Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 30 maja 2023 r., IV Ka 362/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 30 maja 2023 r., IV Ka 362/23

Tekst

1 Sygnatura akt IV Ka 362/23

2 1.

3 2.WYROK

4 2.1.W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

5 Dnia 30 maja 2023 r.

6 4.Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie:

7 1.Przewodniczący:

8 1.SSO Agnieszka Połyniak

9 1.Protokolant:

10 1.Marta Synowiec

11 przy udziale Elżbiety Reczuch Prokuratora Prokuratury Okręgowej,

12 po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2023 r.

13 6.sprawy K. N.

14 7.córki K. i T. z domu M.

15 8.urodzonej (...) w N.

16 9.oskarżonej z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

17 10.na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora

18 11.od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku

19 12.z dnia 1 marca 2023 r. sygnatura akt II K 1725/22

20 13.uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

21 Formularz UK 2

22 Sygnatura akt

23 IV Ka 362/23

24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

25 1

26 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

27 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

28 Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 01 marca 2023r. w sprawie sygn. akt II K 1725/22

29 1.2. Podmiot wnoszący apelację

30 ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

31 ☐ oskarżyciel posiłkowy

32 ☐ oskarżyciel prywatny

33 ☐ obrońca

34 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

35 ☐ inny

36 1.3. Granice zaskarżenia

37 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

38 ☐ na korzyść

39 ☒ na niekorzyść

40 ☒ w całości

41 ☐ w części

42 ☐

43 co do winy

44 ☐

45 co do kary

46 ☐

47 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

48 1.1.2. Podniesione zarzuty

49 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

50 ☐

51 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

52 ☒

53 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

54 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

55 ☒

56 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

57 ☐

58 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

59 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

60 ☐

61 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

62 ☐

63 art. 439 k.p.k.

64 ☐

65 brak zarzutów

66 1.4. Wnioski

67 ☒

68 uchylenie

69 ☐

70 zmiana

71 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami

72 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

73 1.5. Ustalenie faktów

74 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

75 Lp.

76 Oskarżony

77 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

78 Dowód

79 Numer karty

80 2.1.1.1.

81 K. N.

82 oskarżona nie figuruje w kartotece Krajowego Rejestru Karnego

83 informacja z Krajowego Rejestru Karnego

84 k. 92

85 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

86 Lp.

87 Oskarżony

88 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

89 Dowód

90 Numer karty

91 2.1.2.1.

92 1.6. Ocena dowodów

93 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

94 Lp. faktu z pkt 2.1.1

95 Dowód

96 Zwięźle o powodach uznania dowodu

97 informacja z Krajowego Rejestru Karnego

98 niekwestionowany dokument urzędowy

99 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

100 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

101 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

102 Dowód

103 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

104 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

105 Lp.

106 Zarzut

107 3.1.

108 Prokurator Rejonowy w Kłodzku zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

109 1. obrazę przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt. 1 k.p.k. a mianowicie art. 37a § 1 k.k. polegającą na wymierzeniu oskarżonej K. N. za przypisane jej przestępstwo z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary grzywny w wysokości 80 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych, w sytuacji gdy zgodnie z art. 37a § 1 k.k. możliwe jest orzeczenie kary ograniczenia wolności nie niższej niż 3 miesiące albo kary grzywny nie niższej niż 100 stawek dziennych przy równoczesnym orzeczeniu środka karnego, środka kompensacyjnego lub przepadku co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, gdyż doprowadziło do wymierzenia oskarżonej kary grzywny poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia;

110 2. rażąca obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 387 § 1 i 2 k.p.k. – polegającą na uwzględnieniu wniosku oskarżonej złożonego w trybie 387 § 1 k.p.k. o wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego pomimo zaniechania przez Sąd przesłuchania na rozprawie głównej oskarżonej oraz pomimo, iż w świetle zebranego materiału dowodowego okoliczności popełnienia przez oskarżoną czynu budziły uzasadnione wątpliwości z uwagi na oświadczenie o nieprzyznaniu się do popełnienia zarzucanego czynu złożone w postępowaniu przygotowawczym jak również i mimo tego, że wniosek ten został sformułowany z rażącą obrazą art. 37 a § 1 kk polegającą na zawarciu postulatu wymierzenia oskarżonej kary grzywny poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia z w sytuacji nieuzyskania stanowiska prokuratora o braku sprzeciwu co do wydania wyroku skazującego w trybie przewidzianym przez ten przepis.

111 ☐ zasadny

112 ☒ częściowo zasadny

113 ☐ niezasadny

114 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

115 Jedynie zarzut w zakresie obrazy prawa materialnego, tj. art. 37a § 1 k.k., a polegającego na orzeczeniu za przestępstwo z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii kary grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych, uznać należy za zasadny. Nadto zainicjowana apelacją rzecznika oskarżenia kontrola instancyjna skutkowała ujawnieniem, iż w toku postępowania przed Sądem Rejonowym doszło do dalszych uchybień, które w sumie stanowiły o zasadności wniosku skarżącego o uchylenie wyroku. Sąd meriti orzekł bowiem z obrazą art. 4 §1 k.k., świadczenie pieniężne na podstawie art. 70 ust. 4a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomani, jak też nie dostrzegł, iż materiał dowodowy – opinia Instytutu (...) w P. wskazuje, że oskarżona posiadała mniejszą ilość substancji psychotropowej - amfetaminy, aniżeli wskazana w opisie czynu zarzuconego i następnie przypisanego. Okoliczności te nie pozostają bez znaczenia dla sytuacji oskarżonej oraz wyniku tego postępowania.

116 Zaskarżony wyrok został wydany na skutek uwzględnienia przez Sąd Rejonowy złożonego przez oskarżoną w trybie art. 387 § 1 k.p.k. wniosku oskarżonej o dobrowolne poddanie się karze. Sąd ten, rozstrzygając złożony wniosek, zobowiązany był przede wszystkim sprawdzić, czy zaistniały wszystkie warunki stanowiące o dopuszczalności takiego wniosku. Jednym z nich jest z pewnością zgodność z obowiązującymi przepisami prawa karnego materialnego zgłaszanych we wniosku propozycji, zarówno pod kątem prawnokarnej oceny zarzucanego oskarżonej czynu, jak też wymiaru proponowanej w ten sposób kary bądź środków karnych. W sytuacji, w której treść wniosku tychże regulacji prawnych nie respektuje, niewątpliwym obowiązkiem sądu jest, bądź uzależnienie swojej decyzji o uwzględnieniu tego wniosku od dokonania w nim zmiany konwalidującej dostrzeżoną jego wadliwość (art. 387 § 3 k.p.k.), bądź też rozpoznanie w dalszym ciągu sprawy na zasadach ogólnych (tak np. Sąd Najwyższy w wyroku z 18 maja 2022r, sygn. I KK 16/22, LEX nr 3439061). Trafnie przy tym uznał Sąd Najwyższy, że: „przepis art. 387 k.p.k. nie może służyć do wydawania wyroków w wypadkach nie przewidzianych tym przepisem ani do orzekania na jego podstawie w sposób sprzeczny z warunkami przez niego określonymi lub sprzecznie z materialnym prawem karnym” (np. w wyroku z 11.10.2000 r., sygn. III KKN 600/99, Prok. i Pr.-wkł. 2001/1, poz. 14 i w wyroku z 26.01.2006 r., sygn. IV KK 435/05, LEX nr 173643, w wyroku z 10.07.2014 r., sygn. IV KK 115/14, LEX nr 1480342, czy w wyroku z 28.05.2009 r., sygn. III KK 109/09, LEX nr 607999).

117 W omawianej sprawie Sąd I instancji obowiązku tego nie wypełnił, nie dostrzegając, że propozycja K. N., w zakresie wskazanej przez nią kary grzywny w wymiarze 80 stawek dziennych po 15 złotych każda, nie odpowiada przepisom prawa materialnego, tj. regulacji art. 37a §1 k.k. Uwzględniając wniosek tej treści istotnie dopuścił się rażącej obrazy prawa materialnego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 37a § 1 k.k., w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 czerwca 2020r. do dnia 23 stycznia 2023r., jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może - zamiast tej kary - orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 3 miesięcy albo grzywnę nie niższą niż 100 stawek dziennych, jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek. Na podstawie przepisu art. 37a § 1 k.k. możliwe było zatem wymierzenia kary grzywny w wymiarze nie niższym niż 100 stawek dziennych. Już tylko z tego powodu wniosek K. N. (2) nie powinien był zostać zaakceptowany.

118 Niezależnie od powyższe wskazać należy, że Sąd a quo, z obrazą art. 4 §1 k.k., orzekł o świadczeniu pieniężnym, które obecnie jest obligatoryjne, lecz tylko w stosunku do sprawców m.in. czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, ale tylko tych, którzy dopuścili się tego występku po 1 stycznia 2023r. To bowiem z tą datą dodany został art. 70 ust. 4a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Przepis art. 4 §1 k.k. w sytuacji, kiedy w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, nakłada na sąd obowiązek stosowania wobec sprawcy ustawy względniejszej. W tym przypadku tak się nie stało i Sąd orzekający zastosował ustawę obowiązującą w dacie orzekanie, mimo iż ta, obowiązująca w dacie czynu była dla oskarżonej korzystniejsza. Nie nakładała bowiem obowiązku orzeczenia od niej na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenia pieniężnego.

119 Przy tym Sąd nie przeanalizował w stopniu dostatecznym akt sprawy, w konsekwencji czego nie dostrzegł, że przeprowadzony dowód z opinii – ekspertyzy nr (...) z przeprowadzonych badań z zakresu chemii wykazał, iż zabezpieczona u oskarżonej zbrylona substancja koloru białego o łącznej wadze 7,39 grama to mieszanina amfetaminy i kofeiny, czyli substancji nie objętej nadzorem przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005r. Badania te wykazały, że K. N.w rzeczywistości posiadała łącznie „tylko” 1,339 grama amfetaminy, pozostałą część zbrylonego proszku stanowiła kofeina (k. 21 i 22). Okoliczności tej Sąd nie dostrzegł i tym samym błędnie uznał, że cała zabezpieczona u oskarżonej substancja to amfetamina, której posiadanie jest zabronione. Z tym ustaleniem nie sposób się zgodzić, a niewątpliwie ma ono wpływ na wynik tego postępowania karnego i to na niekorzyść K. N..

120 Te zatem kwestie, przy jednoczesnym stwierdzeniu, iż postępowania dowodowego nie przeprowadzono, obligowały tut. Sąd odwoławczy do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego, rzetelnego rozpoznania, z uwzględnieniem wyżej wskazanych okoliczności, wpływających na prawnokarną ocenę zachowania oskarżonej.

121 Odnosząc się z kolei do drugiego z zarzutów podniesionych w apelacji przez prokuratora, to uznać go należało za chybiony.

122 Autorka apelacji zarzuciła bowiem rażące naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 387 § 1 i 2 k.k. objawiające się zaniechaniem przesłuchania oskarżonej, która w postępowaniu przygotowawczym nie przyznała się do popełnienia zarzucanego, jak nie uzyskanie stanowiska rzecznika oskarżenia o braku sprzeciwu do wydania wyroku skazującego w trybie konsensualnym.

123 Zgodnie tym przepisem sąd może uwzględnić wniosek o wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości, nadto uwzględnienie wniosku jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie sprzeciwia się temu prokurator, a także pokrzywdzony należycie powiadomiony o terminie rozprawy oraz pouczony o możliwości zgłoszenia przez oskarżonego takiego wniosku (art. 387 §2 k.p.k.).

124 Znany jest tut. Sądowi odwoławczemu pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w wyroku z 21 kwietnia 2022r., iż stosowanie postępowań skróconych możliwe jest jedynie do osób przyznających się do winy, które w ten sposób okazują wolę uznania swej winy jako formę ekspiacji (III KK 72/22, LEX nr 3430976), lecz z poglądem tym nie do końca się zgadza. W każdym bowiem przypadku należy indywidualnie ocenić, czy dla uznania, że „okoliczności popełnienia przestępstwa i wina nie budzą wątpliwości" niezbędne jest formalne przyznanie się do sprawstwa i winy osoby oskarżonej oraz złożenie przez nią wyjaśnień. Ustawodawca nie zastrzegł jako warunku formalnego tego, by „oskarżony przyznał się do winy”, lecz odwołał się właśnie do całokształtu materiału dowodowego już zgromadzonego w sprawie. Należy wszak pamiętać, że o braku wątpliwości co do okoliczności popełnienia przestępstwa decyduje nie tylko treść wyjaśnień oskarżonego, ale także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania przygotowawczego. Brak wątpliwości co do okoliczności popełnienia przestępstwa dotyczy czynu, który został objęty aktem oskarżenia i odnosi się do realizacji wszystkich niezbędnych znamion tego czynu, a w konsekwencji jego kwalifikacji prawnej, rodzaju i stopnia zawinienia, skutku przestępnego działania oraz rozmiaru wyrządzonej szkody, które mają wpływ na kształt i rozmiar odpowiedzialności karnej oskarżonego (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 4 października 2013r., sygn. III KK 168/13, LEX nr 1288227). Uwzględnienie wniosku w trybie art. 387 § 1 i 2 k.p.k. o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie określonej kary bez przeprowadzenia postępowania dowodowego możliwe jest zatem nie tylko wtedy, gdy osoba oskarżona złoży oświadczenie o przyznaniu się do winy. Ponadto z ugruntowanego już stanowiska judykatury wynika jednoznacznie, że formalne nieprzyznanie się do winy nie zostało określone w art. 387 k.p.k. jako przesłanka negatywna do uwzględnienia wniosku przewidzianego w tym przepisie, gdyż wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności przestępstwa może nastąpić na podstawie innych, zebranych w sprawie dowodów (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 22 maja 2006 r. w sprawie sygn. II KK 355/05, OSNwSK 2006/1/1085, w wyroku z 19 października 2004 r., sygn. II KK 279/04, czy w wyroku z 30 marca 2005 r., sygn. WA 4/05, i z 31 października 2008 r., sygn. II KK 198/08).

125 O tym, że nie jest konieczne przyznanie się oskarżonego do zarzucanego mu czynu, świadczy nie tylko przeważające stanowisko doktryny i judykatury (np. W. Grzeszczyk, „ Postępowanie przygotowawcze w kodeksie postępowania karnego”, Kraków 1998, str 130; P. Hofmański (red.), E. Sadzik, K. Zgryzek, Kodeks..., t. 2 z 2007r., str. 359, a przykłady orzecznictwa podzielającego ten pogląd wskazane zostały powyżej), ale także wykładnia systemowa. Jeśli ustawodawca wymaga przyznania się do winy, to wyraźnie taki warunek zamieszcza w przepisie, np. w a art. 335 § 1 k.p.k czy art. 388 k.p.k. Brak takiego dookreślenia w art. 387 § 2 k.p.k. dowodzi, że jego zamiarem nie było warunkowanie zastosowania tej instytucji przyznaniem się oskarżonego do winy.

126 Zauważyć trzeba, że w niniejszej sprawie poza wyjaśnieniami oskarżonej, która istotnie nie przyznała się, oświadczając przy tym, że „nie pamięta nic z tego dnia” (k. 30), Sąd I instancji dysponował innymi dowodami zgromadzonym w postępowaniu przygotowawczym, które dawały podstawy, by właściwe ustalenia poczynić, a które wskazywały na jej sprawstwo (choć dodatkowego ustalenia wymaga określenie ilości posiadanej substancji). Z tego też powodu zarzut apelacji w tej części, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, ocenić należy jako chybiony i gdyby nie stwierdzone, wyżej omówione uchybienia, nie mógłby stanowić podstawy uchylenia wyroku.

127 Wbrew twierdzeniom skarżącej, także nie zarządzenie przerwy w rozprawie i uniemożliwienie w ten sposób prokuratorowi zajęcia stanowiska poprzez wyrażenie ewentualnego sprzeciwu lub oświadczenia o braku takiego sprzeciwu do wydania wyroku skazującego w trybie art. 387 § 1 k.p.k., nie stanowiło obrazy tego przepisu.

128 Prokurator w uzasadnieniu apelacji, na poparcie słuszności swojego stanowiska, odwołał się do orzeczenia Sądu Najwyższego - wyroku z 04 czerwca 2019r. (sygn. IV KK 166/18, LEX nr 2727508). Stawisko to jest znane Sądowi odwoławczemu, lecz zwrócić trzeba uwagę, że prezentowane jest także stanowisko odmienne, które Sąd Najwyższy wyraził choćby w wyroku z dnia 21 sierpnia 2019 r. (sygn. IV KS 19/19 , LEX nr 2723596) oraz w postanowieniu z 16 czerwca 2021r. (sygn. I KZP 16/20), w których wskazał, że nieobecność prokuratora na rozprawie (prawidłowo powiadomionego o jej terminie) nie powoduje, że w wypadku złożenia przez oskarżonego wniosku o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 387 § 1 k.p.k., sąd ma obowiązek zawiadomić nieobecnego na rozprawie prokuratora celem umożliwienia mu ustosunkowania się do złożonego wniosku. W judykatach tych zasadnie wskazano, że bierna postawa, objawiająca się nieobecnością na rozprawie połączona z brakiem oświadczenia się o sprzeciwie winna być przyjmowana za brak sprzeciwu nawet, jeżeli o wniosku nie wiedział. Sąd odwoławczy opowiada się za tym stanowiskiem, odwołując się do tezy przedstawionej w sprawie I KZP 16/20, iż: „ nieuczestniczenie przez prokuratora w rozprawie, w której jego udział nie jest obowiązkowy (art. 46 § 2 zdanie pierwsze k.p.k.) i o której terminie został należycie powiadomiony (art. 135 k.p.k.), należy poczytywać za brak wyrażenia sprzeciwu przez oskarżyciela publicznego wobec ewentualnego wniosku oskarżonego o skazanie bez przeprowadzenia postępowania dowodowego zgłoszonego na rozprawie prowadzonej pod nieobecność oskarżyciela publicznego (art. 387 § 1 zdanie pierwsze k.p.k.). Kodeks postępowania karnego nie przewiduje przy tym obowiązku zawiadomienia nieobecnego na rozprawie prokuratora celem umożliwienia mu ustosunkowania się do złożonego przez oskarżonego w trybie art. 387 § 1 zdanie pierwsze k.p.k. wniosku w układzie, w którym rezygnuje on z realizowania przysługującego mu uprawienia do czynnego uczestniczenia w rozprawie i określonego sposobu popierania aktu oskarżenia oraz z wykonywania tych uprawnień procesowych, które pozwalają mu na współdecydowanie o dalszym biegu postępowania w preferowany przezeń sposób (w tym także przez procesowe "zablokowanie" możliwości skróconego zakończenia rozprawy oraz ewentualnego określenia warunków odpowiedzialności karnej w sposób zaproponowany przez oskarżonego poprzez zgłoszenie sprzeciwu do złożonego przez oskarżonego wniosku o dobrowolne poddanie się odpowiedzialności karnej)”. Uzasadniając swe stanowisko Sąd odwoławczy wskazuje, że prawo wyrażenia sprzeciwu przysługuje także pokrzywdzonemu i skoro przyjmuje się, że mimo jego nieobecności na rozprawie (w sytuacji, kiedy został prawidłowo o jej terminie zawiadomiony) jego uprawnienie do wyrażenia sprzeciwu nie doznaje uszczerbku, zaś ta nieobecność równoznaczna jest z brakiem tego sprzeciwu, to analogicznie należy zatem wnioskować o nieobecności na rozprawie prawidłowo zawiadomionego prokuratora. Bierną postawę, w tym milczenie i nieobecność, w tym przypadku uznać należy za uprawniające do domniemania o braku sprzeciwu. Nie jest przecież rzeczą sądu nakłanianie prokuratora od zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosku. Nie ma również racjonalnych podstaw, by wyprowadzać wniosek, że po złożeniu wniosku sąd orzekający w sprawie winien uznać udział prokuratora w dalszej części takiej rozprawie jest obowiązkowy i w tym celu zarządzić przerwę.

129 Jako trafne uznaje tut. Sąd stanowisko Sądu Najwyższego, że „gdyby uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez oskarżonego na podstawie art. 387 § 1 k.p.k. było dopuszczalne tylko przy braku sprzeciwu prokuratora uczestniczącego się w rozprawie przepis ten miałby inne brzmienie, w szczególności ustawodawca wskazałaby, że „nie sprzeciwia się temu obecny na rozprawie prokurator” względnie myśl tę zawarłby w innej, ale równie jednoznacznej formule”.

130 Z uwagi na powyższe Sąd odwoławczy uznał, że nieobecność prokuratora na rozprawie w dniu 01 marca 2023r. i nie zarządzenie przerwy w tej rozprawie, by mógł on zająć stanowisko wobec złożonego przez oskarżoną wniosku, nie stanowiła naruszenia przepisu art. 387 § 1 i 2 k.p.k., które uzasadniałoby wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie jej do ponownego rozpoznania.

131 Wniosek

132 Prokurator Rejonowy w Kłodzku wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w Kłodzku.

133 ☒ zasadny

134 ☐ częściowo zasadny

135 ☐ niezasadny

136 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

137 Wniosek apelującego uznać należało za zasadny.

138 Rozstrzygnięcie kasatoryjne zapadło w wyniku podzielenia zarzutu rażącej obrazy prawa materialnego, tj. art. 37a § 1 k.k., do której doszło wskutek uwzględnienia wniosku złożonego w trybie art. 387 §1 k.p.k. przez oskarżoną, a także z powodu uchybień dostrzeżonych przez Sąd odwoławczy z urzędu, które zostały szczegółowo omówione powyżej w sekcji 3.1 tego uzasadnienia.

139 Z uwagi na to, że zaskarżony wyrok obarczony był uchybieniami zarówno natury faktycznej, jak i materialnoprawnej, a postępowanie dowodowe w niniejszej sprawnie nie zostało przeprowadzone, właściwa ocena prawnokarna zachowania oskarżonej, a co za tym idzie wydanie sprawiedliwego wyroku wymaga przeprowadzenia przewodu na nowo w tym postępowania dowodowego i rzetelnej oceny zgromadzonych dowodów. Z tych też przyczyn konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

140 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

141 4.1.

142 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

143 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

144 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

145 5.1.1.

146 Przedmiot utrzymania w mocy

147 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

148 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

149 5.2.1.

150 Przedmiot i zakres zmiany

151 Zwięźle o powodach zmiany

152 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

153 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

154 5.3.1.1.1.

155 ☐ art. 439 k.p.k.

156 Zwięźle o powodach uchylenia

157 5.3.1.2.1.

158 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

159 ☒ art. 437 § 2 k.p.k.

160 Zwięźle o powodach uchylenia

161 Uchybienia wskazane w sekcji 3.1 niniejszego uzasadnienia przy jednoczesnym stwierdzeniu, że postępowanie dowodowe w sprawie nie zostało przeprowadzone, gdyż wyrok wydany został wskutek uwzględnienia wniosku K. N.o wydanie wyroku skazującego w trybie art. 387 §1 k.p.k., który rażąco naruszał regulacje prawa karnego materialnego, obligowały do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy, by Sąd I instancji przeprowadził na nowo przewód sądowy, respektując zasady rzetelnego i wnikliwego procedowania, z uwzględnieniem wszystkich okoliczności zarówno tych niekorzystnych, jak i korzystnych dla oskarżonej.

162 5.3.1.3.1.

163 Konieczność umorzenia postępowania

164 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

165 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

166 5.3.1.4.1.

167 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

168 Zwięźle o powodach uchylenia

169 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

170 W toku ponownego rozpoznania sprawy Sąd I instancji w pierwszej kolejności przeanalizuje akta spraw i na ich podstawie dokonana prawidłowych ustaleń faktycznych, uwzględniając wskazania tut. Sądu przedstawione w sekcji 3.1 uzasadnienia, a następnie wyda wyrok zgodny z przepisami, w tym prawa karnego materialnego.

171 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

172 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

173 Przytoczyć okoliczności

174 6. Koszty Procesu

175 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

176 Przytoczyć okoliczności

177 7. PODPIS

178 SSO Agnieszka Połyniak

179 1.11. Granice zaskarżenia

180 Kolejny numer załącznika

181 1

182 Podmiot wnoszący apelację

183 Prokurator Rejonowy w Kłodzku

184 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

185 Wyrok Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 01 marca 2023r. w sprawie sygn. akt II K 1725/22

186 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

187 ☐ na korzyść

188 ☒ na niekorzyść

189 ☒ w całości

190 ☐ w części

191 ☐

192 co do winy

193 ☐

194 co do kary

195 ☐

196 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

197 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

198 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

199 ☐

200 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

201 ☒

202 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

203 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

204 ☒

205 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

206 ☐

207 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

208 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

209 ☐

210 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

211 ☐

212 art. 439 k.p.k.

213 ☐

214 brak zarzutów

215 0.1.1.4. Wnioski

216 ☒

217 uchylenie

218 ☐

219 zmiana