Wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 21 sierpnia 2026 r., IV Ka 464/26

wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 21 sierpnia 2026 r., IV Ka 464/26

Tekst

1 Sygnatura akt IV Ka 464/26

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

2 Dnia 21 sierpnia 2026 roku

3 Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

4 Przewodniczący:

5 SSO Waldemar Majka (spr.)

6 Sędziowie:

7 SO Anna Glijerska - Socha

8 SR (del. do SO) Sebastian Kowalski,

9 Protokolant:

10 Magdalena Telesz

11 przy udziale Zbigniewa Katy Prokuratora Prokuratury Okręgowej,

12 po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2026 roku

13 sprawy J. S.

14 syna U. i D. z domu V.

15 urodzonego (...) w S.

16 oskarżonego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii

17 na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego

18 od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu

19 z dnia 4 marca 2026 roku, sygnatura akt III K 1654/25

20 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

21 II. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym, zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa.

22 Sebastian Kowalski Waldemar Majka Anna Glijerska – Socha

Uzasadnienie

23 Formularz UK 2

24 Sygnatura akt

25 IV Ka 464/26

26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

27 1

CZĘŚĆ WSTĘPNA

28 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

29 Wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 4 marca 2026 r., sygn. akt III K 1654/26

30 Podmiot wnoszący apelację

31 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

32 ☐ oskarżyciel posiłkowy

33 ☐ oskarżyciel prywatny

34 ☒ obrońca

35 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

36 ☐ inny

37 Granice zaskarżenia

38 Kierunek i zakres zaskarżenia

39 ☒ na korzyść

40 ☐ na niekorzyść

41 ☒ w całości

42 ☐ w części

43 ☐co do winy

44 ☐co do kary

45 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

46 Podniesione zarzuty

47 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

48 ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

49 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

50 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

51 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

52 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

53 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

54 ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

55 ☐art. 439 k.p.k.

56 ☐brak zarzutów

57 Wnioski

58 ☐uchylenie

59 ☒zmiana

60 Ustalenie faktów w związku z dowodami

61 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

62 Ustalenie faktów

63 Fakty uznane za udowodnione

64 Lp.

65 Oskarżony

66 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

67 Dowód

68 Numer karty

69 2.1.1.1.

70 J. S.

71 Oskarżony był wielokrotnie karany sądownie.

72 Informacja z Krajowego Rejestru Karnego

73 311-314

74 Fakty uznane za nieudowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 2.1.2.1.

81 Ocena dowodów

82 Dowody będące podstawą ustalenia faktów

83 Lp. faktu z pkt 2.1.1

84 Dowód

85 Zwięźle o powodach uznania dowodu

86 2.1.1.1

87 Informacja z Krajowego Rejestru Karnego

88 Dowód urzędowy, nie kwestionowany przez strony.

89 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

90 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

91 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

92 Dowód

93 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

94 STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

95 Lp.

96 Zarzut

97 3.1.

98 Obrońca oskarżonego zaskarżyła wyrok w całości i zarzuciła:

99 1) obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii, polegającą na przyjęciu, że oskarżony uczestniczył w obrocie znaczną substancji psychotropowych, podczas gdy dla przyjęcia takiego uczestnictwa niezbędne jest ustalenie, że druga stroną transakcji narkotykowej nie jest konsument, natomiast osoba która miała nabywać od oskarżonego narkotyki był właśnie konsument — F. M., który wskazał, że substancje psychotropowe kupował na własny użytek;

100 2) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia tj.:

101 a) art. 174 k.p.k., polegającą na zastąpieniu wyjaśnień oskarżonego, treścią zapisku funkcjonariusza Policji i zeznań tegoż funkcjonariusza w osobie U. M., podczas gdy oskarżony w dniu 21.06.2025 r. nie złożył zeznań o treści wskazanej w protokole przesłuchania, stąd brak podpisu oskarżonego na protokole, jak również brak wzmianki o złożonych uprzednio wyjaśnieniach w czasie przesłuchania przez Prokuratora w dniu 22.06.2025r.;

102 b) art. 624 § 1 k.p.k. polegające na jego niezastosowaniu i obciążeniu oskarżonego kosztami postępowania w wysokości 4 134,55 zł, podczas gdy oskarżony od blisko roku czasu jest pozbawiony wolności w ramach tymczasowego aresztowania w tej sprawie, nie osiąga dochodów, ma na utrzymaniu 2 małoletnich dzieci i 2 małoletnie pasierbice, nie posiada majątku i została mu obok kary pozbawienia wolności wymierzona kara grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, każda po 100 zł (10 000 zł), oraz przepadek korzyści uzyskanej z przestępstwa w wysokości 1200 zł, a także świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 2000 zł, a zatem dodatkowe obciążenie oskarżonego kosztami jest zbyt uciążliwe;

103 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał wpływ na treść wydanego orzeczenia polegający na przyjęciu, że:

104 a) oskarżony posiadał substancje psychotropową w postaci amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 4.922,73 grama i w postaci metaamfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 11,07 grama netto, podczas gdy z opinii nr H-V-C-5480-327/25/JK wynika, że zabezpieczone narkotyki, to amfetamina w ilości 3088,64 grama netto (246,46 czystej amfetaminy i 2842,18 kofeiny tj. łącznie 3088,64 grama mieszanki tych środków) i metaamfetamina w ilości 11,07 grama netto;

105 b) w mieszkaniu oskarżonego w sejfie została ujawniona kartka z dokładnie rozpisaną instrukcją w zakresie produkcji narkotyków, podczas gdy w aktach brak jest rzekomo zabezpieczonej notatki, nie ma również jej kserokopii, ani nie znajduje się ona w wykazie dowodów rzeczowych, stąd też ustalenie dokonane przez Sąd I instancji jest niewiarygodne;

106 c) świadek F. M. kupował od oskarżonego narkotyki w okresie od 10.04.2025 r. do 21.06.2025 r. i kontaktował się z oskarżonym zawsze pod numerem tel. (...), podczas gdy pierwszy kontakt na wskazany numer telefonu pomiędzy oskarżonym a F. M. został zainicjowany w dniu 14.05.2025 r., natomiast telefon był aktywny dopiero od dnia 06.05.2025 r. przez co przed dniem 06.05.2025 r. nie było realnie możliwe kontaktowanie się świadka z oskarżonym w ten sposób;

107 d) wyjaśnienia oskarżonego są niewiarygodne, bowiem pozostają w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym;

108 e) wyjaśnienia oskarżonego z dnia 21.06.2025 r. są wiarygodne, podczas gdy oskarżony wyjaśnień tej treści nie złożył i ich nie podpisał;

109 f) zeznania świadków — funkcjonariuszy policji V. X. i N. V. są wiarygodne, podczas gdy świadkowie są funkcjonariuszami Policji, którym oskarżony był znany z wcześniejszych konfliktów z prawem, a zeznania obu świadków są ze sobą sprzeczne;

110 g) zeznania świadka F. M. są wiarygodne podczas, gdy świadek nie stawiał się na wezwania Sądu w celu przesłuchania, zmieniał treść złożonych zeznań;

111 h) oskarżony wyrzucił przez okno samochodu siatkę z zawartością narkotyków, podczas gdy brak jest rzetelnych dowodów potwierdzających taki przebieg wydarzeń poza zeznaniami funkcjonariuszy, którzy mają interes w twierdzeniu, że narkotyki należały do oskarżonego, nie ma nagrań z kamer, nie zabezpieczono śladów biologicznych, śladów linii papilarnych i nie przeprowadzono w tym zakresie dowodu z opinii biegłych ;

112 i) ogródek - altana w którym ujawniono substancje psychotropowe przynależy do mieszkania oskarżonego, podczas gdy ogródek nie jest objęty księgą wieczystą lokalu, w którym zamieszkuje oskarżony, nie przynależy do lokalu i nie jest przedmiotem umowy cywilno- prawnej, której stroną jest oskarżony lub osoby bliskie oskarżonemu;

113 j) ogródek, w którym ujawniono substancje psychotropowe jest oskarżonego, podczas gdy ogródek znajduje się praktycznie w lesie, jest ogólnodostępny dla wszystkich, na klika dni przed ujawnieniem w nim narkotyków kręciły się wokół niego osoby szemrane, wzbudzające niepokój wśród sąsiadów oskarżonego,

114 k) całkowite pominięcie zeznań świadka C. G., podczas gdy zeznania świadka stanowią istotny dowód w sprawie, wskazujący, że w okolicach altany w której ujawniono narkotyki kilka dni wcześniej kręciły się nieznane osoby (szemrane) wzbudzające niepokój sąsiadów,

115 4) rażącą niewspółmierność kary przejawiającą się w orzeczeniu kary 100 stawek dziennych grzywny każda po 100 zł i kary 4 lat pobawienia wolności, podczas gdy z uwagi na rzeczywistą ilość amfetaminy i metaamfetaminy wymierzona kara winna się ukształtować w minimalnych granicach ustawowego zagrożenia, jeśli Sąd nie podzieliłby stanowiska w zakresie argumentacji przemawiającej za uniewinnieniem oskarżonego.

116 ☐ zasadny

117 ☐ częściowo zasadny

118 ☒ niezasadny

119 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo nie zasadny

120 Apelacja nie jest zasadna.

121 Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się eksponowanych w apelacji uchybień. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.k. organy postępowania, a więc także i sąd, kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Zgodnie zaś z panującym w orzecznictwie poglądem (por. choćby wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. w sprawie o sygn. WRN 149/90, opubl. w OSNKW z 1991 r., z. 9, poz. 41), przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wtedy m.in. gdy jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczności sprawy (art. 410 k.p.k.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k.), stanowi wynik rozważenia wszystkich tych okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (art. 4 k.p.k.) oraz jest wyczerpująco i logicznie - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - uargumentowane w uzasadnieniu wyroku (art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k.) i sąd I instancji spełnił wymogi w tym zakresie wskazując w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na dowody nie będące podstawą ustaleń faktycznych (k.388-394) i przyczyny ich nieuwzględnienia, odnosząc się w tym zakresie również do eksponowanych w apelacji relacji.

122 Pojęcie uczestniczenia w obrocie, o jakim mowa w art. 56 ust. 1 u.p.n., odnosi się nie tylko do zachowań związanych z bezpośrednim przekazywaniem środków odurzających innej osobie, ale także do zachowań składających się na funkcjonowanie takiej osoby w obrocie - np. magazynowanie środków czy też udostępnianie lokalu, w którym ma dojść do wprowadzenia środków do obrotu. Wskazane pojęcie "uczestniczenia w obrocie" rozumiane jest szeroko w orzecznictwie sądowym i nie musi ono każdorazowo oznaczać aktywności polegającej na dalszym przekazywaniu środka odurzającego komukolwiek. Może odnosić się nie tylko do zachowań związanych z bezpośrednim przekazywaniem środków odurzających innej osobie, ale także do zachowań składających się na funkcjonowanie takiej osoby w obrocie, jak magazynowanie środków, udostępnianie lokalu, w którym ma dojść do wprowadzenia środków do obrotu itd. Uczestnictwem w obrocie jest więc zachowanie każdego, kto ma odegrać pewną rolę w procesie wprowadzenia do obrotu środków odurzających lub substancji psychotropowych. Oskarżony magazynował znaczną ilość substancji, udostępniał ilości handlowe tychże substancji i zatrzymany został wcześniej transfer o znacznej ilości substancji. Argumentacja apelującego, zgodnie z którą oskarżony posiadał ujawniane substancje na własny użytek jest infantylna i oderwana od rzeczywistości, ponieważ zatrzymana ilość stanowiłoby zaopatrzenie na wiele lat dla wielu - a nie tylko oskarżonego – „konsumentów”.

123 Odnosząc się do zarzutu naruszenia artykułu 174 k.p.k. jest oczywiście chybiony. Sąd odwoławczy nie widzi powodów dających podstawę kwestionowania zapisów poczynionych w protokole przesłuchania podejrzanego (k.65-67) przez osobę dokonującą tej czynności. Podejrzany wówczas J. S. po przeczytaniu protokołu przesłuchania odmówił jego podpisania, co w żaden sposób nie uzasadnia przesłuchiwania osoby sporządzającej protokół na wskazane okoliczności. W dniu w którym prowadzone było przesłuchanie 22 czerwca 2025 roku ustanowiony został dla oskarżonego obrońca z wyboru i J. S. przesłuchiwany przed prokuratorem odmówił składania wyjaśnień (k.72-73). Ani oskarżony jego obrońca w toku postępowania sądowego nie składali wniosków o przesłuchanie wymienionej w zarzucie U. M. (a świadek ten został przesłuchany z inicjatywy sądu nie potwierdzając stanowiska oskarżonego forsowanego w apelacji – k.336-337). Z treści protokołu rozprawy z dnia 8 stycznia 2026 roku (k.315 odwr.) wynika że oskarżonemu odczytano obydwa protokoły przesłuchania z postępowania przygotowawczego, ponieważ odnosił się do kwestii braku podpisu kwestionując, że złożył wyjaśnienia tej treści. Okoliczność ta w żaden sposób nie wpływa na ocenę wyjaśnień oskarżonego, który początkowo spontanicznie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu wskazując również miejsca przechowywania substancji aby następnie zanegować sprawstwo, dlaczego oczywiście miał prawo.

124 Sąd odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia art.624§1 k.p.k. Zakres działalności przestępczej oskarżonego wskazuje na to, iż z działalności tej pozyskiwał znaczne środki, zaś dolegliwości finansowe wynikające ze skazania za przypisane mu przestępstwo stanowią naturalną konsekwencję, która w żaden sposób nie daje podstaw do odstąpienia od obciążenia oskarżonego kosztami postępowania.

125 Jeśli chodzi o zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, to również nie są one trafne.

126 Odnośnie zarzutu formułowanego w punkcie 3a godzi się zauważyć, że definicje substancji psychotropowych i środków odurzających ujęte w przepisach art.4 pkt 25 i 26 u.p.n dotyczą zarówno substancji w postaci czystej jak też preparatów i mieszanin tych substancji. Niezmiernie rzadko przedmiotem obrotu pozostaje siarczan amfetaminy w "czystej" (bez domieszek), ponieważ w postaci czystej nie nadaje się do konsumpcji, dlatego celem rozcieńczenia uzyskanego siarczanu amfetaminy i zwiększenia ilości finalnego produktu - otrzymany siarczan amfetaminy mieszany jest z innymi substancjami, w tym z kofeiną, uzyskując w ten sposób produkt w postaci substancji psychotropowej gotowej do wprowadzenia do obrotu, która ma charakter „produktu konsumpcyjnego”. Tak też jest w wypadku oskarżonego, który posiadał narkotyki w postaci przygotowanej do handlu mieszanki. Gdyby nawet przypisać oskarżonemu obrót jedynie czystą amfetaminą, to w żaden sposób nie wpłynęłoby to na kwalifikację prawną czynu przypisanego, ponieważ mielibyśmy do czynienia w każdym z przypadków ze znaczną ilością substancji.

127 Odnosząc się do wyrażonej w apelacji dezaprobaty z powodu dokonanej przez sąd pierwszej instancji oceny dowodów, jak już wspomniano powyżej - przekonanie sądu o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. wówczas, gdy - jak podnosi się to w orzecznictwie - jest poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy, stanowi wynik rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść oskarżonego, jest wyczerpujące i logiczne z uwzględnieniem wskazań wiedzy i zasad doświadczenia życiowego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie o sygn. II KR 355/74, opubl. w OSNKW z 1975 r., z. 9, poz. 84; z dnia 22 stycznia 1975 r. w sprawie o sygn. I KR 197/74, opubl. w OSNKW z 1975 r., z. 5, poz. 58; z dnia 5 września 1974 r. w sprawie o sygn. II KR 114/74, opubl. w OSNKW z 1975 r., z. 2, poz. 28; z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie o sygn. II KRN 199/95, opubl. w Prok. i Pr. z 1996 r., z. 10, poz. 10; z dnia 16 grudnia 1974 r. w sprawie o sygn. Rw 618/74, opubl. w OSNKW z 1975 r., z. 3-4, poz. 47).

128 Zarzut błędów w ustaleniach faktycznych i nie należytej oceny zeznań świadków nie znajduje oparcia w ocenie procedowania sądu pierwszej instancji jak też jeśli się zważy na konstrukcję uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd rejonowy nie dopuścił się zarzucanego mu błędu w ustaleniach faktycznych. Wskazać należy za Sądem Apelacyjnym w Warszawie (wyrok z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt VIII AKa 205/23), że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego, nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego. Środek zaskarżenia wniesiony w przedmiotowej sprawie elementów takich nie zawiera.

129 Argumentacja apelacji sprowadza się do prostego założenia, że skoro oskarżony odwołał w toku postępowania sądowego złożone w śledztwie wyjaśnienia, w których przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu (do posiadania znacznej ilości substancji psychotropowych), a był to w ocenie skarżącego jedyny wiarygodny dowód na jego sprawstwo, należy go od popełnienia owych czynów uniewinnić.

130 Tymczasem orzecznictwo zdaje się zgodne być co do tego, że zmienione, czy też odwołane wyjaśnienia, kolokwialnie mówiąc, stanowią w pełni wartościowy dowód. Niejednolite wyjaśnienia oskarżonego (podejrzanego), polegające na tym, że w postępowaniu przygotowawczym przyznawał się do popełnienia zarzuconych czynów, a następnie przed sądem rozpoznającym sprawę odwołał te wyjaśnienia i taką postawę przyjął w toku dalszego postępowania, w żadnym razie - sama w sobie - nie dyskwalifikuje dowodu z jego przyznania się. W takiej sytuacji, niejednolitość wyjaśnień nakłada jednak na sąd szczególny obowiązek analizy tego dowodu z wielką wnikliwością i oceny jego wiarygodności w zestawieniu z innymi dowodami oraz uzasadnienia w pisemnych motywach wyroku, dlaczego sąd dał im wiarę, mimo ich niejednolitości (tak choćby Sąd Apelacyjny w Lublinie w wyroku z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt II AKa 112/13, Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 12 czerwca 2003 r., II AKa 157/03).

131 Swobodna i wnikliwa ocena tego dowodu (dokonana przez pryzmat zeznań świadków F. M., V. X. i N. V.) słusznie doprowadziła sąd rejonowy do konstatacji, że pierwsze, spontaniczne wyjaśnienia oskarżonego złożone na etapie postępowania przygotowawczego są wiarygodne. Sąd odwoławczy w pełnej rozciągłości podziela czynione w tym zakresie uwagi uzasadnienia zaskarżonego wyroku (odnosząc się do zarzutów apelującego z punktów 3c-3h), nie widząc konieczności powielania ich obecnie zwłaszcza, że w apelacji nie podniesiono żadnych racjonalnych argumentów przeciwko tej części uzasadnienia sądu pierwszej instancji. Jak już wspomniano powyżej oskarżony w postępowaniu przygotowawczym składał wyjaśnienia dwukrotnie, a drugie z tych wyjaśnień złożył przed prokuratorem (odmawiając w efekcie złożenia wyjaśnień), a zatem gdyby w istocie był nakłaniany do złożenia wcześniej określonej treści wyjaśnień – miał możliwość ich prostowania jeszcze w postępowaniu przygotowawczym, czego jednak nie uczynił negując jedynie sprawstwo. Świadek F. M. mógł kontaktować się z oskarżonym na rozmaite sposoby, nie tylko telefonicznie pod jednym numerem telefonu. Ilość tych kontaktów nie wpływa w żaden sposób na ocenę realizacji znamion czynu przypisanego oskarżonemu, ponieważ czynności sprawcze polegające na odpłatnym udzieleniu świadkowi metaamfetaminy stanowią jedynie fragment realizacji znamion czynu zabronionego z art.56 ust.1 i 3 u.p.n. przypisanego w efekcie oskarżonemu.

132 Odnośnie zarzutu formułowanego w punkcie 3b jako błąd w ustaleniach faktycznych, to nie jest on trafny. Kartka papieru z odrębnymi zapiskami przedstawiającymi proces tworzenia wraz z niezbędnymi komponentami nieznanej receptury - stanowi dowód w sprawie i jej ujawnienie nie budzi wątpliwości. O tejże kartce wspomniano już w sporządzonej notatce urzędowej i protokole przeszukania (k.1,12). Zarówno oskarżony jak i obrońca zostali powiadomieni o tym iż przedmiotowa kartka stanowi dowód rzeczowy w sprawie (k.252-254), o tejże kartce w swojej relacji wspominał również świadek N. V. (k.336), a zatem nie sposób przyjąć iż sąd pierwszej instancji dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych wskazując na istnienie i zabezpieczenie tejże kartki. Zgodnie z art.395 k.p.k. jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie właściwości dowodów rzeczowych, na wniosek strony lub gdy sąd uzna to za niezbędne, sprowadza się je na salę rozpraw i udostępnia stronom, a w razie potrzeby - świadkom i biegłym. Tymczasem ani oskarżony ani obrońca w toku postępowania sądowego wniosków takich nie składali. Sformułowany zarzut musi zatem dziwić, nie sposób dopatrzeć się również w tym zakresie jakiegokolwiek wpływu zaniechania sprowadzenia tego dowodu na salę rozpraw na treść wyroku.

133 Odnośnie zarzutów sformułowanego w punkcie 3i oraz 3j godzi się zauważyć, że zupełnie nie ma znaczenia jaka jest struktura własnościowa ogródka czy altany, w której ujawniono zabezpieczone substancje. W toku przeszukania J. S. wskazał miejsce w którym przechowywane były narkotyki oraz do protokołu przeszukania potwierdził że stanowią jego własność. Idąc tokiem rozumowania skarżącego obrońcy, nie można byłoby przepisać komukolwiek sprawstwa przestępstwa posiadania narkotyków w sytuacji w której ukrywałby niedozwolone substancje w miejscu do którego nie posiada tytułu prawnego. Takie wnioskowanie natomiast byłoby wręcz absurdalne.

134 Jeśli chodzi o zeznania świadka C. G. również nie można podzielić argumentacji skarżącego w tym zakresie. Świadek zeznawał na okoliczności zupełnie nieistotne z punktu widzenia treści czynu przypisanego oskarżonemu (k.335-336), a zatem nieodnoszenie się do relacji świadka w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (w części 2.2.), choć nie jest poprawne, to w żaden sposób nie mogło mieć wpływu na treść wyroku. Obrońca oskarżonego w uzasadnieniu apelacji wskazał, że „z zeznań świadka C. G. bezsprzecznie wynika, że na kilka dni przed ujawieniem substancji psychotropowej w altanie, w jej pobliżu kręciły się osoby, które wzbudzały niepokój mieszkańców, osoby te kręciły się w krzakach, zaroślach, w godzinach nocnych. Świadek zwrócił wówczas uwagę na to, ponieważ pozostawiał „rozebrane” auto, co dodatkowo wzbudzało czujność świadka”. Przy przyjęciu zatem nawet że okoliczności takie miały miejsce rodzi się pytanie jaki związek mogą mieć z treścią przypisanego oskarżonemu czynu, skoro sam wskazał miejsce przechowywania narkotyków ?

135 Konkludując, ustalenia sądu co do sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie popełnienia ciągu przestępstw z art. 56 ust 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii nie budzą wątpliwości.

136 Zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego jawi się jako oczywiście bezzasadny, jeśli się weźmie pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu jak też jego wielokrotną karalność w tym za przestępstwa podobne (k.502). Jak wskazuje się w praktyce orzeczniczej rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzi wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można przyjąć, iż zachodzi wyraźna dysproporcja pomiędzy karą orzeczoną przez sąd pierwszej instancji, a karą, jaką należałoby sprawcy wymierzyć w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw sądowego wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. Uchybienie to nie dotyczy zatem każdej różnicy w ocenie surowości lub łagodności kary między sądem orzekającym a sądem odwoławczym, lecz jedynie niewspółmierności wyraźnej, oczywistej, widocznej już na pierwszy rzut oka (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 8 czerwca 2016 roku II Aka 124/16).

137 W świetle powyższego mając na względzie również ustawowe zagrożenie czynu przypisanego oskarżonemu wskazać należy że skarżący nie dostarczył argumentów dających podstawę do łagodzenia kary, poza stwierdzeniem uzasadnienia apelacji, że „kara rażąco surowa to taka, która choć mieści się w granicach ustawowego zagrożenia nie uwzględnia w prawidłowy sposób dyrektyw wymiaru kary”.

138 Wniosek

139 Obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia przez Sąd wniosku apelacji o uniewinnienie oskarżonego, wniosła o:

140 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony w dniu 21.06.2025 r. posiadał wbrew przepisom ustawy substancję psychotropową w postaci amfetaminy w ilości 246,46 grama amfetaminy (246,46 amfetaminy i 2842,18 kofeiny tj. łącznie 3088,64 grama mieszanki tych środków) i metaamfetaminy w ilości 11,07 grama tj. że czyn oskarżonego wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie oskarżonemu kary 2 lat pozbawienia wolności;

141 2) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, że oskarżony 4 - krotnie udzielił F. M. substancję psychotropową w postaci metaamfetaminy za łączną kwotę 400 zł tj., że czyn oskarżonego wyczerpał znamiona przestępstwa określonego w art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i wymierzenie oskarżonemu kary 1 roku pozbawienia wolności;

142 3) na podstawie art. 85 § 1 kk i art. 86 § 1 kk połączenie obu wyżej wymienionych kar jednostkowych i wymierzenie oskarżonemu kary łącznej 2 łat pozbawienia wolności;

143 4) na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie przed Sądem I instancji i zaliczenie wydatków na rachunek Skarbu Państwa;

144 5) zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania apelacyjnego.

145 ☐ zasadny

146 ☒ częściowo zasadny

147 ☐ niezasadny

148 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

149 Brak podstaw do uniewinnienia oskarżonego. Ponadto wniosek reformatoryjny nie jest zasadny w pozostałym zakresie. Gdyby bowiem przyjąć dwa czyny tak jak postuluje obrońca w apelacji polegające na posiadaniu znacznej ilości substancji psychotropowych (art.62 ust. 2 u.p.n.) oraz udzielaniu tychże substancji w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (art.59 ust.1 u.p.n.), to również nie byłoby podstaw do łagodzenia orzeczonej wobec oskarżonego kary ze względu na zakres działalności przestępczej, a tym samym równie wysoki stopień społecznej szkodliwości czynów.

150 Zakres finansowych obciążeń wynikający ze skazania oskarżonego i długotrwałość orzeczonej kary pozbawienia wolności dają natomiast podstawy do odstąpienia od obciążenia oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego (art.624§1 k.p.k.).

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

151 4.1.

152 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

153 Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

154 5.1.1.

155 Przedmiot utrzymania w mocy

156 Wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 4 marca 2026 r., sygn. akt III K 1654/26

157 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

158 Bezzasadność apelacji

159 Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

160 5.2.1.

161 Przedmiot i zakres zmiany

162 Zwięźle o powodach zmiany

163 Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

164 Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

165 5.3.1.1.1.

166 ☐ art. 439 k.p.k.

167 Zwięźle o powodach uchylenia

168 5.3.1.2.1.

169 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

170 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

171 Zwięźle o powodach uchylenia

172 5.3.1.3.1.

173 Konieczność umorzenia postępowania

174 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

175 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

176 5.3.1.4.1.

177 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

178 Zwięźle o powodach uchylenia

179 Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

180 Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

181 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

182 Przytoczyć okoliczności

183 Koszty Procesu

184 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

185 Przytoczyć okoliczności

186 II

187 Ze względu na obecną sytuację rodzinną i majątkową oskarżonego i konieczność odbycia długotrwałej kary pozbawienia wolności celowym było odstąpienie od obciążenia oskarżonego kosztami postępowania odwoławczego (art.624§1 k.p.k.)

PODPIS

188 SSO Anna Glijerska-Socha SSO Waldemar Majka SR (del. do SO) Sebastian Kowalski

189 Granice zaskarżenia

190 Kolejny numer załącznika

191 1

192 Podmiot wnoszący apelację

193 Obrońca oskarżonego

194 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

195 Wyrok Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 4 marca 2026 r., sygn. akt III K 1654/26

196 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

197 ☒ na korzyść

198 ☐ na niekorzyść

199 ☒ w całości

200 ☐ w części

201 ☐co do winy

202 ☐co do kary

203 ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

204 1.3.2. Podniesione zarzuty

205 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

206 ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

207 ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

208 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

209 ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

210 ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

211 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

212 ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

213 ☐art. 439 k.p.k.

214 ☐brak zarzutów

215 1.4. Wnioski

216 ☐uchylenie

217 ☒Zmiana