Uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 14 listopada 2023 r., II Ka 329/23

uzasadnienie orzeczenia Sądu Okręgowego w Suwałkach z dnia 14 listopada 2023 r., II Ka 329/23

Uzasadnienie

1 Formularz UK 2

2 Sygnatura akt

3 II Ka 329/23

4 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

5 1

6 1.CZĘŚĆ WSTĘPNA

7 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

8 Podmiot wnoszący apelację

9 ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

10 ☐ oskarżyciel posiłkowy

11 ☐ oskarżyciel prywatny

12 ☒ obrońca

13 ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

14 ☐ inny

15 Granice zaskarżenia

16 Kierunek i zakres zaskarżenia

17 ☒ na korzyść

18 ☐ na niekorzyść

19 ☒ w całości

20 ☐ w części

21 ☐

22 co do winy

23 ☐

24 co do kary

25 ☐

26 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

27 Podniesione zarzuty

28 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

29 ☐

30 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

31 ☒

32 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

33 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

34 ☒

35 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

36 ☒

37 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

38 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

39 ☐

40 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

41 ☐

42 art. 439 k.p.k.

43 ☐

44 brak zarzutów

45 Wnioski

46 ☒

47 uchylenie

48 ☒

49 zmiana

50 2.Ustalenie faktów w związku z dowodami

51 przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

52 Ustalenie faktów

53 Fakty uznane za udowodnione

54 Lp.

55 Oskarżony

56 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

57 Dowód

58 Numer karty

59 2.1.1.1.

60 nie dotyczy

61 Fakty uznane za nieudowodnione

62 Lp.

63 Oskarżony

64 Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

65 Dowód

66 Numer karty

67 2.1.2.1.

68 nie dotyczy

69 Ocena dowodów

70 Dowody będące podstawą ustalenia faktów

71 Lp. faktu z pkt 2.1.1

72 Dowód

73 Zwięźle o powodach uznania dowodu

74 nie dotyczy

75 Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

76 (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

77 Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

78 Dowód

79 Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

80 nie dotyczy

81 3.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

82 Lp.

83 Zarzut

84 3.1.

85 Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na jego treść, poprzez błędne przyjęcie, iż w zachowaniu oskarżonej zabrakło upewnienia się poprzez spojrzenie w lusterko boczne lub wsteczne, czy znajdujący się za nią pojazd nie uniemożliwia bezpiecznego manewru skrętu w lewo, w sytuacji, gdy oskarżona wyjaśniła przed wykonaniem manewru obserwowała drogę za sobą w lusterku bocznym (lewym), lecz nie widziała w nim pokrzywdzonego motocyklisty, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie wyklucza tych wyjaśnień, a wręcz je potwierdza, tj.:

86 - z opinii biegłego (do spraw zdarzeń drogowych) wynika, iż oskarżona w chwili zdarzenia poruszała się z prędkością 40 km/h, zaś wyprzedzający ją nieprawidłowo motocyklista- 130 km/h, względna różnica prędkości pomiędzy pojazdami wynosiła zatem 90 km/h co oznacza iż motocyklista zbliżał się do oskarżonej z prędkością 25 m/s, zaś tak duża prędkość zbliżania się zostawiała oskarżonej bardzo krótki czas na reakcję i dostrzeżenie pokrzywdzonego;

87 - z zeznań świadków D. P. i D. B., a pośrednio również J. Ś. wynika, iż pokrzywdzony motocyklista poruszał się w sposób brawurowy, znacznie przekraczając dopuszczalną prędkość;

88 - zarówno świadkowie D. P. i D. B. jak i biegli nie byli w stanie określić, czy pokrzywdzony, przed rozpoczęciem manewru wyprzedzania w zabronionym miejscu, poruszał się przy prawej krawędzi jezdni, czy też przy osi jezdni (co dawało możliwość dostrzeżenia go w lewym bocznym lusterku przez oskarżoną);

89 ☒ zasadny

90 ☐ częściowo zasadny

91 ☐ niezasadny

92 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

93 Przed przystąpieniem do rozpatrywania powodów, które legły u podstaw decyzji Sądu Okręgowego, celowym będzie przypomnienie, iż zgodnie z zasadami prawdy materialnej (art. 2 §2 kpk), obiektywizmu ( art 4 kpk) i swobodnej oceny dowodów ( art. 7 kpk), sąd orzekający zobowiązany jest do poddania w toku procesu, w tym w szczególności w fazie wyrokowania, drobiazgowej analizie wszelkich okoliczności sprawy istotnych z punku widzenia prawidłowego rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu. Z taką samą uwagą i według tożsamych reguł winien więc rozważyć i ocenić dowody obciążające, jak i odciążające oskarżonego, następnie zaś kompleksowo, logicznie i wyczerpująco wyłożyć swoje stanowisko w części motywacyjnej wyroku (por. wyrok SA w Szczecinie z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. II AKa 238/12, Legalis nr 743246).

94 Analiza zgromadzonych dowodów, jak też lektura pisemnych motywów rozstrzygnięcia prowadzą do wniosku, że powyższe standardy w niniejszej sprawie nie zostały zachowane. Uchybienia polegały przede wszystkim na zbyt pobieżnej, powierzchownej i wybiórczej ocenie materiału dowodowego. Ustalenia poczynione przez Sąd I instancji należy uznać za nieprawidłowe. W sprawie zgromadzono bardzo szczegółowy materiał dowodowy, który pozwalał na czynienie ustaleń faktycznych w sprawie. Wynika z niego wprost, że oskarżona wykonała wszelkie czynności na drodze w sposób prawidłowy. Jej wyjaśnienia uznać należy za zgodne z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy. Z ich treści wynika, że jechała powoli, bo zamierzała skręcić w lewo na skrzyżowaniu. Przed wykonaniem manewru spojrzała w lusterko i nie zauważyła pojazdu, który by ją wyprzedzał. Z naprzeciwka widziała pojazd ciężarowy, ale stwierdziła, że zdąży przejechać przed nim, nie zakłócając jego toru jazdy ani prędkości. Z kolei poza sporem jest, że motocyklista jechał ze znaczną prędkością, przekraczając w tym zakresie obowiązujące przepisy, wyprzedzał na podwójnej ciągłej na skrzyżowaniu, pomimo tego, że inny pojazd skręcał w lewo. I to z jego winy doszło do tego zdarzenia drogowego. Analiza zeznań dwóch pozostałych kierowców- D. P. i D. B. nie wskazuje, aby oskarżona naruszyła jakiekolwiek przepisy ruchu drogowego. Co więcej słuchany na rozprawie D. B. (k. 219v) wyraźnie wskazał, że "widział jak z naprzeciwka jechało auto osobowe, a za nim z dużą prędkością jechał motocykl. 200 m przed zdarzeniem pojazd osobowy zaczął skręcać w lewo, a w tym samym momencie motocyklista podjął manewr wyprzedzania (...) z tego co ja widziałem, to w jednym momencie oba pojazdy podjęły manewry" . Biorąc pod uwagę treść tych zeznań, mając na uwadze także ogromną prędkość, z jaką poruszał się motocyklista, nie można czynić oskarżonej zarzutu, że w niewłaściwy sposób obserwowała otoczenie, skoro oba pojazdy w tym samym momencie rozpoczęły manewr. Gdyby motocyklista wcześniej, ale odpowiednio wcześniej (biorąc pod uwagę jego prędkość) zaczął manewr wyprzedzania, byłoby możliwe jego zauważenie i zaprzestanie manewru skrętu w lewo. Tu jednak sytuacja jest z goła inna - oba pojazdy w tym samym momencie przekroczyły oś jezdni. Nie bez znaczenia są także zeznania świadka D. P. (k. 12) - kierowcy samochodu ciężarowego poruszającego się za oskarżoną, którego wyprzedził motor ze znaczną prędkością, a później widział jak zbliżający się do prawie wyhamowanego pojazdu V. (...) motocykl zaczął manewr wyprzedzania i w tym samym momencie kierowca V. (...) zaczął manewr skrętu w lewo. Świadek ten nie pamięta, czy widział u motocyklisty sygnały świadczące o wyprzedzaniu, ale z pewnością nie hamował. Świadek nie miał pewności, kto pierwszy rozpoczął swój manewr. Zeznania przesłuchanych w sprawie świadków i wyjaśnień oskarżonej tworzą jedną kompletną całość. Niewątpliwie Sąd I instancji dysponował także opinią biegłego, która również jest dowodem w sprawie. Jednak uznanie tego dowodu za najistotniejszy bez porównania jego treści z zeznaniami świadków i obecnie obowiązującymi przepisami, uznać należy za nieprawidłowe, o czym będzie jeszcze mowa niżej.

95 Wniosek

96 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

97 ☒ zasadny

98 ☐ częściowo zasadny

99 ☐ niezasadny

100 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

101 Wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzuconego jej czynu okazał się zasadny. W tym stanie wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sądzie pierwszej instancji okazał się bezcelowy. Prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne wskazują na to, że oskarżona W. P. nie popełniła zarzuconego jej czynu.

102 3.2.

103 Obraza przepisów prawa materialnego, tj przepisów art 22 ust. 1, art 22 ust. 4, art 24. ust 1 pkt 3, art 24 ust. 5 oraz art. 25 ust. 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące błędnym pominięciem, iż:

104 - wymóg zachowania szczególnej ostrożności wskazany w art. 22 ust. 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym w ogóle nie przewiduje obowiązku upewnienia się przez kierowcę wykonującego manewr skrętu w lewo na skrzyżowaniu, że w chwili wykonywania tego manewru nie zajeżdża drogi nieprawidłowo wyprzedzającemu go innemu uczestnikowi ruchu drogowego;

105 - oskarżona dokonując manewru zmiany kierunku ruchu na skrzyżowaniu miała obowiązek ustąpienia pierwszeństwa jedynie pojazdowi jadącemu z naprzeciwka lub skręcającemu w prawo, nie zaś nieprawidłowo wyprzedzającemu ją pojazdowi;

106 - oskarżona miała prawo spodziewać się, że jeśli jakikolwiek pojazd będzie ja wyprzedał w momencie wykonywania przez nią skrętu w lewo na skrzyżowaniu, uczyni to z jej prawej strony;

107 - do oskarżonej, zmieniającej kierunek ruchu poprzez skręt w lewo na skrzyżowaniu, nie miały zastosowania obowiązki związane ze zmianą pasa ruchu, tj. w szczególności obowiązek ustąpienia pierwszeństwa pojazdowi znajdującemu się na pasie ruchu, na który oskarżona nie zmieniała pasa ruchu lecz kierunek ruchu;

108 ☒ zasadny

109 ☐ częściowo zasadny

110 ☐ niezasadny

111 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

112 Bez wątpienia inne obowiązki spoczywają na osobie wykonującej manewr wyprzedzania i osoby zamierzającej dokonać skrętu w lewo, choć w opinii biegłych w niniejszej sprawie obowiązki te są niemal zrównane. Powyższe było przedmiotem wielu rozważań, w tym także Sądu Najwyższego. Na jedno z takich orzeczeń powołał się Sąd Rejonowy w swoim uzasadnieniu IV KK 416/05. Teza tego orzeczenia jest nadal aktualna, ale jak wskazał Sąd Najwyższy trzeba mieć na uwadze zawsze zasadę szczególnej ostrożności, której rozumienie Sąd Najwyższy wytłumaczył w tamtej sprawie, biorąc pod uwagę ustalony tam stan faktyczny, gdzie oskarżony przed podjęciem manewru skrętu w lewo miał pełną możliwość dostrzeżenia, że inny pojazd zmienił pas ruchu. Sąd Najwyższy jeszcze wielokrotnie wypowiadał się odnośnie naruszenia zasad bezpieczeństwa przy skręcie w lewo. Jednak w ocenie Sądu odwoławczego na szczególną uwagę zasługuje wyrok najbardziej aktualny, bo z 15 lutego 2023 r. wydany w sprawie II K 602/22. W treści tego orzeczenia SN odwołał się do wcześniejszych orzeczeń SN i do utartej już linii orzeczniczej, że zgodnie z dominującym poglądem zasada ograniczonego zaufania działa w tym zakresie na korzyść kierowcy wykonującego manewr: może on liczyć, że inni uczestnicy ruchu zachowają się zgodnie z przepisami ruchu drogowego i powstrzymają się od wyprzedzania, widząc kierunkowskaz sygnalizujący zamiar skrętu (zob. postanowienie z dnia 18 stycznia 2013 r., sygn. akt VKK 211/12; wyrok z dnia 1 grudnia 2005 r., sygn. akt III KK 151/05; postanowienie z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt VKK 110/12; postanowienie z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt III KK 109/12; postanowienie z dnia 20 lutego 2014 r., VKK 382/13). W tym miejscu warto przytoczyć argumentację zawartą w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt III KK 109/12, gdzie wskazano: "Żaden z przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym nie zobowiązuje kierującego, który zamierza wykonać skręt w lewo do upewnienia się, czy nie jest wyprzedzany. Zarazem jednak ustawodawca - w przepisach regulujących obowiązki uczestników ruchu drogowego ciążące na nich w związku z innymi manewrami, np. w związku z manewrem wyprzedzania - art. 24 ust. 1 pkt p.r.d., wprost nakłada taki nakaz na kierującego pojazdem przystępującym do wykonania takiego manewru, obligując go do upewnienia się, czy nie zachodzą przeszkody wymienione w punktach 1 - 3". Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie nie zajął się polemiką z tymi ugruntowanymi orzeczeniami i już od kilku lat jednolitą linią orzeczniczą, przytaczając jedynie jedno z orzeczeń, gdzie stan faktyczny był jednak odmienny od tego, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie.

113 Wobec powyższego uznać należy, że Sąd Rejonowy dopuścił się także naruszenia przepisów prawa materialnego.

114 Wniosek

115 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

116 ☒ zasadny

117 ☐ częściowo zasadny

118 ☐ niezasadny

119 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

120 Wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzuconego jej czynu okazał się zasadny. W tym stanie wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sądzie pierwszej instancji okazał się bezcelowy. Prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne wskazują na to, że oskarżona W. P. nie popełniła zarzuconego jej czynu.

121 3.3.

122 Obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia- art. 7 kpk w zw. z art. 193 § 1 kpk oraz art. 200 kpk poprzez błędne obdarzenie walorem wiarygodności opinii biegłego do spraw badania wypadków drogowych w całości w sytuacji, gdy o ile opinia jest miarodajna w zakresie technicznego opisu zdarzenia, o tyle w zakresie opisu jego przyczyn oraz zawinienia uczestników, jest całkowicie błędna, gdyż opiera się na z góry błędnym założeniu, iż do pojazdu przeprowadzającego manewr zmiany kierunku ruchu (tj. skrętu w lewo) należy stosować obowiązki dotyczące manewru zmiany pasa ruchu;

123 ☒ zasadny

124 ☐ częściowo zasadny

125 ☐ niezasadny

126 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

127 Zarzut jak najbardziej zasadny. Opinia biegłego, i to pisemna jak i uzupełniająca ustna, znajdująca się w aktach sprawy w znacznej swej części jest opinią poprawną i rzetelną. Nie można jednak nie zauważyć, że biegły nie zna najnowszego orzecznictwa Sądu Najwyższego i obowiązki kierowcy wykonującego manewr wyprzedzania jak również wykonującego manewr skrętu w lewo na skrzyżowaniu niemal zrównuje, co jest nieprawidłowe. Ponadto biegły na rozprawie opiniował po wysłuchaniu zeznań świadka D. B. (był wówczas obecny na sali rozpraw, co wynika z protokołu), a jednak w żaden sposób nie odniósł się do zeznań świadka, że oba pojazdy rozpoczęły manewr jedocześnie i w związku z tym jakie faktycznie możliwości reakcji miała oskarżona, co także świadczy o nieprawidłowych wnioskach biegłego w zakresie jego opinii.

128 Zarzut podniesiony w apelacji uznać więc należy za zasadny, gdyż Sąd odwoławczy stwierdził, iż przeprowadzona przez Sąd Rejonowy ocena dowodów była nieprawidłowa i nie uwzględniała w odpowiednim stopniu dyrektywy z art 7 kpk, a więc zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, co zostało szczegółowo omówione także we wcześniejszej części uzasadnienia.

129 Wniosek

130 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

131 ☒ zasadny

132 ☐ częściowo zasadny

133 ☐ niezasadny

134 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

135 Wniosek o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od popełnienia zarzuconego jej czynu okazał się zasadny. W tym stanie wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w sądzie pierwszej instancji okazał się bezcelowy. Prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne wskazują na to, że oskarżona W. P. nie popełniła zarzuconego jej czynu.

136 3.4.

137 Obraza przepisów postepowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art 399 § 1 kpk poprzez zmianę kwalifikacji prawnej czynu i skazanie oskarżonej za naruszenie zasad bezpieczeństwa określonych w art 22 ust. 1 Ustawy prawo o ruchu drogowym, podczas gdy zarzut dotyczył naruszenia zasad określonych w art. 21 ust 1 ustawy, bez uprzedzenia o tej zmianie stron obecnych na rozprawie

138 ☐ zasadny

139 ☐ częściowo zasadny

140 ☒ niezasadny

141 Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

142 Podniesiony w środku odwoławczym zarzut należy uznać za chybiony. W świetle art. 399 kpk, jeżeli w toku rozprawy okaże się, że nie wychodząc poza granice oskarżenia można czyn zakwalifikować według innego przepisu prawnego, sąd uprzedza o tym obecne na rozprawie strony. Możliwość zmiany kwalifikacji prawnej została przez ustawodawcę ograniczona tzw. granicami oskarżenia.

143 To właśnie w ramach granic oskarżenia sąd rozpoznający sprawę może dokonać zmiany opisu czynu oskarżonego oraz kwalifikacji prawnej, przy tym możliwa jest zmiana tej, która została powołana w akcie oskarżenia. Zmiana taka może wynikać z dynamiki przewodu sądowego, chociażby ze zmiany materiału dowodowego, np. jego wzbogacenia. Zakaz wyjścia poza granice oskarżenia oznacza niemożność orzeczenia poza ramami zdarzenia będącego przedmiotem oskarżenia, sąd związany jest jedynie ramami faktycznymi czynu jako zdarzenia historycznego.

144 W niemniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd I instancji nie zmieniał kwalifikacji prawnej czynu- w akcie oskarżenia zarzucono oskarżonej czyn z art. 177 §1 kk i za taki też czyn została skazana. Co więcej, zmiana opisu czynu (a nie jego kwalifikacji) nie wyszła poza ramy oskarżenia dotyczące konkretnego zdarzenia faktycznego. Granice te wyznacza podmiot przestępstwa, przedmiot ochrony prawnej, a także tożsamość pokrzywdzonego. Zaś, osądowi poddać można zdarzenie faktyczne, które oskarżyciel ujął w opisie czynu. Opis czynu może być niekiedy modyfikowany przez sąd, jednakże modyfikacja ta nie może naruszać istoty zarzucanego oskarżonemu przestępstwa ujętego w akcie oskarżenia. W niniejszej sprawie Sąd w opisie czynu zmienił jedynie treść w zakresie konkretnego artykułu Ustawy prawo o ruchu drogowym, dopasowując jedynie jego numerację do zdarzeń opisanych w zarzucie. Z całą bowiem pewnością omyłkowo w opisie czynu wskazanym w akcie oskarżenia wpisano art. 21 ust 1 zamiast art. 22 ust 1 , choć zacytowano treść tego drugiego.

145 Wniosek

146 Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonej od zarzucanego jej czynu, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

147 ☐ zasadny

148 ☐ częściowo zasadny

149 ☒ niezasadny

150 Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

151 Brak podstaw do zmiany czy też uchylenia wyroku ze wskazanych wyżej powodów.

152 4.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

153 4.1.

154 Nie dotyczy

155 Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

156 5.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

157 Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

158 5.1.1.

159 Przedmiot utrzymania w mocy

160 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

161 Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

162 5.2.1.

163 Przedmiot i zakres zmiany

164 Zaskarżony wyrok (w całości) zmieniono w ten sposób, że oskarżoną uniewinniono od popełnienia zarzucanego jej czynu.

165 Zwięźle o powodach zmiany

166 Apelacja obrońcy oskarżonej okazała zasadna, a postawione w niej zarzuty spowodowały konieczność uniewinnienia W. P. od zarzuconego jej czynu – zgromadzony materiał dowodowy nie wykazał, że oskarżona dopuściła się zarzuconego jej przestępstwa.

167 Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

168 Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

169 5.3.1.1.1.

170 ☐ art. 439 k.p.k.

171 Zwięźle o powodach uchylenia

172 5.3.1.2.1.

173 Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

174 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

175 Zwięźle o powodach uchylenia

176 5.3.1.3.1.

177 Konieczność umorzenia postępowania

178 ☐ art. 437 § 2 k.p.k.

179 Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

180 5.3.1.4.1.

181 ☐ art. 454 § 1 k.p.k.

182 Zwięźle o powodach uchylenia

183 Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

184 Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

185 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

186 Przytoczyć okoliczności

187 6.Koszty Procesu

188 Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

189 Przytoczyć okoliczności

190 II

191 Zgodnie z art. 632 pkt 2 kpk w razie uniewinnienia oskarżonego w sprawie z oskarżenia publicznego, koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.

192 7.PODPIS

193 Sędzia del. Agnieszka Raczkowska(spr.) Sędzia Ryszard Filipow Sędzia Grażyna Zielińska

194 Granice zaskarżenia

195 Kolejny numer załącznika

196 1

197 Podmiot wnoszący apelację

198 adw. A. R. -obrońca oskarżonej

199 Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

200 wina oskarżonej, nieprawidłowe ustalenia faktyczne, naruszenie przepisów prawa materialnego i obraza przepisów postępowania

201 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

202 ☒ na korzyść

203 ☐ na niekorzyść

204 ☒ w całości

205 ☐ w części

206 ☐

207 co do winy

208 ☐

209 co do kary

210 ☐

211 co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

212 1.3.2. Podniesione zarzuty

213 Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

214 ☐

215 art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

216 ☒

217 art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

218 w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

219 ☒

220 art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

221 ☒

222 art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

223 jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

224 ☐

225 art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

226 ☐

227 art. 439 k.p.k.

228 ☐

229 brak zarzutów

230 1.4. Wnioski

231 ☒

232 uchylenie

233 ☒

234 zmiana