Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 25 sierpnia 2026 r., II Ca 796/25

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 25 sierpnia 2026 r., II Ca 796/25

Tekst

1 Sygn. akt II Ca 796/25

Uzasadnienie

2 Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 roku, wydanym po rozpoznaniu sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. przeciwko Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w H. o zapłatę, sygn. akt I C 353/22,Sąd Rejonowy w Goleniowie:

3 I. oddalił powództwo;

4 II. zasądził od powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na rzecz pozwanej Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej z siedzibą w H. kwotę 1.817 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty tytułem kosztów postępowania;

5 III. nakazał pobrać od powódki (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na rzecz Skarbu Państwa – Sadu Rejonowego w Goleniowie kwotę 5.673,23 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

6 Powyższe orzeczenie Sąd Rejonowy oparł o ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne zawarte w pisemnym uzasadnieniu wyroku znajdującym się na kartach 558-566 akt sprawy.

7 Apelację od powyższego wyroku wywiódł powód i zaskarżając wyrok w całości, wniósł o:

8 - jego zmianę poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 10.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczanymi od dnia 9 maja 2019 r. do dnia zapłaty;

9 - zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych,

10 - ponowne rozstrzygnięcie o kosztach procesu za I Instancję.

11 Zaskarżonemu orzeczeniu powód zarzucił:

12 1. naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

13 a) mające swoje odzwierciedlenie w sprzeczności ustaleń faktycznych z uznanym za wiarygodny przez Sąd I Instancji materiałem dowodowym, w tym zwłaszcza opinią biegłego sądowego, polegające na zaniechaniu ustalenia istotnych dla sprawy faktów, iż łączna wartość nakładów na przywrócenie uszkodzonego budynku do stanu sprzed pożaru według cen średnich z daty zdarzenia na lokalnym rynku budowlanym wynosiła 199.338,28 zł, w tym dla osuszanie kwota 7.168,57 zł brutto, zysku kwota 7.763,47 zł brutto oraz dla rozbiórka i uprzątnięcie kwota 18.121,66 zł brutto;

14 b) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego sądowego oraz zeznań świadków, skutkującą błędnym ustaleniem, że otrzymane przez poszkodowanych odszkodowanie w całości pokryło wysokość szkody, podczas gdy z opinii biegłego (wiadomości specjalnych) jednoznacznie wynika, iż wysokość szkody przekraczała ustaloną sumę ubezpieczenia, przez co otrzymane przez poszkodowanych odszkodowanie nie mogło naprawić w pełni szkody;

15 2. w konsekwencji, naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 13 ust. 3 u.u.o. w zw. z 361 § 1 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie odszkodowania w kwocie nieodpowiadającej wysokości poniesionej szkody;

16 3. równolegle, naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (dalej: u.u.o.) w zw. z art. 361 § 1 k.c. przez ich niewłaściwe zastosowanie polegającej na poglądzie, iż skoro powód nie udowodnił faktycznego poniesienia składowej odszkodowania w postaci zysku kalkulacyjnego, kosztów osuszania, wyniesienia, wywozu gruzu oraz utylizacji gruzu, to odszkodowanie winno zostać ustalone z jej pominięciem, a w konsekwencji zasądzenie odszkodowania w kwocie nieodpowiadającej wysokości poniesionej szkody.

17 W uzasadnieniu apelacji na kartach 584-588 akt powód rozwinął wyżej podniesione zarzuty oraz wniósł jak na wstępie.

18 Pozwana Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w H. wniosła o oddalenie apelacji w całości oraz zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych (k. 601-601v).

19 Na żądanie sądu II instancji powód pismem z dnia 10 sierpnia 2026 r. (k. 606) wyjaśnił, że na dochodzoną w pozwie kwotę 10.000 zł składa się suma 6.500 zł tytułem narzutu zysku kalkulacyjnego, 2.000 zł z tytułu kosztów ozonowania parteru i poddasza oraz kwota 1.500 zł kosztów wywozu i utylizacji gruzu.

20 Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

21 Apelacja, jako niezasadna, podlegała oddaleniu.

22 Dokonując własnej oceny przedstawionego pod osąd materiału procesowego, należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, a ustalenia faktyczne, które legły u podstaw wyroku, nie są wadliwe i znajdują odzwierciedlenie w treści przedstawionych w sprawie dowodów.

23 W zakresie oceny prawnej dokonanej przez sąd pierwszej instancji należy stwierdzić, że jej konkluzje należy co do zasady uznać za prawidłowe.

24 Przechodząc bliżej do oceny zasadności zarzutów apelacji powoda należy w pierwszej kolejności rozważyć poruszane przez skarżącego kwestie poprawności ustaleń faktycznych i postępowania dowodowego, bowiem dopiero doprowadzenie do prawidłowości stosowania prawa w tej płaszczyźnie (i przyjęcia za prawidłowe ustaleń faktycznych) pozwala na ocenę zastosowania prawa materialnego. Zauważyć bowiem należy, że o prawidłowym zastosowaniu norm prawa materialnego można mówić dopiero wtedy, gdy ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania zaskarżonego wyroku pozwalają na ocenę tego zastosowania (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 2003 r., V CKN 1825/00).

25 Apelujący czyni zarzut, że nielogiczna jest argumentacja sądu I instancji, który z jednej strony uznaje za wiarygodne wnioski płynące z opinii biegłego, co do kosztów przywrócenia uszkodzonego budynku do stanu sprzed pożaru wynoszących 199.338,28 zł, a drugiej strony daje wiarę zeznaniom świadków, że kwota 141.210,99 zł wypłacona przez pozwanego w całości pokryła szkodę.

26 W myśl art. 233 § 1 k.p.c., sąd ocenia wiarogodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Przyjmuje się, że jeśli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne oraz zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko wtedy, gdy brak logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia wyraźnych praktycznych związków przyczynowo - skutkowych, ocena sądu przeprowadzonych dowodów może być skutecznie podważona (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 r., II CKN 817/00). Dla skuteczności zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który wedle skarżącego odpowiada rzeczywistości. Należy wskazać przyczyny dyskwalifikujące postępowanie sądu w tym zakresie. Skarżący winien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd meriti przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając (tak Sąd Najwyższy w orzeczeniach z dnia 23 stycznia 2001 r., IV CKN 970/00, z dnia 12 kwietnia 2001 r., II CKN 588/99 i dnia 10 stycznia 2002 r., II CKN 572/99).

27 Zdaniem Sądu Odwoławczego w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 233 § 1 k.p.c. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego materiału dowodowego w żadnym razie nie nosi znamion przekroczenia zasady dozwolonej uznaniowości, sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, zasadą ciężaru dowodu. Sąd dokonał wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poddał go wnikliwej analizie oraz przyjęte stanowisko wyczerpująco umotywował, czemu dał wyraz w uzasadnieniu wyroku.

28 Zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w istocie sprowadzał się do kontestowania przyjętego przez sąd I instancji modelu określania szkody.

29 Podstawą prawną odpowiedzialności strony pozwanej są przepisy dotyczące umowy ubezpieczenia (art. 805-834 k.c.). Zgodnie z treścią art. 805 k.c., ubezpieczający zobowiązuje się opłacić składkę, a ubezpieczyciel spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, to jest zdarzenia losowego. Przepis zawiera tylko ogólną definicję umowy ubezpieczenia. Wobec tego, że ani przepisy kodeksu cywilnego, ani ustawy o działalności ubezpieczeniowej nie regulują szczegółowo całokształtu kwestii związanych z ubezpieczeniem, w każdym z jego rodzajów, dlatego też szczegółowe postanowienia dotyczące konkretnego ubezpieczenia ustalane są w ogólnych warunkach ubezpieczenia (OWU). Ustalając zaś wysokość odszkodowania przysługującego powodowi, należało brać pod uwagę, że zgodnie z art. 824¹ § 1 k.c. o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody.

30 Przywołane przez Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku przepisy art. 67 i 68 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych stanowiąc lex specialis do regulacji kodeksowych i muszą być poddawane wykładni wspólnej. Artykuł 68 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, który mówi o ustalaniu wysokości szkody w budynkach rolniczych, przewiduje dwa odmienne tryby naliczania należnego odszkodowania, w zależności od tego, czy uprawniony do odszkodowania podejmuje działania zmierzające do przywrócenia stanu z przed szkody czy nie. W przypadku nie podejmowania odbudowy, naprawy lub remontu budynku zastosowanie znajdują cenniki obowiązujące w danym zakładzie ubezpieczeń. W przypadku zaś podjęcia działań naprawczych podstawę wyliczenia szkody stanowi kosztorys wystawiony przez podmiot dokonujący odbudowy lub remontu budynku, odzwierciedlający rzeczywiste koszty związane z odbudową. Przy czym przewidziano też uprawnienie zakładu ubezpieczeń do weryfikacji zasadności wielkości i wartości robót ujętych w przedstawionym przez ubezpieczającego kosztorysie. Pozwany zastrzegł sobie takie uprawnienie w § 19 ust. 1 OWU.

31 Z powyższego jasno wynika, że ustawodawca na każdym szczeblu regulacji nakazuje bliską korelację pomiędzy wypłatą świadczenia kompensacyjnego, a realnymi nakładami na przywrócenie stanu sprzed szkody. Sąd I instancji ustalił prawidłowo, że wypłacona przez pozwanego kwota łączna pozwoliła na całkowitą likwidację szkody i nie ma przesłanek do żądania uzupełnienia odszkodowania. Na rozprawie w dniu 27 października 2022 r. sąd rejonowy przeprowadził dowód z przesłuchania poszkodowanych R. B. i F. B. w charakterze świadków (protokół k. 293-295). Świadek R. B. wskazywała: „Pieniądze, które uzyskaliśmy od H. w całości pokryły naszą szkodę (…) pieniądze które uzyskaliśmy od ubezpieczyciela pozwoliły nam wyremontować budynek i doprowadzić go do stanu sprzed pożaru”. Przywołana wypowiedź jest jednoznaczna i nie pozostawia pola do interpretacji. Szkoda została całkowicie zlikwidowana, mimo że świadczenie wypłacone przez pozwanego na etapie przedsądowym było faktycznie niższe, niż wyliczona w toku procesu przez biegłego rzeczoznawcę wartość prac koniecznych do osiągnięcia stanu z przed pożaru.

32 W tym miejscu sąd odwoławczy zwraca uwagę na to, że obliczenia wykonane przez biegłego i uznane przez sąd rejonowy za wiarygodne stanowią hipotetyczne wydatki. Jak sam biegły wskazuje na stronie 5 opinii nakłady do uzyskania stanu istniejącego przed szkodą to teoretyczna wartość robocizny, materiałów i sprzętu dzięki, którym zniszczone elementy są odtworzone jako nowe tj. bez zużycia (k. 348). W swojej opinii biegły przyjmował ceny z I kwartału 2019 r. i uzyskał wynik zgodnie z którym do przywrócenia stanu pożądanego konieczne jest wydatkowanie kwoty 315.317 zł. Przyjmując za sądem rejonowym, że biegły dokonał prawidłowego wyliczenia, sąd odwoławczy nadal nie mógł stwierdzić, że R. B. i F. B. na skutek zdarzenia objętego polisą ubezpieczeniową nr (...) ponieśli szkodę w majątku na kwotę wyższą niż wypłacona suma 141.210,99 zł. Przyjęte przez biegłego ceny usług i towarów były uśrednione, co nie oznacza, że jedyne do osiągniecia. Poszkodowani mogli wykonać usługi za pomocą tańszych firm, a nawet bezpłatnie. Pomoc społeczności lokalnej w obliczu takich tragedii jak pożar budynku mieszkalnego jest powszechna i miała miejsce także przypadku poszkodowanych. W przedmiocie kosztów wywozu i utylizacji gruzu świadek R. B. zeznała, że „Zleciliśmy to firmie (...). Za ten wywóz gruzu zapłaciła gmina. Naczelnik gminy zaoferował, że taką pomoc może nam udzielić (…) za utylizację gruzu też nie płaciliśmy. Ten gruz zabrał taki pan z H. za darmo”. Potwierdził to następnie świadek F. B., jej mąż, podając, że „Opieka albo Gmina ponieśli koszty wywozu gruzu, postawili dwa kontenery (…) my za te kontenery i wywóz gruzu nie płaciliśmy. Nas nie interesował koszt utylizacji tego gruzu (…) Nikt nie chciał od nas zwrotu pieniędzy za wywóz i utylizację tego gruzu”. Biegły sądowy tę część prac naprawczych wycenił na sumę 26.038 zł (strona 15 opinii k. 358). Żądanie pozwu zaś wywiedziono na sumę 1.500 zł.

33 Kolejno wskazać należy, że części uznanych przez biegłego prac za wskazane poszkodowani R. i F. B. w ogóle nie wykonali, a mimo to osiągnęli stan jak sprzed pożaru. Tak było w przypadku ozonowania, co do którego materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że było wykonane w nieruchomości, a które biegły uznał jako konieczne w celu wyeliminowania zapachu spalenizny i wilgoci. Świadek R. B. zeznała jedynie, że przeprowadzali czynności mające na celu osuszanie parteru i poddasza. „Wynajęli w tym celu dmuchawy od pewnego pana. Mąż nic nie płacił temu panu za wypożyczenie dmuchaw. To było w ramach bezpłatnej przysługi z jego strony”. Wypowiedź tę rozwinął następnie drugi pokrzywdzony. F. B. zeznał, że „ta dmuchawa chodziła około tygodnia, za prąd za tą maszynę sami płaciliśmy. Za wynajem maszyny do osuszania nie płaciłem. Mi udostępniono tą maszynę bezpłatnie (…). Po tym osuszaniu zapachu było mniej, jak już zbili tynki to już w ogólnie nie było czuć”.

34 Poszkodowani wykonywali pracę naprawcze przy pomocy firm profesjonalnych, a więc uzasadnionym było co do zasady wliczenie do wartości szkody także zysku kalkulacyjnego. Nie budzi wątpliwości fakt, że firmy budowlane wykonują usługi w celu osiągnięcia zysku. Powód Kancelaria Pionier Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. formułowała w tym zakresie roszczenia o zapłatę kwoty 6.500 zł odnosząc się do ustalenia biegłego, iż wartość na wynosi 7.763,47 zł, ale nie odnosił tej wartości do rzeczywiście poniesionych przez poszkodowanych kosztów. Skoro R. i F. B. wskazali, iż wypłacona przez (...) S.A. kwota łączna 141.210,99 zł w całości pokryła koszty naprawy zniszczonego w pożarze domu to należało przyjąć, że wypłacone świadczenie objęło również zysk kalkulacyjny firm wykonujących te prace.

35 Kończąc sąd okręgowy wskazuje, iż podziela stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2024 r., III CZP 65/23 wedle którego, „w rozważeniu kwestii wpływu zdarzeń, które zaistniały po zdarzeniu szkodowym, na wysokość odszkodowania ustalaną na podstawie art. 822 w zw. z art. 363 KC, należy zauważyć, że szkoda jest kategorią dynamiczną. Od chwili jej powstania do momentu naprawienia zmianie może ulec postać i wielkość doznanego uszczerbku. Zgodnie zaś z zasadą kompensacji szkody odszkodowanie nie może przerastać wielkości szkody, co – wobec jej dynamicznego charakteru – oznacza niemożność przekroczenia wielkości szkody istniejącej w chwili jej naprawienia. W sytuacji, w której poszkodowany dokonał już naprawy pojazdu, wysokość szkody jest już w zasadzie znana i wyraża się w kosztach, jakie poszkodowany poniósł na dokonanie naprawy oraz dodatkowo ewentualnej utracie wartości rynkowej pojazdu po naprawie. W przypadku zaś zbycia pojazdu wyraża się w różnicy między ceną uzyskaną za sprzedaży, nienaprawiony pojazd a kwotą jaką poszkodowany mógłby uzyskać ze sprzedaży samochodu nieuszkodzonego. Wykazanie szkody w takiej sytuacji także nie powinno nastręczać poszkodowanemu nadmiernych trudności, gdyż często ogranicza się do przedstawienia dokumentów wskazujących na poniesione koszty lub dowodzących ceny sprzedaży. W takich okolicznościach rozmiar szkody winien każdorazowo zostać ustalony według metody dyferencyjnej. Ustalając rozmiar szkody, należy zatem wziąć pod uwagę wszelkie następstwa zdarzenia szkodzącego dla majątku poszkodowanego oraz uwzględnić dynamiczny charakter szkody”. Przywołane orzeczenie zapadło na kanwie sporu o koszty naprawy pojazdu mechanicznego niemiej jednak przez analogie może być zastosowane w każdej sprawie dotyczącej kompensacji szkody z polisy ubezpieczeniowej. W rozstrzyganym stanie faktycznym na moment orzekania wiadomym było, że wypłacone świadczenie w postępowaniu likwidacyjnym w całości pokryło koszty naprawy zniszczonego budynku i nie można było okoliczności tej pominąć, nawet w świetle wiarygodnych wniosków opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego.

36 Jedną z podstawowych zasad prawa odszkodowawczego jest zasada pełnej kompensacji szkody majątkowej, zgodnie z którą świadczenie odszkodowawcze powinno prowadzić do wyrównania uszczerbku poniesionego przez poszkodowanego, jednakże nie może prowadzić do jego wzbogacenia. Celem odszkodowania jest bowiem przywrócenie – w granicach określonych przepisami prawa oraz treścią stosunku ubezpieczenia – stanu majątkowego poszkodowanego istniejącego przed wystąpieniem zdarzenia powodującego szkodę.

37 W odniesieniu do szkody powstałej wskutek pożaru budynku mieszkalnego zasada ta oznacza, że świadczenie wypłacane w ramach likwidacji szkody z umowy ubezpieczenia powinno odpowiadać rzeczywiście poniesionemu uszczerbkowi majątkowemu, pozostającemu w adekwatnym związku ze zdarzeniem ubezpieczeniowym. Odszkodowanie powinno zatem umożliwiać pokrycie ekonomicznie uzasadnionych kosztów usunięcia skutków pożaru i przywrócenia uszkodzonego mienia do stanu sprzed zdarzenia, przy uwzględnieniu zakresu ochrony wynikającego z zawartej umowy ubezpieczenia.

38 Jednocześnie zasada kompensacyjnego charakteru odszkodowania wyznacza granice odpowiedzialności ubezpieczyciela. Poszkodowany nie może bowiem, powołując się na konieczność naprawienia szkody, uzyskać świadczenia przewyższającego wartość rzeczywiście poniesionego uszczerbku ani finansowania prac prowadzących do ulepszenia lub modernizacji nieruchomości ponad stan istniejący przed pożarem, o ile zwiększenie wartości lub standardu nieruchomości nie pozostaje koniecznym następstwem technologii i sposobu usuwania szkody.

39 Ocena wysokości należnego świadczenia powinna zatem uwzględniać z jednej strony potrzebę rzeczywistego i pełnego wyrównania szkody, z drugiej zaś konieczność zachowania kompensacyjnego, a nie wzbogacającego charakteru odszkodowania.

40 W ocenie sądu odwoławczego, sąd rejonowy prawidłowo zastosował art. 361 k.c. oraz art. 363 k.c. w kontekście przepisów art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 22 marca 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Właściwa wykładnia wskazanych przepisów przeczy twierdzeniu, iż naprawienie szkody w warunkach rozpoznawanej sprawy ma w każdej sytuacji polegać na hipotetycznych kosztach doprowadzenia budynku do stanu sprzed zdarzenia szkodowego, a nie faktycznie poniesionym koszcie remontu nieruchomości. Zdaniem sądu okręgowego apelujący niezasadnie wywodzi, że w sytuacji przywrócenia już stan budynku z przed pożaru, przy ustaleniu wysokości odszkodowania należy uwzględniać wartość kosztorysową (hipotetyczną) prac remontowo - budowlanych. W tej sytuacji, stosowanie do przywołanych judykatów, wysokość szkody co do zasady jest już w zasadzie znana i wyraża się w kosztach, jakie poszkodowani ponieśli na dokonanie naprawy. Z uwagi na ustalenie, że koszty te zostały w całości sfinansowane z dokonanych dotąd przez pozwany zakład ubezpieczeń wypłat, powództwo o uzupełnienie odszkodowania podlegało oddaleniu.

41 Tak argumentując i nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, na podstawie art. 385 k.p.c. apelację powoda należało oddalić, o czym Sąd Okręgowy orzekł w pkt I. wyroku.

42 O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono w punkcie II. na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 k.p.c., ustalając wysokość należnych stronie pozwanej kosztów procesu na kwotę 900 zł, na którą składały się koszty zastępstwa procesowego ustalone w oparciu o § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 98 § 1¹ k.p.c.

43 Monika Rabiega

44 (...)

45 1. (...)

46 2. (...)

47 3. (...)