. P.

7 przeciwko (...) S.A. z siedzibą w Z.

8 o zapłatę i ustalenie

9 I. oddala powództwo;

10 II. odstępuje od obciążania powódki kosztami procesu;

11 III. przejmuje na rachunek Skarbu Państwa nieuiszczone koszty sądowe.

12 Sędzia (del.) Agnieszka Onichimowska

Uzasadnienie

13 Pozwem z dnia 04 kwietnia 2023 roku (data stempla pocztowego k. 61) powódka I. P. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w Z. (dalej: (...) S.A) kwoty 80 000 zł tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, cierpienia i ból, jakich doświadczyła w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z błędem medycznym polegającym na błędnej diagnozie, a nadto błędnej terapii tj. nieprzebadaniu powódki i wypuszczeniu jej ze szpitala, ze złamanym mostkiem i krwiakiem w podbrzuszu. Ponadto powódka wniosła o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za skutki błędu medycznego mogące ujawnić się w przyszłości, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

14 W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 01 czerwca 2017 roku uległa wypadkowi drogowemu i następnie została przetransportowana przez Pogotowie Ratunkowe do Zespołu Opieki Zdrowotnej w S. (dalej ZOZ w S.). W czasie pobytu w szpitalu wykonano badania fizykalne oraz TK głowy. Nie przeprowadzono natomiast diagnostyki obrazowej klatki piersiowej oraz jamy brzusznej, czego skutkiem było opuszczenie szpitala bez leczenia złamanego trzonu mostka oraz krwiaka w podbrzuszu, które zostały zdiagnozowane przez innego lekarza w Poradni (...) w dniu 13 czerwca 2017 roku. W ocenie powódki lekarz przeprowadzający badanie w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym postąpił niezgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, nie zachował należytej staranności diagnostycznej, leczniczej i zapobiegawczej, poprzez brak zebrania wywiadu, brak badania fizykalnego, brak badań laboratoryjnych i obrazowych, co doprowadziło do opóźnionej diagnozy i opóźnionego wdrożenia właściwego leczenia. Powyższe zaniedbania, zdaniem powódki, mogły skutkować jej śmiercią (pozew, k. 3-5).

15 W odpowiedzi na pozew z dnia 19 maja 2023 roku (data stempla pocztowego k. 84) pozwany (...) S.A. z siedzibą w Z. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki zwrotu kosztów postępowania.

16 Pozwany potwierdził, że w dacie szkody obejmował Zespół Opieki Zdrowotnej w S. ochroną ubezpieczeniową w zakresie odpowiedzialności cywilnej. Pozwany zarzucił, że powódka nie udowodniła w sposób należyty, że pogorszenie jej stanu zdrowia było wynikiem błędu medycznego. Zdaniem pozwanego zarówno złamanie mostka, jak i obecność krwiaka w obrębie jamy otrzewnej, są efektem przebytego wypadku komunikacyjnego, a nie braku należytej staranności w trakcie diagnostyki w (...). Pozwany zakwestionował również wysokość dochodzonego roszczenia uznając je za wygórowane i nieadekwatne. Za niezasadne pozwany uznał również żądanie ustalenia odpowiedzialności za ewentualną dalszą szkodę, jaka może ujawnić w powódki w przyszłości, albowiem brak jest okoliczności potwierdzających możliwość ujawnienia się dalszych skutków leczenia, które na obecnym etapie nie mogłyby zostać wykryte (odpowiedz na pozew, k. 77-78).

17 Do zamknięcia rozprawy strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

18 Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

19 W dniu 01 czerwca 2017 roku doszło do wypadku drogowego z udziałem I. P., którą z miejsca zdarzenia Pogotowie Ratunkowe przetransportowało do Zespołu Opieki Zdrowotnej w S..

20 W szpitalu wykonano między innymi TK kręgosłupa szyjnego bez wzmocnienia kontrastowego, badanie TK twarzoczaszki bez wzmocnienia kontrastowego, badanie TK głowy bez kontrastu.

21 Na podstawie przeprowadzonych badań nie stwierdzono zmian pourazowych, brak było tez podstaw do hospitalizacji. Pacjentka została wypisana do domu z zaleceniem przyjmowania leków przeciwbólowych w razie potrzeby.

22 Dowód: okoliczności bezsporne, wyniki badań k. 15-17k. karta informacyjna leczenia szpitalnego18

23 Przez około 2 tygodnie po wyjściu ze szpitala I. P. przyjmowała leki przeciwbólowe i funkcjonowała normalnie. Po zakończeniu przyjmowania leków przeciwbólowych zaczęła odczuwać silny ból mostka.

24 Z uwagi na utrzymujące się dolegliwości bólowe w dniu 13 czerwca 2017 roku I. P. udała się do Poradni (...) w B., gdzie stwierdzono m. in. złamanie trzonu mostka. Pacjentka zgłaszała ból w okolicy mostka, nie występowały duszności, krwioplucie czy zaburzenie rytmu serca. Lekarz zalecił powstrzymanie się od intensywnego wysiłku.

25 Dowód przesłuchanie powódki k. 147, historia choroby pacjenta k. 19

26 W dniu 14 czerwca 2017 roku przeprowadzono u I. P. badanie USG brzucha, podczas którego stwierdzono występowanie owalnej, gładkiej przestrzeni echo ujemnej o wymiarach 98 x 43 x 41 mm powyżej prawego talerza biodrowego pomiędzy pętlami jelit, mogącej odpowiadać krwiakowi pourazowemu.

27 Dowód: badanie USG jamy brzusznej k. 25

28 W trakcie wizyt u lekarzy chirurgów w dniach 10 i 11 lipca 2017 roku stwierdzono wyraźną poprawę stanu zdrowia I. P., w tym zmniejszenie krwiaka oraz brak objawów patologicznych. Zalecono brak wysiłku sportowego i oszczędzający tryb życia. W trakcie kolejnej wizyty w Poradni (...) w B. w dniu 04 września 2017 roku stwierdzono dalszą poprawę stanu zdrowia.

29 W dniu 06 września 2017 roku powtórzono badanie USG jamy brzusznej i stwierdzono, że krwiak zmniejszył się do rozmiarów 80 x 44 x 39 mm.

30 Dowód: h istoria choroby pacjenta k. 22, h istoria choroby pacjenta k. 34, badanie USG jamy brzusznej k. 24

31 W dniu 04 listopada 2017 roku powtórzono badanie USG jamy brzusznej i stwierdzono, że krwiak zmniejszył się do rozmiarów 4,7 x 10 x 4,6 cm.

32 Na podstawie USG jamy brzusznej z dnia 08 stycznia 2018 roku ustalono, że krwiak jest w rozmiarze 10 x 4,3 x 4,5 cm. Przeprowadzający badanie lekarz radiolog stwierdził, że obraz badania USG może odpowiadać zhemolizowanemu krwiakowi otrzewnej oraz jest możliwe opróżnienie zmiany pod kontrolą USG, jednak na moment badania brak było wskazań do drenażu.

33 W dniu 12 maja 2020 roku powtórzono badanie USG jamy brzusznej i stwierdzono, że krwiak jest w rozmiarze 11,8 x 5 x 6,3 cm. Wykonano również badanie USG mostka, które uwidoczniło jego lekkie zgrubienie, odpowiadające możliwości powstania kostniny po przebytym złamaniu trzonu mostka.

34 Dowód: badania USG jamy brzusznej k. 20, 31 k. 36, historia choroby k. 32

35 Złamanie trzonu mostka oraz ograniczony krwiak wewnątrzotrzewnowy były następstwem wypadku drogowego z dnia 01 czerwca 2017 roku. Badanie w ramach Szpitalnego Oddziału Ratunkowego ograniczyło się do zgłaszanych dolegliwości w zakresie głowy zaś obrażenia „pasowe” nie zostały opisane ani diagnozowane. Działanie takie stanowiło niedochowanie należytej staranności diagnostycznej, który skutkował powstaniem mieszanego błędu diagnostycznego. Powstały błąd diagnostyczny spowodował opóźnienie w podjęciu leczenia zachowawczego, niemniej jednak nie zagrażał życiu lub zdrowiu.

36 Leczenie złamania mostka polega na przebywaniu w warunkach łóżkowo – fotelowych przez 2 tygodnie. Izolowane złamanie trzonu mostka skutkuje bólem ostrym przez okres około 2 tygodni, a następnie przechodzi w ból podostry i przewlekły, który zazwyczaj trwa do 10 tygodni. Obecnie złamanie jest zagojone i nie przewiduje się powikłań w tym zakresie.

37 Zdiagnozowany niewielki krwiak był leczony zachowawczo i było to postępowanie prawidłowe. W tym zakresie może być konieczna interwencja chirurgiczna, celem usunięcia torbieli.

38 Dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu chirurgii i chirurgii naczyniowej dr med. D. G. k. 123, opinia uzupełniająca k. 151-152)

39 Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych wyżej dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy (w szczególności dokumentacji medycznej), które nie pozostawały ze sobą w sprzeczności i których autentyczności oraz zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy nie zakwestionowała żadna ze stron postępowania. Wobec niekwestionowania złożonych do akt kserokopii i wydruków dokumentów brak było podstaw do żądania złożenia wyżej wymienionych dokumentów w oryginale. Wskazane dowody wzajemnie się uzupełniają i potwierdzają, w zestawieniu ze sobą tworzą spójny stan faktyczny i brak jest zdaniem Sądu przesłanek do odmówienia im mocy dowodowej w zakresie, w jakim stanowiły one podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

40 Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy posiadały dowody z opinii dr med. D. G. – biegłego sądowego z zakresu chirurgii ogólnej i naczyniowej z dnia 18 grudnia 2024 r. (k. 121-125) oraz uzupełniającej z dnia 30 sierpnia 2025 r. (k. 151-152). Sąd ocenił przedmiotową opinię (główną i uzupełniającą), jako rzeczową i spójną, a wnioski z niej wyprowadzone uwzględnił w dokonanych ustaleniach faktycznych. Opinia ta zawierała logiczny i spójny wywód, a wnioski z niej płynące stanowiły odpowiedź na pytania Sądu dotyczące wiadomości specjalnych.

41 W ocenie Sądu zeznania powódki I. P. (k. 146-147) zasługiwały na uwzględnienie jedynie w tym zakresie w jakim znajdowały potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym (w szczególności w dokumentacji medycznej) z tym zastrzeżeniem, że Sąd miał na uwadze, iż zeznania powódki nacechowane były subiektywnym spostrzeżeniem do prezentowanych dowodów.

42 Podobnie Sąd ocenił zeznania świadków U. B. oraz E. G. (k. 108v-109). Zeznania te zasługiwały na uwzględnienie jedynie w zakresie w jakim znajdowały one potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym oraz dotykały okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

43 Sąd zważył co następuje:

44 Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

45 W niniejszym powstępowaniu powódka H. G. domagała się od pozwanego (...) S.A zapłaty zadośćuczynienia w wysokości 80.000 zł za krzywdę, cierpienia i ból jakich doświadczyła w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z błędem medycznym polegającym na błędnej diagnozie, a nadto błędnej terapii tj. nieprzebadaniu powódki i wypuszczeniu jej ze szpitala, ze złamanym mostkiem i krwiakiem w podbrzuszu. Powódka stała na stanowisku, że pozwany jako ubezpieczyciel (w zakresie odpowiedzialności cywilnej podmiotów leczniczych) przedmiotowej jednostki medycznej ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą za doznaną przez nią krzywdę. Ponadto powódka wniosła o ustalenie odpowiedzialności pozwanego za skutki błędu medycznego mogące ujawnić się w przyszłości.

46 Pozwany (...) S.A zakwestionował, by brak dochowania należytej staranności w trakcie diagnostyki w (...) spowodował uszczerbek na zdrowiu powódki. Zdaniem pozwanego złamanie mostka i obecność krwiaka w obrębie jamy otrzewnej są efektem przebytego wypadku komunikacyjnego.

47 Odpowiedzialność pozwanego względem powódki wynika z art. 822 k.c., zgodnie z którym w następstwie zawarcia umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do zapłacenia odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający – sprawca szkody. Natomiast stosownie do treści art. 805 k.c. świadczenie ubezpieczyciela obejmuje zapłatę sumy pieniężnej odpowiadającej wysokości szkody poniesionej przez poszkodowanego.

48 Punktem wyjścia dla oceny odpowiedzialności pozwanego towarzystwa ubezpieczeniowego jest uprzednie ustalenie odpowiedzialności zakładu leczniczego na gruncie przepisów prawa.

49 Powyższą kwestię należy zaś rozpatrywać przede wszystkim na gruncie regulacji art. 430 k.c. w zw. z art. 415 k.c. w zw. z art. 444 § 1 k.c. w zw. z art. 445 § 1 k.c.

50 Lekarz i zakład leczniczy ponoszą odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną pacjentowi na zasadzie winy. Odpowiedzialność ta może być kontraktowa (art. 471 k.c. w przypadku zawarcia umowy z pacjentem) lub deliktowa (art. 415 k.c. i następne). Zakład leczniczy odpowiada zaś za działania lekarza stosownie do treści art. 430 k.c., zgodnie z którym kto na własny rachunek powierza wykonanie czynności osobie, która przy wykonywaniu tej czynności podlega jego kierownictwu i ma obowiązek stosować się do jego wskazówek, ten jest odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną z winy tej osoby przy wykonywaniu powierzonej jej czynności. W doktrynie przyjmuje się, iż przesłankami odpowiedzialności zwierzchnika są: 1) powierzenie na własny rachunek wykonania czynności podwładnemu; 2) zawiniony czyn niedozwolony podwładnego; 3) szkoda wyrządzona przy wykonywaniu powierzonej podwładnemu czynności; 4) związek przyczynowy między czynem niedozwolonym podwładnego a szkodą. Sytuacje regulowane w art. 430 k.c. dotyczą zwłaszcza przypadków, gdy czynności powierzone zostały osobom, których aktywność wiąże się zazwyczaj z działaniem twórczym, podlegającym własnej, swobodnej ocenie, w dużym stopniu niezależnym od decyzji innych podmiotów (lekarze, prawnicy, badacze) i nie polega na ścisłym podporządkowaniu poleceniom, dotyczącym powierzonej czynności. Zważywszy na istniejące ryzyko wyrządzenia szkody, w orzecznictwie i doktrynie dominuje wykładnia rozszerzająca zakres zastosowania art. 430 k.c., uznająca ogólne podporządkowanie ("organizacyjne") sprawcy szkody powierzającemu za wystarczające dla kwalifikacji danej relacji w kategoriach zwierzchnik - podwładny ( A. Olejniczak [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania – część ogólna [pod red.:] A. Kidyby, opubl. w SiP Lex, 2010 oraz przywołani tamże: W.Dubis, P. Machnikowski, M. Safian). Mimo samodzielności lekarzy, dokonujących czynności diagnostycznych i terapeutycznych, powszechnie przyjmuje się na podstawie art. 430 k.c. odpowiedzialność jednostek organizacyjnych, na rachunek których lekarze wykonują te czynności ( por. wyrok Sądu Najwyższego z 8 stycznia 1965 r., sygnatura akt II CR 2/65, opubl. w OSP 1967, z. 9, poz. 220, z glosą A. Szpunara tamże, oraz W. Czachórski, Zobowiązania, 2002, s. 224; Z. Radwański, A. Olejniczak, Zobowiązania, 2008, nb 546; M. Sośniak, Cywilna odpowiedzialność lekarza, Warszawa 1977, s. 37-43). Najczęściej źródłem podległości są stosunki pracy lub powstałe na podstawie szczególnych regulacji. Natomiast umowy cywilnoprawne (np. umowa o dzieło, umowa zlecenia) nie kreują zwierzchnictwa, o jakim stanowi art. 430 k.c.; uprawnienie do udzielania wskazówek nie oznacza podporządkowania kierownictwu drugiej strony stosunku. Jednak w tych przypadkach nie można wykluczyć faktycznego wytworzenia się stosunku podległości (A. Olejniczak za P. Machnikowskim, ibidem). Powierzający ponosi odpowiedzialność, jeżeli jego podwładny wyrządził szkodę przy wykonywaniu powierzonej mu czynności. Reżim odpowiedzialności opiera się na zasadzie ryzyka. Wina powierzającego jest prawnie nieistotna dla kwalifikacji jego odpowiedzialności na podstawie art. 430 kc. Przepis ten nie określa przy tym żadnych okoliczności egzoneracyjnych, uchylających odpowiedzialność zwierzchnika. Wskazuje jednak dodatkową przesłankę odpowiedzialności powierzającego, w postaci winy podwładnego (A. Olejniczak, ibidem).

51 Jak wyżej wskazano, lekarz ponosi odpowiedzialność tylko w razie winy. Wina zachodzi wówczas, gdy lekarzowi można postawić zarzut zarówno obiektywnej, jak i subiektywnej niewłaściwości postępowania. Element obiektywny winy to naruszenie obowiązujących przepisów lub reguł wynikających z zasad wiedzy medycznej, doświadczenia i deontologii zawodowej, zaś element subiektywny wiąże się z niedbalstwem, niedołożeniem należytej staranności, umyślnym działaniem lub zaniechaniem (tak Mirosław Nesterowicz „Prawo medyczne”, Warszawa 2014, s. 82). W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty, lekarz ma obowiązek wykonywać zawód zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością. Od lekarza wymaga się przy tym staranności wyższej niż przeciętna z uwagi na przedmiot jego zabiegów i skutki ( tak Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 9 marca 2001 roku, I ACa 124/01, Przegląd Sądowy 2002, nr 10, s. 130). Do obowiązków lekarza należy podjęcie takiego sposobu postępowania, które gwarantować powinno - przy zachowaniu aktualnego stanu wiedzy i staranności - przewidywalny efekt w postaci wyleczenia, a przede wszystkim nienarażenie pacjentów na pogorszenie stanu zdrowia ( tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 lutego 2010 roku, V CSK 287/09, niepublikowany). Dla przyjęcia odpowiedzialności lekarza (art. 415 k.c.) lub zakładu leczniczego wystarczy każdy stopień winy, choćby najmniejszy ( culpa levissima).

52 W doktrynie, jako błąd sztuki lekarskiej definiuje się czynności (zaniechanie) lekarza w zakresie diagnozy i terapii niezgodne z nauką medyczną w zakresie dla lekarza dostępnym (tak Mirosław Nesterowicz „Prawo medyczne”, Warszawa 2014, s. 84). Biorąc pod uwagę kolejne etapy postępowania medycznego w doktrynie oraz orzecznictwie sądowym wyróżnia się następujące rodzaje błędów lekarskich: błąd diagnostyczny, błąd terapeutyczny (leczniczy) oraz błąd rozpoznania (prognozy).

53 Zgodnie zaś z dyspozycją art. 445 § 1 k.c., w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

54 Podstawą zasądzenia jest spełnienie przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej, przewidzianych w art. 415 k.c. Tymi przesłankami są: powstanie szkody (krzywdy w przypadku zadośćuczynienia), związek przyczynowy między działaniem szpitala, a szkodą (krzywdą), bezprawność działań szpitala oraz jego wina. Natomiast przepis art. 361 § 1 k.c., wprowadza dodatkową przesłankę odpowiedzialności, a mianowicie zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne (typowe, występujące zazwyczaj) następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Istnienie związku przyczynowego jako zjawiska obiektywnego jest determinowane określonymi okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy i dlatego istnienie związku przyczynowego bada się w okolicznościach faktycznych określonej sprawy ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2011 r. wydany w sprawie I CSK 475/10). Ciężar dowodu wykazania tych przesłanek obciąża, w myśl art. 6 k.c. tego kto wywodzi z nich skutki prawne – a więc powódkę.

55 Błąd medyczny jest kategorią obiektywną i zależy wyłącznie od aktualnego stanu wiedzy w zakresie medycyny. Taki błąd, aby stać się podstawą odpowiedzialności lekarza, musi być błędem przez niego zawinionym, co ustalane jest z uwzględnieniem wszystkich realiów określonego przypadku. Błąd medyczny jest to nieumyślne działanie, zaniedbanie lub zaniechanie lekarza, położnej powodujące szkodę pacjenta. Na błąd medyczny muszą składać się następujące elementy: postępowanie niezgodne z powszechnie uznanym stanem wiedzy medycznej, wina nieumyślna (tzw. lekkomyślność lub niedbalstwo) lekarza, ujemny skutek popełnionego błędu, związek przyczynowy między popełnionym błędem, a ujemnym skutkiem postępowania leczniczego w postaci śmierci pacjenta, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Przy czym zachowanie lekarza przy dokonywaniu zabiegu medycznego powinno zostać poddane ocenie z punktu widzenia fachowości. Te zaś wyznaczają kwalifikacje lekarza (specjalizacja, stopień naukowy), posiadanie doświadczenia ogólnego i przy wykonywaniu określonych zabiegów medycznych. O zawinieniu lekarza może zdecydować nie tylko zarzucenie mu braku wystarczającej wiedzy i umiejętności praktycznych, odpowiadających aprobowanemu wzorcowi należytej staranności, ale także niezręczność i nieuwaga przeprowadzanego zabiegu, jeżeli oceniając obiektywnie nie powinny one wystąpić w konkretnych okolicznościach. Ponadto dodać należy także, iż na lekarzu zgodnie z art. 355 k.c. spoczywa obowiązek dołożenia należytej staranności w swoim działaniu.

56 W świetle powołanych powyżej przepisów dla powstania odpowiedzialności pozwanego konieczne było powstanie łącznie następujących przesłanek: winy, w tym przypadku personelu medycznego, krzywdy jakiej miałaby doznać powódka wskutek działania lub zaniechania Szpitala i w końcu istnienie normalnego (adekwatnego) związku przyczynowego pomiędzy winą, a szkodą. Brak któregokolwiek z tych elementów skutkował brakiem odpowiedzialności pozwanego.

57 Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać iż w ocenie Sądu Okręgowego personel szpitala nie dochował należytej staranności w leczeniu powódki, co skutkowało błędem diagnostycznym w postaci niewykrycia złamania trzonu mostka oraz krwiaka. Niemniej jednak to nie błąd diagnostyczny spowodował krzywdę u powódki, a skutki wypadku komunikacyjnego w którym brała ona udział. Jak wynika bowiem z opinii biegłego sądowego brak diagnozy opóźnił prawidłowe wdrożenie leczenia zachowawczego. Jest wysoce prawdopodobne, że prawidłowo diagnostyka - przeprowadzona w dniu 01 czerwca 2017 roku - która wykryłaby zarówno złamanie mostka jak i krwiaka, a następnie wprowadzono by właściwe leczenie, nie zapobiegłaby bólowi, jakiego powódka doświadczyła. Co za tym idzie pomiędzy krzywdą powódki, a zaniechaniem lekarza ZOZ w S. nie występuje adekwatny związek przyczynowy, a tym samym niespełnione zostały wyżej przytoczone przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej.

58 Przechodząc natomiast do kolejnego objętego powództwem roszczenia powódki wskazać należy, iż żądanie ustalenia odpowiedzialności pozwanego na przyszłość także nie zasługiwało w ocenie Sądu na uwzględnienie.

59 Przedmiotem powództwa o ustalenie jest prawo lub stosunek prawny, przy czym można żądać ustalenia zarówno majątkowych, jak i niemajątkowych praw lub stosunków prawnych. Powództwo o ustalenie przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa zakłada, że pomiędzy stronami konkretnego stosunku prawnego lub prawa istnieje spór co do jego cywilnoprawnego charakteru, bądź zakresu lub wielkości (wysokości) spornego prawa (tak Sąd Najwyższy w uchwale składu 7 sędziów z dnia 28 września 2005 roku, sygn. akt I PZP 2/05). W świetle treści tego przepisu interes prawny, jako przesłanka powództwa o ustalenie, która w sposób niezależny od innych wymaganych przez prawo materialne lub procesowe okoliczności, warunkuje określony skutek tego powództwa, należy do grupy przesłanek merytorycznych. Interes prawny decyduje o dopuszczalności badania i ustalania prawdziwości twierdzeń powoda, że wymieniony w powództwie stosunek prawny lub prawo istnieje. Interes ten występuje zazwyczaj wówczas, gdy istnieje niepewność prawa lub stosunku prawnego, którego ustalenia domaga się powód.

60 Drugą przesłanką merytoryczną powództwa o ustalenie jest wykazanie prawdziwości twierdzeń powoda o tym, że dany stosunek prawny lub prawo rzeczywiście istnieje. W doktrynie podkreśla się, że pierwsza z wymienionych przesłanek merytorycznych jest przesłanką skuteczności, druga zaś przesłanką zasadności powództwa.

61 W ocenie Sądu powódka nie wykazała istnienia po jej stronie interesu prawnego w żądaniu ustalenia odpowiedzialności na przyszłość. Należy bowiem podkreślić – co już było omówione powyżej – iż postępowanie dowodowe wykazało brak podstawowych przesłanek odpowiedzialności pozwanego.

62 W świetle powyższego roszczenie o ustalenie odpowiedzialności pozwanego na przyszłość Sąd także uznał za bezzasadne.

63 Z powyższych względów Sąd oddalił powództwo, o czym orzeczono w punkcie I wyroku.

64 O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 102 k.p.c., która stanowi, iż w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Mając na względzie okoliczność przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zasadnym będzie odstąpienie od obciążania powódki kosztami postępowania, pomimo przegania sprawy w całości.

65 Jednocześnie, w związku z odstąpieniem od obciążania kosztami procesu, w punkcie III Sąd postanowił przejąć na rachunek Skarbu Państwa nieuiszczone koszty sądowe powstałe w toku niniejszego postępowania, wyłożone tymczasowo z sum Skarbu Państwa.

66 Sędzia Agnieszka Onichimowska